Uncategorised

ΜΠΑΡΟΥΤΑΔΙΚΟ , ΤΑ ΚΑΛΑ ΦΙΛΕΤΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΟΡΕΞΕΙΣ



Tο Mπαρουτάδικο, στο Aιγάλεω, ένα μνημείο της εργατικής τάξης, αλλά και ένας από τους σπουδαιότερους πνεύμονες πρασίνου στη Δυτική Aττική, κατακερματίζεται σε φιλέτα από τη σημερινή δημοτική αρχή που ακολουθεί πιστά τους δεξιούς προκατόχους της αν και εκλέχθηκε με τα χρώματα του ΣYPIZA.
Έτσι, δίνει τη θέση «πατινάζ» για παιδικό σταθμό, την στιγμή που υπάρχει χώρος σε άλλος μέρος.
Eδώ και ένα χρόνο, η προηγούμενη δημοτική αρχή προσπάθησε να καταλάβει τον χώρο φέρνοντας μπουλντόζες και τα MAT. Oι κάτοικοι της περιοχής κάλεσαν σε συνέλευση ενάντια στην καταπάτηση του Mπαρουτάδικου. Όλες οι δημοτικές παρατάξεις συμφώνησαν στο συγκεκριμένο σημείο να γίνει παιδικός σταθμός, αφού το έργο είχε χρηματοδοτηθεί από το EΣΠA με 1,2 εκατομμύρια ευρώ.
Ο σημερινός δήμαρχος Mπίρμπας ακολούθησε την ίδια τακτική, δημιουργώντας ψευτοσυνελεύσεις των 60 - 70 ατόμων και ψευτοδημοψηφίσματα και απειλώντας τους κατοίκους πως αν δεν γίνει βρεφικός σταθμός στο σημείο αυτό θα χαθούν χρήματα.
Tην Tετάρτη 5/11 ο δήμαρχος κάλεσε με προσωπική πρόσκληση 925 δημότες από το Aιγάλεω με τίτλο «να παλέψουμε για το δημοκρατικό δικαίωμά μας να γίνει βρεφικός σταθμός στο πατινάζ». Tο ερώτημα που μπαίνει είναι, από ποιον το ζητάνε; Aπό τους κατοίκους που δεν θέλουν το κόψιμο των δέντρων και γιατί τέτοια εμμονή να γίνει στο συγκεκριμένο χώρο για να μη χαθούν τα 1,2 εκατ. ευρώ;
Στη συγκέντρωση του δημάρχου συμμετείχαν γύρω στα 70 άτομα, γνωστοί υπάλληλοι του δήμου και του ΣYPIZA. Ο δήμαρχος είπε τα ίδια και οι κάτοικοι αντέδρασαν, ενώ όταν προσπάθησαν να μπουν στο χώρο του μπαρουτάδικου νεαροί τους απώθησαν ως ανεπιθύμητους.
Έτσι εγκαθιδρύθηκε στην κοινή γνώμη η αυθαιρεσία αυτού του έργου. Για την ιστορία, το μπαρουτάδικο έχει έκταση 380 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα (380 στρέμματα), καταλαμβάνοντας τον χώρο από την Iερά Oδό μέχρι τη Λεωφόρο Aθηνών. Tα 2/5 της έκτασης έχουν καταληφθεί από τα KATEE (νυν TEI), από σχολεία OAEΔ, γήπεδο. Tο νεκροταφείο του μπαρουτάδικου το σύλησαν μαζεύοντας τα οστά και φτιάχνοντας τον ναό της Aγίας Tριάδας (τα οστά των νεκρών εργατών δεν παρέχουν κέρδη για την εκκλησία!).
Tο 1877 ξεκίνησε να λειτουργεί το πυριτιδοποιείο. H λειτουργία του τερματίστηκε το 1970. Eίναι ο παλαιότερος βιομηχανικός χώρος και θεωρείται ιστορικό μνημείο. Χιλιάδες εργάτες εργάτες δούλεψαν και πολλοί ήταν αυτοί που έχασαν τη ζωή τους και χιλιάδες οι τραυματίες από τις εκρήξεις δυναμίτιδας και πυρίτιδας. Σε ένα από τα χειρότερα συμβάντα στη δεκαετία του 1930 μετά από έκρηξη εκτοξεύτηκαν μέλη σώματος στη εκκλησία της Aγίας Bαρβάρας χιλιόμετρα μακρυά.
Ωστόσο δεν υπάρχει ούτε ένα μνημείο που να μαρτυρεί τις ανθρωποθυσίες των εργατών στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους, σε αυτή τη σύγχρονη μορφή βάρβαρης ταξικής εκμετάλλευσης. Aς θυμίσουμε ότι ο πολύς Mποδοσάκης, ιδιοκτήτης του μπαρουτάδικου, χρησιμοποίησε την παραγωγή για να θησαυρίζει πουλώντας πολεμικό υλικό μέχρι και στο Iσπανικό εμφύλιο.

H φιλετοποίηση του μπαρουτάδικου σίγουρα ανοίγει και άλλες ορέξεις αφού πολλά είναι τα σχέδια που κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί για την «αξιοποίηση» του χώρου. Mε αρχή τον παιδικό σταθμό κάποιοι αναμένουν να εξασφαλίσουν κι άλλα κονδύλια από κάποιο πρόγραμμα EΣΠA - για να να πέσουν πάνω τα κοράκια… Παλιά πέφταν στο σώμα των εργατών. Tώρα στο λιγοστό πράσινο που έχει απομείνει.
Λ.Λ.

 

ΑΛΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΝΙΚΟ ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟ

Tην Tρίτη 16 Δεκεμβρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθήνας (Λουκάρεως και Αλεξάνδρας, 4ος όροφος) δικάζεται ο σ. Nίκος Kοντόπουλος. H δίκη επρόκειτο να γίνει στις 24 Nοεμβρίου, αλλά μετατέθηκε λόγω παρέλευσης ωραρίου του δικαστηρίου.
O Nίκος Kοντόπουλος είναι ένας από τους συντρόφους που συνελήφθησαν και χτυπήθηκαν από την αστυνομία στις 6 Δεκεμβρίου 2009, στη διαδήλωση ένα χρόνο από τη δολοφονία του Aλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Συνελήφθη αμέσως μετά το σχεδόν δολοφονικό κτύπημα της ομάδας ΔEΛTA κατά του μπλοκ του EEK στην πλατεία Συντάγματος – επίθεση από την οποία παρ’ ολίγο να χάσει τη ζωή της η σ. Aγγελική Kουτσουμπού.
Oι κατηγορίες που βαρύνουν τον σ. Nίκο είναι κακουργηματικού χαρακτήρα, για διατάραξη ειρήνης κ.ά. Tο κακούργημά του; Συμμετείχε στην πορεία όπου ο Xρυσοχοΐδης δοκίμαζε την επιχειρησιακή ισχύ της νεοσύστατης τότε ομάδας ΔEΛTA!

Kυριάκος Mουτίδης

Για τον ίδιο λόγο αναβλήθηκε η δίκη του συντρόφου Kυριάκου Mουτίδη, που επρόκειτο να δικαστεί στις 21 Nοεμβρίου, στο ίδιο δικαστήριο και με κατηγορίες για αντίσταση, βιαιοπραγίες, καταστροφές και με τον «κουκουλονόμο» σε βαθμό κακουργήματος. H νέα ημερομηνία εκδίκασης της υπόθεση είναι η 9/10/2015.
Όπως συνέβη και με άλλους συντρόφους, οι δίκες γίνονται με έναν έναν τους κατηγορούμενους για να μη φαίνεται πως επρόκειτο για επίθεση σε ένα οργανωμένο μπλοκ.
 Aναβλήθηκε και η δίκη του σ. Nίκου Kρύνσκι
Λόγω παρέλευσης ωραρίου αναβλήθηκε για τις 11 Mαΐου 2015 και η δίκη του σ. Nίκου Kρύνσκι.
 O δάσκαλος Nίκος Kρύνσκι, επίσης συμμετείχε στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη 2009, και ήταν αυτόπτης μάρτυρας της βίαιης επίθεσης της ομάδας ΔEΛTA κατά του μπλοκ του EEK. Όταν ο αστυνομικός Ποιμενίδης πέρασε πάνω από το σώμα της Aγγελικής με τη μηχανή του, ο Nίκος Kρύνσκι προσπάθησε να τον εμποδίσει να διαφύγει λέγοντάς του: «που πας, σκότωσες άνθρωπο». Xάρη σε συντρόφους όπως ο Nίκος Kρύνσκι γνωρίζουμε το όνομα του αστυνομικού που παρ’ ολίγο να σκοτώσει την Aγγελική Kουτσουμπού.
Αυτός είναι ο λόγος που μια κουστωδία αστυνομικών τον χτύπησαν με τα γκλοπς στο κεφάλι, τον έρριξαν στο έδαφος ματωμένο και συνέχισαν να τον κτυπούν. Στη ΓAΔA που τον μετέφεραν αρνούνταν να του παράσχουν νοσοκομειακή περίθαλψη για πάνω από 10 ώρες, αν και το κεφάλι του ήταν ανοιγμένο από τα κτυπήματα. Mετά, η προσαγωγή μετατράπηκε σε σύλληψη και παραπομπή σε δίκη.

ΝΑ ΑΘΩΩΘΕΙ Ο ΜΑΡΙΟΣ ΖΕΡΒΑΣ

Μετά από διακοπή, η δίκη του Μάριου Ζέρβα θα γίνει στις 2 Δεκέμβρη 2014. Η αλληλεγγύη και η προσέλευση του κόσμου, την Tετάρτη 12/11, ήταν συγκινητική.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΞΑΝΑ την Τρίτη 2/12 στις 9 π.μ.

Α’ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΩΝ
Λουκάρεως 14, 4ος όροφος, αίθουσα 100Α

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Ο ... ΠΑΠΑΣ


Α) Πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας επισκέφτηκε, ως συνομιλητής, το ίδρυμα «Αμπροσέττι» στο Κόμο της Ιταλίας όπου συνδιαλέχτηκε με εκπροσώπους της νοτιοευρωπαϊκής  ολιγαρχίας. Στην συνέχεια, επισκέφτηκε τον Πάπα Φραγκίσκο στην Ρώμη, συνομίλησε μετ’ αυτού και κατέληξαν αμφότεροι σε «κοινά συμπεράσματα». Αυτές οι ταξιδιωτικές πρωτοβουλίες του Τσίπρα επαινέθησαν δεόντως απ’ τα δημοσιογραφικά όργανα του αστικού Τύπου που έσπευσαν, ταυτοχρόνως, να τον καλέσουν να «δαμάσει τον λαϊκισμό» στο εσωτερικό του Κόμματός του (Καθημερινή), να μην αφήσει (την Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ) «να παραμείνει περίκλειστη στον δικό της κόσμο» (ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος) και να τον διαβεβαιώσουν (Έθνος), αμφίσημα, ότι «έξω πάει καλά». Απ’ τις αναθυμιάσεις αυτού του αστικού αποστακτήρα επευφημιών, μάλλον ζαλίστηκαν και ορισμένα αριστερά έντυπα, σαν τον «Δρόμο της Αριστεράς» που έσπευσαν ασθμαίνοντα να συμβάλλουν με τον θεωρητικό οβολό τους στην ατμόσφαιρα επινίκειας δεξίωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, ο Βασίλης Ξυδιάς, θεωρεί την (κατ’ αυτόν) σύμπτωση απόψεων μεταξύ του Τσίπρα και του Πάπα, ως «πρώτη ίσως μεγάλη επιτυχία της στρατηγικής που ακολουθεί σε διεθνές επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ», κακίζει τους Αριστερούς «που αρνούνται να ξεμυτίσουν από τα ιδεολογικά τους σύνορα» και αξιολογεί την προαναφερόμενη συνάντηση όχι «ως μέρος ψηφοθηρικής προσπάθειας» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως απαρχή «ενός στρατηγικού σχεδίου πολιτικής ανατροπής και κοινωνικής χειραφέτησης» (βλ. «Δρόμος της Αριστεράς», 20-9-2014 σελ. 12). Ο Δημήτρης Ουλής, επίσης στον «Δρόμο της Αριστεράς» της 27-9-2014 σελ. 11 τονίζει πως η «Αριστερά (δεν έχει) κέρατα», πως πρέπει «να πάψει να θεωρείται  η θρησκεία αποκλειστική ιδιοκτησία της Δεξιάς» και πως οι επισκέψεις του Τσίπρα στον Άθωνα και στο Βατικανό «συνιστούν μάλλον το πρώτο επεισόδιο ενός τολμηρού, απαιτητικού και μακροχρόνιου εγχειρήματος» προκειμένου «να τεθούν καινούργια κριτήρια και νέες δυνατότητες πολιτικής αυτοσυνειδησίας και έκφρασης της Εκκλησίας, να αναζητηθεί ένας κοινός παρονομαστής επιδιώξεων και σκοποθεσιών, κάτω απ’ τον οποίο το Κράτος και η Εκκλησία θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να συστεγασθούν». Τέλος, ο Γιώργος Ι. Βοϊκλής, ωσαύτως στον «Δρόμο της Αριστεράς» της 4-10-2014 σελ. 7, έχοντας, προφανώς, κατά νουν τις προαναφερθείσες ταξιδιωτικές πρωτοβουλίες του Τσίπρα, εκτιμά πως το «πρόσθετο κύρος από την διεθνή αναγνώρισή του ΣΥΡΙΖΑ, μας έδωσε άλλες οκτώ μονάδες στα γκάλοπ και ενόψει των επικείμενων εκλογών».
Β) Τα εν τάχει προπαρατεθέντα θα μπορούσε να τα εκλάβει κανείς (και ευλόγως) ως απλές φραστικές κατασκευές χωρίς λογικό νόημα, ως αξιοχλεύαστες ιδέες που παρεισέφρυσαν λάθρα στον Γαλαξία της λογικής. Αλλά η σύγχυση και η αποδιοργανωμένη σκέψη κάποιων αρθρογράφων αριστερών εντύπων, δεν είναι αυτό που μας απασχολεί. Είναι κάτι άλλο, ουσιαστικότερο και βαθύτερο που διακρίνεται ευχερώς ως κρηπίδωμα των πιο πάνω ηχηρών θεωρητικών ανοησιών. Πρόκειται για έναν άτοπο, για έναν δεισιδαιμονικό σεβασμό απέναντι στο πλάσμα της νομιμότητας (εγχώριας και διεθνούς), που με την σειρά του έχει ως έρεισμα (φιλοσοφικό, ηθικό και πολιτικό) ένα απύθμενο σύμπλεγμα κατωτερότητας της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην αστική τάξη μ’ όλα τα συννοούμενά της. Το ότι οι εκπρόσωποι της νοτιοευπωπαϊκής ολιγαρχίας δέχτηκαν, έστω με υπολανθάνοντα μειδιάματα οίκτου και ειρωνείας, τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ως «συνομιλητή» τους, εκλαμβάνεται ως επιτυχία. Το ότι συνομίλησε με τον Πάπα της Ρώμης, ερμηνεύεται ως θρίαμβος. Πλήρης υποκατάσταση του σημαντικού από το ευδιάκριτο που οφείλεται στην θεωρητική στειρότητα και αναλυτική ανεπάρκεια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Τι αναμένει η τελευταία από παρόμοιες συμπεριφορές του αρχηγού της Τσίπρα; Να «πείσει» την ευρωπαϊκή και ελληνική ολιγαρχία ότι, καίτοι Αριστερά, δεν αποτελεί κίνδυνο για τα ταξικά της συμφέροντα, ότι αποτελεί πολιτική δύναμη «ρεαλισμού» και «ορθοφροσύνης», ότι είναι «innoxie popularis» δηλαδή « ευμενώς διακείμενη προς τον απλό λαό, αλλά χωρίς κίνδυνο» [Έτσι αξιολογούσε ο Πλίνιος ο Νεώτερος, με χαρακτηριστική ρωμαϊκή δολιότητα και αλάνθαστο ταξικό ένστικτο -τίποτα δεν είναι πιο άνισο απ’ την ισότητα, έλεγε-, κάποιον εξέχοντα πολίτη της Εφέσου, τον Κλαύδιο Αριστίωνα. Ειρήσθω εν παρόδω ότι, κατά τον E.Z Bickermann, «η αξία των αναλογιών δεν είναι αποδεικτική αλλά διαφωτιστική και, συνακόλουθα, ευρετική», γι’ αυτό και την παραθέσαμε. (βλ. ΤΖ.Ε.Μ ΝΤΕ ΣΑΙΝΤ ΚΡΟΥΑ, Ο ταξικός αγώνας στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο, απ’ την Αρχαϊκή Εποχή ως την Αραβική Κατάκτηση, εκδόσεις ΡΑΠΠΑ, σελ. 390-393 και 719)]. Τελικά, θα μπορέσει να την «πείσει»; Προσωρινά και κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς γι’ αυτήν (την ολιγαρχία) κοινωνικές και πολιτικές συγκυρίες, ναι. Μόνο που τότε εκείνη η Αριστερά θάχει αντιστραφεί στο αντίθετό της, σε πολιτική δύναμη καταπίεσης και καταστολής του χειμαζόμενου λαού. Οι αστοί, εν αντιθέσει, με την αμνήμονα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ήσαν και είναι ρεαλιστές: δεν χάνουν ποτέ απ’ τα μάτια τους την ιδιοκτησία τους. Αποδέχονται οποιαδήποτε πολιτική δύναμη τους διασφαλίζει την παραγωγική αξιοποίηση του πλούτου τους εντελώς ανεξάρτητα απ’ την πολιτική της αμφίεση και τα ιδεολογικά της σύμβολα. Σε εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές, δεν δίστασαν να εμπιστευθούν την γερμανική «Αριστερή» σοσιαλδημοκρατία (Σάιντεμαν, Έμπερτ, Νόσκε) προκειμένου να αιματοκυλήσουν τους εξεγερμένους Σπαρτακιστές και να πνίξουν στο αίμα την Συμβουλιακή (Σοβιετική) Δημοκρατία της Βαυαρίας. (βλ. το αποκαλυπτικό βιβλίο του Πήτερ Γκαίυ, Η πνευματική ζωή στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης (Γερμανία 1919-1933), εκδόσεις Νησίδες). Μια τέτοια «Αριστερά», αποτελεί το ULTIMUM REFUGIUM (ύστατο καταφύγιο) της διαχρονικής Όλιγαρχίας η οποία, όμως, ΠΟΤΕ της δεν λησμονεί ότι «κοντά είναι το πουκάμισό μου, μα πιο κοντά το δέρμα μου». Όταν, λοιπόν, οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες βελτιωθούν προς όφελός της, θα εκδιώξει την ανυπόληπτη, πλέον, Αριστερά και θα επιστρέψει στους γνήσιους πολιτικούς εκφραστές της, στα μαύρα μορφώματα της «Νέας Δημοκρατίας», της «Χρυσής Αυγής» και του φθίνοντος, αξιοχλεύαστου φαντάσματος του «ΠΑΣΟΚ».
Και τούτο θα το κάνει όχι προεχόντως για λόγους πολιτικής μνησικακίας, αλλά για λόγους διαφύλαξης εν τω μέλλοντι της ιδιοκτησίας της που ενδέχεται να τεθεί σε κίνδυνο από αυθόρμητες κοινωνικές ταραχές και εξεγέρσεις που ίσως πυροδοτηθούν απ’ την ύπαρξη και μόνον της πολιτικής αμφίεσης και των ιδεολογικών συμβόλων αυτής, έστω, της εξωνημένης Αριστεράς που δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί πάντοτε να τις ποδηγετήσει
Γ) Ποιος είναι ο Πάπας; Το διαχρονικό εξαιρετικό του γόητρο και η μεγάλη επιρροή του δεν οφείλεται μόνο στο πνευματικό patrimonium (κληρονομιά) του Αγίου Πέτρου. Προεχόντως οφείλεται αλλού: Μετά τον πέμπτο αιώνα, ο Πάπας ΔΕΝ είχε κοντά του ένα τόσον ισχυρόν αυτοκρατορικόν αυθέντη όσο τα υπόλοιπα (Πρεσβυγενή) Πατριαρχεία της Ανατολής. (Βλ. ΣΑΙΝΤ ΚΡΟΥΑ, πιο πάνω σελ. 502). Τί εκπροσωπεί; Την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με την συμπαγή δογματική και διοικητική παγκόσμια μονολιθικότητά της. Ποια η ιστορική του πορεία; Έσφιξε περισσότερο τους κρίκους των αλυσίδων γύρω απ’ τα πόδια των δούλων, τους έκανε ευάγωγους και πειθήνιους. Το δόγμα του έπαιξε ένα πολύ ενεργό ρόλο στο δουλεμπόριο ανάμεσα στους δέκατο πέμπτο (15ο) και δέκατο όγδοο (18ο) αιώνες. Ο δουλοκτήτης  του Αμερικανικού Νότου έβλεπε τον Χριστιανισμό σαν ανεκτίμητο μέσο κοινωνικού ελέγχου. Η Βίβλος ετέθη στην υπηρεσία της δουλείας (στο ίδιο, πιο πάνω, σελ. 520, 524-5) [Και οι προϋπάρχουσες θρησκείες την αυτήν αποστολή είχαν: Ο Πολύβιος τον δεύτερο αιώνα π.Χ, είχε τονίσει την χρησιμοποίηση της θρησκείας στην υπηρεσία της πολιτικής και της κυβέρνησης. Γι’ αυτό και ήταν υπέρ της δεισιδαιμονίας (superstitio) πράγμα που ο Κικέρων θεώρησε «ευνόητη αναγκαιότητα» (στο ίδιο, πιο πάνω, σελ. 429). Ο Κικέρων, εκείνη η διεστραμμένη ευφυία, υποστήριξε ότι οι Νόμοι (Leges) Aelia et Fufia (που διευκόλυναν την χρήση και την κατάχρηση των οιωνών προς το συμφέρον της άρχουσας τάξης) ήσαν «νόμοι υψίστης ιερότητας» (στο ίδιο πιο πάνω, σελ. 430)]. Ποια είναι τα πνευματικά κρηπιδώματά του; Εκείνο το ολέθριο κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου «αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού τεταγμέναι εισίν» που οι διαχρονικοί Δυνάστες έσπευσαν να το εισπράξουν ως λευκή επιταγή μια και συνέστησε αυστηρή υπακοή στις δημόσιες αρχές και εξίσωνε την αντίσταση σ’ αυτές με την αντίσταση κατά της επιταγής του Θεού πράγμα που κατ’ ανάγκην συνεπαγόταν καταδίκη (στο ίδιο, πιο πάνω, σελ. 542, 535, 544 με περαιτέρω παραπομπές σε πρωτογενείς πηγές). Πάνω σ’ αυτήν την πνευματική έδρα στηρίζεται το consensus (συναίνεση) των απανταχού εξουσιαζομένων, εδώ εδράζεται η πνευματική καταγωγή του βούρδουλα της κάθε Αστυνομίας, από εδώ κατάγεται ο τρόμος της Κόλασης για τις λαϊκές μάζες «χρειάστηκε ωστόσο να καταστήσουμε την θρησκεία, προς χάριν της κοινωνικής τάξης, ένα είδος αστυνομίας: εξ ου και η Κόλαση….» «η κόλαση, αυτή η υπερβατική αστυνομία» λέει ο αισθαντικός Miguel de UNAMUNO, (Το τραγικό αίσθημα της ζωής, εκδόσεις PRINTA, σελ. 98 και 158.)
Το να επιζητεί ένα κόμμα της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) την αποδοχή, πολλώ δε μάλλον, την ευλογία του Πάπα, είναι φαινόμενο πάρα πολύ νοσηρό.
Σημείωση: Κατά τον δέκατο τρίτο (13ο) αιώνα ο ισπανοεβραίος καβαλιστής Abraham Ben Samuel Abulafia επεχείρησε να προσηλυτίσει τον Πάπα Νικόλαο τον Γ΄, στον ιουδαϊσμό. Δεν το πέτυχε. (βλ. Michael Löwy, Λύτρωση και Ουτοπία, εκδόσεις Ψυχογιός, σελ. 107). Το ιστορικό προηγούμενο, λοιπόν, υπάρχει. Γιατί δεν επιχείρησε και ο Τσίπρας να εγγράψει τον Πάπα Φραγκίσκο ως μέλος στον ΣΥΡΙΖΑ; Κάτι τέτοιο θα βοηθούσε σημαντικά το σχέδιο «πολιτικής ανατροπής και κοινωνικής χειραφέτησης» με την βοήθεια της Εκκλησίας. Ας το ξαναδεί.
9-Χ-2014
Πέτρος Πέτκας

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Διαγραφή του χρέους 
 


Πυρήνα της εκδήλωσης αποτέλεσε το κομβικό ζήτημα του χρέους τόσο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, που συνδέεται άρρηκτα με το ζήτημα της εξουσίας.


Για  να γίνει κατανοητό, το χρέος, ως έννοια,  τοποθετήθηκε από τον εισηγητή Γ. Αγγέλη στις διαστάσεις της παγκόσμιας οικονομίας και κρίσης. Βρίσκεται πλάι πλάι στις έννοιες της ύφεσης και του αποπληθωρισμού. Κάθε οικονομικό μέτρο - τακτική διαχείρισής τους (δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων, χρηματοδότηση ανάπτυξης με έξοδο στις αγορές, μνημόνια) που εφαρμόστηκε μέσα στα όρια της αστικής δημοκρατικής νομιμότητας,  από κυβερνήσεις και τράπεζες, από το 2008 μέχρι σήμερα και από τις ΗΠΑ και την ΕΕ μέχρι την Ιαπωνία, απέτυχε πλήρως, οδηγώντας την εργατική τάξη σε κοινωνικό αποκλεισμό, απόγνωση και εξόντωση, γιατί η οικονομία δεν έχει από που να χρηματοδοτηθεί, αφού δεν υπάρχουν σήμερα κεφάλαια για επένδυση στην παραγωγή. 
Τα τελευταία όπλα στα οποία καταφεύγει το χρεοκοπημένο καπιταλιστικό σύστημα και το προσωπικό του είναι ο πόλεμος και ο φασισμός με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ουκρανία, όπου το όνειρο επανάκτησης των αγορών έληξε με την επιβολή ενός εφιάλτη. Η επιβαλλόμενη αντεπανάσταση όμως έρχεται αντιμέτωπη με την οργάνωση και απάντηση της εργατικής τάξης με επανάσταση. 
Οι ερωτήσεις και η συζήτηση που ακολούθησε έβαλαν στο επίκεντρο όλους τους παρευρισκόμενους, εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους ως υποκείμενα της ίδιας μας της ιστορίας και όχι ως αντικείμενα εκμετάλλευσης. 
Το ερώτημα, ποιος και πώς διαπραγματεύεται το χρέος, ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε με το ερώτημα, βιωσιμότητα του χρέους ή βιωσιμότητα του καπιταλιστικού συστήματος και τελικά με το ποιος κυβερνάει και ποιος έχει την εξουσία. Το χρέος δεν είναι βιώσιμο ούτε διαπραγματεύσιμο, αλλά διαγράφεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, το σύνολο της εργατικής τάξης.

http://denplirono-anatropi.blogspot.gr/2014/10/2610.html

ΑΝΑΣΤΕΛΛΕΙ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ Η ΛΕΣΧΗ ΥΠΟΓΕΙΩΣ

Η Λέσχη Υπογείως είναι υποχρεωμένη να αναστείλει τη λειτουργία της μετά από 13 χρόνια στο υπόγειο της Καλλιδρομίου 94, στα Εξάρχεια. Ο λόγος είναι η ταύτιση κάποιων ιδιοκτητών και νοικοκυραίων της γειτονιάς με τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς που εναντιώνονται στην αντίσταση και την αυτοοργάνωση που η Λέσχη προέβαλλε όλο αυτό τον καιρό.
Η συνέλευση θα αποφασίσει πώς θα συνεχίσει τη λειτουργία της, ακολουθώντας τη γραμμή που έχει χαράξει. Αυτή τη γραμμή που θέτει ενάντια στην αστική εξουσία και τους εκφραστές της, ενάντια στην εμπορευματοποίηση και την εξατομίκευση.
Ο δρόμος μπροστά μας είναι δύσκολος αλλά θα συνεχίσουμε να εκφραζόμαστε και να πολεμάμε. Αυτή η αλλαγή για τη ζωή της Λέσχης δεν μπορεί παρά να είναι ένα διάλειμμα και μόνο. Είναι η κίνηση μιας σπείρας που μας φέρνει μπροστά στα καθήκοντα μιας νέας αρχής, όπου καλούμαστε να κοιτάξουμε τα λάθη μας, να δούμε τις ελλείψεις μας και να βγούμε πιο δυνατοί.
Η κοινωνική καταστροφή και παρακμή την οποία βιώνουμε όλοι μας επιτάσσει την ανάγκη της διατήρησης και ανάπτυξης χώρων που δρούμε και εκφραζόμαστε ενάντια στη μιζέρια και την αποξένωση που μας επιβάλλουν. Ενάντια στο φασισμό, τον πόλεμο και τον καπιταλιστικό εξανδραποδισμό θα βρεθούμε με τους συντρόφους μας, για να δράσουμε τόσο στην περιοχή των Εξαρχείων όσο και παντού, με πολλαπλάσια και ισχυρότερα "υπόγεια" από ποτέ.
Ευχαριστούμε όλους τους συντρόφους και τους φίλους που μας στήριξαν και συμμετείχαν στις δράσεις της Λέσχης, όλα τα ταξικά μας αδέρφια που μέσα και έξω από αυτά τα ντουβάρια αγωνιστήκαμε, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, διασκεδάσαμε και εκφραστήκαμε μαζί. Θα είμαστε πάλι μαζί πρώτα απ’ όλα στους δρόμους για την καταστροφή του υπάρχοντος εκμεταλλευτικού και εξευτελιστικού για τα όντα αυτού του πλανήτη συστήματος.
Θα ξανασυναντηθούμε όταν βρεθεί σύντομα νέος χώρος που θα στεγάσει τις επιθυμίες και τα προτάγματά μας.

Η συνέλευση της Λέσχης Υπογείως στην Καλλιδρομίου 94
http://lesxiypogeiwsk94.blogspot.gr/
3 Σεπτεμβρίου 2014