Uncategorised

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΕΚ ΣΤΗ ΛΟΚΟΜΟΤΙΒΑ: CHARLIE HEBDO Η 11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

«Κανένας συμβιβασμός με τον θάνατο!»

Μέσα στο ασφυκτικά γεμάτο καφέ-βιβλιοπωλείο “Locomotiva”, τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση του ΕΕΚ-Τροτσκιστές, με τίτλο: «Charlie Hebdo: η 11η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης». Ο άρτι αφιχθείς από το Παρίσι, γ.γ. του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, σ. Σάββας Μιχαήλ, καθήλωσε τους επισκέπτες -που στην κυριολεξία κρεμόντουσαν ακόμη κι από τον όροφο του βιβλιοπωλείου- με μια συγκλονιστική ομιλία-προσωπική μαρτυρία, από την πρόσφατη σφαγή στην έδρα του Γαλλικού περιοδικού, αλλά και στο Εβραϊκό παντοπωλείο ακολούθως, με συνολικά 20 νεκρούς.

Για το σ. Σ. Μιχαήλ, το γεγονός συνιστά ένα «Συμβάν, μια τομή για τα ευρωπαϊκά πράγματα, που, τηρουμένων των αναλογιών, με ομοιότητες και διαφορές, αποτελεί μια ευρωπαϊκή 11η του Σεπτέμβρη».

Το σπίτι διαμονής του ομιλητή στο Παρίσι, βρισκόταν μόλις πενήντα μέτρα από το σημείο του μακελειού, δίνοντας έτσι την ευκαιρία να δει ιδίοις όμμασι «την εμπόλεμη κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Γαλλική πρωτεύουσα, λίγη μόλις ώρα μετά το συμβάν, με χιλιάδες ένοπλους, αστυνομίας και στρατού, τεθωρακισμένα και άρματα μάχης να έχουν αποκλείσει όλους τους δρόμους». Όπως χαρακτηριστικά είπε, «είναι μια άσκηση πολέμου ενάντια σε όλους μας, για αυτά που έρχονται ή για αυτά που έχουν ήδη ξεκινήσει». Όπως μετά την 11/9/2001 στις ΗΠΑ, έτσι και τώρα έχουμε μια κλιμάκωση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης στην Ευρώπη, μια σκλήρυνση του κράτους καταστολής και του νομοθετικού του πλαισίου.

Το Charlie Hebdo (C.H.), γνωστό αρχικά ως Χαρακίρι, ήταν γνωστό για το καυστικό και «προκλητικό» του χιούμορ, ενάντια σε κάθε ταμπού, από την εποχή του Μάη του ’68, με τους συντελεστές του να προέρχονται από τον αριστερό και εξωκοινοβουλευτικό χώρο και με μεγάλη ευαισθησία σε ζητήματα ελευθερίας. Τον Αύγουστο του 2013, είχαν σταθεί δίπλα στο Σ. Μιχαήλ και στο ΕΕΚ, στη νικηφόρα δικαστική μάχη που δόθηκε ενάντια στους Ναζί της Χρυσής Αυγής.

Η επίθεση στο C.H., προκάλεσε μια κατάσταση σοκ και ένα μαζικό, λαϊκό πένθος για τους αναίτιους και απεχθείς θανάτους, που εκφράστηκε αυθόρμητα με πορείες και συγκεντρώσεις σε πολλά σημεία της Γαλλίας. Αυτή η άμεση και οργισμένη κινητοποίηση ενός ολόκληρου συγκλονισμένου λαού, φόβισε εξ αρχής την άρχουσα τάξη για τις πιθανές συνέπειες ενάντια σε ένα  πολιτικό σύστημα που το απεχθάνονται άπαντες. Έσπευσε να χειραγωγήσει το λαϊκό ρεύμα, καλλιεργώντας την απάτη της «εθνικής ενότητας» μπροστά στον «κίνδυνο για την δημοκρατία και τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό». Σε αυτή τη βάση, βρήκαν την ευκαιρία οι φασίστες, από την Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, την Ελλάδα, τη Γερμανία, να καλλιεργήσουν το μίσος ενάντια στον Ισλαμικό «αποδιοπομπαίο τράγο», θέλοντας έτσι να δικαιολογήσουν την ίδια την παρακμή της Ευρώπης.  Ο κίνδυνος για τους λαούς, όμως,   προέρχεται από την «νομιμοποίηση» της ακροδεξιάς και του φασισμού στη συνείδηση της λαϊκής μάζας, με τα ΜΜΕ να δίνουν, μετά το συμβάν, νυχθημερόν βήμα στους ρατσιστές του Εθνικού Μετώπου για να ξερνούν το δηλητήριο τους. Η εξοικείωση με τον φασισμό είναι εξοικείωση με την φρίκη που ζούμε, όλοι οι Ευρωπαϊκοί λαοί, για να μην την νοιώθουμε. Αλλά οι ισλαμοφοβικές τάσεις δεν έχουν κυριαρχήσει μέσα στις μάζες. Αξιοσημείωτες είναι οι κινήσεις στήριξης (τραγούδια, ανακοινώσεις κ.λπ.) στο βαλλόμενο μουσουλμανικό κόσμο, από Γάλλους, Εβραίους κ.ο.κ.

Ακριβώς λόγω αυτού του κλίματος, οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία, δεν στερούνταν σύγχυσης. Για παράδειγμα, στην πρώτη πορεία που πραγματοποιήθηκε, με 50.000 κόσμο, κάποιος έσκισε το Κοράνι. Στη συνέχεια, κι ενώ το C.H. και συνδικάτα είχαν καλέσει την μεγαλειώδη πορεία που κατέβασε 1.700.000 ανθρώπους στους δρόμους του Παρισιού, ο Ολάντ κάλεσε όλους τους εξουσιαστές, τους μακελάρηδες της ελευθερίας της έκφρασης για να διαδηλώσουν… υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης! Αλλά αυτή η «διαδήλωση» (των Ολάντ, Μέρκελ, Νταβούτογλου, Νετανιάχου, Αμπάς, Σαμαρά, Ραχόι κ.α.), ήταν σε πλήρη αντίθεση με την τεράστια κοσμοπλημμύρα που πορευόταν σε άλλους δρόμους, και από πολιτικής και από χωροταξικής άποψης.

Την ίδια στιγμή που είναι πασιφανής η υποκρισία κι ο ρατσισμός της Ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης, δεν μπορούμε να κλείνουμε το μάτι σε τέτοιες πράξεις σαν του C.H. Το ΕΕΚ δεν ξεχνάει τα εγκλήματα των αιώνων της αποικιοκρατίας και του Ιμπεριαλισμού. Αλλά δεν αρκεί να κρατάς μια μονόπλευρη στάση, λέγοντας το αυτονόητο, πως υπαίτιος είναι ο Ιμπεριαλισμός. Δεν αποδεχόμαστε την τυφλή βία και το θάνατο γιατί δεν υπάρχει τίποτα το επαναστατικό σε αυτό. Ο ένοπλος, επαναστατικός αγώνας, είναι μόνο αυτός που στρέφεται ενάντια σε στρατιωτικούς στόχους. Δεν πρέπει να εξοικειωθούμε με το θάνατο, με τον ευτελισμό της ανθρώπινης ζωής. Ο παρηκμασμένος καπιταλιστικός κόσμος μας υποβάλλει σε μια παιδεία θανάτου. Αλλά μόνο οι φασίστες αναφωνούν «ζήτω ο θάνατος!». Αυτοί που παλεύουν για να αλλάξουν τον κόσμο, παλεύουν για τη ζωή, δίνοντας αν χρειαστεί και την ίδια τους τη ζωή.

Η αύξηση του Ισλαμικού φονταμενταλισμού και των τυφλών χτυπημάτων στις δυτικές χώρες, δεν είναι μια απλή εξαγωγή των προβλημάτων του τρίτου κόσμου στη Δύση. Από καιρό το ΕΕΚ μίλαγε για την δημιουργία ενός τρίτου κι ενός τέταρτου κόσμου μέσα στον πρώτο κόσμο της Δύσης. Είναι τα εκατομμύρια των ανέργων και φτωχών της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Είναι τα εκατομμύρια των αποκλεισμένων στα παρισινά προάστια που εξεγέρθηκαν το 2005, οι φτωχοδιάβολοι στα γκέτο των Ευρωπαϊκών μητροπόλεων. Στα γκέτο της Παρισινής μητρόπολης, ζει ένας πραγματικός, ξεχασμένος τέταρτος κόσμος. Ολόκληρες οικογένειες στην ανεργία και στον κοινωνικό στιγματισμό. Τα δύο αδέρφια εκτελεστές, ήταν γάλλοι πολίτες, τρίτης γενιάς, πάμφτωχοι, ορφανοί, που μεγάλωσαν σε αναμορφωτήρια και φυλακές. Από αυτή τη δεξαμενή της απελπισίας ψαρεύει, μέσα στην ίδια την καρδιά της Ευρώπης, υποστηρικτές το ISIS, για να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για τον Μωάμεθ. Ολόκληρες γενιές χωρίς μέλλον, σε μια Ευρώπη χωρίς μέλλον. Μόνο από την Γαλλία, έχουν στρατολογηθεί χίλιοι νεαροί στο Ισλαμικό κράτος. Σωστά έγραψε η Le Monde πως «το ISIS είναι προϊόν της νεωτερικότητας» και όχι απλά της καθυστέρησης της Μέσης Ανατολής. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλά τα εγκλήματα που κάνει ο Ιμπεριαλισμός στον τρίτο κόσμο, αλλά τα εγκλήματα που διαπράττει και μέσα στις ίδιες του τις χώρες, στον πρώτο κόσμο, στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη. Αιτίες είναι η ανασφάλεια, η φτώχεια, η διάλυση του πολιτικού συστήματος. Ταυτόχρονα, η απουσία μιας διαφαινόμενης λύσης από τα αριστερά, με τους ηγέτες ακόμα και της υποτιθέμενης ριζοσπαστικής αριστεράς να βουλιάζουν στη μετριοπάθεια, και στην προσαρμογή σε μια δημοκρατία που δεν μπορεί να υπάρξει πια.

Ο παρηκμασμένος καπιταλισμός αλλοιώνει κάθε ποιοτική διαφορά, δημιουργεί ταυτότητες που τις κολλάει στο μέτωπό μας, προσδιορίζοντάς μας ως κανονικούς ή μη-κανονικούς. Αυτό που τους τρομάζει είναι πως γεννιέται κάτι άλλο, κάτι νέο και υβριδικό, έξω από κάθε κανόνα. Ο «ελληνικός» Δεκέμβρης του 2008, τους τρόμαξε, γιατί ήταν αταξινόμητος, μη-κανονικός και από αυτή την άποψη, ερχόταν από το Μέλλον. Ο ίδιος ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός που τώρα «υπερασπίζονται» οι υποκριτές ηγέτες, δεν θα υπήρχε χωρίς τον Αραβο-Εβραϊκό Πολιτισμό, είναι υβριδικός κι έτσι μη-Ευρωπαϊκός.

Μέσα σε αυτόν τον κόσμο-ζόμπι ο θάνατος δεν έχει τελειωμό, το κεφάλαιο ως βαμπίρ ρουφάει το αίμα των ζωντανών. Κι εκεί που ο θάνατος κυριαρχεί, το ψευτο-Ισλάμ των φανατικών εμφανίζεται ως η θρησκεία του θανάτου, κερδίζοντας ανθρώπους που δεν έχουν μέλλον και ζωή. Πρέπει να παλέψουμε μέχρι τέλους για τη ζωή. Δεν θα τους αφήσουμε να κλιμακώσουν τον πόλεμο εναντίον μας. Να φτύσουμε ό,τι αξίζει να φτυστεί, για να κερδίσουμε τη ζωή, που μπορεί να γίνει μόνο με Επανάσταση Διαρκή.

Κ. Αποστολόπουλος

Ο ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΤΟΥ ΛΟΚ ΑΟΥΤ ΣΤΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΝΔ

Για τη... ‘θεσμική θωράκιση του πανεπιστημίου’

“Η θεσμική θωράκιση του πανεπιστημίου, είναι για μένα προτεραιότητα, κάτι που πλέον δεν μπορεί να επιτευχθεί από τον χώρο του πανεπιστημίου” διαβάζουμε στις δηλώσεις του διαβόητου απερχόμενου πρύτανη του ΕΚΠΑ, Θόδωρου Φορτσάκη, ο οποίος βρίσκεται επικεφαλής του Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν προκαλεί έκπληξη η δήλωση από τα χείλη του κυβερνητικού αχυρανθρώπου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άλλωστε αυτή τη “θεσμική θωράκιση” όπως την εννοεί ο κύριος Φορτσάκης την πετυχαίνει κανείς καλύτερα από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ή της ΓΑΔΑ.

Ο κύριος “έξω τα κόμματα από το πανεπιστήμιο” έβγαλε την προβιά προβάτου για να ποζάρει ως λύκος της ακροδεξιάς συμμορίας του Σαμαρά δίπλα στους φασίστες Γεωργιάδη, Πλεύρη και Βορίδη. Αναρωτιόμαστε δικαίως τί άποψη έχει για τους τσεκουροφόρους συναδέλφους του της Νομικής που εξέφραζαν λίγο πιο θερμά το “έξω τα κουμούνια από το πανεπιστήμιο” τη δεκαετία του '80. Υποθέτουμε ότι σπούδαζε τότε...

Ο εγκάθετος Πρύτανης που το όνομά του ταυτίστηκε με τις διαγραφές φοιτητών, τα αστυνομικά λοκ άουτ στα πανεπιστήμια και την ωμή καταστολή του φοιτητικού κινήματος, γράφαμε ότι έχει μετατραπεί σε ήρωα της -καθόλου ηρωικής- ντόπιας αστικής τάξης. Αυτή η διαπίστωση επιβεβαιώνεται με τον πιο καθαρό τρόπο.

Δεν θα σχολιάσουμε ούτε τις αρχικές διαψεύσεις από μεριάς Φορτσάκη ούτε τη μετατροπή του ΕΚΠΑ σε πολιτικό του γραφείο που εκδίδει ανακοινώσεις διάψευσης που κατεβαίνουν σε λίγες ώρες από την ιστοσελίδα του πανεπιστημίου. Δεν θα σταθούμε ούτε στη συγκέντρωση που κάλεσε ενάντια στις απολύσεις διοικητικών το Δεκέμβρη ή την τοποθέτησή του υπέρ της παροχής εκπαιδευτικών αδειών στο Ν. Ρωμάνο, ούτε φυσικά τις δηλώσεις ότι θα συνεργαστεί πρόθυμα με μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για το καλό της Παιδείας.

Η θέση του Φορτσάκη στην κορυφή του Επικρατείας της ΝΔ υπογραμμίζει πως προτεραιότητά τους είναι η νεολαία, ή για να το θέσουμε με όρους Σαμαρά “να τελειώνουμε με τα θρασίμια”. Οι κινητοποιήσεις στα πανεπιστήμια και τα σχολεία και φυσικά το μαζικό δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό θυμίσανε στην κυβέρνηση πως η νεολαία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πάλης ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ο Φορτσάκης είναι πολιτική τους απάντηση, ταξική και κατασταλτική.

Ν.Τζ.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΟΥ PARTIDO OBRERO

Chaco – βόρεια Aργεντινή

Partido Obrero, 10 Ιανουαρίου 2015

[Kάποιοι αριστεροί στην Eλλάδα καλλιεργούν την εντύπωση ότι στην Aργεντινή της κεντροαριστερής Kριστίνα Kίρχνερ όλα πάνε καλά. Tο παρακάτω επεισόδιο, όμως, είναι χαρακτηριστικό της οξύτητας της ταξικής πάλης σε αυτή τη χώρα. Θυμίζουμε ότι άνθρωποι της περονικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ήταν αυτοί που δολοφόνησαν τον νεαρό σύντροφο Mαριάνο Φερέιρα το 2010.]
 
Περίπου δέκα μέλη του Partido Obrero (PO) που ζωγράφιζαν τον τοίχο του Radio Nacional Resistencia, επί της Λεωφόρου Σαρμιέντο, δέχτηκαν απειλές και στη συνέχεια επίθεση, το βράδυ της 9/1 από ομάδα 25-30 ατόμων που αυτοπροσδιορίζονται ως “άνθρωποι του Gustavo Martinez”. Ο Gustavo Martinez είναι Υπουργός Αστικής και Εδαφικής Ανάπτυξης της περιφερειακής κυβέρνησης και πρόεδρος της κρατικής εταιρείας υδάτων, SAMEEP. Τρεις σύντροφοι τραυματίστηκαν, συμπεριλαμβανομένου υποψήφιου του PO, Aldo Garcia, ενώ μια έγκυος κοπέλα τεσσάρων μηνών χτυπήθηκε στην κοιλιά.

Γύρω στα μεσάνυχτα, πλησίασε τους ζωγράφους ένας παχύσαρκος τύπος 55 περίπου ετών που παρουσιάστηκε ως “άνθρωπος του Gustavo Martinez” και τους απείλησε: “Φύγετε από εδώ, είναι άσκοπο ό,τι και να ζωγραφίσετε, αύριο θα τα έχουμε καλύψει όλα.” Οι σύντροφοί μας το ερμήνευσαν σαν μια απλή πρόκληση, κι έτσι συνέχισαν τη δραστηριότητά τους. Αλλά περίπου 15 λεπτά αργότερα ο ίδιος άνθρωπος επέστρεψε με δύο ή τρεις δεκάδες ανθρώπους οπλισμένους με παλούκια και πέτρες, και μερικοί από αυτούς κράδαιναν μαχαίρια και επίσης ένα πιστόλι, και φώναζαν: “Τώρα θα δούνε ποιος είναι ο Gustavo Martinez” και αμέσως έπεσαν επάνω στους συντρόφους που ήταν κοντά στη γωνία, ενώ άλλοι λιθοβολούσαν όσους εξακολουθούσαν να ζωγραφίζουν. Σε αυτή την επίθεση χτυπήθηκε στο κεφάλι με μια αλυσίδα μηχανής ο Aldo Garcia, τραυματίστηκε στο χέρι ο Jorge Esquivel, και έφαγε μια κλωτσιά στην κοιλιά η Gabriela Rosales, τεσσάρων μηνών έγκυος. Ο μόνος λόγος που δεν υπήρξε μεγαλύτερο κακό ήταν επειδή οι σύντροφοι του PO απομακρύνθηκαν αμέσως, και επειδή οι γείτονες της Λεωφόρου κάλεσαν αμέσως το 100 και ένα περιπολικό της αστυνομίας έφτασε αρκετά γρήγορα.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι οι άνθρωποι του Martinez πρόσφατα κατέστρεψαν την τοιχογραφία-φόρο τιμής στους εκτελεσμένους της Margarita Belén, γράφοντας το όνομά του πάνω στην τοιχογραφία.

Ήδη έχει γίνει καταγγελία στην αστυνομία, οι γιατροί έλεγξαν τους τραυματισμούς και η υπόθεση παίρνει το δικαστικό δρόμο. Καθιστούμε υπεύθυνη την περιφερειακή  κυβέρνηση για την επίθεση· οι υπεύθυνοι πρέπει να βρεθούν και να καταδικαστούν. Απαιτούμε οι πολιτικοί ηγέτες των επιτιθεμένων, αρχίζοντας με τον Gustavo Martinez, να απομακρυνθούν από την εξουσία τους και εξεταστούν.
[Από την Πρένσα Oμπρέρα, εφημερίδα του PO]

NAΛ

Ο ΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΥΠΟΥ Γ'

Mε επιστολή στην εφημερίδα Έθνος, ο Aλέξανδρος Γιωτόπουλος, καταδικασμένος ισόβια για συμμετοχή στη 17N καταγγέλει τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις φυλακές τύπου Γ στο Δομοκό.

«Την Παρασκευή 9 Γενάρη είχα επισκεπτήριο στις φυλακές Γ' τύπου Δομοκού. Δεν επέτρεψαν στην πρώτη μου ξαδέρφη να με επισκεφθεί παρότι με επισκεπτόταν κανονικά από το 2002 στις φυλακές Κορυδαλλού και ενώ είχε ταξιδέψει σιδηροδρομικώς από την Αθήνα. Εψαξαν την αδερφή μου, βγάζοντάς της τα παπούτσια και ενώ το επισκεπτήριο ήταν πίσω από το τζάμι και όχι ελεύθερο. Δεν της επέτρεψαν να μου δώσει δύο καθημερινά έντυπα, το "Εθνος" και την International New York Times. Αλήθεια, από πότε αυτά τα έντυπα έχουν εγκληματικό περιεχόμενο;

Μια εβδομάδα μετά τη μεταγωγή μου στον Δομοκό, κι ενώ μου είχε υποσχεθεί η κ. εισαγγελέας του Κορυδαλλού ότι τα πράγματά του και οι σημειώσεις μου για το καθαρογράψιμο του διδακτορικού μου στα Μαθηματικά θα μεταφέρονταν την επομένη, δεν έχουν ακόμα μεταφερθεί. Δεν έχω ούτε τα ρούχα ούτε τα βιβλία ούτε την τηλεόραση. Στο κελί υπήρχε μόνο ένα κρεβάτι, χωρίς καρέκλα, χωρίς καθρέφτη, χωρίς σκούπα, χωρίς χαρτί υγείας, χωρίς κάλαθο αχρήστων, χωρίς τίποτε. Δεν υπάρχει ούτε κοινωνικός λειτουργός, και ουσιαστικά ούτε γιατρός, αφού αυτός έρχεται μία φορά την εβδομάδα από τη Λάρισα. Μάλλον για κέντρο μεταγωγών μοιάζει παρά για φυλακή.

Κι ενώ λείπουν τα απαραίτητα, υπάρχει υπερπληθώρα αστυνομικών γύρω από τη φυλακή, με αυτοκίνητα και κλούβες που κάθονται και υποτίθεται ότι φυλάνε τη φυλακή, πολλαπλασιάζοντας το κόστος λειτουργίας της αφού φυλάγεται από διπλό προσωπικό.

Τη στιγμή που το ένα (σ.σ.: το υφιστάμενο προσωπικό) με ενδεχομένως λιγοστές προσλήψεις θα αρκούσε. Ιδιαίτερα που λόγω της ερημικής γεωγραφικής θέσης της φυλακής οποιαδήποτε απόδραση φαντάζει απίθανη. Οσον αφορά τους κρατούμενους στην πτέρυγά μας, έχουμε δύο φουκαράδες Πακιστανούς που δεν έχουν κάλτσες μες στην παγωνιά, τρεις Αλβανούς, τον Τζωρτζάτο και μένα. Δηλαδή τους τρομερούς και επικίνδυνους εγκληματίες από τους οποίους σώθηκε η χώρα με τη μεταγωγή τους στο κέντρο μεταγωγών Γ' τύπου Δομοκού.

Τέλος, να προσθέσω ότι όταν μπήκαμε στις 2 Γενάρη, μου κατάσχεσαν ένα κομμάτι βασιλόπιτας, λίγα κουλουράκια, τσάι που το είχα αγοράσει στον Κορυδαλλό και τα δύο μαξιλάρια μου».

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος Φυλακές Γ' Τύπου Δομοκού

ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΟΣΚΑΣ: ΕΝΑΣ ΠΑΣΟΚΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΣΤΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ

Ο υποστράτηγος τεθωρακισμένων ε.α. Νίκος Τόσκας ήταν επικεφαλής του Γραφείου του κ. Πάνου Μπεγλίτη από το 2009 ως τον Ιούλιο του 2011 και ο κύριος συντάκτης του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ για την Άμυνα στις εκλογές του 2009. Η απόφαση επομένως ένταξής του στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ έχει σημαντική συμβολική και πολιτική σημασία. Αποδεικνύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ακολουθήσει μια εναλλακτική διαχείριση της αστικής πολιτικής στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων, δίνοντας υποσχέσεις περί καταπολέμησης της ευνοιοκρατίας  και των πελατειακών σχέσεων, παίρνοντας αποστάσεις από τις ακρότητες συγκεκριμένων ακροδεξιών εκφραστών των «εθνικών δικαίων», στο πλαίσιο όμως μιας Αναδιοργάνωσης του Στρατού με εκδημοκρατισμό και εξορθολογισμό των πολεμικών δαπανών που κινείται με όρους «Εξ Ανατολάς Εχθρού», αντιμετώπισης του «αλβανικού και σκοπιανού αλυτρωτισμού», σταθερής συμμετοχής σε ΝΑΤΟ και ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ (βλέπε Ομιλία του Νίκου Τόσκα στην εκδήλωση του Πράττω για την Άμυνα).

Για να το αποδείξει αυτό επιστρατεύει έναν σοβαρό πρώην στρατιωτικό, σημαντικό κρίκο στη διαμόρφωση της πολιτικής ΠΑΣΟΚ στις κυβερνήσεις Σημίτη και Παπανδρέου, που στον πλούτο των δημόσιων παρεμβάσεων του μπορεί κανείς να ανιχνεύσει απόψεις που ξενίζουν και προκαλούν τους αγωνιστές της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων καθώς καταλήγουν να απαιτούν την εμβάθυνση της στρατηγικού χαρακτήρα στρατιωτικής συμμαχίας με το κράτος Τρομοκράτη Ισραήλ και την επέκταση του επιθετικού άξονα Ελλάδας-Κύπρος-Ισραήλ με την Αίγυπτο των Πραξικοπηματιών Στρατηγών, συμμάχους των ΗΠΑ-Ισραήλ, εχθρούς του ηρωικού αγώνα του Παλαιστινιακού λαού.
Πρόκειται για πολιτικές θέσεις που παρουσιάστηκαν και στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για την «Εθνική Άμυνα», διαμορφωμένες από ανθρώπους του βαθέως κράτους, οι οποίες όμως δεν έχουν καμιά σχέση με την Αριστερά, είναι εχθρικές στην πολιτική αντίληψη της κοινής εργατικής διεθνιστικής πάλης των λαών ενάντια στα αστικά και ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Μια κρατική πολιτική που εντάσσεται στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού των επικίνδυνων αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας, που προβάλλεται ως «πατριωτική γραμμή», διαμορφωμένη από ανθρώπους που επιπλέον ταυτίστηκαν, «συμβουλεύοντας», με τη πιο σκοτεινή περίοδο του πρώην ΥΠΕΞ Γ. Παπανδρέου.   

Επιδιώκοντας να χειραγωγήσει και να ενσωματώσει τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία στους τυχοδιωκτισμούς της ΑΟΖ - της εκμετάλλευσης των ενεργειακών κοιτασμάτων και της αναβάθμισης του ελληνικού αστικού κόσμου στην Ανατολική Μεσόγειο. Μια πολιτική που αλληλοδιαπλέκεται με τους πιο επιθετικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε, σε μια εποχή όξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Είναι μια εκδοχή διαχείρισης της κρατικής πολιτικής που επιβάλλει η εξυπηρέτηση των αστικών συμφερόντων και βρίσκεται απέναντι στο αντιπολεμικό κίνημα, στην αμφισβήτηση της Νέας καπιταλιστικής ιμπεριαλιστικής Τάξης Πραγμάτων, στην αναγκαιότητα κοινωνικής απελευθέρωσης του κόσμου της εργασίας.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ