Uncategorised

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΖΩΝΗ ΣΙΝΔΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

 

Άλλος ένας νεκρός εργάτης στον βωμό του κέρδους του Κεφαλαίου

Άλλος ένα θύμα προστέθηκε στην μακρά και μαύρη λίστα την εργατικών “ατυχημάτων” την Τρίτη 25/08, όταν δυνάμεις της πυροσβεστικής ανακάλυψαν το απανθρακωμένο σώμα ενός 39χρονου εργάτη, πατέρα τριών παιδιών, κατά την διάρκεια κατάσβεσης μεγάλης πυρκαγιάς στις εγκαταστάσεις εργοστασίου χρωμάτων στην βιομηχανική περιοχή Σίνδου Θεσσαλονίκης.

Άγνωστα παραμένουν μέχρι στιγμής τα αίτια της πυρκαγιάς, όμως υπάρχουν ενδείξεις ότι οι εγκαταστάσεις δεν πληρούσαν τις σχετικές προδιαγραφές ασφαλείας. Ως είθισται η ασφάλεια και οι ίδιες οι ζωές των εργαζομένων είναι παντελώς ασήμαντες και αναλώσιμες, όταν διακυβεύονται τα κέρδη των αφεντικών. Χρειάζεται άμεσα το εργατικό κίνημα να οργανώσει την άμυνά του ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία και μαζί με τα άλλα ζητήματα να θέσει και την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, έμπρακτα, με ελέγχους και δυνατότητα καταγγελιών από τους ίδιους τους εργαζομένους μέσω συλλογικών διαδικασιών. Πρέπει οι ίδιοι οι εργάτες να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους, για να μην επιτρέψουμε άλλο στο καταρρέον Κεφάλαιο να πατάει επί πτωμάτων για την επιβίωσή του.

 

 

 

ΤΟΥΡΚΙΑ: ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΑΠΕΡΓΙΩΝ

του Σουνγκούρ Σαβράν

Η Τουρκία διανύει μια περίοδο η οποία συνδυάζει μια εκλογική διαδικασία και ένα μεγάλο απεργιακό κίνημα με μεγάλες δυνατότητες να αφήσει το αποτύπωμά του στο μέλλον της χώρας.

Οι γενικές εκλογές διεξάγονται την Κυριακή 7 Ιουνίου. Το κρίσιμο ερώτημα σε αυτές τις εκλογές είναι αν το HDP, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, που ελέγχεται από το κουρδικό κίνημα, με την υποστήριξη μιας σειράς τουρκικών σοσιαλιστικών κομμάτων και ομάδων διαφορετικών αποχρώσεων, πετύχει το εκλογικό όριο του 10% που απαιτείται από ένα κόμμα, προκειμένου να μπει στο κοινοβούλιο. Αν το πετύχει, θα έχει κατά πάσα πιθανότητα 60 με 70 έδρες στο κοινοβούλιο των 550, καθώς η δύναμή του είναι σε μεγάλο βαθμό συγκεντρωμένη στην κουρδική περιοχή. Αν αποτύχει να φτάσει αυτό το ποσοστό, από την άλλη πλευρά, το AKP του σημερινού προέδρου Ταγίπ Ερντογάν θα πάρει όλες αυτές τις θέσεις, καθώς τα άλλα κόμματα είναι σχεδόν ανύπαρκτα στην κουρδική περιοχή. Τα ποσοστά του HDP κυμαίνονται ακριβώς γύρω στο 10 τοις εκατό στις δημοσκοπήσεις, οπότε το σύνολο της χώρας θα πρέπει να κρατά την αναπνοή του την ημέρα των εκλογών.

Κατά μία έννοια, η τύχη του Ταγίπ Ερντογάν, εξαρτάται από τα αποτελέσματα και, κατά συνέπεια, το εγγύς μέλλον της Τουρκίας επίσης, καθώς ο Ερντογάν έχει καταλήξει να είναι ο αποφασιστικός παράγοντας στην πολιτική της Τουρκίας. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο Ερντογάν μπόρεσε να ξεπεράσει την εξέγερση του Γκεζί το καλοκαίρι του 2013 και το γιγαντιαίο σκάνδαλο διαφθοράς το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, και να κερδίσει τις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου του 2014 και τις προεδρικές εκλογές του Αυγούστου του ίδιου έτους. Ωστόσο, είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους ότι στη διαδικασία έχασε πολλά. Το ίδιο το ΑΚΡ τώρα κλονίζεται από εσωτερικές διαφωνίες και η μαζική υποστήριξη πίσω του διαβρώνεται εμφανώς. Έτσι, τα σχέδια του Ερντογάν να φτιάξει μια εκτελεστική προεδρία για τον εαυτό του, φαίνεται να βρίσκονται σε αδιέξοδο. Ωστόσο, οι τροχοί της τύχης μπορεί και πάλι να λειτουργήσουν υπέρ του: με το HDP κάτω από το απαιτούμενο 10%, o Ερντογάν μπορεί να έχει τον αριθμό των θέσεων που απαιτούνται για συνταγματική αναθεώρηση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα λάβει χώρα μια σοβαρή εκλογική νοθεία την Κυριακή, όπως έγινε και στην περίπτωση των εκλογών του Μαρτίου, η οποία μπορεί να φέρει στον Ερντογάν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει επίσης καμία αμφιβολία ότι θα υπάρξει πολύ ισχυρή αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων, με πολλούς ισχυρισμούς για νοθευμένες εκλογές, προκειμένου το HDP να παραμείνει κάτω από το όριο του 10%, το οποίο μπορεί να μετατραπεί σε έναν νέο γύρο εξέγερσης, τουλάχιστον στην κουρδική περιοχή.

Παρά την νοθεία, το HDP, κατά πάσα πιθανότητα, θα υπερβεί άνετα το όριο. Το εκλογικό σώμα γνωρίζει πολύ καλά ότι το HDP είναι το κλειδί για την ήττα του Ερντογάν και του ΑΚΡ. Πολλοί κεμαλιστές, ένα μεγάλο μέρος της κοινότητας των Αλεβιτών και άλλοι παραδοσιακοί υποστηρικτές του CHP (της κεντροαριστεράς) θα ψηφίσουν απρόθυμα το HDP. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της δυτικότροπης αστικής τάξης υποστηρίζουν επίσης το HDP. Ακόμα και τα όργανα της διεθνούς αστικής τάξης έχουν εκδηλωθεί κατά του Ερντογάν. Ένα πρόσφατο κύριο άρθρο στους New York Times του Μαΐου, μέχρι που προκάλεσε τις ύβρεις του ίδιου του Ερντογάν. Πιο αναλυτικά, το Economist, φερέφωνο του Σίτυ του Λονδίνου, δήλωσε ξεκάθαρα σε κύριο άρθρο, με το χαρακτηριστικό χιούμορ της μόδας, «Οι Τούρκοι θα πρέπει να ψηφίσουν Κούρδους»!

Απεργιακό κύμα

Παράλληλα με την εκλογική διαδικασία, μια άλλη εξέλιξη τεράστιας σημασίας έχει συμπαρασύρει την Τουρκία: από τα μέσα Μαΐου, στο ένα εργοστάσιο μετά το άλλο, σε αυτό που φαίνεται να είναι ένα ασταμάτητο κίνημα, μεταλλεργάτες κατά δεκάδες χιλιάδες έχουν καταφύγει σε άγρια απεργία, προκειμένου να συνθλίψουν το κίτρινο γκανγκστερικό συνδικάτο, που χτίστηκε με πολύ κόπο από το στρατιωτικό καθεστώς των αρχών της δεκαετίας του 1980, προκειμένου να κρατήσει τα ανώτερα επίπεδα της ταξικής πάλης υπό τον έλεγχο της αστικής τάξης. Γιγαντιαία εργοστάσια, όπως η Ρενό, η Φίατ και η Φορντ βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του κινήματος. Σε ορισμένα εργοστάσια η στάση εργασίας διήρκεσε περισσότερο από δέκα ημέρες με μερική κατάληψη. Σε ορισμένα, όπως στα δύο εργοστάσια της Φορντ, είναι ακόμα σε εξέλιξη. Το κίνημα είναι μερικώς νικηφόρο, με την εγγύηση της πλήρους ελευθερίας συνδικαλιστικής οργάνωσης στους εργάτες, την αποκήρυξη των τιμωρητικών απολύσεων από την πλευρά των αφεντικών και με κάποια αύξηση των μισθών. Το κίνημα έχει εμπνεύσει το υπόλοιπο της εργατικής τάξης. Ήδη, οι εργάτες του πετρελαίου πραγματοποίησαν ριζοσπαστική δράση, με μερική κατάληψη του εργοστασίου, και κατάφεραν άλλη μια μερική νίκη. Το κίνημα αυτό, κατά πάσα πιθανότητα, θα αλλάξει τη χημεία της ταξικής πάλης σε μεσοπρόθεσμη βάση, παρά τα σοβαρά ιδεολογικά και πολιτικά όρια στη συνείδηση των εργατών συμπεριλαμβανομένης και της έλλειψης προσανατολισμού από την πλευρά του σοσιαλιστικού κινήματος.

Έτσι, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των εκλογών, οι εποχές θα είναι δύσκολες για τον Ερντογάν, το AKP και την αστική τάξη στο σύνολό της. Εμείς, ως Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα (DΙP) έχουμε υπογραμμίσει από την πρώτη μέρα ότι η ζωή στην Τουρκία, μετά την εξέγερση του Γκεζί θα είναι διαφορετική και ότι η καθοδική πορεία είχε ξεκινήσει για τον Ερντογάν. Η πεποίθηση αυτή ενισχύθηκε περισσότερο, όταν ξέσπασε μια δεύτερη λαϊκή εξέγερση στο τουρκικό Κουρδιστάν, με εκατομμύρια να κατεβαίνουν στους δρόμους για μια εβδομάδα τον Οκτώβριο του 2014, απέναντι στη βάναυση αδιαφορία, αν όχι φαύλη εχθρότητα του Ερντογάν και της παρέας του για τα δεινά των Κούρδων του Κομπανί, υπό πολιορκία από το βάρβαρο ΙΚΙΛ (ISIS). Και τώρα είναι το κίνημα της εργατικής τάξης που προελαύνει. Η Τουρκία είναι μια χώρα που πλήττεται από έναν πυρετό κοινωνικής αναταραχής. Ο Ερντογάν και το ΑΚΡ είναι βέβαιο ότι θα χάσουν έδαφος, ως αποτέλεσμα αυτού.

Το DΙP αφοσιώθηκε πλήρως στο απεργιακό κίνημα των μεταλλεργατών, σε στενή σχέση με τους υποστηρικτές του και τις επαφές εντός των εργοστασίων. Στο εκλογικό μέτωπο, βλέπουμε μια νίκη του HDP ως πλήγμα στην αντεργατική, αντιδραστική πολιτική του Ερντογάν και του ΑΚΡ, και ως εκ τούτου, ζητάμε να ψηφιστεί το HDP. Το HDP δεν είναι ένα εργατικό κόμμα, όμως, δεν είναι κι ένα αστικό κόμμα, με την κλασική έννοια του όρου. Είναι ένα κόμμα εθνικής χειραφέτησης για τους Κούρδους, το οποίο έχει δώσει τα χέρια με πολλά διαφορετικά κοινωνικά κινήματα, συμπεριλαμβανομένων σοσιαλιστικών κομμάτων διαφορετικών αποχρώσεων, κάποιους οικολόγους, το κίνημα των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των λεσβιών κ.λπ. Για να νικήσουμε τη βάναυση αντεργατική πολιτική του AKP, υποστηρίζουμε την ψήφο στο HDP. Ο κύριος κίνδυνος εδώ είναι μια συνεργασία μεταξύ του ΑΚΡ και του HDP, την επαύριον των εκλογών. Από νωρίς στην εκλογική διαδικασία, οι εκπρόσωποι του HDP άνοιξαν την πόρτα σε μια συμμαχία με το AKP ή μια απ’ έξω υποστήριξη προς το ΑΚΡ, εάν το τελευταίο δεν μπορέσει να επιτύχει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Το DΙP ήταν η μόνη δύναμη στην αριστερά που το αμφισβήτησε ευθέως αυτό, δημοσιεύοντας μια δήλωση που καλούσε το HDP να παραιτηθεί από κάθε συμμαχία με το AKP. Η παραίτηση ήρθε αμέσως και επανειλημμένα και έτσι σε αυτή τη βάση ζητάμε την ψήφο στο HDP.

Ωστόσο, ο πραγματικός αγώνας κατά την προσεχή περίοδο, θα πραγματοποιηθεί για την καρδιά και το μυαλό της εργατικής τάξης, που τώρα είναι και πάλι σε κίνηση, μετά από πολύ καιρό από τα τέλη της δεκαετίας του 1990.

 

 

 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ

La fête de Lutte Ouvrière, μια λαϊκή γιορτή των εργατών

Στις 23, 24 και 25 Μαΐου, η ιστορική γαλλική τροτσκιστική οργάνωση Lutte Ouvrière (LO - Εργατική Πάλη) πραγματοποίησε το καθιερωμένο από το 1999 ετήσιο φεστιβάλ της σε ένα κατάφυτο πάρκο έκτασης 120.000 m2, 30 χλμ βόρεια του Παρισιού.

Η γιορτή προσελκύει κάθε χρόνο περί τα 30.000 άτομα, κατά συντριπτική πλειοψηφία εργάτες και εργάτριες που συρρέουν το τριήμερο της (Καθολικής) Πεντηκοστής με τις οικογένειές τους ή κατά μόνας προκειμένου να αλληλεπιδράσουν με τα ταξικά τους αδέρφια σε πολιτικές συζητήσεις με έντονα ταξικό και διεθνιστικό ενδιαφέρον, αλλά και να διασκεδάσουν. Φέτος σύμφωνα με τους διοργανωτές οι συμμετέχοντες ήταν 100.000, σύμφωνα με τα καπιταλιστικά ΜΜΕ περί τις 25.000.

Οργανωμένη σε μικρότερα ή μεγαλύτερα θεματικά χωριά, η γιορτή προσφέρει κάθε δυνατή έκφανση του φάσματος της πολιτιστικής δραστηριότητας: κινηματογράφο, μουσική, χορό, θέατρο, βιβλία, εκθέσεις, επιστήμες, φαγητό, ποτό, παιχνίδια, πολιτικές και ιστορικές συζητήσεις, κάμπινγκ...

Καλλιτέχνες δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό επί σκηνής ή συζητούν με το κοινό μετά από τις προβολές των ταινιών τους. Μάγειροι και μαγείρισσες μεριμνούν για την ευημερία των ουρανίσκων των παρευρισκόμενων με γεύσεις προερχόμενες από τις κουζίνες όλων των πολιτισμών. Ένας πύργος (!!!) (Αχ, αυτή η Γαλλική Επανάσταση...) μεταποιημένος σε βιβλιοπωλείο, στέκει στητός στο βάθος του πάρκου. Θεματικά χωριά αναπαριστούν τη ζωή στον Μεσαίωνα. Και όλα υπό την άψογη οργάνωση και εκτέλεση των αγωνιστών της LO.

Μια πραγματική λαϊκή γιορτή των εργατών που όμως, το πιο σημαντικό, δεν χάνει από τα μάτια της την πολιτική διακύβευση. Στην Γαλλία του ιστορικού 11% ανεργίας και τη δυνατή λεπενική-φασιστική ακροδεξιά, η διεθνιστική ματιά του παρευρισκόμενου κόσμου ήταν στραμμένη φέτος προς τις φλεγόμενες περιοχές της Ευρώπης:  την Αν. Ευρώπη, την Αν. Μεσόγειο και την Μ. Βρετανία, ζώνες από τις οποίες προσκλήθηκαν κόμματα και οργανώσεις διαφορετικών τροτσκιστικών παραδόσεων προκειμένου να παρέμβουν με τα υλικά τους στη διάρκεια της γιορτής στο ειδικά διαμορφωμένο χωριό.

Τις πολιτικές συζητήσεις απασχόλησαν σημαντικά ο ουκρανικός εμφύλιος, οι βρετανικές εκλογές, η πολιτική κατάσταση στις πρώην αποικιακές χώρες και τη Γαλλία, μα και πάρα πολύ η Ελλάδα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η σημασία της χώρας για το μέλλον της ΕΕ. Πλήθος αγωνιστών από διαφορετικά μέρη του κόσμου παρευρέθηκαν σε κάθε μια από αυτές και αντάλλαξαν τις απόψεις τους ή και αντιπαρατέθηκαν πάνω στα σχετικά ζητήματα.

Από τις πλέον δυνατές στιγμές του τριημέρου ήταν η κατάληξη της κεντρικής ομιλία της LO, όταν η εκπρόσωπος της οργάνωσης, Ναταλί Αρτώ, κάλεσε το πλήθος να τραγουδήσει τον ύμνο της Διεθνούς, πράγμα που έκαναν, αδελφωμένοι, ο καθένας και η καθεμία στη γλώσσα τους. Από την άλλη, το πολυαναμενόμενο, και με μεγάλη προσέλευση, ντιμπέιτ μεταξύ της LO και του NPA (Nouveau Parti  Anticapitaliste), άφησε μάλλον δυσαρεστημένο το κοινό που έσπευσε να το παρακολουθήσει, με την πολιτικά χλιαρή τροπή του.

Το ΕΕΚ, καθώς και τα αδελφά ευρωπαϊκά τμήματα της CRFI (Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς), το τουρκικό DİP (Devrimci İşçi Partisi) και το ιταλικό PCL (Partito Communista dei Lavoratori), κλήθηκαν να παρευρεθούν και να τοποθετηθούν στο τριήμερο φεστιβάλ πάνω σε διαφορετικές θεματικές και είναι η πρώτη φορά που η πρόσκληση αυτή γίνεται προς τη μεριά της CRFI.

Οι δύο προγραμματισμένες ομιλίες του DİP και του ΕΕΚ με θέμα «Επανάσταση και αντεπανάσταση στην Μεσόγειο» και «Η κατάσταση στην Ελλάδα: η ταξική πάλη πριν και μετά τις εκλογές», αντίστοιχα, πραγματοποιήθηκαν με σημαντική επιτυχία. Η συμμετοχή του κόσμου ήταν μεγάλη και η συζήτηση ζωντανή. Επιτυχημένη ήταν και η παρουσία του διεθνιστικού περιπτέρου της CRFI που χαιρετίστηκε από την οργάνωση και προσέλκυσε πολύ κόσμο σε ανταλλαγή απόψεων για την κρίσιμη κατάσταση της Ευρώπης. Από την Ελλάδα παρευρέθηκε και η ΟΚΔΕ – Εργατική Πάλη με δικό της περίπτερο και ομιλία για το αδιέξοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την ανάγκη μιας επαναστατικής πολιτικής.

Το ΕΕΚ και η CRFI χαιρέτισαν την ανανέωση της πρόσκλησης για την επόμενη χρονιά και επέστρεψαν την πρόσκληση καλώντας τόσο την LO, αλλά και κάθε ταξικό αγωνιστή και αγωνίστρια που μιλά τη γλώσσα του επαναστατικού διεθνισμού, στην 3η Ευρωμεσογειακή Συνδιάσκεψη στην Αθήνα στις 18, 19 και 20 Ιουλίου 2015. Η συζήτηση και η διαπάλη ιδεών ανάμεσα στις οργανώσεις και τα κόμματα των εργατών είναι αναγκαία και επιθυμητή όταν δεν χάνει από τη ματιά της το μεγάλο στόχο της: την εργατική εξουσία, τη Σοσιαλιστική Επανάσταση, την κομμουνιστική κοινωνία. Ζήτω η διεθνής κοινότητα των εργατών και των εργατριών!

ΝΑΛ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ ΧΡΥΣΟΥ

H YΠOMONH TEΛEIΩNEI!

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες οι κάτοικοι της Xαλκιδικής διαδήλωσαν στην Aθήνα ενάντια στα καταστροφικά σχέδια της πολυεθνικής εταιρείας χρυσού.

Tην Tετάρτη 3 Iουνίου αρχικά διαδήλωσαν έξω από το Συμβούλιο Eπικρατείας και αργότερα, το απόγευμα, στους Aμπελόκηπους και κατευθύνθηκαν στο υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, όπου είχαν συνάντηση με τον υπουργό Παν. Λαφαζάνη.

Oι Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης και η Επιτροπή αλληλεγγύης Αττικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού εξέφραζαν την αγωνία για τα συνεχιζόμενα καταστροφικά έργα, και την αγανάκτηση από τις κωλυσιεργίες.

«Η καταστροφή στις Σκουριές συνεχίζεται», έλεγαν. «H κυβέρνηση και η δικαιοσύνη να αναλάβουν τις ευθύνες τους». «Tα περιθώρια εξαντλήθηκαν». Zητούσαν να σταματήσει εδώ και τώρα το έργο της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική, όμως, ο υπουργός και η κυβέρνηση δεν είναι  του εδώ και τώρα…

Ένα πανό ήταν χαρακτηριστικό για τις αλλαγές στις διαθέσεις των κατοίκων: «Tσίπρα, Λαφαζάνη, Tσιρώνη, στη Xαλκιδική η υπομονή τελειώνει!»

 

 

 

ΕΛΠΕ: 4 ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ – ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

 

 

 

 

 

 

 

Το 1992 στο δυστύχημα που έγινε στα διυλιστήρια της τότε ΠΕΤΡΟΛΑ του Λάτση, 14 άνθρωποι βρήκαν φρικτό θάνατο ενώ 24 τραυματίστηκαν.

Δύο χρόνια μετά και ενώ όλες οι πληροφορίες που διέρρεαν από τον έλεγχο που έγινε έδειχναν τα ελλιπή μέτρα και τις ευθύνες τις εταιρείας, όλοι οι υπεύθυνοι αθωώθηκαν! Ενώ ακόμη και το πόρισμα του δυστυχήματος που θα εξέδιδε το υπ. Δημόσιας τάξης ακόμη αναμένεται.

Στις 8 Μαΐου φέτος, 23 χρόνια μετά το ατύχημα αυτό, 6 εργάτες τραυματίζονται βαριά στις εργασίες συντήρησης που γίνονται στις δεξαμενές. Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τέσσερεις από τους τραυματισμένους εργάτες έχουν πεθάνει. Η απίστευτη ένταση εργασίας με 12ώρες και 16ωρες βάρδιες σε συνδυασμό με την αντικατάσταση του έμπειρου προσωπικού που απολύθηκε με εθελούσιες τα τελευταία 3 χρόνια οδήγησαν στο ατύχημα.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, εργάτες που τους χώρισε το κεφάλαιο σε έλληνες και ξένους, σε μόνιμους και επινοικιαζόμενους εργολαβικούς τους ένωσε πάλι το ίδιο το κεφάλαιο με τόσο οδυνηρό τρόπο. Οι εργάτες των ΕΛΠΕ, Μπάμπης Δευτεραίος, ο Ραμτάν Ντελιλάϊ, ο Αντώνης Αβράμπου και ο Κώστας Μαγκούρας δεν θα ξαναχωρίσουν ποτέ πια…

Ακριβώς αυτές τις εργασιακές συνθήκες που οδήγησαν τους εργαζόμενους στο θάνατο, στο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων που έχουν εγκαθιδρύσει το βασίλειο της αυθαιρεσίας στην παραγωγή,  αντί να καταργηθούν άμεσα, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ τις διαπραγματεύεται με τους «θεσμούς» στην ΕΕ και το ΔΝΤ.

Η πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών στην τακτική συνέλευσή της που έγινε την Κυριακή 24 Μαΐου, αποφάσισε να σπάσει την εκκωφαντική σιωπή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας γύρω από το εργοδοτικό έγκλημα, ώστε να αποκαλυφθούν οι ευθύνες των φυσικών και ηθικών αυτουργών αλλά και η κυβερνητική υποκρισία. Με κάλεσμα που απεύθυνε σε εργατικές συλλογικότητες, σωματεία, πολιτικές κινήσεις της αριστεράς και κοινωνικούς χώρους κάλεσε ανοιχτή σύσκεψη για τη διοργάνωση κινητοποίησης την Πέμπτη 4/6/15, 6μμ, στο Πολυτεχνείο

(κτίριο Γκίνη)