Uncategorised

Η «διοικητική μεταρρύθμιση» στην Ψυχική Yγεία ΦΥΛΛΟ ΣΥΚΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ

Η «διοικητική μεταρρύθμιση» στην Ψυχική Yγεία

ΦΥΛΛΟ ΣΥΚΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ

Μέσα σ’ ένα νομοσχέδιο «σκούπα», παγιωμένη πλέον τακτική της μνημονιακής διακυβέρνησης, φέρνει η κυβέρνηση ΣYPIZA/ANEΛ τις διατάξεις για την «μεταρρύθμιση της διοικητικής οργάνωσης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας», μια ακόμα επίπλαστη κίνηση που κυριολεκτικά ισοδυναμεί με απλό «σκούπισμα» των ερειπίων στα οποία έχει οδηγηθεί, από τις ασκούμενες πολιτικές, ο ανέκαθεν πολύπαθος αυτός χώρος.
Την ίδια στιγμή που με το τέταρτο «μνημόνιο διαρκείας» θεσμοθετούνται πολιτικές που επιδεινώνουν περαιτέρω το όποιο έδαφος έχει απομείνει, πάνω στο οποίο μπορούσε να ακουμπήσει και να στηριχτεί το στοιχειωδώς «καλώς έχειν» (η «ψυχική υγεία») του καθενός (με την περαιτέρω μείωση των συντάξεων, την επέκταση της φοροληστείας, την απελευθέρωση/ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, τις χωρίς τέλος ιδιωτικοποιήσεις των «κοινών» και την απεξάρθρωση του δημόσιου), το ψυχιατρικό think tank του Σύριζα θεωρεί ή, μάλλον, προσπαθεί να μας πείσει, ότι η αρχή για την όποια αλλαγή στον διαλυμένο χώρο της ψυχικής υγείας, ή για μιαν «επανεκκίνηση» από το τέλμα της, μηδέποτε γενομένης, «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», είναι η «διοικητική μεταρρύθμιση».
-Χωρίς στο ελάχιστο ν’ αμφισβητείται ο όλο και πιο κατασταλτικός χαρακτήρα της κυρίαρχης ψυχιατρικής, τα καθημερινά (ως επί το πλείστον αφανή) εγκλήματα που επιτελούνται στο όνομα της «θεραπείας», αλλά πρωτίστως της «προστασίας της κοινωνίας» από τους υποτίθεται «επικίνδυνους» ψυχασθενείς.
-Χωρίς καμιά νύξη για την επικρατούσα ψυχιατρική κουλτούρα και πράξη, για την δραματική αποψίλωση των μονάδων ψυχικής υγείας από προσωπικό και υλικούς πόρους, για το όργιο των μηχανικών καθηλώσεων και του «θεραπευτικού μονόδρομου» του ψυχοφάρμακου, για την διαρκή και θεωρούμενη ως αυτονόητη (ως «αναγκαία για την θεραπεία» τους) καταπάτηση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων, για την συνεχιζόμενη ασυδοσία των ΜΚΟ ψυχικής υγείας.
Ποτέ, ωστόσο, μια πραγματική μεταρρύθμιση δεν είχε ως αφετηρία, ως βάση, διοικητικού χαρακτήρα αλλαγές, ερήμην της καθημερινής πράξης, του τρόπου αντιμετώπισης του ψυχικά πάσχοντα ως υποκειμένου και ισότιμου συνομιλητή, με ό,τι ριζικές ανατροπές σε θεσμικό επίπεδο απαιτούνταν για την πλαισίωση και την στήριξη αυτής της ριζικά εναλλακτικής προσέγγισης, αυτού του μετασχηματισμού των σχέσεων εξουσίας.
Παρά τις μεγάλες διαφορές τους, οι όποιες αλλαγές, μεταπολεμικά, στα συστήματα ψυχικής υγείας στην Αγγλία, στη Γαλλία και προπαντός στην Ιταλία με τον Fr. Basaglia, βασίστηκαν πάνω σε (και υποκινήθηκαν από) συγκεκριμένες εμπειρίες και πρακτικές, που είχαν ήδη δείξει το θεραπευτικό και χειραφετητικό δυναμικό τους πριν μετουσιωθούν σε νομοθετικές ρυθμίσεις. Για να φτάσουν, φυσικά, με τη σειρά τους, να γίνουν θεσμοί εξουσίας, που θα έπρεπε και πάλι να αμφισβητηθούν - γιατί μόνο στη διαδικασία της έμπρακτης αμφισβήτησης και ριζικού μετασχηματισμού του εκάστοτε κυρίαρχου θεσμού είναι που ανοίγει ο χώρος για τον πραγματικά «θεραπευτικό παράγοντα», που είναι αδιανόητος χωρίς ελευθερία.
Οπως έχει, επίσης, δείξει η διεθνής εμπειρία, το να ξεκινάει κανείς από την «διοικητική αναδιοργάνωση» του συστήματος ήταν πάντα συνδεδεμένο με την αναπαραγωγή του υπάρχοντος συστήματος στην κατεύθυνση της απονοσοκομειοποίησης, του νεοφιλελεύθερης κοπής βίαιου κλεισίματος των ψυχιατρείων, με τις γνωστές συνέπειες που αυτό είχε, και έχει, διεθνώς.
Γνωρίζουμε ότι ο στόχος του κλεισίματος των εναπομεινάντων ψυχιατρείων σ’ αυτή τη χώρα, χωρίς τη δημιουργία των αναγκαίων εναλλακτικών, ολοκληρωμένων και κοινοτικά βασισμένων υπηρεσιών, δεν έχει φύγει από το προσκήνιο - απλώς υλοποιείται με λιγότερο θορυβώδεις και ταχύρυθμους τρόπους απ’ ό,τι πριν. Είναι, μάλιστα, πιθανόν ότι ένα από τα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση είναι και το νομοσχέδιο αυτό, σύμφωνα και με τις αρμοδιότητες που δίνει στα Περιφερειακά Διατομεακά Συμβούλια, τα οποία, χωρίς να υπάρχει μια πολιτική ψυχικής υγείας, και πάνω στην έρημο των υπηρεσιών αυτών, θα μπορούν να αποφασίζουν για το κλείσιμο, τη συγχώνευσή τους κ.ο.κ, ανακατεύοντας κατά το δοκούν το χυλό μιας χύτρας όλο και πιο άδειας.
Η «περιφερειοποίηση», που θα είχε νόημα αν υπήρχε μια πολιτική για ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα ψυχικής υγείας με αντίστοιχη κουλτούρα, πόρους κ.λπ., γίνεται τώρα το άλλοθι και το όχημα του ξεφορτώματος των ευθυνών της εσαεί, από εδώ πέρα, μνημονιακής διακυβέρνησης.
Αν στοιχειωδώς, ωστόσο, οι περί την ηγεσία του Υπουργείου Υγείας συντάξαντες το νομοσχέδιο, ενδιαφέρονταν πραγματικά για ένα κοινοτικά βασισμένο σύστημα, αντί να αναλωθούν στη σύνταξη αυτής της «έκθεσης ιδεών» που αποτελεί αυτό το νομοσχέδιο, μήπως θα έπρεπε να σπεύσουν να ασχοληθούν με κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά, ότι, δηλαδή, ένα κτίριο, στην οδό Πειραιώς, κοντά στο Γκάζι, αξίας 7,3 εκατ. ευρώ, που αγοράστηκε με κονδύλια ΕΣΠΑ για να φτιάξει το ΨΝΑ ένα Κέντρο Ψυχικής Υγείας (βασική μονάδα ενός κοινοτικά βασισμένου συστήματος), αντί γι’ αυτό, χρησιμοποιείται εδώ και ένα χρόνο για την στέγαση των εξωτερικών ιατρείων του ψυχιατρείου και οικοτροφείων; Και να εξασφαλίσουν ότι το κτίριο αυτό θα στεγάσει πραγματικά τη λειτουργία για την οποία αγοράστηκε, δηλαδή ενός ΚΨΥ;
Οι ανακοινώσεις που εξέδωσαν πέρσι η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία (25/4/16) και η Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση (6/6/16) έχουν καλύψει πλήρως τον επίπλαστο και προσχηματικό χαρακτήρα του νομοσχέδιου αυτού.
Το νομοσχέδιο μιλάει για τομεακές επιτροπές χωρίς να υπάρχει στην πράξη τομεοποίηση, με την περιοχή, π.χ., του λεκανοπεδίου των περίπου 5 εκατ. κατοίκων να διαιρείται σε μόλις έντεκα γιγαντο-τομείς (επί χάρτου, βέβαια, καθώς οι υπηρεσίες, εδώ και πάνω από 30 χρόνια που υπάρχει υποτίθεται ψυχιατρική μεταρρύθμιση, δεν λειτουργούν, και αρνούνται να λειτουργούν, σε τομεοποιημένη βάση). Και αυτό τη στιγμή που, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, ένας Τομέας Ψυχικής Υγείας δεν μπορεί να έχει πάνω από 100.00 κατοίκους, τις ανάγκες των οποίων πρέπει να καλύπτει ένα Κέντρο Ψυχικής Υγείας και μια ψυχιατρική κλινική γενικού νοσοκομείου, από κοινού με το όλο πλέγμα των κοινοτικών υπηρεσιών που αρθρώνονται και συνδέονται με αυτές τις μονάδες.
Εξίσου επίπλαστη και προσχηματική είναι η υποτιθέμενη «φωνή» που δίνει το νομοσχέδιο στα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία και στους συλλόγους των οικογενειών, που εκπρόσωποί τους θα συμμετέχουν στις τομεακές επιτροπές. Εκτός του ότι αυτή η συμμετοχή έχει, σ’ ένα βαθμό, νομοθετηθεί εδώ και λίγα χρόνια, το κυριότερο είναι ότι αυτοί οι εκπρόσωποι χρησιμοποιούνται ως διακοσμητικό στοιχείο, ως η έξωθεν καλή μαρτυρία, καθώς λόγος πραγματικός και εξουσία πραγματική ποτέ δεν τους δίδεται. «Γιατί είναι ο κυρίαρχος λόγος, ο ταυτοποιημένος με την αστική εξουσία, που διανέμει τους τρόπους, τους χρόνους και τους χώρους στους οποίους μπορούν να μιλάνε, αλλά με τους δικούς του όρους, με τη δική του γλώσσα», αυτή του κράτους και της κυρίαρχης ψυχιατρικής.
Στη βάση και της εμπειρίας από τα δυο χρόνια του Σύριζα : οι ατέρμονες συζητήσεις στις επιτροπές του Υπουργείου, πού κατέληξαν, σε ποια έμπρακτη αναγνώριση και κατοχύρωση των δικαιωμάτων, σε ποια έστω στοιχειώδη αλλαγή του «τρόπου σκέψης και πράξης» της κυρίαρχης ψυχιατρικής, σε ποια μεταρρυθμιστική πρακτική;
Προς το τέλος της «σκούπας» υπάρχει και η διάταξη για την ΑΕΜΥ ΑΕ – έναν φορέα ενδιάμεσο ανάμεσα στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, που θα εμπλέκεται, μεταξύ άλλων, και στη διάσωση των δομών ΜΚΟ που, για διάφορους λόγους, κλείνουν, αλλά που οι εργαζόμενοί τους θα μπορούν να συνάψουν μόνο απευθείας ατομικές συμβάσεις έργου με την ΑΕΜΥ, το πολύ για ένα χρόνο, διατηρώντας τον ασφαλιστικό φορέα στον οποίο ήταν, αλλά χάνοντας όλα τα δικαιώματά τους, καθώς μετά, η ΑΕΜΥ θα μπορεί να προσλαμβάνει όποιον και όσους θέλει, και με τους όρους που θέλει.
Ταυτόχρονα θεσμοθετείται η δυνατότητα απόσπασης υπαλλήλων του δημοσίου στην ΑΕΜΥ (με απροσδιόριστους τους όρους μισθοδοσίας και των λοιπών δικαιωμάτων, αν θα παραμείνουν αυτοί που ήταν πριν ή αν θα είναι αυτοί που ισχύουν στην ΑΕΜΥ).
Η πρακτική διάσταση στα νομοθετήματα της «πρώτη φορά αριστεράς» δεν υπάρχει στις «αριστερόμορφες» και καθαρά λεκτικές διακηρύξεις και ρυθμίσεις. Πρακτική διάσταση, δηλαδή, εφαρμογή, υπάρχει μόνο όταν αυτά πλήττουν δικαιώματα και κεκτημένα.
Και εν προκειμένω, στο χώρο της ψυχικής υγείας, η μόνη πρακτική συνέπεια που μπορεί να έχει αυτό το νομοσχέδιο για την «διοικητική μεταρρύθμιση» είναι ν’ αποτελεί ένα βοηθητικό εργαλείο για το όπως-όπως κλείσιμο των ψυχιατρείων.
Την ίδια στιγμή που ένα άλλο νομοσχέδιο, αυτό που μόλις πρόσφατα ανακοινώθηκε και αφορά τους λεγόμενους «ακαλόγιστους» του άρθρου 69 του ΠΚ, είναι πιο άμεσα «πρακτικό» καθώς, πέρα από τις όποιες μεγαλόσχημες διακηρύξεις για εναλλακτικές προσεγγίσεις/ρυθμίσεις στο ζήτημα της λεγόμενης «επικινδυνότητας» και της μεταχείρισης των ανθρώπων αυτών, αυτό που εισάγει, και που είναι προς άμεση εφαρμογή, είναι αυτό που η ιερά συμμαχία ψυχιατρικής κοινότητας (δημόσιου και ΜΚΟ) και δικαστικού σώματος περιμένει με ανυπομονησία (και πιέζει) εδώ και πολύν καιρό: το «ειδικό τμήμα» (το «ειδικό κολαστήριο» θα έπρεπε από τώρα να λέγεται) για τον εγκλεισμό των «ακαταλόγιστων». Παρόλο, βέβαια, που ορισμένοι καλοθελητές έτσι χαρακτηρίζουν και τα τμήματα στα οποία τώρα νοσηλεύονται /φυλάσσονται οι ασθενείς αυτοί, ως «ειδικές ψυχιατρικές πτέρυγες», ενώ είναι σε όλους γνωστό ότι τέτοια τμήματα δεν υπάρχουν στο ΨΝΑ και στο Δρομοκαΐτειο, όπου οι ασθενείς με το καθεστώς του αρ. 69 νοσηλεύονται στα τμήματα εισαγωγών όπως όλοι οι άλλοι ασθενείς.
Η αμφισβήτηση του «κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος» και η μετάβαση πέρα από αυτό, προς μια ριζικά εναλλακτική ψυχιατρική κουλτούρα, πρακτική και οργάνωση υπηρεσιών, προφανώς δεν αφορά αυτούς που υπηρετούν την «υπάρχουσα τάξη πραγμάτων» (πολιτική, κοινωνική, θεσμική) - παρόλο που κατά κόρον χρησιμοποιούν τον όρο («αλλαγή παραδείγματος» κ.λ.π) ως λεκτικό πυροτέχνημα.
Είναι υπόθεση κοινωνικού κινήματος «από τα κάτω», λειτουργών ψυχικής υγείας που παλεύουν καθημερινά προς αυτήν την κατεύθυνση, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία ανεξάρτητα οργανωμένων, συλλόγων οικογενειών, κοινωνικών συλλογικοτήτων, που όχι απλώς οραματίζονται, αλλά και έμπρακτα παλεύουν προς μιαν άλλη, ριζικά εναλλακτική «κοινωνική τάξη πραγμάτων».


1/3/2017
Αστρινάκης Γιώργος, ψυχίατρος
Κοκκινάκος Γιώργος, ψυχίατρος
Μάτσα Κατερίνα, ψυχίατρος
Μεγαλοοικονόμου Θόδωρος, ψυχίατρος
Μπαϊρακτάρης Κώστας, αν. καθηγητής Ψυχολογίας ΑΠΘ

Η Ψυχική Υγεία σε αριθμούς Θλιβερά ρεκόρ

Η Ψυχική Υγεία σε αριθμούς
Θλιβερά ρεκόρ

Εν όψει της συζήτησης στη Βουλή για την Ψυχική Υγεία η ΠΟΕΔΗΝ (το δευτεροβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία) έδωσε στοιχεία που αποτυπώνουν την εικόνα της εγκατάλειψης των ψυχικά πασχόντων από το κράτος και τις κυβερνήσεις των μνημονίων – και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Τουλάχιστον 80.000 άνθρωποι επισκέφθηκαν το 2016 τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία των δύο Ψυχιατρικών Νοσοκομείων της Αττικής (ΨΝΑ και Δρομοκαΐτειο). Εξ αυτών περί τις 4.000 εισήχθησαν στην εφημερία και νοσηλεύτηκαν.

Το 60% των συνολικών εισαγωγών έγινε με εισαγγελική παραγγελία. Το αντίστοιχο ποσοστό στις χώρες της Ευρώπης αγγίζει το 5% (5 έως 13% κατ’ άλλες εκτιμήσεις). Το 60% - 80% των ασθενών με εισαγγελική παραγγελία εγκλεισμού καθηλώνονται με ιμάντες στα κρεβάτια τους. Αυτή η πρακτική έχει καταγγελθεί σε Έκθεση της ΕΕ ως μορφή βασανιστηρίου, θεωρείται απάνθρωπη ή υποτιμητική μεταχείριση. Η ως άνω έκθεση χαρακτηρίζει την καθήλωση μέτρο ακραίο και εφαρμοστέο για πολύ ειδικές περιπτώσεις ασθενών.

Την ίδια ώρα, το προσωπικό των ψυχιατρικών νοσοκομείων φυλλοροεί: τα τελευταία έξι χρόνια από το ΨΝΑ έχουν αποχωρήσει 507 εργαζόμενοι κι έχουν προσληφθεί 88. Στο Δαφνί σε 2.500 οργανικές θέσεις υπηρετούν 1.400 εργαζόμενοι όλων των ειδικοτήτων. Στο Δρομοκαΐτειο, έχουν αποχωρήσει 175 εργαζόμενοι κι έχουν προσληφθεί 25.
 
Στο Δρομοκαϊτειο, το 2010 εισήχθησαν 1.785 ασθενείς (οξέα περιστατικά). Το 2013 ο αριθμός τους εκτινάχθηκε στους 2.125. Το 2015 καταγράφηκαν 1.724 εισαγωγές και το 2016 1.970. Το 2016 στο ΨΝΑ έγιναν 45.000 επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία και άλλες 35.000 στο Δρομοκαϊτειο.

ΜΥΡΣΙΝΗ – ΗΛΕΙΑΣ Προσπάθεια να τρομοκρατήσουν το κίνημα αλληλεγγύης και τους πρόσφυγες

ΜΥΡΣΙΝΗ – ΗΛΕΙΑΣ
Προσπάθεια να τρομοκρατήσουν το κίνημα αλληλεγγύης και τους πρόσφυγες

Με την προσπάθεια να στηθεί ένα κλίμα φόβου και έντασης, ήρθε αντιμέτωπη η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης σε Πρόσφυγες και Μετανάστες Πάτρας, στην τελευταία της επίσκεψη στους πρόσφυγες στην Μυρσίνη Ηλείας στις 3 Μαρτίου. Ένστολοι της πολεμικής αεροπορίας – της υπηρεσίας που είναι υπεύθυνη για την διαχείριση του κέντρου φιλοξενίας και αστυνομικοί, έφθασαν μόλις λίγα λεπτά μετά τα μέλη της πρωτοβουλίας ζητώντας εξηγήσεις για την καταγγελία της πρωτοβουλίας και την στήριξη στις κινητοποιήσεις των προσφύγων.

Οι πρόσφυγες που βρισκόντουσαν σε κινητοποίηση για πάνω από 7 ημέρες, διαμαρτυρόμενοι για την ποιότητα του φαγητού που τους παρέχεται, έχουν σταματήσει τις κινητοποιήσεις τους, γιατί είχαν ανάγκη για τρόφιμα και νερό. Η εταιρία catering, Corinthian Palace, συνεχίζει να τροφοδοτεί το κέντρο φιλοξενίας. Οι υπεύθυνοι του κέντρου ισχυρίζονται ότι η ποιότητα του φαγητού έχει βελτιωθεί και ότι το μενού έχει αλλάξει, αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς αντίθετη.

114 πρόσφυγες στο λιμάνι της Πάτρας

114 πρόσφυγες στην πλειοψηφία τους από το Πακιστάν, διασώθηκαν την Τετάρτη 8 Μαρτίου, από εμπορικό πλοίο, ανοικτά των Παξών και μεταφέρθηκαν στο λιμάνι της Πάτρας, όπου διανυκτέρευσαν. Μέλη της πρωτοβουλίας επισκέφθηκαν την ίδια μέρα τον χώρο που κρατούνται οι πρόσφυγες, αλλά το λιμενικό δεν επέτρεψε να τους συναντήσουν, ενώ πληροφορήθηκαν ότι θα ξεκινούσαν διαδικασίες απέλασης για τους “παράνομους” μετανάστες, και το επόμενο πρωΐ θα μεταφέρονταν εκτός Πατρών.
Την Πέμπτη το πρωΐ η πρωτοβουλία αλληλεγγύης, πραγματοποίησε συγκέντρωση απαιτώντας να μη γίνει καμία απέλαση, ενώ κατάφερε να συνομιλήσει με τους πρόσφυγες.

Ελ.Ισ

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΙΤΙΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Διαμαρτυρίες σε Μυρσίνη και Ελαιώνα

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΙΤΙΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
Διαμαρτυρίες σε Μυρσίνη και Ελαιώνα

Aπό όλα τα σημεία της χώρας φθάνουν πληροφορίες για τις απαράδεκτες συνθήκες σίτισης των προσφύγων. Kάποιοι φαίνεται πως επιχειρούν να πλουτίσουν σε βάρος των θυμάτων των πολέμων παρέχοντάς τους χαλασμένο και κακής ποιότητας φαγητό. Tο αδιαφανές καθεστώς λειτουργίας των MKO που παίρνουν χρήματα απ’ ευθείας από την EE, αλλά και των κρατικών υπηρεσιών, δίνουν τροφή στα τρωκτικά κάθε είδους…

Στο προηγούμενο φύλλο της NΠ σημειώναμε ότι στη Mυρσίνη Hλείας οι πρόσφυγες ξεκίνησαν αποχή από το φαγητό εμποδίζοντας την είσοδο στην εταιρία Korinthian Palace Catering AE. Tελικά, ύστερα από τον απάνθρωπο εκβιασμό των κρατικών αρχών (αεροπορία) ότι δεν θα τους παρέχουν πόσιμο νερό, οι πρόσφυγες αναγκάστηκαν να σταματήσουν τη διαμαρτυρία τους.
Όμως, για την ίδια αιτία, για ακατάλληλο και αλλοιωμένο φαγητό, ξεκίνησαν διαμαρτυρία, στις 7/3/17, πρόσφυγες από τον Eλαιώνα.
Όπως σημειώνει o Συντονισμός για το Προσφυγικό:
Πρόσφυγες ξεκίνησαν το μεσημέρι της Τετάρτης (8/3) διαμαρτυρία στον Ελαιώνα πτέρυγα Γ', με άρνηση παραλαβής φαγητού από την εταιρεία κέττεριγκ που έχει αναλάβει τη σίτισή τους. 
Δεν επέτρεψαν στην εταιρία κέτερινγκ (InterCatering) να μπει και να ξεφορτώσει.
Το ίδιο θα έκαναν και το βράδυ (ήδη είπαν στους υπαλλήλους να μην έρθουν καν) και μέχρι να "αλλάξει κάτι". Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι είναι το χθεσινό φαγητό, όπου όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες η συγκεκριμένη εταιρία έφερε μουχλιασμένα τυριά και γενικά επικίνδυνες μερίδες φαγητού. 
Επιτροπή προσφύγων παρέδωσε χαρτί με τα αιτήματά τους στον υπεύθυνο του υπουργείου, ο οποίος δήλωσε ότι "στηρίζει τα αιτήματά τους".
Τα προβλήματα που θέτουν αφορούν την ποιότητα του φαγητού (χάλια όλα, τρεις μέρες το ίδιο φαγητό, ελλείψεις σε βασικά π.χ. αραβικές πίτες, γάλατα κ.λπ.).
Αίτημά τους να αλλάξει η εταιρία κέτερινγκ. Επιτροπή προσφύγων μας παρέδωσε τα αιτήματά τους που δημοσιεύουμε και μας έδειξε τα επικίνδυνα φαγητά που παρέδωσε η εταιρεία την προηγούμενη μέρα. 
Στηρίζουμε την κινητοποίησή τους. Οι πρόσφυγες δεν είναι μόνοι.

 

Η Μέρα της Γυναίκας, η νύχτα του Τραμπ

Η Μέρα της Γυναίκας, η νύχτα του Τραμπ

[Σημειώσεις από την ομιλία του Σάββα Μιχαήλ, την
Μέρα της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου 2017,
στο Ελεύθερο Αυτοδιαχεριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ]


Αν οι λέξεις καταπίεση και ταπείνωση είναι λέξεις γένους θηλυκού, η εξέγερση κι η Επανάσταση έχουν όνομα γυναίκας.
Έτσι ήταν πριν 100 χρόνια, όταν την Διεθνή Μέρα της Γυναίκας άρχιζε η Ρωσική Επανάσταση με τις εργάτριες μπροστά, έτσι είναι και τώρα με την Πορεία των Γυναικών στην Ουάσιγκτον αλλά και σ’ όλο τον κόσμο, όταν ένα τέρας ενθρονίζονταν ως Πρόεδρος στον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ.
Ενσωματώνοντας και ξεπερνώντας όλη την βαρβαρότητα των προηγούμενων μορφών της πατραρχίας, ο καπιταλισμός, στην άνοδό του έστηνε πυρές κι έκαιγε τις γυναίκες σαν “μάγισσες”, για να επιβάλει την δικιά του πατριαρχική τρομοκρατία, τον πειθαναγκασμό, τον αποκλεισμό, την ανισότητα των γυναικών και συνάμα την πειθάρχηση όλης της κοινωνίας στην απομύζηση της υπερεργασίας με την μορφή υπεραξίας. Τώρα, στην προχωρημένη παρακμή του, τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά του ίδιου του συστήματος κι όχι μόνον ενός ατόμου, κάποιου χυδαίου δισεκατομμυριούχου, είναι αυτά ενός αλαζονικού και κραγμένου μισογύνη που θεωρεί τις γυναίκες υποχείρια του σεξισμού και κυνηγετικά τρόπαια κρεμασμένα στους τοίχους του κιτς σαλονιού του.
Ο μισογυνισμός του Τραμπ δεν είναι μια πλευρά αλλά η πεμπτουσία της πολιτικής μιας τάξης που σαπίζει. Μιας πολιτικής μίσους για την Άλλη ύπαρξη. Εκδηλώνεται σαν ξενοφοβία, ομοφοβία, τρανσφοβία, ισλαμοφοβία, αντισημιτισμός, κάθε είδους ρατσισμός, πόλεμος εναντίον όλων των άλλων όπου γης, πόλεμος ενάντια στην ίδια την Γη και την Φύση, μίσος για το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο.
Μα κι η αντίσταση ενάντια σ’ αυτήν την βαρβαρότητα και τους όρους που την γεννούν ξεκίνησε - με την εξέγερση των γυναικών στην Αμερική και παντού: από την απεργία και “μαύρη διαμαρτυρία” των γυναικών στην Πολωνία, που σταμάτησε τον υπεραντιδραστικό νόμο επέκτασης της απαγόρευσης των αμβλώσεων, στην απεργία των γυναικών για αναπαραγωγικά δικαιώματα στη Νότια Κορέα και την Ιρλανδία κι ως τη μαζική πάλη ενάντια στην γυναικοκτονία στη Λατινική Αμερική και το κίνημα Ni Una Menos (Ούτε μία Λιγότερο) στην Αργεντινή.
Ήδη στις πρωτοφανείς διαδηλώσεις της 21ης Ιανουαρίου στις HΠΑ ήταν φανερό ότι ένα νέο φεμινιστικό κίνημα γεννιέται. Πλάι στις βετεράνες των αγώνων του “δεύτερου κύματος”, η μαζική πελιοψηφία των διαδηλωτριών ήταν οι αναρίθμητες νέες κοπέλες με το pussyhat -ιδέα μιας Εβραίας ΑΜΕΑ- που για πρώτη φορά κινητοποιούνταν κι αποκτούσαν τις πρώτες πολιτικές τους εμπειρίες. Ξεπερνώντας όρια και φραγμούς και προκαταλήψεις βρέθηκαν πλάι - πλάι Mουσουλμάνες και Εβραίες και Λατίνες και Ασιάτισες και Αφροαμερικάνες και ΑΜΕΑ και λεσβίες και τρανς γυναίκες.
Η ριζοσπαστικοποίηση ξεπερνάει την απλή απέχθεια απέναντι στον μισογυνισμό του Τραμπ και στρέφεται ενάντια στους κοινωνικούς όρους που δημιούργησαν και τρέφουν το τέρας που επιχειρεί να σώσει το σύστημα στην κρίση του.
Στο κοινό κείμενο που υπογράψανε οι ακτιβίστριες και διανοούμενες Linda Martin Alcoff, Cinzia Arruzza, Tithi Bhattacharya, Nancy Fraser, Keeanga-Yamahtta, Rasmea Yousef Odeh, Angela Davis, Barbara Ransby μιλούν για ένα φεμινισμό του 99%, πέρα από το Lean-In και τον “corporate feminism” (“φεμινισμό των εταιρειών”) ή τον όψιμο ψευτοφεμινισμό της Χίλαρυ Κλίντον και του Δημοκρατικού Κόμματος.
Δηλώνουν ότι εμπνέονται από το αργεντίνικο κίνημα Ni Una Menos που βλέπει την έμφυλη βία να έχει πολλές όψεις: είναι βία στο σπίτι και στους δρόμους και στους τόπους δουλειάς και στα ΜΜΕ “αλλά είναι, επίσης, βία της αγοράς, του χρέους, των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και του κράτους· η βία της πολιτικής διακρίσεων ενάντια στις λεσβίες, τρανς και queer γυναίκες, η βία της ποινικοποίησης των μεταναστευτικών μετακινήσεων, η βία του μαζικού εγκλεισμού σε φυλακές, η θεσμική βία ενάντια στα γυναικεία σώματα μέσα από τις απαγορεύσεις των αμβλώσεων και την έλλειψη πρόσβασης στη δωρεάν υγεία και δωρεάν άμβλωση.”
Διακηρύσουν την αποφασιστικότητα “να αντιταχτούν στις θεσμικές, πολιτικές, πολιτισμικές και οικονομικές επιθέσεις ενάντια στις μουσουλμάνες και μετανάστριες, στις έγχρωμες, τις εργαζόμενες και άνεργες γυναίκες, τις λεσβίες, ενάντια σε όσες δεν έχουν συμβατικό φύλο και τις τρανς γυναίκες”.
Πάνω σ’ αυτήν την βάση καλούν, με την ευκαιρία της Διεθνούς Απεργίας Γυναικών της 8 Μαρτίου 2017, να ξεμπερδέψουν με τον αστικό ψευτοφεμινισμό και να παλέψουν για έναν “φεμινισμό του 99%, της βάσης, έναν αντικαπιταλιστικό φεμινισμό - έναν φεμινισμό σε αλληλεγγύη με τις εργάτριες, τις οικογένειές τους και τους συμμάχους τους σε ολόκληρο τον κόσμο”.
Στο ίδιο πνεύμα διαμορφώθηκε στις HΠΑ και η Πλατφόρμα για την Διεθνή Απεργία Γυναικών της φετεινής 8ης Μαρτίου: “Η 8η Μαρτίου θα είναι η απαρχή ενός νέου διεθνούς φεμινιστικού κινήματος που οργανώνει την αντίσταση όχι μοναχά εναντίον του Τραμπ και κατά της μισογύνικης πολιτικής του αλλά επίσης εναντίον των συνθηκών που παρήγαγαν τον Τραμπ, δηλαδή τις δεκαετίες οικονομικής ανισότητας, φυλετικής και έμφυλης βίας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων στο εξωτερικό.”
Η Πλατφόρμα σκιαγραφεί τις βασικές αρχές της πάλης:

Για να μπει τέλος στην έμφυλη βία
Για Δικαιοσύνη στην αναπαραγωγή για όλους
Για Εργατικά δικαιώματα
Για πλήρεις κοινωνικές παροχές
Για ένα αντιρατσιστικό και αντιιμπεριαλιστικό φεμινισμό.

Και καταλήγει: “Ενάντια στους ανοιχτά υπέρμαχους της υπεροχής της λευκής φυλής της παρούσας κυβέρνησης και τους ακροδεξιούς κι αντισημίτες έμπιστούς της, στεκόμαστε για έναν ασυμβίβαστο αντιρατσιστικό και αντιαποικιοκρατικό φεμινισμό. Τούτο σημαίνει ότι κινήματα όπως το Black Lives Matter, η πάλη ενάντια στις βιαιοπραγίες της αστυνομίας και τον μαζικό εγκλεισμό στις φυλακές, η διεκδίκηση για σύνορα ανοιχτά και για τα δικαιώματα των μεταναστών καθώς και για την αποαποικιοποίηση της Παλαιστίνης αποτελούν για μας την πάλλουσα καρδιά αυτού του νέου φεμινιστικού κινήματος. Θέλουμε να γκρεμίσουμε όλους τους τοίχους, από τους τοίχους των φυλακών μέχρι τους τοίχους των συνόρων, από το Μεξικό μέχρι την Παλαιστίνη”.

Αυτή είναι η φωνή των γυναικών από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Καιρός είναι να γίνει η φωνή και στην εδώ πλευρά του Αιγαίου. Θέλουν να πέσει η νύχτα σε όλη την ανθρωπότητα. Όπως αναγγέλει η φωνή μυριάδων γυναικών είναι η ώρα να ανατείλει μια Νέα Μέρα.

Σάββας Μιχαήλ
8 Μαρτίου 2017