ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ


“ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ”


Είναι στιγμές που φαντάζει λες και αυτή η καταραμένη κρίση που μας γίνεται συνήθεια κακή, που σαν τσιμπούρι προσκολλημένο ρουφάει το αίμα μας με μανία και όλο μεγαλώνει, δεν τους αγγίζει αυτούς τους ανθρώπους.
Δεν καταφέρνει να απομονώσει ξανά, κι άλλο, την ήδη πληγωμένη ψυχή τους, δεν βρίσκει καν τον τρόπο με τα δόλια και ανήθικα μέσα της να τους κάνει να υποκύψουν στην απόγνωση που τους σερβίρουν καθημερινά σαν το κυρίως πιάτο της ημέρας, ένα πιάτο που γεύεται καιρό τώρα μια ολόκληρη κοινωνία και δεν χωνεύεται με τίποτα...
Τι να πρωτοπεί κάνεις για μια τέτοια δύναμη που αναβλύζει και μας παρασύρει σε έναν κόσμο αλλιώτικο, που καμιά σχέση δεν έχει με τον τωρινό../
Έναν κόσμο πιο ανθρώπινο πιο καθαρό..

«ΕΛΠΙΔΑ»

Γιατί μέσα στις ψυχές αυτών των παιδιών ζει μια Ελπίδα.. Στην γνήσια και ανόθευτη μορφή της, αυτή της πίστης που έχει κάποιος ότι διαθέτει τόσο την θέληση όσο και τον τρόπο ή και τις συνθήκες κάποιες φορές, ώστε να πετύχει τους στόχους του όποιοι και αν είναι αυτοί, πόσo μάλλον όταν πολύ απλά ο στόχος αυτός είναι η ίδια η ζωή…
Αυτή είναι η δύναμη της ελπίδας για τη ζωή.
Μια κατάσταση ενεργητική αγωνιστική και ασυμβίβαστη.
Γιατί υπάρχει και η άλλη που τρέφεται από την ματαίωση και τον διαρκή εκφοβισμό και την τρομοκρατία του συστήματος αυτού που διαστρεβλώνει και παραμορφώνει την ελπίδα σε μια κατάσταση παθητική που κάθεσαι και περιμένεις εναγωνίως κυρίως μέσω της τύχης ή μέσω συγκυριών ή ακόμη και πιθανοτήτων κάτι να αλλάξει σε αυτή τη ζωή προς το καλύτερο… Είναι όλες οι στιγμές εκείνες που πραγματικά δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις ο ίδιος για τη ζωή σου μιας και πράγματι δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, γιατί ακόμη και αυτό το δικαίωμα της επιλογής έχει χαθεί, έχει κλαπεί ανάμεσα σε πολλά αλλά δικαιώματα..
Και έρχεται ο φόβος για να σε αποτρέψει να ρισκάρεις γιατί αν το κάνεις και χάσεις, χάνεται μαζί και αυτή η τελευταία ελπίδα…

«ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ»
«Μισώ αυτή τη χώρα... Τι θα μείνει όμως απ’ αυτήν χωρίς εμάς;
Τι θα είναι αυτή όταν δεν θα ‘χει μείνει τίποτα από μας...;»
Η θεατρική ομάδα του 18ΑΝΩ επέλεξε να μεταφέρει στη σκηνή το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν Χώρα», για το επίκαιρο μήνυμα του θανάτου μιας χώρας μέσω της καθημερινής της φθοράς και του θανάτου των κατοίκων της...
Η ευτέλεια της ανθρώπινης ύπαρξης και η ισοπέδωση της αξίας της στις μέρες μας, τόσο στην χώρα μας αλλά και σε όλον σχεδόν τον πλανήτη, δεν μπορεί να αφήσει πλέον κανένα περιθώριο εφησυχασμού, καθησυχασμού και παθητικότητας ειδικότερα από ανθρώπους οι οποίοι έχουν κοιτάξει τον θάνατο κατάματα για αρκετά χρόνια στη ζωή τους.
Μετά από μια επιτυχημένη πρεμιέρα του έργου από τα παιδιά της θεατρικής ομάδας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, οι παραστάσεις συνεχίζουν να δίνουν το ηχηρό μήνυμα για το δικαίωμα στη ζωή… Επόμενος σταθμός τους το υπαίθριο δημοτικό θέατρο του δήμου Ζωγράφου όπου σε συνεργασία με το κέντρο πρόληψης του δήμου και με το σωματείο υποστήριξης του θεραπευτικού και κοινωνικού έργου του 18 ANΩ στις 21 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε ακόμα μια παράσταση που ικανοποίησε τους 300 και πλέον θεατές της, ανάμεσα στους οποίους ήταν και εκπρόσωπος των ηρωικών καθαριστριών του Υπ. Οικονομικών η οποία, παίρνοντας τον λόγο πριν την έναρξη της παράστασης, τόνισε την ιδιαιτερότητα αλλά και την ταύτιση του δικού τους αγώνα με τον αγώνα όλων των νέων παιδιών που δίνουν τη μάχη για απεξάρτηση με θάρρος, δύναμη και με το κεφάλι ψηλά χωρίς να το βάζουν κάτω και δεσμεύτηκε για την συνέχιση των δικών τους κινητοποιήσεων έξω από το υπουργείο μέχρι την τελική δικαίωσή τους.
Αξίζει να σημειωθεί και το γεγονός πως αρκετοί εκ των θεατών ευλόγως αναρωτιόντουσαν πως είναι δυνατόν να απουσιάζουν από τέτοιες αξιέπαινες προσπάθειες τα ΜΜΕ…
«ΠΕΝΘΟΣ»
Το «Πεθαίνω σαν χώρα» είναι ένα ιδιαίτερο έργο με έντονη σημασιολογία και ιστορικά αλλά και φραστικά· εκφράζει ειρωνεία, αγανάκτηση και θυμό και πώς θα γινόταν διαφορετικά...
Μια χώρα σβήνει σταδιακά από τον παγκόσμιο χάρτη. Για την ακρίβεια ξεπουλιέται και μαζί μια ολόκληρη κοινωνία, οι ίδιοι της οι πολίτες, τα δικαιώματα, οι αξίες, τα ιδανικά, τα όνειρά τους.
Ο κατάλογος της κατάρρευσης και των βασάνων μακρύς, σχεδόν ατέλειωτος.
Ο κανόνας λέει πως τα νούμερα λένε πάντα την αλήθεια και στην περίπτωση των
1.6 εκατομμυρίων ανέργων,
3.5 εκ. ανασφάλιστων,
2.5 εκ. ανθρώπων οι οποίοι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας και των 4.000 αυτοκτονιών, ο κανόνας δυστυχώς επιβεβαιώνεται.
Πίσω από αυτά τα νούμερα δυστυχώς διαφαίνεται ένα ανθρώπινο δράμα και μια κοινωνία η οποία πνίγεται μέσα στην ανασφάλεια, τον πόνο και το θυμό και ένα μεγάλο μέρος αυτής το οποίο σωπαίνει και δεν αντιδρά ενώ προσπαθεί να ζήσει ή μάλλον να επιβιώσει με παρορμητικές κραυγές αγωνίας που σχετίζονται άμεσα με το θάνατο και το πένθος.
Tο έργο μας κάνει να βιώσουμε κατά τη διάρκειά του συναισθήματα βαριά και αρνητικά όπως πολλές φόρες μέσα στην καθημερινότητά μας, αντικρίζοντας τη σαπίλα, τη βρώμα, την υποκρισία, τη διαφθορά και την κλεψιά που χαρακτηρίζουν αυτό το πολιτικό σύστημα και τους εκφραστές του. Από όπου και να το πιάσεις, όπου και να κοιτάξεις, κυριαρχεί η βρωμιά…
«ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΖΩΗ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ;»
«ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΖΩΗ... ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΙΝΩ ΤΗ ΖΩΗ…»
«ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ...»
Κι όμως μέσα σε όλη αυτή βρωμιά, ένα κομμάτι της κοινωνίας από τα πλέον καθαρά μεγαλώνει τις αντιστάσεις του, εκφράζεται, αγωνίζεται, διεκδικεί και η δίψα του για ζωή γίνεται πραγματικά αστείρευτη.
Τα πρώην ‘’πρεζάκια’’, τα ‘’κατακάθια’’, οι ‘’καταδικασμένοι’’, οι ‘’τελειωμένοι’’, ‘’οι καλά να πάθουν να μην μπλέκανε’’ για κάποιους, είναι εδώ παραδίδοντας μαθήματα ζωής υψώνοντας τη φωνή τους τόσο δυνατά όσο ποτέ ξανά για να αφυπνίσουν και να αφυπνιστούν...
Συνεχίζουν μια επίπονη προσπάθεια σε δυσμενείς και ρευστές γι’ αυτούς συνθήκες όπου ακόμα και η ύπαρξη του φορέα στον οποίο έχουν δηλώσει το αίτημά τους για καθαρότητα, απειλείται και το δικαίωμά τους για δημόσια και δωρεάν θεραπεία σταδιακά καταλύεται και υπονομεύεται, κι όμως συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη τους για ζωή όχι ως απλοί παρατηρητές αλλά ως ενεργοί πρωταγωνιστές πάνω στο σανίδι μιας θεατρικής σκηνής με αγάπη για το θέατρο της τέχνης απέναντι στο θέατρο του παράλογου που βιώνουν και των σκιών στο οποίο κάποτε βρισκόντουσαν...
Που οδηγεί τελικά η επιλογή ενός έργου που μας φέρνει αντίκρυ με το θάνατο;
Μάλλον μας οδηγεί σε μια ξεκάθαρη επιλογή που σίγουρα δεν συμβιβάζεται πια με την παθητικότητα, την κατήφεια, το σκυμμένο κεφάλι, το περιθώριο, τη μοναξιά, τις τύψεις, την ενοχή, την ντροπή, την εξάρτηση κάθε είδους, τον θάνατο και την σιωπή.

Αλλά που μας οδηγεί με θάρρος, με πίστη, με ελπίδα, με αγάπη, με αποφασιστικότητα, συνεργασία, συλλογικότητα και διεκδίκηση, όλους σε έναν και μόνο δρόμο με μια κοινή λογική...
Γιατί τελικά στόχος μας είναι η Ζωή!

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ…
Η ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ Η ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΑΛΑΤΕΣ…


ΒΟΥΡΒΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ