ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟ ΤΡΟΜΟ-ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Σε κάποιο από τα θερινά τμήματα της βουλής ετοιμάζεται να περάσει το τρομο-νομοσχέδιο της Κυβέρνησης για τις φυλακές. Τόσο ο χρόνος της κατάθεσής του όσο και το περιεχόμενο του νομοσχεδίου είναι μια πρόκληση ενάντια στο εργατικό κίνημα και όλο το λαό.
Στο στόχαστρο της Κυβέρνησης είναι τα όποια ψήγματα δικαιωμάτων και ελευθεριών κατάκτησαν οι φυλακισμένοι την τελευταία δεκαπενταετία. Την ίδια στιγμή που υπόσχεται αθρόες απολύσεις φυλακισμένων ετοιμάζει την κόλαση των φυλακών «υψίστης ασφαλείας» για τους «επικίνδυνους φυλακισμένους» και όσους κατηγορηθούν με κάποιον τρομο-νόμο. Το νομοσχέδιο θεσμοθετεί την απόλυση για κάθε «ρουφιάνο της φυλακής» που θα δώσει πληροφορίες για τη δράση της «τρομοκρατίας» και επιτρέπει στους υπαλλήλους φρούρησης των φυλακών μαζί και στους αστυνομικούς, την χρήση πυροβόλου όπλου και την κατοχή ιδιωτικού οπλισμού εκτός ωραρίου εργασίας. Καταργεί το τεκμήριο της αθωότητας για τους υπόδικους προφυλακισμένους και προβλέπει την χρήση αρχείων «γενετικού υλικού» ακόμα και σε διακρατική κλίμακα.
Η νομιμοποίηση αυτής της βαρβαρότητας που σε μεγάλο βαθμό ήδη πλήττει τους φυλακισμένους πολιτικούς κρατούμενους (17Ν, ΕΛΑ, Ε.Α, άλλοι φυλακισμένοι αγωνιστές), είναι η απάντηση της Κυβέρνησης στην αποτυχία της άρχουσας τάξης να λύσει την κρίση εξουσίας και να τσακίσει, μετά τα Ιουλιανά του 2002 και «τις δίκες ενάντια στην τρομοκρατία», την δύναμη της εργατικής τάξης όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την ανατροπή της χούντας. Η ανάγκη θωράκισης της κρατικής εξουσίας οδηγεί πλέον σε μέτρα κανιβαλισμού και βαρβαρότητας που αποτυπώνουν την αποσταθεροποίηση και τον φόβο των κρατούντων.
Οι αντιφάσεις και τα κενά που υπάρχουν στο σωφρονιστικό σύστημα του καπιταλισμού στην Ελλάδα όχι μόνο δεν καλύπτονται με το νομοσχέδιο αλλά πολλαπλασιάζονται και διευρύνονται. Η Κυβέρνηση εξαντλεί τα όρια της αυστηρότητας με τα μέτρα απάνθρωπου και ασφυκτικού περιορισμού εντός των φυλακών. Καθώς όμως είναι σε προχωρημένη και μη αντιστρέψιμη αποσύνθεση, το αποτέλεσμα θα είναι να εντείνει την κρίση του ίδιου του κράτους που ήδη είναι σε μια ακήρυχτη κατάσταση έκτακτης ανάγκης κυβερνούμενο με έκτακτα διατάγματα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.
Με το νομοσχέδιο Αθανασίου η «εξαίρεση» γίνεται ο νομιμοποιημένος κανόνας ενάντια στους επικίνδυνους «για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια της χώρας» και τα «μέλη εγκληματικών οργανώσεων» που αμφισβητούν από τα αριστερά την κρατική εξουσία. Οι φυλακές Τύπου Γ΄, ένας συνδυασμός Γκουαντάναμο και Λευκών Κελιών, μπορούν να υπάρξουν οπουδήποτε στην επικράτεια. Ο φυλακισμένος μετάγεται εκεί με εντολή Εισαγγελέα, δεν δικαιούται καμιά άδεια για τα πρώτα 10 χρόνια της φυλάκισής του που προβλέπεται να παίρνει επ αόριστον διετείς παρατάσεις. Δεν έχει «τηλεφωνική, τηλεγραφική και επιστολική επικοινωνία» και δεν έχει το δικαίωμα της «υπό όρους απόλυσης» πριν τα 20 χρόνια.
Μεγάλο σκάνδαλο είναι η προφυλάκιση στις φυλακές Υψίστης Ασφαλείας, χωρίς δίκη, όσων κρίνονται «επικίνδυνοι για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια της χώρας». Το νομοσχέδιο καταργεί ενδιάμεσα δικαστικά και κρατικά όργανα, δίνει στον εισαγγελέα τη δικαιοδοσία να διατάξει τη μεταγωγή στη Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας και ανάγει το ζήτημα της παράτασης κατά δύο χρόνια μετά την 10ετία, σε ζήτημα εκτίμησης του «χαρακτήρα» και της «επικινδυνότητας για την ασφάλεια της χώρας» από τις ίδιες εισαγγελικές αρχές. Τέλος, σκανδαλωδώς αναιρεί το δικαίωμα του φυλακισμένου στην έφεση καθώς δίνει στον Εισαγγελέα σε περίπτωση επιτυχούς έκβασής της, την εξουσία να την ακυρώσει «σύμφωνα με νέα στοιχεία που θα παρουσιαστούν».
Η λύσσα των ΜΜΕ και της Κυβέρνησης ενάντια σε κάθε εκδήλωση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους από το 2002 με τον τρομονόμο –οι οποίοι με τη δημοσίευση του νόμου περνούν σε καθεστώς φυλάκισης «υψίστης ασφαλείας»- είναι χαρακτηριστική στην περίπτωση του Σάββα Ξηρού. Το Εφετείο του Πειραιά, συντονιζόμενο προφανώς με τις υλακές των μίντια και με τους βουλευτές της ΝΔ στη Βουλή, έχοντας απορρίψει το αίτημα του Ξηρού για κατ’ οίκον έκτιση της ποινής του για λόγους υγείας, μετέθεσε την λήψη απόφασης για τις 26 Ιούνη.Η χρήση φόβου ως μέσο κοινωνικού ελέγχου αποτυπώνει την ανάγκη της άρχουσας τάξης να διατηρήσει την κλονιζόμενη εξουσία της με κάθε τίμημα.
Αντιστεκόμενοι σ’ αυτές τις μεθοδεύσεις, οι φυλακισμένοι σε πολλές φυλακές κινητοποιούνται με τριήμερη αρχικά αποχή συσσιτίου από την Τετάρτη 18 Ιούνη παλεύοντας ενωμένοι για την ακύρωση του εκτρωματικού νομοσχεδίου.
Σε μια χώρα στη δίνη της οικονομικής και πολιτικής κρίσης, με ένα πολιτικό σύστημα σε αποσύνθεση, η λήψη και εφαρμογή μέτρων ωμής κρατικής βίας όπως αυτής που προδιαγράφεται στο νομοσχέδιο, ρίχνει λάδι στη φωτιά. Η πάλη για να μην περάσει ο νόμος Αθανασίου είναι μια κρίσιμη μάχη που πρέπει να δοθεί επειγόντως και στους δρόμους όλης της χώρας.
Ε.Α