Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ... ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ


Πρόσφατα, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιά του για την Περιφέρεια Αττικής κα Ρένα Δούρου, έδωσε συνέντευξη στο «Αγιορείτικο Βήμα» όπου, μεταξύ άλλων, χαρακτήρισε το Άγιο Όρος ως «βράχο αντίστασης στις χίμαιρες» που «έχει ανάγκη στήριξης». Το ότι δεν πρόκειται για προσωπική περιθωριακή άποψη μόνο της ίδιας αλλά, μάλλον, για συνολική πολιτική εκτίμηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, προκύπτει κι’ απ’ το άρθρο του Βασίλη Ξυδιά στον «Δρόμο της Αριστεράς» -Εφημερίδα φίλα προσκείμενη στον ΣΥΡΙΖΑ- της 22-3-2014, όπου με αφορμή την προμνησθείσα συνέντευξη της Ρ.Δ, το μεν επιβραβεύεται η πολιτική συμπεριφορά της τελευταίας, το δε, τονίζεται πως πρέπει «….. να αναζητηθούν τα σημεία που θα επιτρέψουν την ανάδυση της βαθύτερης συνάφειας του αριστερού απελευθερωτικού εγχειρήματος με την ορθόδοξη πνευματική παράδοση» και, μάλιστα, κάτι τέτοιο προτάσσεται ως «στρατηγική επιλογή» της Αριστεράς.
Άθελά τους μας θύμισαν την λησμονημένη, προ πολλού, θεωρία της «τεταμένης χειρός» του Γαλλικού Κ.Κ, προς τις πλατειές μάζες Γάλλων ρωμαιοκαθολικών χριστιανών (προφανώς ελλείψει Γάλλων ορθοδόξων). Τότε, η ηγεσία του Γαλλικού Κ.Κ πίστευε πως θα ενισχυθεί πολιτικά και πρωτίστως, εκλογικά η δύναμή του, αν απευθυνότανε στους πολυπληθείς Γάλλους ρωμαιοκαθολικούς και τους κέρδιζε με το μέρος του, ΟΧΙ καταδεικνύοντας το θανατηφόρο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα του καπιταλισμού που τους εκμεταλλευότανε, ΟΧΙ αποκαλύπτοντας, με λογικά επιχειρήματα και στέρεη σκέψη, πως η εξουσία της θρησκείας είναι η θρησκεία της εξουσίας, ΟΧΙ αποδεικνύοντας πως η ρωμαιοκαθολική εκκλησία, ως οργάνωση και θεσμός, μάχεται λυσσωδώς υπέρ της ελευθερίας της απόκτησης και κατά της δημιουργίας συνθηκών που θα επέτρεπαν την ελευθερία από την απόκτηση, αλλά λειαίνοντας τις επαναστατικές του θέσεις μέχρι του σημείου να τις απονευρώσει, στο τέλος δε αυτής της αυτοκαταστροφικής πορείας, να ΑΝΤΙΣΤΡΑΦΕΙ, αυτό το ίδιο Γ.Κ.Κ, σε ΑΝΑΣΧΕΤΙΚΟ παράγοντα κάθε λαϊκογενούς πολιτικής-αριστερής δράσης. (Ήδη, στις μέρες μας, περιφέρεται στο, ούτως ή άλλως, θλιβερό πολιτικό σκηνικό της Γαλλίας, ως γραφική πολιτική οντότητα). Μετά ταύτα, έρχεται η ανυποψίαστη Ρ.Δ. και ο χειροκροτητής της Β.Ξ. μ’ένα ξαναγυαλισμένο λεξιλόγιο (που το ανέσυραν απ’ τον ειδικό θάλαμο διαφύλαξης λεξημάτων), αφενός μεν, να υποκλιθούν στην σαγήνη της επινοημένης «ορθόδοξης πνευματικής παράδοσης» προτάσσοντάς την ως «στρατηγική επιλογή» της Αριστεράς, αφετέρου δε, να εναγκαλισθούν « την εν ποικίλοις κύμασιν κυλινδουμένην παλαίφατον ολκάδα της Εκκλησίας»! Βέβαια, «τα σφάλματα του παρόντος είναι προτιμότερα απ’ τα σφάλματα του παρελθόντος», επειδή το σφάλμα στις επιστήμες δεν είναι παρά ένα άλλο όνομα της προοδευτικής προσπέλασης προς την αλήθεια (βλ. E.R Dodds, οι Έλληνες και το παράλογο, 1996, σελ. 18-19). Όταν όμως, το σφάλμα του παρόντος αποτελεί άκριτη αντιγραφή του σφάλματος του παρελθόντος, τότε αυτός που το διαπράττει κινδυνεύει να πνιγεί μέσα στις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις της ολισθηρής λάσπης των νεκρών θεωριών.
Η Αριστερά (η οποιαδήποτε εκδοχή της, ακόμη κι’ αν πρόκειται για την ψευδεπίγραφη ΔΗΜΑΡ των Κουβέλη-Ψαριανού) αντιπροσωπεύει για την χριστιανική εκκλησία γενικά και την ελλαδική ορθόδοξη εκκλησία ειδικότερα, ένα σήμα κινδύνου, έναν αδυσώπητο αντίπαλο έναντι του οποίου οφείλει να αντιταχθεί με κάθε θυσία. Ο Πάπας της Ρώμης Πίος ο VI, έσπευσε τον Μάρτη του 1790 να αφορίσει την Γαλλική Επανάσταση. Οι καταφυγόντες, εκτός Γαλλίας, κληρικοί και μοναχοί έφτασαν, την εποχή της Τρομοκρατίας, τους 30.000. Μερικοί, εξ όσων απέμειναν, προσέγγισαν τον τύπο του «χριστιανού-citoyen» με κύριο εκπρόσωπο τον Henri Grègoire που αγωνίστηκε για την κατάργηση του εμπορίου των σκλάβων και για την αποδοχή των Εβραίων από την ευρωπαϊκή κοινωνία. Όταν πέθανε το 1831, όντας επίσκοπος εκθρονισμένος απ’ τον Πάπα, ορκισμένος στην Επανάσταση, η Παλινορθωμένη εκκλησία του αρνήθηκε την χριστιανική ταφή, αλλά 20.000 νέοι και φοιτητές τον πήραν στους ώμους τους και τον έθαψαν στο Montparnasse, ενώ την ημέρα της ταφής του στην Αϊτή και στον Άγιο Δομήνικο ο λαός πενθούσε για τον θάνατο του φίλου των σκλάβων λαών (βλ. Σ. Αγουρίδη, Η Γαλλική Επανάσταση και η θρησκεία -Η περίπτωση του πατρός Henri Grègoire- στην Νέα Εστία των Χριστουγέννων 1989, επετειακό τεύχος για τα διακόσια χρόνια απ’ την Γαλ. Επανάσταση, σελ. 40-46).
Αν επιστρέψουμε στην «καθ’ ημάς Ανατολή», το Οικουμ. Πατριαρχείο αντιτάχθηκε λυσσωδώς στην Γαλ. Επανάσταση διακηρύσσοντας πως «οι άνθρωποι ούτε γεννώνται ούτε είναι ελεύθεροι», στα δε εκατόχρονά της (1889) στο επίσημο του όργανο «Εκκλησιαστική Αλήθεια» την αξιολογούσε ως «αληθινήν "άτης άρουραν θάνατον εκκαρπιζομένην"» (βλ. Π.Μ. Κιτρομηλίδη, Η Γαλλική Επανάσταση και η Νοτιο-ανατολική Ευρώπη, Διάττων σελ. 60, 63, 151). Αργότερα, ο ορθόδοξος Πατριάρχης Μόσχας Τύχων, θεώρησε την Οκτωβριανή Επανάσταση ως «εισβολή του διαβόλου» και έσπευσε να την καταδικάσει δημόσια.
Ποια είναι η «ορθόδοξη πνευματική παράδοση» την οποία η Ρ.Δ. και ο Β.Ξ. (και ουχί μόνον!) σπεύδουν να εναγκαλισθούν άκριτα προς άγραν «ορθοδόξων» ψήφων; Δεν πρόκειται για τους επιγόνους του Henri Grègoire που διακήρυττε πως «η ιστορία των βασιλιάδων είναι το μαρτυρολόγιο των λαών», πως «οι βασιλιάδες αντιπροσωπεύουν στην πολιτική τάξη ό,τι τα τέρατα στην τάξη της φύσης» (Σ. Αγουρίδη, ό.π.), δεν πρόκειται για την «Θεολογία της Απελευθέρωσης» του βαθυστόχαστου Περουβιανού ιερέα Γουσταύου Γκουτιέρεθ (1964) που θεωρούσε πως η ταξική συγκρότηση της ζωής συνιστά έσχατη ανηθικότητα, ούτε για τον Βραζιλιάνο ιερέα Καμίλλο Τόρες που σήκωσε τα όπλα ενάντια στην κτηνώδη καταπίεση του λαού. Πολλώ δε μάλλον, δεν πρόκειται για την Theologia negativa (αρνητική θεολογία) - "η μη παρουσία του θεού στον κόσμο και η μη λύτρωση των ανθρώπων", "δεν πιστεύουμε στο υπερπέραν και δεν μπορούμε να αποδεχθούμε τις δυστυχίες και τις αδικίες της επίγειας ζωής στο όνομα μιας μελλοντικής ανταμοιβής" – (βλ. Michael Löwy, Λύτρωση και Ουτοπία, Ψυχογιός σελ. 282, και FRANZ KAFKA, Ανυπότακτος ονειροπόλος, Κατάρτι, σελ 130).
Τότε τί είναι; O υποστηρικτής κάθε τυραννίας υπό την σκιά της δεισιδαιμονίας που τρέφει ο σκοταδισμός του λαού· ο ένθερμος υποστηρικτής της νεοναζιστικής θηριωδίας, ο σταθερός πνευματικός συμπαραστάτης «της ευλογημένης δεξιάς» και θαλαμηπόλος κάθε δεσποτισμού, ξένου ή εγχώριου. Το Άγιο Όρος ήταν, εκτός των άλλων, «σωφρονιστήριο για τους κληρικούς» μηδέ των πρώην Οικουμενικών Πατριαρχών εξαιρουμένων (βλ. Βασιλείου Θ. Σταυρίδου, Ιστορία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Εκδόσεις Αφών Κυριακίδη α.ε σελ. 106), είναι ο τόπος που ασχημονούσαν «οι δολιότατοι μοναχοί οι παν ψεύδος μετερχόμενοι προς επιτυχίαν σκοπού ιδιοτελούς», ως αναφέρει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ προς τον Ανδρέα Κουντουριώτη στις 23-5-1883 (βλ. Χρήστος Καρδάρας, Ιωακείμ Γ΄-Χαρ. Τρικούπης, Η αντιπαράθεση, Τροχαλία, 1998, σελ. 184 επ.)
Το επιστέγασμα της πιο πάνω ηχηρής θεωρητικής ανοησίας είναι η διαπίστωση της Ρ.Δ. πως «οι κοινωνικές δράσεις της εκκλησίας συγκλίνουν μ’ εκείνες του ΣΥΡΙΖΑ»! Προφανώς θα αγνοεί πως
«Τη προφάσει του μεταδιδόναι
τα πάντα τοις πτωχοίς πάντας
πτωχούς εποίησαν οι κληρικοί»
Λόγο ύπαρξης της ορθοδοξίας (και κάθε θρησκείας) δεν αποτελούν οι «κοινωνικές δράσεις» (μπροστά στις οποίες εκστασιάζεται η Ρ.Δ.). Είναι ο υπερβατικός προορισμός της, η «απάντηση» που δίνει στα υπαρξιακά προβλήματα που συνδέονται με τον θάνατο. Οι άνθρωποι σπεύδουν στις εκκλησίες προκειμένου να ικανοποιήσουν «πνευματικές ανάγκες» τους, κάνουν προσφορές στους νεκρούς τους για τον ίδιο λόγο που ένα κοριτσάκι «ταϊζει» την κούκλα του (παράβαλε E.R Dodds, ό.π. σελ. 96). Μια θρησκεία χωρίς «κοινωνικές δράσεις» στέκεται περίφημα. «Χωρίς μυστήριο», όμως, «είναι σαν το άχυρο του σταριού χωρίς τον σπόρο μετά το λίχνισμα» έλεγε πολύ σωστά ο Βernard Lazare (βλ. Μichael Löwy, Λύτρωση και Ουτοπία, σελ. 271).
Με παρόμοια πολιτική συμπεριφορά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αποβάλλει τάχιστα το αριστερό προσωπείο της και απομένει με την ειδεχθή Facies hippoctatica της καπιταλιστικής ενσωμάτωσης.
1-4-2014
Πέτρος Πέτκας
Facies hippocratica: Ιπποκρατικόν προσωπείον. Όρος της ιατρικής. Σημαίνει όψη ανθρώπου που πάσχει από βαρειά και χρόνια ασθένεια. Πρώτος την περιέγραψε ο Ιπποκράτης: μάτια βαθουλωμένα και απλανή, σκαμμένα μάγουλα και κρόταφοι, ξηρό δέρμα, πελιδνό χρώμα κ.λ.π