ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗ ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Βόλος

 

Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας προβλήθηκε στη Λαϊκή Συνέλευση Γειτονιάς Αγ. Νεκταρίου η ταινία “Made in Dagenham” του Nigel Cole – βασιζόμενη σε πραγματικά γεγονότα – που  περιγράφει την απεργία των γυναικών του εργοστασίου της Φορντ στο Ντάγκενχαμ της Βρετανίας, το 1968. Οι μόλις 187 γυναίκες εργάτριες σε σύνολο χιλιάδων ανδρών εργατών κατάφεραν μέσα από απεργία διαρκείας να έχουν ίσες αμοιβές με τους άντρες εργάτες.

«Εμείς είμαστε η εργατική τάξη. Οι γυναίκες και οι άνδρες», λέει η εκπρόσωπος των εργατριών μιλώντας στο συνέδριο εργατικών σωματείων. Πριν την προβολή διαβάστηκε το κείμενο της συντρόφισσας Νάνσυ Σ. με τίτλο «Γεννήθηκε Κορίτσι», απόσπασμα του οποίου παραθέτουμε.

«Κορίτσι!» αναφώνησε η μαία και τα πρόσωπα σκυθρώπιασαν. Που ακούστηκε, το πρώτο παιδί της οικογένειας και να μη βγει «παιδί». Το κορίτσι της ιστορίας ένιωσε στο πετσί της τη διαφορά από το πρώτο δευτερόλεπτο της γέννησής της. Μεγαλώνοντας σε μια πατριαρχική, ανδροκρατούμενη οικογένεια και μια καπιταλιστική κοινωνία, έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερο όχι για να γίνει αποδεκτή αλλά έστω ο λόγος της ν’ ακούγεται. Όταν οι παππούδες έδιναν χαρτζιλίκι στα εγγόνια, εκείνη έπαιρνε πάντα το μικρότερο αντίτιμο. Η αδικία την έπνιγε ώσπου μια μέρα δε δίστασε να πετάξει το εικοσάδραχμο στα μούτρα της γιαγιάς και να της προκαλέσει ένα ωραιότατο καρούμπαλο. Όπως δε δίστασε πολύ αργότερα να πει στο αφεντικό της να μαζέψει τα ξερά του γιατί θα του τα κόψει απ’ τη ρίζα. Πάντα με χαμόγελο. Άκουγε ιστορίες για μια προγιαγιά που ζούσε σ ένα χωριό, πολέμησε σε μια μάχη, διακρίθηκε σ’ αυτή σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν κρατούσαν σπαθιά και δεν πολεμούσαν, αλλά κανείς δεν της είπε αυτά που ανακάλυψε αργότερα μόνη της. Ότι η συγκεκριμένη προγιαγιά πέθανε μόνη, φτωχή, τυφλή και ότι κανένας άντρας δεν την πλησίαζε. Δεν μπορούσαν να την κοιτάξουν στα ίσα φαίνεται (;) 
Οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών έχουν τις ρίζες τους στα βάθη της ιστορίας της κοινωνικής εξέλιξης. Παρόλα αυτά, ανέκαθεν οι γυναίκες λάμβαναν μέρος σε ομάδες, οργανώσεις, κινήματα, κινητοποιήσεις ανάλογα με την εποχή αγωνιζόμενες για δικαιώματα που σε μερικούς μπορεί να φαντάζουν αυτονόητα σήμερα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν ή είναι. Όπως αναφέρεται στη μπροσούρα «Γυναίκες στην Πυρά», «Οι γυναίκες, φυσικά, συμμετείχαν στις ομάδες και τα δίκτυα, μοιράζοντας βότανα, γνώσεις, δεξιότητες, συντροφικότητα, φιλία. Μία από τις κύριες κατηγορίες ήταν εκείνη της συμμετοχής σε οργανωμένη εξέγερση. Και για να είμαστε ακριβείς αυτές οι γυναίκες όντως συμμετείχαν σε τέτοιες εξεγέρσεις. Τα διαβόητα Σαμπάτ (Sabbat) –νυχτερινές συναντήσεις, χοροί ή πανηγύρια– ήταν οι συναθροίσεις και οι γιορτές εκείνων των επαναστατημένων κοινοτήτων. Αντιμετωπίζοντας τη φτώχεια και την καταπίεση, αυτά τα δίκτυα πολιτικοποιήθηκαν και οργανώθηκαν». [1] Εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μαρτίου του 1857 για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους. Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη. Τα τελευταία χρόνια αυτή η μέρα μνήμης έχει χάσει το νόημά της προ πολλού, στη χώρα μας. Έχει αντικατασταθεί από μία «γιορτή» κατά την οποία καταπιεσμένες «νοικοκυρές» και μη, θυμούνται μία μέρα το χρόνο να σπεύσουν στους ναούς της πίστας για ν’ αποδείξουν πόσο χειραφετημένες είναι. Σύμφωνα με την παραπάνω διαπίστωση, κρίνεται πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη για επαναπροσδιορισμό του νοήματός της και η μετατροπή της σε πραγματικό αγώνα. Μπορείς να πετύχεις τη χειραφέτησή σου άραγε, αν δεν παλέψεις για την καταστροφή του συστήματος που προκαλεί βία, φτώχεια, αποκλεισμό, εκμετάλλευση, ανισότητα, ρατσισμό, σεξισμό και κάθε είδους διακρίσεις; Ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση δε μπορεί να είναι ξεκομμένος από τον αγώνα για τη ίδια τη ζωή, την αξιοπρέπεια, τη χειραφέτηση των λαών ενάντια στην καταπίεση των από πάνω. Η απελευθέρωση της γυναίκας από την ταξική εκμετάλλευση και τη διπλή καταπίεση μπορεί να πραγματοποιηθεί εφόσον καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Μόνο αν ανατραπούν οι κοινωνικές -οικονομικές εκμεταλλευτικές σχέσεις, ως αποτέλεσμα συνειδητής δράσης τότε μόνο μπορούμε να μιλάμε για γυναικεία χειραφέτηση. Τα προβλήματα της ανεργίας, της φτώχειας, της βίας, του αποκλεισμού, της κατώτερης αμοιβής, της καταπίεσης, της επιβολής ρόλων αποκλειστικής ενασχόλησης των φύλων αντιμετωπίζονται μόνο μέσα από την κοινή πάλη γυναικών και ανδρών, κόντρα στις επιδιώξεις, στην πολιτική και την εξουσία των από πάνω. Μόνον έτσι θα ανατραπεί η πραγματικότητα της σκλαβιάς και της καταπίεσης και θα επιτευχθεί η «έφοδος στον ουρανό».

παραπομπές: [1] Γυναίκες στην Πυρά: το κυνήγι μαγισσών στην Ευρώπη, οι περιφράξεις και η ανάδυση του καπιταλισμού, σελ. 57