Η ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ

Ι) Η κοινοβουλευτική μας δραστηριότητα πάντα ήταν ένα θέαμα απόμακρο, εσχάτως δε, και γελοίο. Η πολιτική, έτσι όπως τη βιώνουμε, ιδίως τα τελευταία τρία χρόνια, παρίσταται ως κερδοσκοπική δραστηριότητα, είναι ανιαρή -πράγμα που δεν σημαίνει ήπια-, προσφέρει ελαχιστη ή, ακόμη, και καθόλου έξαψη. Τoύτο έχει ως συνέπεια να ενθαρρύνει, αν δεν επιβάλλει κιόλας, το αποτράβηγμα και την παραίτηση, την παθητικότητα και την υποταγή. Οι τηλεοπτικές εκπομπές είναι μια υπολογισμένη προσβολή στη νοημοσύνη των ανθρώπων. Χαρακτηριστική είναι η στάση τους στο ζήτημα της ΒΙΑΣ. Άπαντες οι δημοσιογραφούντες τηλεοπτικοί υπάλληλοι θύουν μεγαλοφώνως εκατόμβες στον βωμό της καταπολέμησης της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται». Μέσα σε αστραπές ανοησιών και εκκωφαντικά μπουμπουνητά κοινοτοπιών, ξεφωνίζουν, σαν ντελάληδες μεταμεσονύκτιας ψαραγοράς, «όχι στην βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Στην συνέχεια, καλούν, με την δέουσα αυστηρότητα, τους εκπροσώπους της περιδεούς (κοινοβουλευτικής) Αριστεράς να δηλώσουν εάν καταδικάζουν την βία. Οι τελευταίοι, όντας αμήχανοι και «χαμένοι στους μαιάνδρους του κοινοβουλευτικού “μύλου των συμβιβασμών”» (Arthur Holitscher, Γερμανοεβραίος σοσιαλιστής συγγραφέας 1869-1941) σπεύδουν κάθιδροι, με τα αβέβαια ελληνικά τους, να καταδικάσουν την βία. Προφανώς, τηλεεισαγγελείς και τηλεκατηγορούμενοι Αριστεροί φαίνεται να ομονοούν στο ότι η Αριστερά είναι αυτή που οφείλει να αποκηρύξει, να καταδικάσει την βία. Διότι, κατά την υπόρρητη συλλογιστική τους, είναι οργανικά συνυφασμένη μ’ αυτήν! Κι’ αυτήν την συλλογιστική την αποδέχονται οι Αριστεροί συνομιλητές και στην Βουλή και στην Τηλεόραση!! Είναι έτσι;

ΙΙ) O Hobbes αποφαίνεται στον Λεβιάθαν: «Auctoritas, non veritas, facit legem»!*

Πολύ σωστά, μια και το δίκαιο ισχύει, όχι λόγω της ορθότητας ή της βασιμότητας ή της αλήθειας των αξιολογικών κρίσεων καθ’ εαυτές με τις οποίες συνδέεται η θέσπισή του, αλλά λόγω της ικανότητας επιβολής και του κύρους, δηλαδή της ΔΥΝΑΜΗΣ και της ΑΥΘΕΝΤΙΑΣ που αντικειμενικά διαθέτει μέσα σε μια ορισμένη κοινωνία η εξουσιαστική θέληση που το θεσπίζει. Το δίκαιο αυτό δρα ακόμη και με την μη δράση του, επισείοντας δηλαδή ως αναπόφευκτη την καταστολή, την ΒΙΑ. Αν, παρ’ όλα αυτά, η συμμόρφωση προς τους κανόνες του δεν πραγματοποιείται, τότε αποκαλύπτεται ο «σκληρός πυρήνας» του: Ο ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ, Η ΓΥΜΝΗ ΒΙΑ. Το δίκαιο, λοιπόν, και η έννομη τάξη που αυτό εγκαθιδρύει, ΔΕΝ νοούνται χωρίς την ύπαρξη ενός ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΜΟΥ (ΒΙΑΣ) ικανού να επιβάλει την τήρηση των επιταγών τους. Τέτοιος μηχανισμός είναι το κράτος που έχει το μονοπώλιο της βίας πράγμα που αναποδράστως σημαίνει ότι 1) δεν ανέχεται άλλην βία εκτός από εκείνη που αυτό το ίδιο ασκεί (ή επιτρέπει να ασκείται από άλλους, λ.χ απ’ τις φασιστικές συμμορίες της Χρυσής Αυγής τις οποίες δεν αντιμετωπίζει, μέχρις ενός σημείου, ως απειλή, αλλά ως επιθυμητή ενίσχυση της δικής του δύναμης) και 2) διαθέτει όργανα εξοπλισμένα με ικανότητα αποτελεσματικής επιβολής και μέσα υλικού (φυσικού) καταναγκασμού ΑΚΑΤΑΓΩΝΙΣΤΑ (αστυνομία, στρατός, εισαγγελείς, δικαστές, φυλακές). Κατά τα άλλα... το δίκαιο επιβάλλει την νομικήν ισότητα μέσα στην κοινωνικήν ανισότητα. Αποστολή του είναι η εξασφάλιση της υποταγής ολόκληρων κοινωνικών τάξεων που μόνιμα αντιστρατεύονται τα συμφέροντα της κυρίαρχης κοινωνικά τάξης που τις καταπιέζει και τις εκμεταλλεύεται. Ο νομικός-πολιτικός καταναγκασμός προϋποθέτει και διασφαλίζει τον κοινωνικό-οικονομικό καταναγκασμό, με μια σημαντική επισήμανση επ’ αυτού: ο καταναγκασμός (η ΒΙΑ) τείνει να συγκαλύπτεται με τους ίδιους ακριβώς κανόνες δικαίου με τους οποίους επιβάλλεται!

ΙΙΙ) Η βία, λοιπόν, και, μάλιστα, η ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ είναι οργανικά συνυφασμένη με το δίκαιο και την έννομη τάξη του, είναι η condictio sine qua non αμφοτέρων. Η εμπειρική της όψη υλοποιείται με τα ρόπαλα και τα χημικά των αστυνομικών κατά άοπλων διαδηλωτών και απεργών. Πρόκειται για την θεσμοθετημένη ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΙΑ που βρίσκεται έξω απ’ το πεδίο της εναντίωσης των κομματικών και τηλεοπτικών χαμάληδων. Κάτι πιο κει· θεωρούν βέβηλη ενέργεια το να αποκαλέσεις την «αστυνομική δραστηριότητα» ΒΙΑ. Ο θεσμικός της χαρακτήρας εξαφανίζει, κατά την άποψή τους, το πανταχού παρόν, εξόφθαλμο, πρόδηλο στοιχείο της βίας. Όταν, όμως, ο κακοποιημένος διαδηλωτής ή απεργός προσφύγει και στην πιο αξιοθρήνητη πράξη αυτοάμυνας, τότε η «βία» αυτή θεωρείται έγκλημα, καταστέλλεται αμείλικτα απ’ την αστυνομία και τα δικαστήρια και στιγματίζεται βαρύτατα απ’ τον κάθε τηλεοπτικό Κακαντέρη.

IV) Οι απόψεις αυτές, πέρα από την ανεπεξέργαστη χυδαιότητα με την οποία ρυπαίνουν τις τηλεοπτικές οθόνες, έχουν δεχθεί, κατά καιρούς, και πιο «λόγιες», «θεωρητικές» αμφιέσεις: η κρατική κατασταλτική βία, εκτός αλλά και εντός συνόρων (κατά του εχθρού λαού) αποκλήθηκε «κρατικές ενέργειες», «άσκηση κυρίαρχης εξουσίας» που, ως εκ τούτου, βρίσκεται καθ’ ολοκληρίαν έξω από τη σφαίρα του νόμου. Είναι η raison d’ Etat, σύμφωνα με την οποία οι κρατικές ενέργειες ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΟΥΝ στους ίδιους κανόνες με τις πράξεις των πολιτών της χώρας! Για τους τελευταίους επιφυλάσσεται μόνον η rigor mortis (νεκρική ακαμψία) και η «πτωματική υπακοή» (Kadaverge-horsam). Σύμφωνα με την άποψη αυτή νομοταγής ΔΕΝ σημαίνει απλώς να υπακούς στους νόμους, αλλά να ενεργείς σαν να είσαι εσύ που θέσπισες τους νόμους με βάση τους οποίους ενεργείς! Κάθε διαφοροποίηση θα πατάσσεται αμείλικτα (παράβαλε ΧΑΝΝΑ ΑΡΕΝΤ, Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ, Έκθεση για την κοινοτοπία του κακού, εκδ. Νησίδες, σελ. 78, 226 και 111). Αυτή η άποψη ιστορικά, αναζήτησε και βρήκε και θεολογική κάλυψη: στηρίχτηκε πάνω στην αυθεντία των Γραφών, στην ρήση του Αποστόλου Παύλου «πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω». Ο Πλάτων ένας απ’ τους πλέον παράφορους και πιο επικίνδυνους εχθρούς που είχε ποτέ η ελευθερία, επιθυμούσε να διαιωνισθεί και μάλιστα να ενισχυθεί η θρησκευτική πρόληψη για να διατηρηθεί ο έλεγχος πάνω στις μάζες (βλ. FRANZ NEUMAN, Η έννοια της πολιτικής ελευθερίας, εκδ. Έρασμος, σελ. 42). Κάθε τάση ενάντια στην εξουσία εμφανίζεται ως εξέγερση ενάντια στον Θεό και τον ηθικό του νόμο. Γι’ αυτό η εκάστοτε ομάδα εξουσίας συνδέεται με τον κλήρο με τους στενότερους δεσμούς (Φραντς Οππενχάιμερ, Το Κράτος, εκδ. Τροπή, σελ. 66), ακόμη κι αν ή ίδια είναι άθρησκη ή άθεη! (Μιχαήλ Μπακούνιν, Φιλοσοφία, Θρησκεία, Ηθική, με την επιμέλεια του Γκ. Π. Μαξίμοφ, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ, σελ. 107).

Το «όχι στην βία απ’ όπου κι’ αν προέρχεται», λοιπόν, σημαίνει: 1) απόκρυψη, λεύκανση της κρατικής, αστυνομικής βίας, της πιο εκφυλισμένης μορφής βίας που μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους. 2) αμείλικτη καταστολή κάθε αντικυβερνητικής εναντίωσης που δαιμονοποιείται, στιγματίζεται ως παράνομη και ανήθικη ως αντιβαίνουσα σ’ έναν δεισιδαιμονικό σεβασμό προς την «νομιμότητα». Για τους εναντιούμενους είτε ανοίγει η καταπακτή της ανυπαρξίας, είτε η αυτοεξαπάτηση ανάγεται σε ηθική προϋπόθεση της επιβίωσής τους. Εκτός κι’ αν επαναστατήσουν!

27-XI-2013


Πέτρος Πέτκας


*  η εξουσία και όχι η αλήθεια δημιουργεί το νόμο