ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2014: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΩ!

Κάποιος μου είχε πει ότι αν δεν έχεις κλωτσήσει μπάλα, δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για ποδόσφαιρο. Ευτυχώς ήμουν από κείνα τα παιδιά που έπαιξαν μπακότερμα στις αλάνες. Που ένιωσαν την έξαψη του να γδέρνεις τα γόνατά σου στο χώμα πετυχαίνοντας ένα γκολ.

 

Αγαπώ το ποδόσφαιρο.
Θυμάμαι το πρώτο μουντιάλ που παρακολούθησα, μικρό κορίτσι, πολύ χαρακτηριστικά. Σ’ εκείνο το μουντιάλ, ο Μαραντόνα πέτυχε το καλύτερο γκολ στην ιστορία του παγκόσμιου κυπέλου και η Αργεντινή βγήκε νικήτρια.

Αγαπώ το ποδόσφαιρο γιατί είναι ομαδικό παιχνίδι.

Η νίκη της ομάδας είναι συλλογική προσπάθεια. Η ήττα της συλλογική ευθύνη.

Παρακολουθώ το ποδόσφαιρο για το ποδόσφαιρο και δε φανατίζομαι πια υποστηρίζοντας κάποια συγκεκριμένη ΠΑΕ.

Για ευνόητους λόγους.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται από μια δομική και ιστορική κρίση άνευ προηγουμένου. Αυτό που ξεχνάνε (;) πολλοί είναι το γεγονός ότι είναι και παγκόσμια. 
Στη μακρινή Βραζιλία λοιπόν, όπου θα διεξαχθεί τον Ιούνιο του ’14 το Μουντιάλ –ο λαός και ιδιαίτερα η νεολαία– διαδήλωσε δυναμικά ενάντια στην πολιτική εξαθλίωσης με αφορμή την αύξηση του εισιτηρίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και τις υπέρογκες δημόσιες δαπάνες για την διεξαγωγή του παγκοσμίου κυπέλου. Ήταν οι  μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει γνωρίσει η χώρα από το 1992.

Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι μια τέτοια διοργάνωση θ’ αποφέρει κέρδος. Κέρδος για ποιον θ’ αντιτάξω εγώ.

Κάποιοι θα πουν ότι το ποδόσφαιρο προσφέρει θέαμα, ευχαρίστηση, ξεκούραση, εκτόνωση. Συμφωνώ, όχι όμως υπό αυτούς τους όρους.

Για τους παραπάνω λόγους, αποφάσισα να μην στηρίξω ως φίλαθλος τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Δεν θα παρακολουθήσω κανέναν αγώνα, ούτε καν της Ελλάδας, ούτε για τα προκριματικά ούτε κατά τη διάρκεια που θα διεξάγεται το μουντιάλ.

Προτιμώ με τη στάση μου να είμαι αλληλέγγυα σε όλους εκείνους που θέλουν ό,τι κι εγώ. Την ανατροπή όλων αυτών που υπονομεύουν τη ζωή μας. Όλων αυτών που μας οδηγούν σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, απόλυτης φτώχειας και κοινωνικής καταστροφής.

Να.Σ