FIFA: ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΝΑ ΒΑΛΩ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ

 

 

Το ντου στο ξενοδοχείο της Γενεύης και οι συλλήψεις αξιωματούχων και υψηλά ιστάμενων της ΦΙΦA, έκανε πάταγο για δυο λόγους: Πρώτον, για τις απίθανες λιλά στολές των Ελβετών μπάτσων. Δεύτερον, για τα σεντόνια με τα οποία κάλυψαν τους κυρίους όταν τους μπαγλάρωναν (ότι δηλαδή έκανε κι ο Λοβέρδος με τα οροθετικά κορίτσια). Από ‘κει και πέρα, η ουσία του σκανδάλου και οι “αποκαλύψεις” που ακολούθησαν δεν εξέπληξαν απολύτως κανένα, για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν όλα γνωστά. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα απ’ την αρχή, αν θεωρήσουμε πως υπάρχει αρχή...

Το Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ αποτελούσε για τα μεγάλα κεφάλια της ΦΙΦΑ την ευκαιρία να γιγαντωθεί το προϊόν-ποδόσφαιρο. Τελικά αυτό άρχισε να συμβαίνει αλλά με τον ανάποδο τρόπο, δηλαδή μέσ’ απ’ την αποτυχία του συγκεκριμένου μουντιάλ. Το θέαμα ήταν κακό, τα γκολ λίγα (εξαίρεση τα δέκα που φάγαμε εμείς), τα γήπεδα μισοάδεια και το ελντοράντο των χορηγών σε μια παρθένα αγορά έληξε με ζημιές. Έτσι ανασκουμπώθηκαν όλοι και το σκηνικό άρχιζε να αλλάζει ταχύτατα. Κατ’ αρχήν στο αγωνιστικό κομμάτι οι παρεμβάσεις στους κανονισμούς έκαναν το ποδόσφαιρο ασύγκριτα πιο ελκυστικό. Οι εικόνες με τα στόπερ ή τα σέντερ φορ να ξεκουράζονται με τα χέρια στη μέση όταν η μπάλα παιζόταν αλλού, ανήκουν στην ιστορία ανεπιστρεπτί. Οι ομάδες κινούνται πια σαν ακορντεόν, όλοι οι χώροι του γηπέδου καλύπτονται και τα κριτήρια είναι η ταχύτητα, η αντοχή και η έκρηξη. Οι αθλητές αντικαθιστούν τους ποδοσφαιριστές κι αυτό έχει διπλό κέρδος. Από τη μια ανοίγει διάπλατα η αγορά της Αφρικής με ατελείωτες καραβιές πεινασμένων που στοιχίζουν ψίχουλα κι απ’ την άλλη δεν καταργούν τους σούπερ σταρ που θα υπάρχουν για όσο καιρό το ποδόσφαιρο θα παίζεται με μπάλα. Στο κομμάτι του μάρκετινγκ γίνονται ακόμα περισσότερα. Το αγωνιστικό καλεντάρι διευρύνεται, με αποτέλεσμα πιο πολλά παιχνίδια, πιο πολύ τηλεόραση, πιο πολλές διαφημίσεις, πιο πολλά φάρμακα και το χρήμα να κινείται.

Ειδικά όμως στο κομμάτι που μας ενδιαφέρει τώρα και αφορά αποκλειστικά τη ΦΙΦΑ, έγινε το εξής: Δημιουργήθηκε ένα κλειστό κλαμπ χορηγών για το μουντιάλ. Για να γίνει αυτό ήταν απαραίτητη η αλλαγή ηγεσίας στην παγκόσμια ομοσπονδία με τον Δρ. Ζεπ Μπλάτερ στη θέση του διεφθαρμένου αλλά παλιάς τεχνολογίας πια, Ζοάο Χαβελάνζε. Οι εταιρείες αυτές με μπροστινό τον Μπλάτερ και την ομάδα του, από χορηγοί έγιναν σχεδόν αμέσως το ίδιο το Μουντιάλ. Για όλα αποφάσιζαν αυτές οι πολυεθνικές, δίνοντας στη ΦΙΦΑ για την κουρτίνα που τραβούσε, ένα διόλου ευκαταφρόνητο κατιτίς. Θα μου πεις τώρα κι εμένα τι με νοιάζει; Σε νοιάζει φίλε μου, γιατί αν π.χ. χορηγός είναι η Coca-Cola, κι εσύ ξέχασες να βάλεις πλυντήριο κι έχεις καθαρό μόνο ένα μπλουζάκι που γράφει Pepsi, πολύ απλά δεν μπαίνεις στο γήπεδο.

Το πρώτο χειροπιαστό παράδειγμα της νέας αυτής εποχής το είδαμε με τον πιο κυνικό τρόπο λίγες ώρες πριν τον τελικό του επόμενου Μουντιάλ στο Παρίσι το '98. Ο μέγας Ρονάλντο παθαίνει αλλεργικό σοκ, κινδυνεύει ακόμα και η ζωή του. Όμως η εταιρεία που τον σπονσοράρει διατάζει κάθε εμπλεκόμενο πως πρέπει να παίξει. Ο Ρονάλντο περπατάει με το ζόρι στο χορτάρι, η ομάδα χάνει το ματς με κάτω τα χέρια, αλλά η δουλειά έπρεπε να γίνει. Τα επόμενα χρόνια το πρότζεκτ απογειώνεται. Ιαπωνία, Κορέα, Γερμανία και Ν. Αφρική αναλαμβάνουν τα επόμενα Μουντιάλ καθ' υποδειξιν του κλαμπ. Οι ανύπαρκτες υποδομές της Ν. Αφρικής δεν είναι πρόβλημα. Μερικές εκατοντάδες νεκροί εργάτες παραπάνω είναι συνηθισμένο και όλα έτοιμα στην ώρα τους.

Ζούμε στην εποχή όπου ο Μέσι παίρνει εντολή πριν από ένα μεγάλο αγώνα, να λύσει τα κορδόνια του στο 60' και να πάει στην πλάγια γραμμή να τα δέσει ώστε να ζουμάρει ο τηλεοπτικός φακός στη μάρκα των παπουτσιών του σε ζωντανή σύνδεση με όλο τον πλανήτη. Αν αυτό γίνει σωστά, μετά μπορεί να κερδίσει ο καλύτερος, όπως λέμε. Βέβαια υπάρχουν και μεγάλες πιέσεις και κόντρες. Ειδικά με την ανάθεση των δυο επόμενων Μουντιάλ σε Ρωσία και Κατάρ, έχει γίνει της κακομοίρας. Ο Πούτιν έδωσε δεκαπέντε συνεντεύξεις για να πει πως δεν έχει ιδέα. Στο Κατάρ πέρα απ’ τους νεκρούς στα έργα, το πράγμα έχει και πλάκα. Τα καλοκαίρια εκεί έχει 50 βαθμούς θερμοκρασία, οπότε ή το μουντιάλ θα γίνει χειμώνα, διαλύοντας τα πάντα, ή θα σταματούν οι αγώνες για να καταβρέχονται οι παίκτες! Σίγουρα πάντως θα γίνει εκεί. Υπάρχουν πολυεθνικές που πιέζουν ασφυκτικά να μπουν κι αυτές στο κλαμπ και η κόντρα ΦΙΦΑ-ΟΥΕΦΑ έχει τις ρίζες της σ’ αυτό. Μετά την “αποκάλυψη” του σκανδάλου, οι εταιρείες έστειλαν τελεσίγραφο και ο Μπλάτερ είπε το φοβερό: “Δεν μπορεί να γίνει κάθαρση χωρίς εμένα”, για να επανεκλεγεί πανηγυρικά πέντε μέρες μετά τα σεντόνια!!!

Το ποδόσφαιρο είναι απ’ τη σύλληψή του ακόμα ένα παιχνίδι τακτικής, περισσότερο απ’ οποιοδήποτε άλλο. Ο οργανωμένος χειρότερος μπορεί να κοντράρει τον καλύτερο. Αυτό το κάνει τόσο δημοφιλές, η ελπίδα που πατάει στη γη. Στο παραποδόσφαιρο που είδαμε πιο πάνω, ο πλούσιος θάβει πάντα το φτωχό. Γι’ αυτό δεν πρέπει να το βάλουμε στα πόδια. Επιστροφή στο ποδόσφαιρο σημαίνει επιστροφή στην ελπίδα κι εμείς ξέρουμε να ελπίζουμε και να κλωτσάμε...

Μιχάλης