Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

Τα στατιστικά στοιχεία απεικονίζουν το έγκλημα: από το 2007, όταν η Βραζιλία επιλέχτηκε για να φιλοξενήσει το Μουντιάλ, μέχρι το 2012, η αστυνομία του Ρίο ντε Τζανέιρο σκότωνε κατά μέσο όρο 885 άτομα ετησίως. Στον τομέα των οικισμών του Μετρό-Μανγκέιρα, που βρίσκεται ακριβώς στην είσοδο του Μαρακανά, 600 οικογένειες εκδιώχθηκαν για την κατασκευή ενός πάρκινγκ για τον Μουντιάλ.
Πέντε χιλιόμετρα από το Μαρακανά, στη φαβέλα της Προβιντένσια, 150 οικογένειες εκδιώχθηκαν διά της βίας και τα σπίτια τους κατεδαφίστηκαν για να οικοδομηθεί ένα τελεφερίκ για τους τουρίστες. Σύμφωνα με τις ΜΚΟ, εκτιμάται ότι περίπου 200.000 άνθρωποι εκδιώχθηκαν διά της βίας από τις κατασκευαστικές που σχετίζονται με το Μουντιάλ.
Η Φορταλέζα, έδρα έξι αγώνων του Μουντιάλ και τριών εκατομμυρίων κατοίκων, είναι η πέμπτη πόλη στον κόσμο με τη μεγαλύτερη ανισότητα, όπου το 7% των πλουσιότερων κατέχουν το ένα τέταρτο του πλούτου της πόλης. Η διοίκηση της Σεαρά, όπου βρίσκεται η Φορταλέζα, έχει επενδύσει πάνω από 110 εκατ. ευρώ στην κατασκευή του σταδίου. Αυτό ισοδυναμεί με το ίδιο ποσό που η διοίκηση έχει επενδύσει εκεί στα δημόσια σχολεία κατά τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Τα δεδομένα προέρχονται από το ντοκιμαντέρ «Η Τιμή του Μουντιάλ», του δανού δημοσιογράφου και ντοκιμαντερίστα Mikkel Jensen Keldorf. Ένα γεγονός κλονίζει τα σχεδόν 30 λεπτά γυρισμάτων: η καταγγελία της ισχύος των ταγμάτων θανάτου που σκοτώνουν τα φτωχά παιδιά στους δρόμους της Φορταλέζα, στη Βραζιλία της κυβέρνησης της «προοδευτικής» Dilma Rousseff.
«Άρχισαν στις πόλεις να συγκροτούνται τάγματα θανάτου που πυροβολούσαν τα παιδιά που κοιμούνταν στο δρόμο. Παιδιά και ενήλικες επίσης. (Το έκαναν) για να διαδώσουν ένα μήνυμα τρόμου, για να απομακρύνουν αυτούς τους ανθρώπους από τους δρόμους.»
Ο μάρτυρας που μιλάει στο ντοκιμαντέρ είναι ο Manoel Torquato, συντονιστής ενός εθνικού σχεδίου στη Βραζιλία [που ονομάζεται] «Το παιδί δεν ανήκει στο δρόμο». Ο κοινωνικός συντονιστής πρόσθεσε ότι «οι διοργανωτές στη Βραζιλία δεν θέλουν οι τουρίστες και ο διεθνής Τύπος -που όλοι έρχονται στο τουρνουά τηγς FIFA- να δούν τη φτωχή και άνιση πλευρά της χώρας μας». Σύμφωνα με στοιχεία τοπικών οργανώσεων της Φορταλέζα, 121 παιδιά αναφέρθηκαν νεκρά κάτω από αυτές τις συνθήκες κατά τη διάρκεια του 2013.
Κι άλλες μαρτυρίες πιστοποιούν τις καταγγελίες. Ο Marcelo Freixo, πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ρίο ντε Τζανέιρο, δήλωσε τα εξής: «Στις περισσότερες περιπτώσεις, ανήκουν στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας, αστυνόμοι ή στρατιωτικοί. Έχουν προσληφθεί από τους εργοδότες, από τους ανθρώπους της τοπικής εξουσίας για να παρέχουν υπηρεσίες εξόντωσης, σκοτώνοντας ληστές, άνθρωπους του δρόμου, όλους τους ανεπιθύμητους». Ο ίδιος πρόσθεσε ότι «οι ηγέτες αυτών των ταγμάτων θανάτου συχνά εκπροσωπούν τον τοπικό κυβερνήτη, τους εκλεγμένους συμβούλους ή το δήμαρχο».
Στη Βραζιλία, κατά το 1990, τα τάγματα θανάτου σκότωσαν 445 παιδιά στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκείνη την εποχή, το Βραζιλιάνικο Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής (IBGE) αποκάλυψε ότι το 63% των παιδιών ηλικίας 9 έως 12 ετών που έχασαν τη ζωή τους στη χώρα το 1989 δολοφονήθηκαν (El País, 01/09/1991). Δεν αποτελεί έκπληξη ότι στη Βραζιλία, για το Μουντιάλ, κινητοποιούνται 180 χιλιάδες πράκτορες ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένου του ιδιωτικού προσωπικού ασφαλείας και των ένοπλων δυνάμεων (Prensa Obrera, 30/4).
Οι φωνές που ακούγονται στο ντοκιμαντέρ, σφίγγουν το λαιμό. Μια είναι της Neuzimar, μιας γυναίκας που επρόκειτο να εξωθεί από το σπίτι της. «Όταν τα βλέπω αυτα αισθάνομαι απελπισία (...). Αλλά θα πρέπει να πολεμήσουμε. Είναι η γη μας, αν παραδώσω το σπίτι μου, που θα πάω να ζήσω;». Ακούγεται επίσης η φωνή του Ιγκόρ, ενός αγοριού 15 ετών: «(Να ζεις στο δρόμο) είναι η καταστροφή, είμαι πάντα πεινασμένος και διψασμένος και δεν έχω που να κοιμηθώ».
Καταγγελίες κατά των ταγμάτων θανάτου που δολοφονούν τα παιδιά του δρόμου, κατά των μαζικών μετακινήσεων και της στρατιωτικοποίησης της χώρας: το Μουντιάλ άρχισε επίσης στη Βραζιλία και για τους κολασμένους της γης.
Daniel Mecca, Partido Obrero, 26/06/2014
Μετάφραση ΝΑΛ