Φελλοί και… περιττώματα

Φελλοί και… περιττώματα

 

Μπάλα μπορεί να παίξει σχεδόν ο καθένας. Ψηλός, κοντός, μαύρος, άσπρος, κίτρινος, φτωχός, αμόρφωτος. Μπάλα παίζουν ακόμα κι όσοι δεν ξέρουν, έχουμε άπειρα τέτοια παραδείγματα. Αυτός είναι ένας κύριος λόγος που το ποδόσφαιρο έχει τεράστια δημοφιλία πάνω στον πλανήτη κι εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο παθιαζόμαστε μαζί του. Είναι το δικό μας παιχνίδι, δεν είναι κάτι που το θαυμάζουμε επειδή μας ξεπερνά, θα μπορούσαμε να το κάνουμε κι εμείς κι ίσως καλύτερα. Άλλωστε όλοι μας στην κερκίδα έχουμε πρόχειρη μια ιστορία που παρουσιάζει τον εαυτό μας τουλάχιστον ως εφάμιλλο του Μέσι, που μας έφαγε η πόρνη η κοινωνία και τα παρασκήνια. Έτσι λοιπόν για τη φυλή των οπαδών οτιδήποτε συμβαίνει μέσα κι έξω από τις τέσσερις γραμμές είναι κάτι που μας αφορά προσωπικά, όχι κάτι που απλώς παρακολουθούμε. Μέσα απ’ αυτή την οπτική, ενός καθρέφτη δηλαδή, προσεγγίζουμε και την υπόθεση Κατίδη. Ο Κατίδης είναι ένας πιτσιρικάς που παίζει σε μια χρεοκοπημένη ομάδα, που με τη σειρά της παίζει σ’ ένα ανυπόληπτο πρωτάθλημα μιας επίσης χρεοκοπημένης και διαλυμένης χώρας. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο χαιρέτησε ναζιστικά αυτός ο τύπος, μπροστά στο πανό της ORIGINAL για τον Κάρλο Τζουλιάνι, ψάχνοντας όπως είπε να πάρει και να δώσει λίγη δύναμη. Η ΕΠΟ τον καθάρισε αυτόματα, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της FIFA που δείχνει μηδενική ανοχή στον ρατσισμό, για να μπορεί να συνεχίζει απρόσκοπτα το δουλεμπόριο νεαρών ποδοσφαιριστών απ’ τις φτωχές χώρες και να έχει εισπράξεις από κάθε γωνιά του κόσμου. Το σινάφι, παράγοντες, δημοσιογράφοι και παρατρεχάμενοι, πρόταξαν τη βλακεία του Κατίδη. Εντάξει μωρέ, παιδί είναι, άσχετος από πολιτική, δεν κατάλαβε τι έκανε. Άρα λοιπόν όποιος δεν είναι απευθείας απόγονος του Αϊνστάιν ή δεν έχει διαβάσει Primo Levi έχει το δικαίωμα να χαιρετάει ναζιστικά στο γήπεδο και μετά να σκοτώνει και κανά μετανάστη ή όποιον διαφορετικό αποφασίσει πως δεν γουστάρει. Ήρθε όμως κι η αντίδραση της ORIGINAL για να ξανανιώσουμε οπαδοί. Και μάλιστα σε μια στιγμή που όσο κι αν δεν προβάλλεται, το οπαδικό κίνημα κάνει μεγάλα βήματα και ριζοσπαστικοποιείται. Ο μικρόκοσμος του γηπέδου μας στενεύει πια. Η μπάλα είναι δική μας, κομμάτι μας άμεσα δεμένο με τη ζωή και τα όνειρά μας. Γι’ αυτό σε μια εποχή που η φοβερή κρίση βγάζει τα πάντα στον αφρό, είναι επικίνδυνο να κοιτάς αν το νερό βρωμίζει από σκουπίδια, φελλούς ή περιττώματα. Το μόνο ζητούμενο είναι η καθαρή θάλασσα…

 

Μιχάλης Μ.

 

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#546# Σάββατο 23 Μαρτίου 2013