H περίπτωση της Kαθαρίστριας H δικαιοσύνη σαν το φίδι: τσιμπάει τους ξυπόλυτους

 

Ύστερα από τον σάλο που προκλήθηκε, η καθαρίστρια στην οποία οι δικαστές εξάντλησαν όλη τους την αυστηρότητα –κι όλο το ταξικό τους μίσος- καταδικάζοντάς την σε 10 χρόνια φυλάκιση, αφέθηκε ελεύθερη· η εκτέλεση της ποινής της ανεστάλη μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης από τον Άρειο Πάγο.

Αλλά η γανάκτηση, η οργή κι ο θυμός που προκάλεσε σε όλους μας η είδηση της φυλάκισης της καθαρίστριας από το Βόλο δεν θα κατασιγάσει.
Η 53χρονη γυναίκα είχε διοριστεί στο δημόσιο στον τομέα της καθαριότητας το 1996 με διαγωνισμό του Α.Σ.Ε.Π. Προκειμένου να προσληφθεί προσκόμισε πλαστό πτυχίο δημοτικού· ενώ ήταν απόφοιτη της πέμπτης τάξης το έκανε έκτης τάξης δημοτικού.
Όταν εντόπισαν την πλαστογραφία των εγγράφων απολύθηκε και οδηγήθηκε στις αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης. Πρωτόδικα καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη με ανασταλτικό χαρακτήρα, μέχρι και το πρόσφατο εφετείο που την καταδίκασε τελεσίδικα για απάτη σε φυλάκιση 10 ετών και οδηγήθηκε στις φυλακές της Θήβας.

Τι κι αν η ίδια μάταια επικαλείτο ότι δούλευε σκληρά για να μπορέσει να συντηρήσει τον εαυτό της, τα παιδιά και τον άντρα της που μάλιστα είχε και ποσοστό αναπηρίας 67%! Το επιχείρημα των άτεγκτων δικαστών ήταν ότι ζημίωνε το δημόσιο αφού κρίθηκε ότι πληρωνόταν παράνομα επί 20 χρόνια. Tην αντιμετώπισαν ως καταχράστρια δημόσιου χρήματος, αν και δεν έκλεβε κανένα δημόσιο ταμείο· όλα αυτά τα χρόνια δούλευε σκληρά σε δουλειά που κανένας δικαστής δεν θάθελε να κάνει. Tην αντιμετώπισαν με όλη τους τη σκληρότητα και όχι όπως αντιμετωπίζουν τους φίλους τους καταχραστές του δημοσίου στους οποίους, όταν φθάσει η υπόθεση στο δικαστήριο, εξαντλούν όλη τους την ελαστικότητα.
Bλέπετε, οι δαγκάνες του νόμου έχουν μάθει να τσιμπάνε φτωχούς εργάτες. Δεν είναι πρώτη φορά που εργαζόμενος/η οδηγείται στη φυλακή με το επιχείρημα ότι ζημίωσε το δημόσιο, αφού προσκόμισε πλαστά χαρτιά δημοτικού ή γυμνασίου. Δεν είναι η πρώτη φορά που η αστική δικαιοσύνη, που απέναντι στα αφεντικά βρίσκει παντός είδους ελαφρυντικά, εξαντλεί την αυστηρότητά της σε ανθρώπους που δουλεύουν κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί. Στην περίπτωση μάλιστα της 53χρονης γυναίκας αξιοποίησαν νόμο που ισχύει από το '50 για την ''πάταξη της διαφθοράς''.
Εδώ η γνωστή λαïκή ρήση που λέει ότι ''το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό'' φαίνεται να εφαρμόζεται πιστά στους κόλπους των δικαστικών κύκλων. Από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο έως το σκάνδαλο της Siemens, από τους δεκάδες εμπλεκόμενους στην υπόθεση με τα εξοπλιστικά έως και το σκάνδαλο της Novartis, και από τον Μαρινάκη έως και το ΚΕΕΛΠΝΟ με τους διαπλεκόμενους του Υπουργείου Υγείας και τόσα άλλα που δε βγαίνουν την επιφάνεια, γίνεται ξεκάθαρο πως η αστική δικαιοσύνη είναι σαν το φίδι: τσιμπάει τους ξυπόλυτους! Το ζούμε καθημερινά... Η ''ανεξάρτητη'' δικαστική αρχή και η ''αμερόληπτη'' κρίση των εκπροσώπων της έχουν πάντα ταξικό πρόσημο.
Από τη μία η δικαιοσύνη που καταδικάζει με πολυετείς φυλακίσεις μικροπαραβατικούς φτωχούς και βιοπαλαιστές, και από την άλλη η καπιταλιστική οικονομία που καταδικάζει ολόκληρη την κοινωνία στη φτώχεια, την ανεργία και την σκλαβιά της μισθωτής εργασίας.
Τελικά ύστερα από έντονες αντιδράσεις και πιέσεις από πολιτικές οργανώσεις, γυναικείες οργανώσεις και σωματεία, η γυναίκα αφέθηκε ελεύθερη και η εκτέλεση της ποινής της ανεστάλη μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης από τον Άρειο Πάγο.
Ποιος όμως θα αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια αυτής της γυναίκας που ταπεινώθηκε για ένα απολυτήριο δημοτικού;
Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι το αστικό κράτος και οι νόμοι του είναι πάντα στην υπηρεσία των αφεντικών, του κεφαλαίου και στην περιφρούρηση του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.
Είτε το αφεντικό είναι ο αστός κεφαλαιοκράτης είτε ακόμα και το ίδιο το κράτος με το δημόσιο τομέα του, η κόλαση της εργασίας παραμένει ίδια, και είναι η μισθωτή σκλαβιά! Η μόνη δικαιοσύνη σε ένα κόσμο εξουσίας είναι αυτή των κυρίαρχων.
Οφείλουμε να σταθούμε στο πλευρό της 53χρονης εργαζόμενης γυναίκας μέχρι την τελική της δικαίωση. Να παλέψουμε για όλον τον κόσμο της εργασίας· να μην υπάρχουν δούλοι και αφέντες.
Μόνο σε μια αταξική - κομμουνιστική κοινωνία η δικαιοσύνη θα είναι σε θέση να υπηρετεί τόσο την ίδια την κοινωνία όσο και τον άνθρωπο εν γένει...
Β.Κ.