8η Μάρτη και κίνημα #MeToo

Στις 8 Μαρτίου Διεθνή μέρα της Γυναίκας, πραγματοποιήθηκαν μαζικές συγκεντρώσεις γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ+ υποκειμένων σε όλον τον πλανήτη.
Στο Μπισκέκ του Κιργιστάν η συγκέντρωση διαλύθηκε, αφού οι δυνάμεις ασφαλείας προχώρησαν σε σύλληψη γυναικών, με αφορμή το γεγονός ότι δεν είχαν λάβει σχετική άδεια από τις αρμόδιες αρχές για την πραγματοποίησή της. Στην Τζακάρτα της Ινδονησίας η συγκέντρωση είχε ως αίτημα την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών, την ανάκληση των σεξιστικών νόμων και την προστασία από τη σεξουαλική βία. Στο Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν, οι γυναίκες διεκδίκησαν την εξάλειψη των σεξουαλικών επιθέσεων και την ελευθερία τους. Στην Μπανγκόγκ της Ταϊλάνδης, οι γυναίκες ζήτησαν καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας. Στο Τζαλαλαμπάντ του Αφγανιστάν οι γυναίκες, φορώντας κυρίως άσπρες μαντίλες, βγήκαν στους δρόμους να διαδηλώσουν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Στην Τουρκία η αστυνομία προέβη σε κινήσεις καταστολής της διαδήλωσης με τη χρήση δακρυγόνων σε μια προσπάθεια διάλυσης του πλήθους.
Πορείες και συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ευρώπη, στη Ρωσία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Ελλάδα. Εντυπωσιακή υπήρξε η διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Χιλή με τη συμμετοχή περισσότερων του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων, στο Μεξικό όπου πραγματοποιήθηκε μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία της χώρας, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, όπου διαδήλωσαν ενάντια στις πολιτικές του Μπολσονάρο, στην Αργεντινή όπου οι γυναίκες και υποστηρικτές του γυναικείου κινήματος κατέκλυσαν τους δρόμους του Μπουένος Άιρες.
Οι διαδηλώσεις χαρακτηρίστηκαν απο τη μαζικότητα των συμμετεχουσών και συμμετεχόντων σε αυτές και το δυναμισμό που διέκρινε τις διεκδικήσεις των γυναικών για χειραφέτηση, ισότητα και απελευθέρωση. Εκείνο που επίσης χαρακτηρίζει τους αγώνες των γυναικών είναι η σύνδεση του φεμινιστικού κινήματος με τους ταξικούς αγώνες, ενάντια στις καπιταλιστικές κυβερνήσεις και τις αντιλαϊκές πολιτικές τους, και τη σύνδεσή του και με άλλα κινήματα, με κυρίαρχο εκείνο της προστασίας του περιβάλλοντος, της φύσης.
Οι γυναίκες και θηλυκότητες σπάνε τη σιωπή και ανοχή ετών. Αντιστέκονται και διεκδικούν. Το τέλος της σιωπής οδήγησε τον Χολυγουντιανό παραγωγό και κυρίαρχο άντρα της 7ης Τέχνης Χάρβεϊ Γουάινσταϊν στη φυλακή. Κρίθηκε ένοχος για σεξουαλική κακοποίηση/ παρενόχληση και για βιασμό και καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκιση. Τον Γουάινσταϊν και τις πρακτικές του ανέδειξε το κίνημα #MeToo. Το κίνημα αυτό, ξεκίνησε αρχικά το 2006 ως «Me Too Movement», με πρωτοβουλία της Αφροαμερικανίδας ακτιβίστριας Tarana Burke που είχε υποστεί και η ίδια σεξουαλική κακοποίηση, ως μια λαϊκή πρωτοβουλία αλληλεγγύης και υποστήριξης των θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης στις φτωχογειτονιές της Αμερικής. Aναδύθηκε ξανά, το 2017, όταν ανέλαβε Πρόεδρος των Η.Π.Α. ο Trump, που με τις πολιτικές του θέλησε να άρει -μεταξύ άλλων- τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος της Αμερικής, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων και προκαλώντας την πραγματοποίηση ορισμένων από τις μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών, δίνοντας την ευκαιρία σε εκατοντάδες γυναίκες να καταγγείλουν τις παρενοχλήσεις που έχουν υποστεί.
Η διπλή εκμετάλλευση της εργαζόμενης και της έμφυλης /σεξιστικής /πατριαρχικής εκμετάλλευσης από άντρες που κατείχαν θέσεις ισχύος, έπρεπε να σταματήσει. Από άντρες που, εκμεταλλευόμενοι τις θέσεις εξουσίας που κατείχαν, με πρόσχημα τη συνδρομή στην προσπάθεια αναζήτησης εργασίας από τις γυναίκες τις ανάγκαζαν να υποστούν τις σεξουαλικές τους διαστροφές και επιθυμίες με αντάλλαγμα μια θέση στο «λαμπερό» Χόλυγουντ ή σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Πολλοί από αυτούς, όλα αυτά τα χρόνια είχαν κατορθώσει να μείνουν αλώβητοι στις θέσεις τους, χωρίς να αποκαλυφθούν οι πράξεις τους, ενώ οι γυναίκες - θύματα θεωρούσαν πως οι πράξεις τους θα έμεναν ατιμώρητες.
Το κίνημα #MeToo, όπως και το φεμινιστικό κίνημα, στρέφονται ενάντια στη σιωπή και την υποκρισία όσων επιλέγουν είτε ατομικά είτε θεσμικά (αστυνομία, δικαστήρια, κ.λπ.) να ανέχονται την εγκληματική συμπεριφορά εκείνων που καθημερινά με τις πράξεις τους επιβάλλουν την εξουσία τους στις γυναίκες και τις θηλυκότητες. Ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο, ενάντια στην έμφυλη βία, η απάντηση οφείλει και πρέπει να είναι συλλογική. Η κυριαρχία της πατριαρχίας οφείλει να λάβει τέλος.
Σ.Ι.