Νεολαία

Φοιτητικές εκλογές 10 Απρίλη

Φοιτητικές εκλογές 10 Απρίλη
Ψήφο στην ΕΑΑΚ!

Στις 10 Απριλίου θα διεξαχθούν οι εκλογές στους φοιτητικούς και σπουδαστικούς συλλόγους της χώρας. Ουσιαστικά, πρόκειται για την σημαντικότερη εκλογική αναμέτρηση πριν το μπαράζ των καλπών, δηλαδή πριν τις δημοτικές, περιφερειακές, ευρωπαϊκές και σύντομα τις εθνικές εκλογές.
Από αυτήν την άποψη, οι φετινές φοιτητικές εκλογές είναι έντονα πολιτικά φορτισμένες. Σαν τέτοιες πρέπει να τις αντιληφθούν και οι μαχόμενες δυνάμεις οι οποίες συσπειρώνονται στα σχήματα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ).
Ωστόσο, μία σημαντική μερίδα των οργανώσεων που συμμετέχουν στην ΕΑΑΚ κάθε άλλο παρά έχει την ίδια αντίληψη. Γι’ αυτό απείχε από το πανελλαδικό συντονιστικό διήμερο των σχημάτων της ΕΑΑΚ, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 22-23 Μαρτίου στην Αθήνα. Ο λόγος για την ΑΡΑΝ και την ΑΡΑΣ, οι οποίες συμμετέχουν στο πολιτικό μέτωπο της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ).
Οι συγκεκριμένες δυνάμεις, πέραν από την εθνικο –ρεφορμιστική τους γραμμή, σαμποτάρουν ανοιχτά την πανελλαδική συγκρότηση του συνδικαλιστικού μετώπου στο οποίο ανήκουν. Και αυτό την ίδια στιγμή, που απαιτείται η ανασυγκρότηση του φοιτητικού και νεολαιΐστικου κινήματος, ειδικά καθώς λήγει η θητεία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, οι δυνάμεις (νΚΑ-ΝΑΡ, ΟΚΔΕ-Σπάρτακος αλλά όχι το  ΣΕΚ και η ΑΡΙΣ) αλλά και η Οργάνωση Επαναστατικής Νεολαίας και το ΕΕΚ συμμετείχαν στο Διήμερο της ΕΑΑΚ.
Όπως αναφέρει το κείμενο με το οποίο επέμβηκε η ΟΕΝ στο φετινό εαρινό Διήμερο «και οι  δύο επίδοξοι  πόλοι του αστικού πολιτικού συστήματος είναι ασταθείς και ανίκανοι να συγκροτήσουν ένα ''νέο δικομματισμό'' ή ένα “νέο διπολισμό”, ο οποίος να μπορεί να διαχειρισθεί τη μεταμνημονιακή κατάσταση στη χώρα, η οποία κάθε άλλο παρά χαρακτηρίζεται από το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής χρεοκοπίας, αλλά και το ξεπέρασμα της ρήξης μεταξύ του λαού και του αστικού πολιτικού συστήματος εξουσίας». 
Επίσης, τονίζεται πως «η έξοδος από τα Μνημόνια τον Αύγουστο του 2018 και, έπειτα, η κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών το Φεβρουάριο του 2019 - η οποία έδωσε το εισιτήριο στη Μακεδονία για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ - προσέφεραν μόνο ένα προσωρινό εξωτερικό (από πλευράς ιμπεριαλισμού ) οικονομικό και γεωπολιτικό στήριγμα στον ελληνικό καπιταλισμό, χωρίς όμως να οδηγήσουν στην πλήρη επανασυγκόλλησή του ως οικονομικού και πολιτικού κρίκου στη διεθνή και ιδίως την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα».
Την ίδια ώρα «η ΕΕ ταλανίζεται από μία συστημική οικονομική και πολιτική  κρίση».
«Υπό αυτές τις συνθήκες  βαθέματος της κρίσης του ελληνικού αστικού Κράτους», τονίζεται στην ανακοίνωση της ΟΕΝ, «κάθε άλλο μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση η ελληνική κρατική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι γι’ αυτό τα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ, όσο ποτέ στο παρελθόν, αναντίστοιχα σε σχέση με τις τις απαιτήσεις του κεφαλαίου.
Η αποφυγή, από πλευράς  κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μιας ριζικής αντιδραστικής τομής στην κρατική εκπαίδευση σαν και εκείνης που συνέχισε (μετά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ) στο υπόλοιπο κράτος (στα πλαίσια των Μνημονίων και του μετα-Μνημονίου) καθιστά, πλέον, την κρατική τριτοβάθμια εκπαίδευση πιο χρεοκοπημένη σε σχέση με το υπόλοιπο, ευρύτερο δημόσιο.
Η χρεοκοπία αυτή πηγάζει προπαντός από τη στροφή του ελληνικού κεφαλαίου, τα τελευταία 3 -4 χρόνια, σε κλάδους ανειδίκευτης και πάμφθηνης εργασίας και στις εξαιρετικά μικρές επιχειρήσεις. Η στροφή αυτή στερεί  κάθε έδαφος απορρόφησης των υψηλά ειδικευμένων αποφοίτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από την εγχώρια οικονομία .
Από εκεί και πέρα η χρεοκοπία της εκπαίδευσης  αφορά τις παρωχημένες δομές στο εσωτερικό της, τις οποίες δεν τόλμησε  -υπό το φόβο μιας φοιτητικής εξέγερσης  σαν εκείνης του 2006 -07-  καν να αλλάξει στα ίσια ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις μελέτες που ετοίμασε σχέση με την “ανομία” και την “παραβατικότητα”.
Η κυβέρνηση επιχειρεί, όμως,  μία έμμεση παρέμβαση στα ΑΕΙ -ΤΕΙ μέσω του νόμου για το νέο Λύκειο.
Με άλλα λόγια, μέσω του ξεσκαρταρίσματος/πειθάρχησης του πλήθους των νέων που θα μπουν στα πανεπιστήμια και τα τεχνολογικά ιδρύματα, αναμένει πως θα μπορέσει να προχωρήσουν οι εκκρεμείς αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σ’ αυτά. Και αυτός ο σχεδιασμός, όμως,  θα αποτύχει, εντείνοντας τα αμετάκλητα, εντός του καπιταλισμού, αδιέξοδα της νέας γενιάς που είναι καταδικασμένη, αν δεν ανατρέψει το σύστημα, να ζήσει τρισχειρότερα σε σχέση με την προηγούμενη.
Το μέλλον αυτό ετοιμάζει να φέρει πιο... γρήγορα, η ΝΔ του Μητσοτάκη η οποία, παρά το φιάσκο του νόμου - πλαίσιο της Γιαννάκου και την αποτυχία αναθεώρησης του άρθρου 16, ονειρεύεται να κάνει πάλι τα ίδια ή παρόμοια “πειράματα”, εφόσον ανέλθει στην εξουσία στο τέλος του τρέχοντος έτους.
Η ΕΑΑΚ πρέπει να ετοιμασθεί από τώρα για την επόμενη προσπάθεια της αστικής τάξης και της επόμενης κυβέρνησης να επανασυγκολλήσει το σπασμένο (εκπαιδευτικό) κρίκο της ελληνικής καπιταλιστικής αλυσίδας που ακούει στο όνομα “ΑΕΙ-ΤΕΙ”.
Ο κρίκος αυτός έσπασε από το φοιτητικό κίνημα το 2006 -2007 και θρυμματίστηκε παραπέρα από την εμβληματική και αξεπέραστη Εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Η αστική τάξη ζητά εδώ και χρόνια τη ρεβάνς για αυτά τα πλήγματα.
Η επαναστατική αριστερά πρέπει να ετοιμασθεί για μια νέα νεολαιΐστικη εξέγερση, ανώτερη από εκείνη του Δεκέμβρη του 2008. Γι’ αυτό πρέπει να κόψει κάθε δεσμό  με τον ρεφορισμό - ειδικά μετά την προδοσία και αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, πρέπει να πολεμήσει και να συντρίψει τον εθνικισμό,  τον ρατσισμό και φασισμό και το σύστημα  του καπιταλισμού που στην  κρίση και παρακμή του γεννάει αυτά τα τέρατα. Χρειάζεται  ρήξη με τον εθνικοπατριωτισμό και ανάληψη εκ μέρους του κινήματος και του φοιτητικού κινήματος της πάλης κατά του φασισμού.
Μόνος δρόμος για τη νεολαία, μαζί και τη σπουδάζουσα, είναι η πάλη για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, η ανατροπή του καπιταλισμού, ο παγκόσμιος σοσιαλισμός, η οικοδόμηση μιας νέας επαναστατικής Διεθνούς, της επανιδρυμένης 4ης Διεθνούς».
Γ.Γ.

Φοιτητικές κινητοποιήσεις και κυβερνητική κρίση στην Αλβανία

 

Τίρανα, του ανταποκριτή μας


Αυτές τις μέρες ζούμε τις μεγαλύτερες φοιτητικές κινητοποιήσεις μετά το '90-'91 στην Αλβανία. Το φαινόμενο είναι παναλβανικό και έχει τη συμμετοχή όλων των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας. Ακόμα και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ο αγώνας των φοιτητών συνεχίζεται με την ίδια ένταση. Αφορμή για τις κινητοποιήσεις είναι η αύξηση των διδάκτρων του ακαδημαϊκού εξαμήνου και η απαίτηση για πλήρη καταβολή τους μέσα στο μήνα Δεκέμβριο για να μπορέσουν οι φοιτητές να δώσουν εξεταστική τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο.
Η Ιστορία
Ο Έντι Ράμα και το Σοσιαλιστικό Κόμμα κερδίζουν τις εκλογές του 2013 σε συνεργασία με το σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Ίλιρ Μέτα, και το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ενσωμάτωση. Ο Ράμα υπόσχεται μια νέα σελίδα μετά την πολυετή διακυβέρνηση του δεξιού Σαλί Μπερίσα και τη δημιουργία ενός Νέου Κοινωνικού Κράτους με επίκεντρο την εκπαίδευση.
Ακολουθούν οι εκλογές του Ιουνίου του 2017 στις οποίες ο Ράμα ζητά να "πάρει μόνος του το τιμόνι". Υπόσχεται στους φοιτητές ότι θα μειώσει τα δίδακτρα, θα βελτιώσει την δημόσια εκπαίδευση και θα κλείσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Ο Ράμα κερδίζει τις εκλογές με αυτοδυναμία και παίρνει μόνος του το τιμόνι.
Τελικά κλείνουν μόνο τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που δεν είναι υποστηρικτές του Ράμα και αντί να βελτιώσει το δημόσιο πανεπιστήμιο, προχωράει την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πανεπιστημίου και τη λειτουργία του με ιδιωτικοοικονομικά κριτηρία: αυξήσεις στα δίδακτρα, κανένα δωρεάν σύγγραμμα, σίτιση-στέγαση ανύπαρκτη. Οι θέσεις για erasmus και μεταπτυχιακά πηγαίνουν στους "άριστους" του κόμματος. Όλη αυτή την πενταετία υπήρξαν δράσεις και κινητοποιήσεις, αλλά λόγω του ότι ήταν από μεμονωμένα τμήματα και ομάδες δεν είχαν ποτέ την προσοχή και καταπνίγονταν πριν καν πάρουν άλλη μορφή. Επίσης, πολλοί από τους ηγέτες των κινημάτων εξαγοράζονταν με το διορισμό σε διάφορα πόστα και μεταπτυχιακά.
Η οργανωτική δομή του κινήματος
Επειδή πολλοί φοιτητές διώχθηκαν ποινικά και αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα, η σχολή της Αρχιτεκτονικής των Τιράνων κάλεσε και τα άλλα τμήματα να ενωθούν μαζί τους και να βγάλουν ένα κοινό ψήφισμα με όλα τα αιτήματα που θα ένωναν τους πάντες. Τα social media θα παίξουν καταλυτικό ρόλο στο να γίνει το κίνημα μαζικό από την πρώτη στιγμή και να ενωθούν και τα τμήματα της περιφέρειας. Οι φοιτητές θα αποφασίσουν ότι δεν θα έχουν συντονιστικό εκπροσώπησης και ούτε θα συνδιαλλαγούν με κανέναν παρά μόνο θα χαράξουν τη δική τους Χάρτα των αιτημάτων. Όποιος βγαίνει και μιλάει στο όνομα των φοιτητών, δεν είναι δικός τους. Οι αποφάσεις παίρνονται από όλους και για όλους. Αυτή η δομή έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην κυβέρνηση γιατί το κίνημα είναι από την πρώτη μέρα μαζικό και όσο περνάνε οι μέρες αποκτά μεγαλύτερη υποστήριξη εξαιτίας της δημοκρατικής λειτουργίας του. Αυτή η διαφανής δημοκρατική λειτουργία έρχεται σε πλήρη αντίθεση και φέρνει στην επιφάνεια τα δομικά προβλήματα του αλβανικού πολιτικού συστήματος και της διαφθοράς του. Το πολιτικό σύστημα ποτέ δεν είχε απέναντί του ένα τέτοιο κίνημα.
Η μάχη κυβέρνησης-φοιτητών
Ο Ράμα υποτιμά το φοιτητικό κίνημα και πιστεύει ότι γρήγορα θα ξεφουσκώσει. Κατηγορεί τους φοιτητές ότι είναι τεμπέληδες και χαζοί αφού δεν περνάνε με την πρώτη τα μαθήματα. Η υπουργός Παιδείας τις πρώτες μέρες κάνει τον Πόντιο Πιλάτο και μετά πετάει το μπαλάκι στους πρυτάνεις κατηγορώντας τους για την αύξηση των διδάκτρων καθώς τα πανεπιστήμια έχουν το δικό τους αυτοδιοίκητο. Αυτό που δεν είπε όμως είναι ότι οι πρυτάνεις είναι οι φίλοι της εκάστοτε κυβέρνησης. Η εκλογή των πρυτάνεων έχει 100% πολιτικό χρώμα.
Η ένταση και η μαζικότητα των κινητοποιήσεων αποκτά ακόμα περισσότερους υποστηρικτές από μια πλατιά μάζα της αλβανικής κοινωνίας. Οι φοιτητές βρίσκονται κάθε μέρα έξω από το Υπουργείο Παιδείας αναγκάζοντας τον Ράμα μετά από 5 μέρες να πάρει δημοσίως θέση. Θα κάνει το ατόπημα να στήσει ψεύτικο διάλογο με φοιτήτρια-μέλος της νεολαίας του κόμματός του σε τηλεοπτική εκπομπή μεγάλης ακροαματικότητας. Η φοιτήτρια δεν είχε καμιά δικαιοδοσία να εκπροσωπήσει κανέναν - οι εκπρόσωποι των φοιτητών εκλέγονται από τα συντονιστικά όργανα του κινήματος. Αυτό το επικοινωνιακό λάθος υποτίμησης του λαού και των φοιτητών θα συσπειρώσει ακόμα περισσότερο τους φοιτητές την επόμενη μέρα. και πλέον τα αιτήματα ξεφεύγουν από τα κλειστά στεγανά της Παιδείας. Ακούγονται για πρώτη φορά ολική ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Ήχει το σύνθημα που θυμίζει Αργεντινάσο: "Κάτω όλοι" ή "Στη φυλακή οι κλεφτές του λαού". Δημοσιογράφοι αντιλαμβανόμενοι ότι όλα οδηγούν σε μια ευρύτερη κοινωνική έκρηξη καλούν τον Ράμα να συμφωνήσει πλήρως με τους φοιτητές και να κλείσει όσο γίνεται πιο γρήγορα τον ασκό του Αιόλου. Με βροχή, με κρύο, νύχτα-μέρα οι φοιτητές παραμένουν στο δρόμο αναγκάζοντας την Υπουργό Παιδείας σε παραίτηση. Είναι η πρώτη υπουργός στα 28 χρόνια που παραιτείται από το αξίωμά της χωρίς να υπάρχει εναντίον της κατηγορία για διαφθορά. Ο Ράμα αναγκάζεται να υποχωρήσει και φτάνει στο σημείο να χρησιμοποιήσει ακόμα και το Instagram για να καλέσει τους φοιτητές σε διάλογο. Εκείνοι ανταπαντούν ότι έχουν ξεκάθαρα αιτήματα και δεν θα παραστούν σε διάλογο με κλειστές πόρτες. Απαιτούν να γίνουν και να ψηφιστούν και τα 8 σημεία που προτείνουν για τα δημόσια πανεπιστήμια. Πολλά γυμνάσια των Τιράνων (αντίστοιχα λύκεια στην Ελλάδα) κατεβαίνουν στις πορείες μαζί με τους φοιτητές. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Μέτα, στέλνει πίσω στο Κοινοβούλιο τον προϋπολογισμό του 2019.
Ο αντίκτυπος στην κοινωνία
Η προπαγάνδα του Ράμα ότι οι φοιτητές είναι τεμπέληδες δεν πέρασε. Κάθε μέρα έρχονται στα Τίρανα Αλβανοί διανοούμενοι της διασποράς περνώντας ανοιχτά το μέρος των φοιτητών. Ο Ράμα ανταπαντά με μηνύσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι να βρίσκονται στις πρώτες γραμμές μαζί με τους φοιτητές.
Tις ίδιες μέρες έχουμε και πορείες σε πολλές πόλεις της Αλβανίας για την υψηλή τιμή των καυσίμων. Ο Ράμα δεν μπορεί να κυβερνήσει όπως άλλοτε ο «βασιλιάς Ζόγου» (ο πρωθυπουργός της Αλβανίας που έγινε πρόεδρος και τελικά αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα). Οι φοιτητές είναι ακόμα στους δρόμους και αυτά που ακούγονται είναι ότι ίσως έχουμε πρόωρες εκλογές. Ανεξαρτήτως του πού θα καταλήξει βραχυπρόθεσμα η παρούσα κρίση, ένα είναι σίγουρο: Η Αλβανία δεν μπορεί να κυβερνηθεί με τον παλιό τρόπο. Οι φοιτητές ιστορικά στην Αλβανία συνδέονται με μεγάλες κοινωνικές ανατροπές. Δυο πράγματα μπορούν να συμβούν στο αμέσως επόμενο διάστημα: ή αυτή η χώρα θα εγκαταλειφθεί πλήρως ή θα να ανατραπεί το υπάρχον πολιτικό προσωπικό μαζί με το σύστημα που υπηρετεί.
Μάνος Σ.

 

Ξανά το “άσυλο” στόχος

 

Η Καθημερινή ως μηχανισμός της αστικής τάξης και όχι απλά ως αστική εφημερίδα, κάνει μια νέα επίθεση στο πανεπιστημιακό άσυλο με αφορμή τη διακίνηση ναρκωτικών μέσα στους χώρους των ΑΕΙ.

Η επίθεση αυτή στο άσυλο των ΑΕΙ δεν είναι καινούρια, αλλά θα έλεγε κανείς πως η "Κ" διεξάγει ολόκληρη καμπάνια ενάντια στο άσυλο. Τώρα καταπιάστηκε με τα ναρκωτικά μέσα στα πανεπιστήμια και την επιτροπή που σχηματίστηκε από τον Υπουργό Παιδείας Γαβρόγλου για το θέμα. Όπως περιγράφει η "Κ", στην επιτροπή αυτή δεν είχαμε παρά επιθέσεις των πρυτάνεων στο άσυλο, "κοινωνιολογικές αναλύσεις"  από τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ και γενικά ανταλλαγή εξυπνακίστικων σχολίων μεταξύ των κομματικών εκπροσώπων (είτε αυτοί ήταν οι πρυτάνεις, είτε οι απεσταλμένοι του Υπουργείου).

Η "Κ" και οι πρυτάνεις αντί να επιτίθενται στο άσυλο κι ο ΣΥΡΙΖΑ να σφυρίζει κλέφτικα, γιατί δεν ασχολούνται καλύτερα με αυτούς που διακινούν τεράστιες ποσότητες ηρωΐνης με τα καράβια τους την ίδια στιγμή που μένουν στο απυρόβλητο για ένα σωρό άλλες λαμογιές, πέρα απ’ το εμπόριο (ας πούμε ελληνικό ποδόσφαιρο) και έχουν κάθε ελευθερία να βγάζουν απ’ τη μέση όλους τους μάρτυρες της υπόθεσης noor 1 σαν σωστοί μαφιόζοι; Μα προφανώς επειδή για το αστικό κράτος το άσυλο είναι επικίνδυνο, το άσυλο που δημιουργήθηκε όχι μέσα στις αίθουσες της Βουλής αλλά από τους αιματηρούς αγώνες του λαού και της νεολαίας, και μόνο αυτή μπορούν να μπουν εγγυητές του. Οι πρακτικές των Μαρινάκηδων, εξάλλου, συμβαδίζουν με τις εξαγγελίες του ιδεολογικού ακόλουθου της Kαθημερινής Μητσοτάκη για τους νόμους της ζούγκλας, αν θες όμως νόμους της ζούγκλας "μεταφορικά" στις αγορές, θα σου βγουν και κυριολεκτικά στη κοινωνία, είτε έχει είτε δεν έχει άσυλο.

Γ. Φ.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

«Δε θα γίνουμε η γενιά της φτώχειας, της ανεργίας και των διαλυμένων πανεπιστημίων». Ορίστε μερικά από τα πλέον «ριζοσπαστικά» αιτήματα που προτάσσει το φοιτητικό κίνημα... όταν είναι στα πάνω του! Ή ακόμα «Μάχη για τα δικαιώματά μας για ανατρεπτικό φοιτητικό κίνημα». «Δουλειά με δικαιώματα». «Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους». «Καμία περικοπή σε μέριμνα/παροχές». «Πτυχία με αξία, ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών»... Και που και που το κεντρικό σύνθημα μαξιμάρεται με «χωρίς μνημόνια, χρέος, Ε.Ε., φασισμό» όταν επιθυμείται να μπει και ένας αντι-ιμπεριαλιστικός τόνος. Μερικές φορές ακούμε και το «πρόσφυγες καλοδεχούμενοι». Και, τέλος, «Το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό». Ή «Το φοιτητικό κίνημα ούτε ποινικοποιείται ούτε καταστέλλεται»...
Είτε ναι είτε όχι, το φοιτητικό κίνημα -ενώ παλεύει να ανασυγκροτηθεί- απέχει κατά πολύ από την πραγματικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου. Σίγουρα η δημόσια παιδεία είναι, και πρέπει να είναι, αναπόσπαστο κομμάτι ενός κινήματος που αυτοπροσδιορίζεται ως ανατρεπτικό. Ακόμα πιο σημαντικό είναι η διασφάλιση του πανεπιστημιακού ασύλου σε καιρούς που η καταστολή βαθαίνει και διευρύνεται όλο και περισσότερο. Επίσης, σαφώς και είναι θετική η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες (με τις όποιες επιπολαιότητες), για το στοιχειώδες του να εκφραστεί η αλληλεγγύη για τους κατατρεγμένους του πολέμου, της φτώχειας και της τρομοκρατίας (στην αισιόδοξη εκδοχή που η αφίσα μιλάει για ανοιχτά σύνορα). Όταν πάλι ο λόγος πάει να ανοίξει στο κεντρικό πολιτικό πεδίο καταλήγει γραφικός με τα γνωστά αντικυβερνητικά, αντιμνημονιακά και αντι-ΕΕ συνθήματα, όταν το σύνθημα για «φοιτητές-εργατιά, μια φωνή και μια γροθιά» προσγειώνεται άτσαλα στο έδαφος. «Πτυχία με αξία και δουλειά με δικαιώματα» σίγουρα! Ποιός δε θέλει να 'χει δουλειά να ζει; Ποιά πτυχία όμως, και για ποιές δουλειές μιλάμε;
Ας το πούμε ξεκάθαρα! Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι οργανικό κομμάτι του κράτους και του κεφαλαίου. Ζει και εργάζεται για την αναπαραγωγή του. Είναι ο λόγος που υπάρχει ακόμα. Είναι εκεί που διαμορφώνονται οι σύγχρονες κρατικές πολιτικές και το προσωπικό τους, που νομιμοποιείται με ''επιστημονικό'' πρόσχημα η κυρίαρχη ιδεολογία του καπιταλισμού και της κρίσης του, είναι εκεί που θεμελιώνονται οι κρατικές ''αλήθειες''. Είναι με μια λέξη ο στρατευμένος και στρατηγικός του ρόλος στην διαχείριση της κρίσης. Για να το πούμε απλά είναι η θερμοκοιτίδα όπου εφευρίσκονται, ερμηνεύονται, αναλύονται και προωθούνται οι σύγχρονες οικονομικές πολιτικές, οι πολιτικές εσωτερικής ασφάλειας και οι διεθνείς σχέσεις!
Αρκεί μια απλή αντικατάσταση όρων για να καταλάβουμε καλύτερα την κυρίαρχη απάτη. Ας δοκιμάσουμε να βάλουμε στη θέση του όρου ''οικονομική ανάπτυξη'' και ''έξοδος από τα μνημόνια'' την υποτίμηση της εργασίας, και στον όρο ''εσωτερική ασφάλεια'' τη φράση κρατική καταστολή. Ας δοκιμάσουμε επίσης να αντικαταστήσουμε τον όρο ''διεθνείς σχέσεις'' με τον πόλεμο εναντίον των μεταναστών, παράλληλα με την ελληνική κρατική επεκτατικότητα στη γύρω περιοχή και τη συμμετοχή του ελληνικού κράτους στα παγκόσμια ιμπεριαλιστικά πλάνα. Αν ρίξουμε μια ματιά στα προγράμματα σπουδών, ή ακόμα περισσότερο στα μεταπτυχιακά προγράμματα (που χρημοτοδοτούνται και έχουν άμεση ανταπόκριση στην αγορά εργασίας για τους πιο ''ικανούς φοιτητές'') και τέλος αν προσέξουμε τα ανθρωπιστικά προγράμματα σπουδών (που ξεπλένουν την εικόνα ελληνικού πανεπιστημίου προς τα έξω), δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε την αναγκαιότητα πανεπιστημίων στην υπηρεσία αναπαραγωγής του κεφαλαίου, της νομικής συνέχειας του κράτους και της κατασκευής εκσυγχρονιζόμενης κυρίαρχης ιδεολογίας. Καμιά διανοητική εργασία δεν προλεταριοποιείται, αντίθετα υπερκοστολογείται, αρκεί να έχει υλικό αντίκρυσμα εκεί που χρειάζεται.
Τι κι αν μιλάμε για διοίκηση επιχειρήσεων και οικονομικές σχολές, τι κι αν μιλάμε για δικαστικούς κλάδους και εγκληματολογία, ή ακόμα για δημόσια διοίκηση και διεθνείς σχέσεις... Είτε μιλάμε για αστική και πολιτική γεωγραφία ή για ιατρικές και φαρμακευτικές σχολές, αλλά είτε ακόμα και για τεχνικές ή τεχνολογικές, το όλο σκηνικό θα μπορούσε να μυρίζει υλικοτεχνική σύνδεση με τις κρατικές και κεφαλαιοκρατικές επιταγές. Γιατί όταν ο συνολικός πλούτος μιας κοινωνίας συγκεντρώνεται στα χέρια των λίγων, δεν μπορεί παρά να συμβαίνει το ίδιο και με τον τρόπο αναπαραγωγής αυτού ακριβώς του πλούτου: την επιστήμη και τον έλεγχό της! Γιατί είναι ακριβώς οι σχέσεις εξουσίας που βάζουν την παραγωγή γνώσης στην υπηρεσία της οικονομικής παραγωγής και των αφεντικών της, και όχι στη υπηρεσία του ίδιου του ανθρώπου. Για να μην αναφερθούμε στις αστυνομικές και στρατιωτικές ακαδημίες, που ουσιαστικά είναι η πρώτη ύλη της καπιταλιστικής επιστήμης. Και εδώ καταγράφουμε ένα υποτυπώδες δείγμα των ακαδημαϊκών αντικειμένων στην υπηρεσία του αστικού κράτους. Η καπιταλιστική επιστήμη δεν είναι ζήτημα θεωρητικό, έχει σάρκα και οστά, και τη ζούμε στο πετσί μας. Γιατί πρέπει να γίνει σαφές πως η αξιολογική ουδετερότητα της ''γνώσης'' είναι ένας από τους μεγαλύτερους μύθους της ακαδημαϊκής μόδας. Είναι ένα καλά σερβιρισμένο αφήγημα στην υπηρεσία του στρατιωτικο-αστυνομικού συμπλέγματος και των αναγκών της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης.
Η γενιά, λοιπόν, της φτώχειας και της ανεργίας δεν είναι ένα αφηρημένο αφήγημα μιας γενικής και αόριστης κρίσης ή μιας κακοστημένης οικονομίας. Το αντίθετο! Είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο! Διαμορφώνεται στον πυρήνα του, στα ακαδημαϊκά αμφιθέατρα, και είναι απόρροια της ''Αλήθειας'' που κατασκευάζεται και αναπάραγεται μέσα σ' αυτά από το ακαδημαϊκό προσωπικό για τους μελλοντικούς διαχειριστές του συστήματος. Την ίδια στιγμή που για το κομμάτι της φοιτητικής πλειοψηφίας αυτό που καραδοκεί είναι εργασιακή επισφάλεια και αυταπάτες κοινωνικής ανέλιξης.
Το γενικό αίτημα για δημόσια και δωρεάν παιδεία είναι σωστό! Κανένας δεν μάχεται για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια - αν εξαιρέσουμε τους ιδιοκτήτες τους. Το φοιτητικό κίνημα όμως που εξαντλείται στο δίλημμα δημόσια ή ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι καταδικασμένο να ηττηθεί, στο βαθμό που δεν αγγίζει την καρδιά του ζητήματος: το θεσμικό ρόλο του αστικού πανεπιστημίου για τον ίδιο τον καπιταλισμό και το κράτος του. Γι' αυτό ακριβώς η κουβέντα που συχνά ανοίγει περί διάλυσης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων είναι αποπροσανατολιστική. Το σύνθημα για «πανεπιστήμιο των αναγκών μας» πιο πολύ θολώνει τα νερά διεκδικώντας ψήφους απ' τους φοιτητές, παρά εμπλέκει τους ίδιους στην ταξική πάλη.
Ένα ανατρεπτικό φοιτητικό κίνημα είναι πάνω απ' όλα αντικαπιταλιστικό και επαναστατικό! Γίνεται ανατρεπτικό όταν θέτει επί τάπητος το ζήτημα της σύνδεσης του ίδιου το πανεπιστημιακού θεσμού με τις οργανικές ανάγκες του κράτους και του κεφαλαίου, και δεν αναλώνεται μονοπωλιακά στην πολιτική του ατζέντα για καλυτέρευση της ποιότητας και των συνθηκών των σπουδών. Γίνεται ανατρεπτικό όταν αντί να μεταρρυθμίσει το αστικό πανεπιστήμιο, αρχίζει να ριζοσπαστικοποιείται επί της ουσίας, ώστε να συμμετέχει καθοριστικά στην ταξική πάλη, για την ανατροπή του καπιταλισμού, του κράτους και των θεσμών του.
Χρήστος Μ.

Το 89% δεν μπορεί να πληρώσει τα έξοδα της εκπαίδευσης

Ελλάδα
Το 89% δεν μπορεί να πληρώσει τα έξοδα της εκπαίδευσης

Ούτε στο κόστος της φοίτησης δεν μπορεί να ανταποκριθεί ένα στα δύο νοικοκυριά σε 15 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σύμφωνα με έρευνα της Εurostat για το 2016, το 41% των νοικοκυριών στην ΕΕ δυσκολεύτηκε να πληρώσει το κόστος των εξόδων για τη φοίτηση στην εκπαίδευση.
Τα έξοδα για αυτήν περιλαμβάνουν δίδακτρα, εγγραφές, αμοιβές εξετάσεων, βιβλία, σχολικές εκδρομές, έξοδα κυλικείου και άλλα έξοδα.
Την πρωτιά δυσκολίας για χώρες εντός ΕΕ καταλαμβάνει η Ελλάδα, όπου το 89% των νοικοκυριών δυσκολεύονται να ανταπεξέλθουν στα έξοδα της εκπαίδευσης.
Τη σκυτάλη παίρνει, αμέσως μετά η Κύπρος με το 82% των νοικοκυριών να μην μπορεί να πληρώσει τα έξοδα της φοίτησης. Ακολουθεί η Ρουμανία και η Κροατία με 77-78%, η Ουγγαρία με 76%, η Βουλγαρία με 75%.
Βάσει της έρευνας το υψηλότερο ποσοστό έχει η Σερβία (η οποία υπενθυμίζεται πως είναι υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ).
Δύο είναι τα βασικά συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από αυτή την έρευνα:
1) Αν ανοίξουμε λίγο το χάρτη της Ευρώπης και σημειώσουμε τη γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνουν οι παραπάνω χώρες, θα καταλάβουμε ότι πλήττονται κυρίως χώρες των Βαλκανίων, αλλά και οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που έχουν χτυπηθεί από την κρίση, όπως η Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία.
2) Παρότι η έρευνα έχει πραγματοποιηθεί για να εκτιμήσει το επίπεδο δυσκολίας που αντιμετωπίζουν τα νοικοκυριά, είναι σαφές πως η μαθητική και σπουδάζουσα νεολαία είναι αυτή που πλήττεται πρωτίστως.
Η νέα γενιά πετιέται εκτός εκπαίδευσης γιατί πολύ απλά οι γονείς αδυνατούν να καλύψουν τα βασικά έξοδα για αυτήν. Η νέα γενιά οδηγείται σε ένα κοινωνικό αδιέξοδο, σε ένα αβέβαιο μέλλον, δεδομένου ότι δεν βγαίνει μόνο εκτός εκπαίδευσης αλλά ταυτόχρονα και εκτός εργασίας, με τα ποσοστά ανεργίας στους νέους να είναι αντίστοιχα υψηλά.
Γ.Γ.