Προσφυγικό - Μεταναστευτικό

HOTSPOT ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ετοιμάζει η ΕΕ για τους Πρόσφυγες

HOTSPOT ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
ετοιμάζει η ΕΕ για τους Πρόσφυγες
Μπορεί η άτυπη σύνοδος κορυφής της ΕΕ, που είχε συγκληθεί την περασμένη εβδομάδα στο Ζάλτσμπρουγκ για να συζητήσει σχετικά με το προσφυγικό και τo Brexit, να κατέληξε σε αποτυχία επίτευξης συμφωνίας και ως προς τα δυο θέματα, ωστόσο, τουλάχιστον ως προς το προσφυγικό, πίσω από την αποτυχία μιας συμφωνίας σε διάφορα επιμέρους, υπήρχε μια καθολική συμφωνία ως προς την ακραία σκλήρυνση της ακολουθούμενης από όλα κράτη-μέλη αντιπροσφυγικής/ αντιμεταναστευτικής πολιτικής.
Η έλλειψη συμφωνίας είχε να κάνει πιο πολύ με τον τρόπο που θα χαραχτεί η σκλήρυνση της αντιπροσφυγικής πολιτικής, ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα του κάθε κράτους-μέλους, παρά με την όποια διαφωνία επί της ουσίας αυτής της πολιτικής. Η πάλαι ποτέ υποχρεωτική ανακατανομή των προσφύγων στις διάφορες χώρες της ΕΕ (το γνωστό relocation) ενταφιάστηκε οριστικά, καθώς, μάλιστα, καμιά μνεία δεν έγινε ούτε καν για την λεγόμενη «επιβολή κυρώσεων» στις χώρες που πρωτοστάτησαν στην μη αποδοχή προσφύγων, όπως η Ουγγαρία του Όρμπαν και οι άλλες χώρες του Βίζενγκραντ.
Πίσω από την όποια κριτική στον Όρμπαν και τους άλλους ανοιχτά ακροδεξιούς κρύβονται όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, και η Γαλλία του Μακρόν και η Γερμανία της Μέρκελ, που ακολουθούν με (όλο και λιγότερο) συγκαλυμμένους τρόπους την ίδια ακριβώς πολιτική και που, ιδιαίτερα την Γερμανία, την έχουν βολέψει πολύ τα συρματοπλέγματα και τα τείχη που έχει υψώσει ο 'Ορμπαν, την ίδια στιγμή που και αυτές, όπως και μια σειρά άλλες, όπως οι Σκανδιναβικές, οι χώρες της Βαλτικής και η Ολλανδία, έχουν κλείσει τα σύνορά τους για «λόγους ασφαλείας» και μάλιστα με την άδεια της Κομισιόν.
Και, φυσικά, οι πρόσφυγες που δεν άφηνε ν' αποβιβαστούν σε ιταλικό λιμάνι ο ρατσιστής και απηνής διώκτης όλων όσων «δεν πληρούν τα κριτήρια της φυλής και του αίματος» Σαλβίνι, συνάντησαν την αντίστοιχη απόρριψη από τον «πρωθυπουργό των πλουσίων», νεοφιλελεύθερο και τροφοδότη του ακροδεξιού λαϊκισμού Μακρόν. Είναι γνωστή η περιπέτεια, π.χ., του Aquarious και άλλων σκαφών κατάφορτων με πρόσφυγες. Μετά τον ρατσιστή Σαλβίνι, Mάλτα, Γαλλία και Eλλάδα (με κυβέρνηση Συριζαίϊκη!) αρνούνται να δεχθούν το πλοίο να «δέσει» σε λιμάνι.
Είναι χαρακτηριστική του νέου σταδίου στο οποίο εισέρχονται οι πολιτικές των όλο και πιο κλειστών συνόρων της «Ευρώπης φρούριο», μια από τις ομόφωνες αποφάσεις που επιτεύχθηκε σ' αυτή τη σύνοδο, η οποία αφορούσε την προώθηση συνομιλιών, που ήδη έχουν ξεκινήσει, ανάμεσα στην ΕΕ και το δικτατορικό καθεστώς του αλ-Σίσι στην Αίγυπτο (με το οποίο, ως γνωστόν, η κυβέρνηση Τσίπρα είναι σε συνεχή και αγαστή συνεργασία, από κοινού με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ) με σκοπό την οργάνωση μιας «συνόδου για τη μετανάστευση και την οικονομική συνεργασία με αραβικές χώρες», που σχεδιάζεται να γίνει τον Φεβρουάριο στην Αίγυπτο.
H Aίγυπτος έχει μέχρι τώρα δώσει αξιόπιστα πειστήρια ως προς την εξυπηρέτηση των Ευρωπαϊκών επιδιώξεων για μεταφορά των συνόρων πίσω στην ίδια την Αφρική και την Ασία: έχει πρακτικά σταματήσει την λεγόμενη «παράτυπη μετανάστευση» και τις προσφυγικές ροές από τις ακτές της. Μετά το 2016, κανένα πλεούμενο με μετανάστες δεν έχει φθάσει από εκεί στις ακτές χωρών-μελών της ΕΕ.
Ένα κρίσιμο σημείο αυτών συνομιλιών και της προσέγγισης με το καθεστώς του αλ-Σίσι είναι η προθυμία του, τελευταία, να δημιουργηθούν «πλωτές πλατφόρμες» για τους πρόσφυγες στα χωρικά ύδατα της Αιγύπτου. Και τι θα αφορούν αυτές οι «πλατφόρμες», που μέχρις στιγμής ανακοινώνονται με περισσή και σκόπιμη ασάφεια; Φαίνεται ότι μάλλον θα αφορούν την δημιουργία πλωτών hotspot/κέντρων κράτησης των προσφύγων. Δηλαδή, ούτε καν πάνω στη στεριά οι πρόσφυγες. Πιο διαχειρίσιμος ο έλεγχος, ο εγκλωβισμός και η επαναπροώθησή τους πάνω στην ίδια τη θάλασσα, στην οποία πνίγονται κάθε μέρα.... Πρόκειται για το από μακρού επιδιωκόμενο σχέδιο, το οποίο συναντάει ποικιλότροπες αντιστάσεις σε διάφορες χώρες της Αφρικής, να μεταφερθούν τα ευρωπαϊκά σύνορα στην ίδια την Αφρική και την Ασία, σε συνθήκες που σηματοδοτούνται από τα γνωστά σκλαβοπάζαρα στη Λιβύη και στα στρατόπεδα όπου ασφυκτιούν, βασανίζονται, βιάζονται και πεθαίνουν χιλιάδες πρόσφυγες, άντρες, γυναίκες, παιδιά.
Βέβαια, μια άλλη ομόφωνη απόφαση, αλλά με κάποιες επιφυλάξεις από κάποιες χώρες του Νότου (όπως, π.χ., η Ιταλία) ως προς τον τρόπο εφαρμογής της, αφορούσε την αύξηση των εκτελεστικών εξουσιών της Frontex, της Ευρωπαϊκής Ακτοφυλακής και Συνοριοφυλακής, με σκοπό τις απωθήσεις (πνιγμούς) των προσφύγων και τις μαζικότερες και συστηματικότερες επαναπροωθήσεις τους. H Frontex ζητά αύξηση των δυνάμεών της από 1.500 σε 10.000 άντρες.
Ένας από τους πιο διαπρύσιους υποστηριχτές της ενίσχυσης της Frontex ήταν ο Τσίπρας που δήλωσε ότι «η Ελλάδα θα στηρίξει την ταχεία συγκρότηση της Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής που θα συμπεριλαμβάνει ευρωπαϊκό μηχανισμό επιστροφών».
Λίγες μέρες πιο πριν, ο διευθυντής της Frontex Φαμπρίς Λεγκερί καλούσε τους ηγέτες των Ευρωπαϊκών χωρών να γίνουν πιο αυστηροί με τους «παράτυπους μετανάστες» που ήδη βρίσκονται στην Ευρώπη, εντείνοντας τις απελάσεις. Σε διαφορετική περίπτωση «δεν θα επιλύσουμε το πρόβλημα των μεταναστών», τόνιζε.
Παρά τη μείωση των αφίξεων προσφύγων και μεταναστών, φέτος, στους 75.000, από 1,2 εκ το 2015, ο Λεγκερί επιμένει ότι «οι χώρες μέλη πρέπει να λαμβάνουν περισσότερες ουσιαστικές αποφάσεις απέλασης, τις οποίες θα πρέπει να εφαρμόζουν». Σύμφωνα με τους αριθμούς που έδωσε, ο αριθμός των μεταναστών που παραμένουν «παράτυπα» στο ευρωπαϊκό έδαφος «αυξάνεται διαρκώς», υποστηρίζοντας ότι πέρσι καταγράφηκαν 204.700 αφίξεις και έγιναν 151.000 απελάσεις. Επιχειρηματολογώντας εν προκειμένω, οι Βρυξέλλες βρίσκουν ότι το γεγονός ότι, το 2017, μόνο ένας στους τρεις «παράτυπους» μετανάστες (το 36,6 %) απελάθηκε με σχετική εντολή, είναι πολύ λίγο και θα πρέπει να αυξηθεί.
Μάλιστα, ο διευθυντής της Frontex προχώρησε, περαιτέρω, στη ρητορική της παραβατικότητας και εγκληματικότητας των μεταναστών και των προσφύγων, ισχυριζόμενος ότι υπάρχει κίνδυνος «να δημιουργήσουν σε ορισμένες συνοικίες ένα είδος παράλληλης κοινωνίας, που θα λειτουργεί με μαύρη οικονομία... και όπου δεν θα εφαρμόζεται ο νόμος». Καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνουν αυτές οι δηλώσει από τον ίδιο τον διευθυντή της Frontex για τον χαρακτήρα της αποστολής που έχει αναλάβει να υλοποιήσει και για την οποία ένας από τους σχεδιασμούς τους είναι ότι η Frontex θα μπορεί μελλοντικά να ενεργεί χωρίς τη συναίνεση της αντίστοιχης χώρας της Ε.Ε.
Άλλωστε, η ίδια η διαδικασία της δήθεν «αποσυμφόρησης» του κολαστήριου της Μόριας (όπου 9.000 άνθρωποι στοιβάζονται, υπό ακατανόμαστες συνθήκες, σχεδόν στρατοπέδου εξόντωσης, σε χώρο που μετά βίας χωράει 2.000 και συνολικά στα hotspot των νησιών 17.000 άνθρωποι στοιβάζονται σε χώρους για 6.000 το πολύ άτομα) δεν ήταν πρωτοβουλία και πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά προϊόν ευρωπαϊκών σχεδιασμών, όπως ανοιχτά έχει δηλωθεί εδώ και μέρες από αξιωματούχους της ΕΕ, όχι γιατί ενδιαφέρονται στο ελάχιστο «για το καλό» των προσφύγων, αλλά γιατί αναμένουν, πέρα απ' όλες τις αυξημένες φετινές «ροές» από την Τουρκία, μια νέα προσφυγική κρίση με την επικείμενη επίθεση των δυνάμεων του Άσαντ στο Ιντλίμπ. Σύμφωνα με τους Financial Times, «οι Βρυξέλλες φέρονται να βρίσκονται σε συζητήσεις με την ελληνική κυβέρνηση για τη μεταφορά χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων από τα κέντρα κράτησης των νησιών για να δημιουργηθεί χώρος για τις νέες αφίξεις». «Είναι σημαντικό να μειωθούν οι αριθμοί αυτοί» δήλωνε Ευρωπαίος αξιωματούχος, προσθέτοντας ότι «Εάν έχουμε μαζικές νέες αφίξεις στην Ελλάδα θα είναι πολύ δύσκολα. Δεν υπάρχει χώρος».
Μιλάμε, δηλαδή, για μια μεταφορά που ήδη έχει ξεκινήσει σε καμπ (αλλά και σε διαμερίσματα που νοικιάζει η Ύπατη Αρμοστεία με συμβόλαια 7 μηνών) στην Βόρεια Ελλάδα την Ήπειρο και αλλού. Το πολύ 3.000, που γρήγορα θα πάρουν τη «θέση» τους στη Μόρια πολλοί περισσότεροι που αναμένεται να αφιχθούν ακόμα και χωρίς την πιθανή νέα προσφυγική κρίση. Αυτό που προσφέρεται δεν είναι παρά μια ανανέωση/διαιώνιση της στρατοπεδικής ζωής, κάπου αλλού και για κάποιες «ευάλωτες» ομάδες η ζωή σ΄ ένα διαμέρισμα για λίγους μήνες. Κανένα μέλλον, καμιά προοπτική. Συνθήκες που οδηγούν, όλο και πιο συχνά, σε αναπόφευκτες και απόλυτα δικαιολογημένες αντιστάσεις και εξεγέρσεις, όπως στη Μόρια, σε διάφορα άλλα καμπ, αλλά και σε δομές ΜΚΟ, όπως, π.χ. πρόσφατα σ' αυτές της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ για ασυνόδευτους ανήλικους και άλλες ομάδες, στη Θεσσαλονίκη.
Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου

Απόφαση για τους Πρόσφυγες από την Έκτακτη Ευρωμεσογειακή Συνάντηση του Ιουλίου '18

Βαλκανικό Σοσιαλιστικό Κέντρο "Κριστιάν Ρακόφσκι" και διαδικτυακή πλατφόρμα RedMed

Έκτακτη Ευρωμεσογειακή Συνάντηση, Ερέτρια, Ελλάδα, 23-25 Ιουλίου, 2018

Απόφαση για τους Πρόσφυγες

Εργάτες ενωθείτε ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις πολεμικές επεμβάσεις

Εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, είτε λόγω στρατιωτικών είτε οικονομικών πολέμων. Την ίδια στιγμή, οι αστικές κυβερνήσεις, μαζί με τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για όλες αυτές τις καταστροφές, συνεχώς παράγουν θάνατο, πόνο και βαρβαρότητα, παίρνοντας απάνθρωπα μέτρα ενάντια στους πρόσφυγες.

Έτσι, οι Ευρωπαϊκές χώρες, έχοντας δεχτεί έναν ορισμένο αριθμό από αυτούς, στην αρχή των τεράστιων κυμάτων προσφυγιάς, υπέγραψαν μια συμφωνία με την Τουρκία και την Λιβύη, προκειμένου να σταματήσουν την είσοδο περισσότερων προσφύγων στις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης.

Σαν αποτέλεσμα, χιλιάδες ανθρώπων στην περιοχή μας πνίγηκαν και ακόμη πνίγονται, στο Αιγαίο και την Μεσόγειο, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλων είναι φυλακισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, πριν απελαθούν στις χώρες της καταγωγής τους.

Επιπλέον, η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ζητήματα προσφύγων έχει προωθήσει την φασιστική προπαγάνδα και έχει δυναμώσει την επιρροή των φασιστικών και ναζιστικών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Η τελευταία ευρωπαϊκή απόφαση στοχεύει στον περιορισμό των προσφύγων σε χώρες έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιουργώντας νέα κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης, κυρίως στο Μάγκρεμπ και αλλού, όπου οι λαοί είναι υποχρεωμένοι να ζουν υπό φρικτές, απάνθρωπες συνθήκες.

Εμείς, οι εργάτες διαφορετικών χωρών που συμμετέχουμε στην Έκτακτη Ευρωμεσογειακή Συνάντηση, θεωρούμε ότι το μεταναστευτικό και προσφυγικό θέμα οφείλεται στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και είμαστε πεισμένοι ότι μόνο η πάλη ενός ενιαίου και ισχυρού αντιπολεμικού, αντιφασιστικού εργατικού κινήματος, συνειδητού για τα ταξικά του συμφέροντα θα αλλάξει αυτήν την κατάσταση.

Είμαστε αποφασισμένοι όχι μόνο να αντισταθούμε αλλά επίσης να παλέψουμε ενάντια στην Ευρώπη Φρούριο. Έτσι, καλούμε την εργατική τάξη και τα συνδικάτα των γειτονικών χωρών να ενώσουν την δράση τους στη δική μας, ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς της τάξης μας.

Μαζί να παλέψουμε ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στην παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και την Μεσόγειο Θάλασσα, ενάντια στην συμμετοχή των χωρών μας στα σχέδια των ιμπεριαλιστών.

Καταγγέλλουμε τις παρούσες πολιτικές των ισχυρών αυτού του πλανήτη που συνεχώς φέρνουν φτωχοποίηση και μιζέρια, πόλεμο και εκμετάλλευση των εργατών σε όλο τον κόσμο. Επίσης, καταγγέλλουμε την φιλανθρωπία των ΜΚΟ, οι οποίες, στην πραγματικότητα, βγάζουν κέρδη από την μιζέρια των προσφύγων και την ίδια στιγμή εκμεταλλεύονται ανθρώπους για να δουλεύουν για αυτούς.

Παλεύουμε ενάντια στον θρησκευτικό φανατισμό, τον ρατσισμό, τον φασισμό και την ισλαμοφοβία.

Παλεύουμε μαζί σε αλληλεγγύη, εργάτες, άνεργοι, πρόσφυγες και μετανάστες για:

1. Την ακύρωση της ρατσιστικής συμφωνίας της Ε.Ε., της Τουρκίας, της Λιβύης.

2. Την καταστροφή των φραχτών του αίσχους στον Εύρο και όλη την Ευρώπη

3. Ασφαλές και ελεύθερο πέρασμα και ελευθερία κινήσεων για όλους τους πρόσφυγες, ώστε να φτάσουν στον τελικό προορισμό που επιθυμούν. Ανοιχτά σύνορα παντού.

4. Κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των hot spots.

5. Προστασία-Άσυλο και πλήρη δικαιώματα σε όλους, πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες το ίδιο. Νομιμοποίηση για όλους.

6. Να μπει τέλος στις επαναπροωθήσεις και στους εγκλεισμούς.

7. Αξιοπρεπής κατοικία στις πόλεις, τροφή, υγειονομική περίθαλψη, κοινωνικές υπηρεσίες, εκπαίδευση και δουλειά για όλους.

Τετάρτη 25 Ιουλίου
Ψηφίστηκε Ομόφωνα

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ // Μέρος Έκτο : Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΝΟΥΡ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΕΠΙ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

 

(εξιστορήσεις από την καθημερινότητα των εγκλωβισμένων προσφύγων από το προσωπικό ημερολόγιο μιας αλληλέγγυας).

Η Νουρ ήταν μια ψιλόλιγνη κοπέλα από το Χαλέπι της Συρίας, γύρω στην ηλικία των 30 ετών. Σε αντίθεση με την μεγάλη πλειοψηφία των Σύρων προσφύγων που είναι σουνίτες μουσουλμάνοι ή Κουρδικής εθνικής καταγωγής και έφυγαν από την χώρα τους γιατί είχαν να αντιμετωπίσουν την διπλή καταστολή από την μια μεριά του καθεστώτος Άσαντ και από την άλλη μεριά την ωμή βία του ISIS και των άλλων μικρότερων τζιχαντιστικών ομάδων, η Νουρ δεν ανήκει σε καμιά από τις δύο ομάδες.

Είναι μια αλεβίτισα, από την κυρίαρχη δηλαδή μειονότητα της Συρίας, την κοσμική, από την οποία προέρχεται και ο Άσαντ και ενός μεγάλου κομματιού από την ελίτ του καθεστώτος του Συριακού Μπάαθ. Η Νουρ όπως και η μεγάλη πλειοφηφία των αλεβιτισών γυναικών δεν φοράει μαντίλα, και αντίθετα έχει πολύ κοσμικά χαρακτηριστικά στην εμφάνιση και στο ντύσιμό της. Ντύνεται με απλά t shirt και τζιν παντελόνια, και βάφεται διακριτικά.

Η ίδια, μάλιστα μας έλεγε ότι αν και κατάγεται από το Χαλέπι εργάζονταν επί χρόνια στην Λατάκεια σε σχετικά ευκατάστατη γειτονιά σε μαγαζί ρούχων γυναικείας μόδας ως πωλήτρια και είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί με ένα ιδιαίτερα κοσμικό περιβάλλον πελατισσών που λίγο ως πολύ άνηκαν είτε στην αλεβίτικη ελίτ είτε στις χριστιανικές μειονότητες της χώρας.

Η παραθαλάσσια πόλη της Λατάκειας στη βόρεια Συρία είναι το πιο σημαντικό της λιμάνι και η βασική πόλη της αλεβίτικης κοσμικής μειονότητας. Έμεινε σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστη από τον πόλεμο εξαιτίας του σχετικά συμπαγούς αλεβίτικου πληθυσμού της και μάλιστα σε ορισμένες οργανωμένες παραλίες της πόλης, καταγράφονται σε όλη την διάρκεια της εμπόλεμης περιόδου ακόμη και αφίξεις τουριστών που ανήκουν είτε στην ελίτ της χώρας, είτε σε λίγους ξένους Ρώσους, Τούρκους ή και Λιβανέζους πολίτες, καθώς οι τουριστικές της υποδομές είναι διάσημες από παλιά. Μάλιστα στη δεκαετία του ‘80 είχε διοργανώσει και τους Μεσογειακούς αγώνες με μια γιγάντια επιχείρηση δημοσίων επενδύσεων από το καθεστώς του πατρός Άσαντ που εκσυγχρόνισε συνολικά τις υποδομές της πόλης.

Ο πόλεμος δεν την άγγιξε καθόλου και η έντονη ρωσική παρουσία εξαιτίας της μεγάλης ναυτικής βάσης ελλιμενισμού του ρωσικού στόλου λειτούργησε αποτρεπτικά σε οποιαδήποτε τζιχαντιστική επιβουλή, σε συνδυασμό με τον τοπικό πληθυσμό που είναι κατά μεγάλη πλειοψηφία φιλικά προσκείμενος στον Άσαντ.

Ωστόσο, η Νουρ αποφάσισε να φύγει από την Λατάκια και να πάει πίσω στο εμπόλεμο Χαλέπι.  Όπως η ίδια εκμυστηρεύτηκε στην Χ. ο λόγος ήταν η αναζήτηση της αγάπης της. Η οποία όμως δεν είναι συνηθισμένη για τα Συριακά δεδομένα. Η αγάπη της Νουρ ήταν μια άλλη γυναίκα, η Αϊσέ. Παντρεμένη, από σουνίτικη συντηρητική οικογένεια η Αϊσέ, αλλά σε διάσταση με τον σύζυγό της, ζούσε επίσης στην Λατάκεια όταν γνωρίστηκε με την Νουρ.

Η οικογένεια της Αϊσέ από την μεριά της αναγκάστηκε να φύγει από την Αλεβίτικη Λατάκεια για το Σουνιτικό Χαλέπι από το οποίο κατάγονταν. Η Νουρ την ακολούθησε πάνω στην αναπουμπούλα του πολέμου. Όμως ήταν αδύνατον ακόμη και για την κοσμική Αλεβίτικη οικογένεια της Νουρ να εγκρίνει μια τέτοια σχέση και μάλιστα με μια Σουνίτισα γυναίκα! Έτσι αποκήρυξε την Νουρ και την έδιωξε.

Όταν η Νουρ βρέθηκε στο Χαλέπι αναζητώντας την Αϊσέ έμαθε ότι λόγω του πολέμου, αυτή είχε φύγει για το εξωτερικό. Έτσι αποφάσισε να την αναζητήσει και εκεί. Αλλά έπεσε πάνω στο κλείσιμο των συνόρων και εγκλωβίστηκε στην Χίο. Εκεί αντιμετώπισε τον ρατσισμό από τους άλλους πρόσφυγες, ως γυναίκα που ταξίδευε μάλιστα μόνη, ως λεσβία πράγμα αδιανόητο να εκδηλώνεται δημόσια στη Συριακή κοινωνία, και ως Αλεβίτισα που κυκλοφορούσε δημόσια χωρίς μαντίλα.

Δεχόταν καθημερινά απειλές μέσα στον καταυλισμό και για να επιβιώσει ζήτησε την παρέα και την βοήθεια Παλαιστινίων και Κούρδων με προοδευτική πολιτική συγκρότηση. Με την δική τους βοήθεια, ήρθε σε επαφή και προώθησε το αίτημα ασύλου της με δικηγόρο όπου και -η αλήθεια να λέγεται- αντιμετωπίστηκε με σχετικά ταχείες διαδικασίες από την Υπηρεσία Ασύλου ως «ιδιαίτερα ευάλωτη ομάδα» αφού κινδύνευε άμεσα η σωματική της ακεραιότητα.

Πράγματι, στις αρχές Ιουνίου 2016, η Νουρ πήρε άσυλο και προωθήθηκε στην Αθήνα όπου και θα της δίνονταν ταξιδιωτικά έγγραφα. Ωστόσο όταν έφτασε με χαρά και λαχτάρα εκεί, έμαθε ότι η Γερμανία στην οποία είχε αιτηθεί μετεγκατάσταση από το πρόγραμμα των «ευάλωτων ομάδων» την είχε απορρίψει και αντίθετα η μόνη χώρα που είχε δεχτεί να την φιλοξενήσει ήταν η μακρινή Φινλανδία!! Και μάλιστα έπρεπε να πάρει άμεσα μια απόφαση take it or leave it και είτε να φύγει μετά από έναν μήνα, είτε να ρισκάρει ένα παράνομο και επίφοβο ταξίδι στο Βερολίνο με αμφίβολο αποτέλεσμα, είτε να εγκλωβιστεί στην Ελλάδα επ’ αόριστο.

Την μέρα που πήρε στα χέρια της την απορριπτική απόφαση της Γερμανίας, κάθισε στα σκαλοπάτια της υπηρεσίας ασύλου στην Κατεχάκη και έκλαιγε με τα πράγματα της στο σακίδιό της.

«Δεν θα ξαναδώ την Αϊσέ», είπε με δάκρυα απόγνωσης στον Γ. που ήταν μαζί της. Κάποιοι φίλοι μεσολάβησαν και της βρήκαν ένα προσωρινό κατάλυμα σε μια κατάληψη στέγης προσφύγων μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει.

Εκεί άρχισε σιγά σιγά να συνειδητοποιεί τι πρέπει να κάνει. Τελικά μια μέρα χαιρέτησε τους συγκάτοικους στην κατάληψη, και τον Γ. με την Χ. και ανακοίνωσε ότι θα έφευγε για το Ελσίνκι της Φινλανδίας. Από τότε η Νουρ, μένει εκεί.

Η Αϊσέ συνεχίζει να μένει στο Βερολίνο της Γερμανίας.

Μιλάνε μόνο με skype μεταξύ τους. Ταυτόχρονα η Νουρ στέλνει σε γιορτές και επετείους, τις ευχές και στην Χ., στον Γ. και στους Παλαιστίνιους και Κούρδους φίλους που την βοήθησαν σε αυτό το ταξίδι.

Νουρ, σημαίνει «φως» στα αραβικά….

Χ. και Γ.

 

ΠPOΣΦYΓIKO: Aμφίδρομες ροές

 

 

 

Με μεγάλη επιτυχία έγινε την Παρασκευή 6 Ιουλίου στον Kήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων η εκδήλωση με θέμα: «1941-2016, Χίος –Τσεσμέ -Χαλέπι / Χαλέπι-Τσεσμέ -Χίος, η διπλή όψη των προσφυγικών ροών»

Η εκδήλωση έγινε στα πλαίσια του προγράμματος δράσεων της Ομάδας Συλλογικών Δράσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω και του Σωματείου Υποστήριξης του Κοινωνικού και Επιστημονικού Έργου του 18 Άνω για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών.

 

Ο σκοπός της εκδήλωσης ήταν να καταδείξει μέσα από ανέκδοτο ή και άγνωστο στο ευρύ κοινό υλικό έρευνας, την συσχέτιση ανάμεσα στις προσφυγικές ροές που παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής από την Χίο και άλλα νησιά του Αιγαίου προς την Μέση Ανατολή και τις σύγχρονες προσφυγικές ροές που ακολουθούν την αντίστροφη πορεία.

Συγκλονίζει η διαπίστωση των κοινών μαρτυριών και ομοιοτήτων που δείχνουν οι ιστορίες των προσφύγων του τότε και του σήμερα.

Το καλωσόρισμα στην εκδήλωση έγινε από την πρώην δ/ντρια του 18 ΑΝΩ, Κατερίνα Μάτσα η οποία και αναφέρθηκε στην συνειδητή επιλογή της Ομάδας Συλλογικών Δράσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω και του Σωματείου Υποστήριξης στο Κοινωνικό και Επιστημονικό Έργο του 18 Άνω να καταπιαστούν ακριβώς με αυτή την συσχέτιση ανάμεσα στις δύο ιστορικές εποχές της προσφυγιάς και την πάλη ενάντια στις εξαρτήσεις.

 

Στην εκδήλωση αυτή:


• Έγινε προβολή για πρώτη φορά της βιντεοσκοπημένης προφορικής μαρτυρίας του Θοδωρή Γιαννίρη 96 ετών, από το Πυργί Χίου που έκανε το ταξίδι Χίος –Τσεσμέ -Μέση Ανατολή την εποχή της κατοχής για να σωθεί, παρουσία της οικογένειάς του που παραχώρησε ευγενικά την άδεια για την προβολή, με κάμεραμαν τον νέο και ανερχόμενο ντοκιμαντερίστα Στάθη Γαλαζούλα, που έκανε την λήψη και το μοντάρισμα του υλικού. Ο Θοδωρής Γιαννίρης, που κατοικεί στο Χαϊδάρι Αττικής, βρέθηκε ως πρόσφυγας το 1941 από την Χίο, στον Τσεσμέ, και από εκεί στην Παλαιστίνη και μετά στην Αίγυπτο όπου και κατατάχτηκε στον ανασυγκροτημένο Ελληνικό στρατό της εξόριστης κυβέρνησης. Με αυτή την ιδιότητα συμμετείχε στο δημοκρατικό κίνημα του ΕΑΜ του ελληνικού πολεμικού στόλου κατά των Βρετανών, όπου και συνελλήφθη και μαζί με χιλιάδες ακόμη Έλληνες στρατιώτες στάλθηκε κρατούμενος για δύο χρόνια στην έρημο, «στα σύρματα», όπως λέγανε τότε, πριν τους επιτραπεί να γυρίσουν πίσω στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση το 1944.


• Έγινε προβολή για πρώτη φορά στην Ελλάδα ντοκουμενταρισμένων βιντεοσκοπημένων αφηγήσεων Σύρων, Ιρακινών και Αφρικανών προσφύγων, αντρών, γυναικών, παιδιών που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στην Χίο, που έκαναν το ταξίδι από την Μέση Ανατολή προς Τσεσμέ και Χίο για να σωθούν (2015-2017)


• Διαβάστηκαν από μέλη της Συνέλευσης των Συλλογικών Δράσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω, με την μορφή θεατρικού αναλογίου, και με επιμέλεια της ηθοποιού-εκπαιδευτικού Χριστίνας Λυκοτσέτα, αποσπάσματα από το βιβλίο του Χιώτη συγγραφέα, Γιάννη Μακριδάκη «Συρματένιοι - Ξεσυρματένιοι» (εκδ. ΕΣΤΙΑ) με ιστορίες Χιωτών προσφύγων στη Μέση Ανατολή την εποχή της κατοχής, καθώς επίσης και αποσπάσματα από τα προσωπικά ημερολόγια ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα (ειδική εκδ. Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ - 2017). Αν εξαιρέσει κανείς την διαφορά ανάμεσα στην χιώτικη ντοπιολαλιά στην οποία έχει καταγραφεί με ζωντανό τρόπο από τον Γιάννη Μακριδάκη η διήγηση των Χιωτών, και στην τρέχουσα καθομιλουμένη στην οποία μεταφράστηκαν τα ημερολόγια των ασυνόδευτων ανηλίκων από την Μέση Ανατολή, δύσκολα θα καταλάβαινε κανείς τις διαφορές στις ιστορίες τους, που περιγράφουν κοινά βιώματα προσφυγιάς, κοινές εμπειρίες πόθους, όνειρα κι ελπίδες για το μέλλον.


• Έγιναν τρεις παρεμβάσεις εργαζομένων και αλληλέγγυων με βιωματικές εμπειρίες μέσα από την δράση τους στην Χίο στις δομές φιλοξενίας προσφύγων το διάστημα 2015-2017.

Η πρώτη από την Ισπανίδα ψυχολόγο, Άννα-Μαρία Μεσιέρ η οποία αναφέρθηκε ιδιαίτερα στις νέες μορφές ψυχικών ασθενειών των προσφυγικών πληθυσμών ως αποτέλεσμα των ιδιαίτερων συνθηκών που αντιμετωπίζουν στο παρατεταμένο ταξίδι κάτω από αντίξοες συνθήκες, όπως π.χ. το λεγόμενο «Σύνδρομο του Οδυσσέα». H εισηγήτρια παρουσίασε περιληπτικά ορισμένα συμπεράσματα από την έρευνά της που γίνεται αυτήν την εποχή για το θέμα και που θα μπορεί κανείς να τα διαβάσει σε προσεχές τεύχος των «Τετραδίων Ψυχιατρικής».

Η δεύτερη εισήγηση ήταν από την ηθοποιό-εκπαιδευτικό Χριστίνα Λυκοτσέτα που εξιστόρησε με πολύ μεταδοτικό τρόπο, την καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν τα μικρά ανήλικα παιδιά, ασυνόδευτα και μη, στις εγκαταστάσεις-κολαστήρια της Χίου, όπως την ΒΙΑΛ και την Σούδα. Στο τέλος έδωσε και μερικές ζωντανές εικόνες που καταδεικνύουν την τραυματισμένη ψυχοσύνθεση των παιδιών με την προβολή επιλεγμένων ζωγραφιών που έχουν φτιάξει τα ίδια τα παιδιά.

Η τρίτη εισήγηση έγινε από τον νομικό Νίκο Σούζα, ο οποίος αναφέρθηκε περισσότερο σε μερικά βασικά συμπεράσματα και τάσεις που έχουν καταγραφεί από την πορεία εξέτασης των αιτήσεων ασύλου των προσφύγων. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας εκτός από αντιδραστική και αντιδημοκρατική, είναι και εντελώς αποτυχημένη ως προς τους στόχους που η ίδια έθεσε.

 

Ακολούθησε διάλογος, με ερωτήσεις και τοποθετήσεις από τον κόσμο που παρακολουθούσε την εκδήλωση.

Ανάμεσα στους παραβρισκόμενους, εκτός από την οικογένεια του Θοδωρή Γιαννίρη, βρέθηκαν εργαζόμενοι και θεραπευτές στο 18ΑΝΩ, καλλιτέχνες, εργαζόμενοι σε διάφορες δομές του προσφυγικού, η πρόεδρος του Συλλόγου Πυργουσών Αττικής κ. Μαρία Μπρη-Παπαμακάριου κ.ά.

 

Γ. Χλ.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ // Mέρος Πέμπτο

 

Η περίπτωση του Σουχέλ από την Ντέερα της Συρίας μέσα από τα ίδια του τα λόγια

[Εξιστορήσεις από την καθημερινότητα των εγκλωβισμένων προσφύγων από το προσωπικό ημερολόγιο μιας αλληλέγγυας]

 

Η Χ. γνώρισε τον Σουχέλ στην ΒΙΑΛ. Ήταν εκεί εγκλωβισμένος από τον Ιούνιο του 2016 και της έκανε αμέσως εντύπωση. Ο λόγος ήταν ότι επιδίωκε να βοηθάει στο πρόχειρο και υποτυπώδες Child Friendly Space που είχαν στήσει κάποιες ΜΚΟ.

Εκεί προσέφερε στα μικρά προσφυγόπουλα, υπηρεσίες μετάφρασης αλλά και εκμάθησης αγγλικής και αραβικής γλώσσας, εθελοντικά ενώ πάντα ήταν πρόθυμος να βοηθήσει όποιον του το ζητούσε. Ο ίδιος της συστήθηκε ως φοιτητής νομικής στο πανεπιστήμιο της Δαμασκού.

Η καταγωγή του ωστόσο είναι από ένα χωριό της Ντέερα. Η πόλη της Ντέερα, κοντά σε σύνορα με την Ιορδανία και τα κατεχόμενα από το Ισραήλ υψώματα του Γκολάν, είναι η πρώτη πόλη στην οποία ξεκίνησε ο Συριακός εμφύλιος πόλεμος και είναι ακόμη διαφιλονικούμενη με τον κυβερνητικό στρατό να κατέχει την μισή και την άλλη μισή να την κατέχουν οι αντάρτες του Free Syrian Army. Στα γειτονικά χωριά μαζί και στο χωριό του ομιλητή, το Ισλαμικό Κράτος του ISIS  κατέχει έναν συμπαγή θύλακα έχοντας επιβάλλει μια σκληρή διακυβέρνηση κατά τα γνωστά πρότυπά του.

Κατά την διάρκεια της διαμονής του στην Χίο, ο Σουχέλ δεν έδειξε μόνο την θέλησή του να προσφέρει στους συνανθρώπους του. Έδειξε και μια ευαίσθητη και ευάλωτη προσωπικότητα. Δύο φορές τουλάχιστον έκανε απόπειρες αυτοκτονίας τσακισμένος από τις σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν στο κολαστήριο της ΒΙΑΛ αλλά και στον καταυλισμό της Σούδας, στο Κάστρο της Χίου, δίπλα από το λιμάνι.

Ο ίδιος, όταν επιτέλους πήρε την πολυπόθητη άδεια να μετακινηθεί από την Χίο στην Αθήνα, βρήκε το κουράγιο και το θάρρος να μοιραστεί την προσωπική του ιστορία δημόσια, μιλώντας στην ημερίδα για την ψυχική υγεία στους προσφυγικούς πληθυσμούς που οργάνωσε ο συντονισμός σωματείων για το προσφυγικό. Από εκείνη την δημόσια ομιλία του ακολουθεί και το παρακάτω απόσπασμα:

«Ονομάζομαι Σουχέλ, είμαι 20 ετών και κατάγομαι από ένα μικρό χωριό κοντά στην Ντέερα, πόλη της Συρίας που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία.

Έφτασα στην Ελλάδα στις 2 Ιουνίου 2016. Έχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου μου σε πρώτο βαθμό εδώ και 10 μήνες περίπου και κανείς δεν γνωρίζει για ποιον λόγο. Σήμερα, ως πρόσφυγας που συνεχίζει να ζητά άσυλο, θα ήθελα από εσάς να με ακούσετε για λίγα λεπτά.

Όλοι οι άνθρωποι απόψε το απόγευμα θα γυρίσουν στο σπίτι τους. Θα φάνε, θα κάνουν ό,τι άλλο θέλουν στον ελεύθερο χρόνο τους, θα ξεκουραστούν, θα κοιμηθούν το βράδυ στο κρεβάτι τους. Και την επόμενη μέρα θα σηκωθούν. Άλλοι θα πάνε στην δουλειά τους, άλλοι στο σχολείο τους, άλλοι στο πανεπιστήμιο που σπουδάζουν, άλλοι στο νοσοκομείο κ.λπ.

Αλλά υπάρχει ένα μικρό κομμάτι ανθρώπινων όντων που δεν μπορούν να το κάνουν αυτό: Εμείς!

Και όταν λέω «Εμείς», εννοώ όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα μιλήσω εξ ονόματος τους σήμερα. Δηλαδή όλους εκείνους τους ανθρώπους που έφτασαν στα ελληνικά νησιά μετά την 20η Μαρτίου 2016, και την συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ήταν φοιτητές, μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, εργάτες αλλά που μετά την άφιξή τους όλα αυτά άλλαξαν.

Όταν φθάσαμε εδώ που βρεθήκαμε, χάσαμε το νόημα της ζωής. Και το εννοώ στην κυριολεξία αυτό. Όταν η μοίρα μας το έφερε έτσι ώστε το μέλλον μας βρέθηκε στα χέρια ανθρώπων που δεν είχαν καμία ανθρωπιά μέσα τους.

Δυστυχώς αρκετοί από εμάς αποδέχτηκαν αυτή την κατάσταση που συνίσταται στο ότι πρέπει να ξεχάσουν ότι είναι ανθρώπινα όντα με στόχους στη ζωή τους. Και μετατράπηκαν σε πλήθος που το μόνο που κάνουν είναι να τρώνε, να πίνουν και να κοιμούνται.

Εξευτελισμοί, ύβρεις, και κακή συμπεριφορά όλη την ώρα από αυτούς που διοικούν τα προσφυγικά καμπ. Και ας μην ξεχνάμε εδώ πόσες πολλές φορές δεχτήκαμε και φασιστικές επιθέσεις όπως επίσης και πόσες διαδηλώσεις έγιναν εναντίον μας.

Πάρα πολλοί άνθρωποι, και αισθάνομαι πολύ άσχημα για αυτό, δυστυχώς δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.

Πολλοί δεν άντεξαν την διαφθορά, τον ρατσισμό, και την κακομεταχείριση και έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας όταν είδαν ότι τελικά ο θάνατος ήταν καλύτερος από την κατάσταση που βιώνουν μέσα στις σκηνές στην παραλία όπου οι αρουραίοι ήταν οι κυρίαρχοι.

Ήταν καλύτερος, από τους εξευτελισμούς που έπρεπε να δεχτούν κάθε φορά που στήνονταν με τις ώρες στην ουρά για να φάνε.

Καλύτερος από το να ζούνε ανάμεσα σε ρατσιστές που τους αντιμετώπιζαν ρατσιστικά εξαιτίας του χρώματος του δέρματός τους, της θρησκείας τους, της καταγωγής τους. Καλύτερος από το να τους αντιμετωπίζουν σαν ζώα.

Προσωπικά παρέμεινα εγκλωβισμένος στην Χίο για έναν χρόνο και δέκα μέρες. Δυστυχώς και εγώ προσπάθησα να αυτοκτονήσω δύο φορές. Αλλά ευτυχώς δεν τα κατάφερα. Θέλω να σας πω λίγα πράγματα, και παρακαλώ να με ακούσετε και να καταλάβετε τι εννοώ,

Όταν έχεις αντιμετωπίσει τον θάνατο και πάνω από το κεφάλι σου πετάνε πολεμικά ελικόπτερα. Και όταν στην προσπάθειά σου να γλυτώσεις βάζεις τον εαυτό σου σ’ ένα νέο κίνδυνο με το να μπεις σε μια μικρή βάρκα στην άγρια θάλασσα. Μια μικρή βάρκα που δεν χρειάζεται να σας περιγράψω πόσο άθλια είναι, και βρεθείς εκεί με άλλα 60 άτομα. Και όταν έχεις βρεθεί σε εξαιρετικά άθλιες συνθήκες διαβίωσης για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Και όταν έχεις αρχίσει να χάνεις την ικανότητα σου να ζεις κάτω από τέτοιες εξαιρετικά σκληρές και απαράδεκτες συνθήκες. Και το μεγαλύτερο πρόβλημά σου είναι να μην γνωρίζεις τι σου ξημερώνει το μέλλον σου. Και να φοβάσαι ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να απελαθείς πίσω σε μια άλλη χώρα.

Αυτές οι συνθήκες μπορούν να γονατίσουν και τον πιο δυνατό άνθρωπο στον κόσμο. Για αυτό και ζητάω από εσάς να συναισθανθείτε πώς εμείς νιώθουμε. Τελειώνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε την ευκαιρία να σας εξηγήσω το πως νιώθω εγώ.»

Χ & Γ