Προσφυγικό - Μεταναστευτικό

ΠPOΣΦYΓIKO: Aμφίδρομες ροές

 

 

 

Με μεγάλη επιτυχία έγινε την Παρασκευή 6 Ιουλίου στον Kήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων η εκδήλωση με θέμα: «1941-2016, Χίος –Τσεσμέ -Χαλέπι / Χαλέπι-Τσεσμέ -Χίος, η διπλή όψη των προσφυγικών ροών»

Η εκδήλωση έγινε στα πλαίσια του προγράμματος δράσεων της Ομάδας Συλλογικών Δράσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω και του Σωματείου Υποστήριξης του Κοινωνικού και Επιστημονικού Έργου του 18 Άνω για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών.

 

Ο σκοπός της εκδήλωσης ήταν να καταδείξει μέσα από ανέκδοτο ή και άγνωστο στο ευρύ κοινό υλικό έρευνας, την συσχέτιση ανάμεσα στις προσφυγικές ροές που παρατηρήθηκαν κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής από την Χίο και άλλα νησιά του Αιγαίου προς την Μέση Ανατολή και τις σύγχρονες προσφυγικές ροές που ακολουθούν την αντίστροφη πορεία.

Συγκλονίζει η διαπίστωση των κοινών μαρτυριών και ομοιοτήτων που δείχνουν οι ιστορίες των προσφύγων του τότε και του σήμερα.

Το καλωσόρισμα στην εκδήλωση έγινε από την πρώην δ/ντρια του 18 ΑΝΩ, Κατερίνα Μάτσα η οποία και αναφέρθηκε στην συνειδητή επιλογή της Ομάδας Συλλογικών Δράσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω και του Σωματείου Υποστήριξης στο Κοινωνικό και Επιστημονικό Έργο του 18 Άνω να καταπιαστούν ακριβώς με αυτή την συσχέτιση ανάμεσα στις δύο ιστορικές εποχές της προσφυγιάς και την πάλη ενάντια στις εξαρτήσεις.

 

Στην εκδήλωση αυτή:


• Έγινε προβολή για πρώτη φορά της βιντεοσκοπημένης προφορικής μαρτυρίας του Θοδωρή Γιαννίρη 96 ετών, από το Πυργί Χίου που έκανε το ταξίδι Χίος –Τσεσμέ -Μέση Ανατολή την εποχή της κατοχής για να σωθεί, παρουσία της οικογένειάς του που παραχώρησε ευγενικά την άδεια για την προβολή, με κάμεραμαν τον νέο και ανερχόμενο ντοκιμαντερίστα Στάθη Γαλαζούλα, που έκανε την λήψη και το μοντάρισμα του υλικού. Ο Θοδωρής Γιαννίρης, που κατοικεί στο Χαϊδάρι Αττικής, βρέθηκε ως πρόσφυγας το 1941 από την Χίο, στον Τσεσμέ, και από εκεί στην Παλαιστίνη και μετά στην Αίγυπτο όπου και κατατάχτηκε στον ανασυγκροτημένο Ελληνικό στρατό της εξόριστης κυβέρνησης. Με αυτή την ιδιότητα συμμετείχε στο δημοκρατικό κίνημα του ΕΑΜ του ελληνικού πολεμικού στόλου κατά των Βρετανών, όπου και συνελλήφθη και μαζί με χιλιάδες ακόμη Έλληνες στρατιώτες στάλθηκε κρατούμενος για δύο χρόνια στην έρημο, «στα σύρματα», όπως λέγανε τότε, πριν τους επιτραπεί να γυρίσουν πίσω στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση το 1944.


• Έγινε προβολή για πρώτη φορά στην Ελλάδα ντοκουμενταρισμένων βιντεοσκοπημένων αφηγήσεων Σύρων, Ιρακινών και Αφρικανών προσφύγων, αντρών, γυναικών, παιδιών που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στην Χίο, που έκαναν το ταξίδι από την Μέση Ανατολή προς Τσεσμέ και Χίο για να σωθούν (2015-2017)


• Διαβάστηκαν από μέλη της Συνέλευσης των Συλλογικών Δράσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω, με την μορφή θεατρικού αναλογίου, και με επιμέλεια της ηθοποιού-εκπαιδευτικού Χριστίνας Λυκοτσέτα, αποσπάσματα από το βιβλίο του Χιώτη συγγραφέα, Γιάννη Μακριδάκη «Συρματένιοι - Ξεσυρματένιοι» (εκδ. ΕΣΤΙΑ) με ιστορίες Χιωτών προσφύγων στη Μέση Ανατολή την εποχή της κατοχής, καθώς επίσης και αποσπάσματα από τα προσωπικά ημερολόγια ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα (ειδική εκδ. Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ - 2017). Αν εξαιρέσει κανείς την διαφορά ανάμεσα στην χιώτικη ντοπιολαλιά στην οποία έχει καταγραφεί με ζωντανό τρόπο από τον Γιάννη Μακριδάκη η διήγηση των Χιωτών, και στην τρέχουσα καθομιλουμένη στην οποία μεταφράστηκαν τα ημερολόγια των ασυνόδευτων ανηλίκων από την Μέση Ανατολή, δύσκολα θα καταλάβαινε κανείς τις διαφορές στις ιστορίες τους, που περιγράφουν κοινά βιώματα προσφυγιάς, κοινές εμπειρίες πόθους, όνειρα κι ελπίδες για το μέλλον.


• Έγιναν τρεις παρεμβάσεις εργαζομένων και αλληλέγγυων με βιωματικές εμπειρίες μέσα από την δράση τους στην Χίο στις δομές φιλοξενίας προσφύγων το διάστημα 2015-2017.

Η πρώτη από την Ισπανίδα ψυχολόγο, Άννα-Μαρία Μεσιέρ η οποία αναφέρθηκε ιδιαίτερα στις νέες μορφές ψυχικών ασθενειών των προσφυγικών πληθυσμών ως αποτέλεσμα των ιδιαίτερων συνθηκών που αντιμετωπίζουν στο παρατεταμένο ταξίδι κάτω από αντίξοες συνθήκες, όπως π.χ. το λεγόμενο «Σύνδρομο του Οδυσσέα». H εισηγήτρια παρουσίασε περιληπτικά ορισμένα συμπεράσματα από την έρευνά της που γίνεται αυτήν την εποχή για το θέμα και που θα μπορεί κανείς να τα διαβάσει σε προσεχές τεύχος των «Τετραδίων Ψυχιατρικής».

Η δεύτερη εισήγηση ήταν από την ηθοποιό-εκπαιδευτικό Χριστίνα Λυκοτσέτα που εξιστόρησε με πολύ μεταδοτικό τρόπο, την καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν τα μικρά ανήλικα παιδιά, ασυνόδευτα και μη, στις εγκαταστάσεις-κολαστήρια της Χίου, όπως την ΒΙΑΛ και την Σούδα. Στο τέλος έδωσε και μερικές ζωντανές εικόνες που καταδεικνύουν την τραυματισμένη ψυχοσύνθεση των παιδιών με την προβολή επιλεγμένων ζωγραφιών που έχουν φτιάξει τα ίδια τα παιδιά.

Η τρίτη εισήγηση έγινε από τον νομικό Νίκο Σούζα, ο οποίος αναφέρθηκε περισσότερο σε μερικά βασικά συμπεράσματα και τάσεις που έχουν καταγραφεί από την πορεία εξέτασης των αιτήσεων ασύλου των προσφύγων. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας εκτός από αντιδραστική και αντιδημοκρατική, είναι και εντελώς αποτυχημένη ως προς τους στόχους που η ίδια έθεσε.

 

Ακολούθησε διάλογος, με ερωτήσεις και τοποθετήσεις από τον κόσμο που παρακολουθούσε την εκδήλωση.

Ανάμεσα στους παραβρισκόμενους, εκτός από την οικογένεια του Θοδωρή Γιαννίρη, βρέθηκαν εργαζόμενοι και θεραπευτές στο 18ΑΝΩ, καλλιτέχνες, εργαζόμενοι σε διάφορες δομές του προσφυγικού, η πρόεδρος του Συλλόγου Πυργουσών Αττικής κ. Μαρία Μπρη-Παπαμακάριου κ.ά.

 

Γ. Χλ.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ // Μέρος Έκτο : Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΝΟΥΡ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΛΕΠΙ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

 

(εξιστορήσεις από την καθημερινότητα των εγκλωβισμένων προσφύγων από το προσωπικό ημερολόγιο μιας αλληλέγγυας).

Η Νουρ ήταν μια ψιλόλιγνη κοπέλα από το Χαλέπι της Συρίας, γύρω στην ηλικία των 30 ετών. Σε αντίθεση με την μεγάλη πλειοψηφία των Σύρων προσφύγων που είναι σουνίτες μουσουλμάνοι ή Κουρδικής εθνικής καταγωγής και έφυγαν από την χώρα τους γιατί είχαν να αντιμετωπίσουν την διπλή καταστολή από την μια μεριά του καθεστώτος Άσαντ και από την άλλη μεριά την ωμή βία του ISIS και των άλλων μικρότερων τζιχαντιστικών ομάδων, η Νουρ δεν ανήκει σε καμιά από τις δύο ομάδες.

Είναι μια αλεβίτισα, από την κυρίαρχη δηλαδή μειονότητα της Συρίας, την κοσμική, από την οποία προέρχεται και ο Άσαντ και ενός μεγάλου κομματιού από την ελίτ του καθεστώτος του Συριακού Μπάαθ. Η Νουρ όπως και η μεγάλη πλειοφηφία των αλεβιτισών γυναικών δεν φοράει μαντίλα, και αντίθετα έχει πολύ κοσμικά χαρακτηριστικά στην εμφάνιση και στο ντύσιμό της. Ντύνεται με απλά t shirt και τζιν παντελόνια, και βάφεται διακριτικά.

Η ίδια, μάλιστα μας έλεγε ότι αν και κατάγεται από το Χαλέπι εργάζονταν επί χρόνια στην Λατάκεια σε σχετικά ευκατάστατη γειτονιά σε μαγαζί ρούχων γυναικείας μόδας ως πωλήτρια και είχε την ευκαιρία να συναναστραφεί με ένα ιδιαίτερα κοσμικό περιβάλλον πελατισσών που λίγο ως πολύ άνηκαν είτε στην αλεβίτικη ελίτ είτε στις χριστιανικές μειονότητες της χώρας.

Η παραθαλάσσια πόλη της Λατάκειας στη βόρεια Συρία είναι το πιο σημαντικό της λιμάνι και η βασική πόλη της αλεβίτικης κοσμικής μειονότητας. Έμεινε σε μεγάλο βαθμό ανεπηρέαστη από τον πόλεμο εξαιτίας του σχετικά συμπαγούς αλεβίτικου πληθυσμού της και μάλιστα σε ορισμένες οργανωμένες παραλίες της πόλης, καταγράφονται σε όλη την διάρκεια της εμπόλεμης περιόδου ακόμη και αφίξεις τουριστών που ανήκουν είτε στην ελίτ της χώρας, είτε σε λίγους ξένους Ρώσους, Τούρκους ή και Λιβανέζους πολίτες, καθώς οι τουριστικές της υποδομές είναι διάσημες από παλιά. Μάλιστα στη δεκαετία του ‘80 είχε διοργανώσει και τους Μεσογειακούς αγώνες με μια γιγάντια επιχείρηση δημοσίων επενδύσεων από το καθεστώς του πατρός Άσαντ που εκσυγχρόνισε συνολικά τις υποδομές της πόλης.

Ο πόλεμος δεν την άγγιξε καθόλου και η έντονη ρωσική παρουσία εξαιτίας της μεγάλης ναυτικής βάσης ελλιμενισμού του ρωσικού στόλου λειτούργησε αποτρεπτικά σε οποιαδήποτε τζιχαντιστική επιβουλή, σε συνδυασμό με τον τοπικό πληθυσμό που είναι κατά μεγάλη πλειοψηφία φιλικά προσκείμενος στον Άσαντ.

Ωστόσο, η Νουρ αποφάσισε να φύγει από την Λατάκια και να πάει πίσω στο εμπόλεμο Χαλέπι.  Όπως η ίδια εκμυστηρεύτηκε στην Χ. ο λόγος ήταν η αναζήτηση της αγάπης της. Η οποία όμως δεν είναι συνηθισμένη για τα Συριακά δεδομένα. Η αγάπη της Νουρ ήταν μια άλλη γυναίκα, η Αϊσέ. Παντρεμένη, από σουνίτικη συντηρητική οικογένεια η Αϊσέ, αλλά σε διάσταση με τον σύζυγό της, ζούσε επίσης στην Λατάκεια όταν γνωρίστηκε με την Νουρ.

Η οικογένεια της Αϊσέ από την μεριά της αναγκάστηκε να φύγει από την Αλεβίτικη Λατάκεια για το Σουνιτικό Χαλέπι από το οποίο κατάγονταν. Η Νουρ την ακολούθησε πάνω στην αναπουμπούλα του πολέμου. Όμως ήταν αδύνατον ακόμη και για την κοσμική Αλεβίτικη οικογένεια της Νουρ να εγκρίνει μια τέτοια σχέση και μάλιστα με μια Σουνίτισα γυναίκα! Έτσι αποκήρυξε την Νουρ και την έδιωξε.

Όταν η Νουρ βρέθηκε στο Χαλέπι αναζητώντας την Αϊσέ έμαθε ότι λόγω του πολέμου, αυτή είχε φύγει για το εξωτερικό. Έτσι αποφάσισε να την αναζητήσει και εκεί. Αλλά έπεσε πάνω στο κλείσιμο των συνόρων και εγκλωβίστηκε στην Χίο. Εκεί αντιμετώπισε τον ρατσισμό από τους άλλους πρόσφυγες, ως γυναίκα που ταξίδευε μάλιστα μόνη, ως λεσβία πράγμα αδιανόητο να εκδηλώνεται δημόσια στη Συριακή κοινωνία, και ως Αλεβίτισα που κυκλοφορούσε δημόσια χωρίς μαντίλα.

Δεχόταν καθημερινά απειλές μέσα στον καταυλισμό και για να επιβιώσει ζήτησε την παρέα και την βοήθεια Παλαιστινίων και Κούρδων με προοδευτική πολιτική συγκρότηση. Με την δική τους βοήθεια, ήρθε σε επαφή και προώθησε το αίτημα ασύλου της με δικηγόρο όπου και -η αλήθεια να λέγεται- αντιμετωπίστηκε με σχετικά ταχείες διαδικασίες από την Υπηρεσία Ασύλου ως «ιδιαίτερα ευάλωτη ομάδα» αφού κινδύνευε άμεσα η σωματική της ακεραιότητα.

Πράγματι, στις αρχές Ιουνίου 2016, η Νουρ πήρε άσυλο και προωθήθηκε στην Αθήνα όπου και θα της δίνονταν ταξιδιωτικά έγγραφα. Ωστόσο όταν έφτασε με χαρά και λαχτάρα εκεί, έμαθε ότι η Γερμανία στην οποία είχε αιτηθεί μετεγκατάσταση από το πρόγραμμα των «ευάλωτων ομάδων» την είχε απορρίψει και αντίθετα η μόνη χώρα που είχε δεχτεί να την φιλοξενήσει ήταν η μακρινή Φινλανδία!! Και μάλιστα έπρεπε να πάρει άμεσα μια απόφαση take it or leave it και είτε να φύγει μετά από έναν μήνα, είτε να ρισκάρει ένα παράνομο και επίφοβο ταξίδι στο Βερολίνο με αμφίβολο αποτέλεσμα, είτε να εγκλωβιστεί στην Ελλάδα επ’ αόριστο.

Την μέρα που πήρε στα χέρια της την απορριπτική απόφαση της Γερμανίας, κάθισε στα σκαλοπάτια της υπηρεσίας ασύλου στην Κατεχάκη και έκλαιγε με τα πράγματα της στο σακίδιό της.

«Δεν θα ξαναδώ την Αϊσέ», είπε με δάκρυα απόγνωσης στον Γ. που ήταν μαζί της. Κάποιοι φίλοι μεσολάβησαν και της βρήκαν ένα προσωρινό κατάλυμα σε μια κατάληψη στέγης προσφύγων μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει.

Εκεί άρχισε σιγά σιγά να συνειδητοποιεί τι πρέπει να κάνει. Τελικά μια μέρα χαιρέτησε τους συγκάτοικους στην κατάληψη, και τον Γ. με την Χ. και ανακοίνωσε ότι θα έφευγε για το Ελσίνκι της Φινλανδίας. Από τότε η Νουρ, μένει εκεί.

Η Αϊσέ συνεχίζει να μένει στο Βερολίνο της Γερμανίας.

Μιλάνε μόνο με skype μεταξύ τους. Ταυτόχρονα η Νουρ στέλνει σε γιορτές και επετείους, τις ευχές και στην Χ., στον Γ. και στους Παλαιστίνιους και Κούρδους φίλους που την βοήθησαν σε αυτό το ταξίδι.

Νουρ, σημαίνει «φως» στα αραβικά….

Χ. και Γ.

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ (Mέρος Δ)

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ // Mέρος Tέταρτο
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΜΠΝΤΟΥΛΡΑΧΜΑΝ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΥΖΥΓΩΝ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΑΖΑΖ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ
[Eξιστορήσεις από την καθημερινότητα των εγκλωβισμένων προσφύγων από το προσωπικό ημερολόγιο μιας αλληλέγγυας]
Μια από τις πιο περίεργες καταστάσεις που συνάντησε η Χ. στον καταυλισμό προσφύγων της Σούδας της Χίου ήταν αυτή του Αμπντουλραχμάν και της οικογένειάς του από το Αζάζ της Συρίας.
Περίεργη για τα δικά μας τα «δυτικά» δεδομένα. Περίεργη και για το ευρωπαϊκό δίκαιο. Περίεργη και για την εφαρμογή της κατάπτυστης συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας της 20ης Μαρτίου 2016 που εγκλώβισε χιλιάδες πρόσφυγες στα σύνορα της ΕΕ στα νησιά του Αιγαίου και αλλού.
Ο Αμπντουλραχμάν είναι δίγαμος. Με βάση το αστικό οικογενειακό δίκαιο της Συρίας που ενσωματώνει στοιχεία της Ισλαμικής Σαρία σε αυτό, έχει νόμιμα παντρευτεί δύο φορές και έχει δύο εν ενεργεία συζύγους. Την Φατίχ και την Ασμέ, δύο πανέμορφες νεαρές γυναίκες όχι πάνω από 30 ετών. Και με τις δύο έχει αποκτήσει παιδιά. Τρία με την Φατίχ και ένα με την Ασμέ η οποία όταν ταξίδευε με όλη την υπόλοιπη οικογένεια ήταν ήδη έγκυος σε προχωρημένο στάδιο εγκυμοσύνης.
Με βάση το αστικό και θρησκευτικό δίκαιο της Συρίας, για να παντρευτεί ένας άντρας πάνω από μία (και μέχρι 4) συζύγους είναι υποχρεωμένος να παρέχει σε όλες ίσα δικαιώματα και υλικά και συναισθηματικά οφέλη. Σε περίπτωση που μεροληπτήσει ή κάνει διακρίσεις, θεωρητικά όποια σύζυγος νιώσει θιγόμενη μπορεί με μια απλή καταγγελία στον ιμάμη και στο δικαστήριο να κινήσει διαδικασίες διαζυγίου με υψηλότατη διατροφή.
Αν ωστόσο ο σύζυγος είναι «ακριβοδίκαιος» στην παροχή των υλικών και συναισθηματικών αγαθών στις νόμιμες συζύγους του, αυτές είναι υποχρεωμένες να διαμένουν ειρηνικά στην ίδια εστία και να μοιράζονται την ευθύνη ανατροφής των παιδιών και την φροντίδα του νοικοκυριού. Εννοείται ότι αν δουλεύουν, πρέπει να τους έχει εξασφαλίσει ο σύζυγος εξίσου καλές και ισότιμα αμειβόμενες εργασίες ή αλλιώς πρέπει να είναι και οι δύο άεργες νοικοκυρές στην ίδια οικία.
Είναι για αυτόν τον λόγο που οι άντρες που επιλέγουν να έχουν περισσότερες της μιας νόμιμες συζύγους, είναι, κατά βάση, τουλάχιστον ευκατάστατοι έως και πολύ πλούσιοι. Ο Αμπντουλραχμάν κατάγεται από μια οικογένεια πλούσιων εμπόρων υφασμάτων της Αζάζ και γι' αυτό και μπόρεσε να πάρει άδεια από τον ιμάμη και από το κράτος για να κάνει δύο γάμους.
Ο πόλεμος έφτασε στην περιοχή του και ένα θραύσμα οβίδας χτύπησε στο κεφάλι, ευτυχώς όχι πολύ σοβαρά το τρίτο από τα παιδιά της πρώτης συζύγου του, της Φατίχ, ένα 18 μηνών κοριτσάκι. Έτσι η οικογένεια αποφάσισε να φύγει για την Ευρώπη, από την στιγμή κιόλας που η δεύτερη σύζυγος, η Ασμέ, ήταν έγκυος.
Πέρασαν στην Χίο με βάρκα στις 21 Μαρτίου 2016 και εγκλωβίστηκαν πρώτα στην ΒΙΑΛ και μετά στην Σούδα. Εκεί η Χ. γνώρισε τον Αμπντουλραχμάν και τις δύο συζύγους του που έμεναν μαζί με τα παιδιά τους στην ίδια σκηνή μαζί με άλλους 10 πρόσφυγες.
Εκεί η οικογένεια ενημερώθηκε μετά από 2 μήνες ταλαιπωρίας, ότι με βάση το δίκαιο της ΕΕ και την συμφωνία περιορισμού των προσφύγων ναι μεν έμπαιναν στην κατηγορία των «ευάλωτων ομάδων εν κινήσει» που χρήζουν προστασίας αλλά ο Αμπντουλραχμάν έπρεπε να δηλώσει μόνο την μια από τις δύο ως σύζυγο με τα δικά της παιδιά! Και έτσι υπήρχε ο κίνδυνος η άλλη με τα άλλα παιδιά να βρεθεί μεν με άσυλο αλλά σε άλλη πόλη ή ακόμη και σε άλλη χώρα.
Δήλωσε λοιπόν την πρώτη, την Φατίχ ως σύζυγο και την δεύτερη την Ασμέ, ως φιλοξενούμενη!
Ταυτόχρονα η Ασμέ έμπαινε στον μήνα της για να γεννήσει. Όταν ήρθε η στιγμή για αυτό, μπήκε στο τοπικό νοσοκομείο με τον Αμπντουλραχμάν από κοντά της. Η Φατίχ έπρεπε να μείνει πίσω με τα δικά της παιδιά αλλά και με το πρώτο παιδί της Ασμέ. Η Χ. παρατήρησε σωστά ότι, σε αντίθεση με αυτά που πίστευε ο Γ. πως είναι δηλαδή πιθανόν να υπάρχει μια αμοιβαία αρμονική συμβίωση ανάμεσα στις δύο συζύγους, αντίθετα η πρώτη, η Φατίχ, άρχισε να δυσφορεί.
Καταρχάς εκτός από την περίοδο της εγκυμοσύνης της Ασμέ, που έχαιρε της προσοχής του Αμπντουλραχμάν, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ εξασφάλισε στην Ασμέ ως λεχώνα, ένα αξιοπρεπές δωμάτιο ξενοδοχείου για λίγες μέρες. Όμως η Φατίχ δεν είχε το ίδιο δικαίωμα και έπρεπε να μείνει στη σκηνή και μάλιστα την στιγμή που ο Αμπντουλραχμάν επέλεξε να μείνει με την λεχώνα Ασμέ στο ξενοδοχείο. Η Φατίχ άρχισε να πέφτει σε κατάθλιψη.
Όταν μετά από λίγους μήνες εγκρίθηκε το άσυλό τους, ήρθαν στην Αθήνα και έμειναν σε μια κατάληψη στέγης προσφύγων προσωρινά. Εκεί παρά τις δυσκολίες, η μεν Ασμέ ως νέα μητέρα που θήλαζε ήταν πιο πρόσχαρη και ομιλητική σε σχέση με την «σκοτεινή» και στα όρια της κατάθλιψης Φατίχ.
Μετά από λίγες εβδομάδες ο Αμπντουλραχμάν πήρε μια ακόμη αμφιλεγόμενη απόφαση. Με τα λίγα χρήματα που του είχαν απομείνει, έπρεπε να επιλέξει να στείλει την μία από τις δύο στο εξωτερικό καθώς δεν είχε πλέον αρκετά και για τις δύο. Αντί λοιπόν να στείλει την πρώτη «νόμιμη» κατά την ΕΕ σύζυγο με τα τρία παιδιά, έστειλε την δεύτερη, την «φιλοξενούμενη» με τα δύο παιδιά, στην Σουηδία.
Και μετά από λίγο καιρό έφυγε και αυτός με το ένα από τα τρία παιδιά της Φατίχ, αφήνοντας την ίδια, πίσω με τα άλλα δύο. Τα χρήματα δεν έφταναν και έπρεπε να κάνουν ένα τρικ: να πιέσουν κατά κάποιον τρόπο την Ύπατη να στείλει με δικά της έξοδα την Φατίχ και τα άλλα δύο παιδιά στην Σουηδία με το πρόγραμμα «επανένωσης χωρισμένων οικογενειών» σε μια επόμενη φάση.
Η Φατίχ πλήρωσε την πρωτοκαθεδρία της, ως «πρώτης συζύγου» κατά το Ισλάμ και ως «νόμιμης συζύγου» κατά την ΕΕ, με την τιμωρία της, πρώτα να μείνει σε σκηνή όταν η υπόλοιπη οικογένεια βρέθηκε σε ξενοδοχείο και μετά να εγκλωβιστεί στην Ελλάδα όταν η υπόλοιπη οικογένεια βρέθηκε στην Σουηδία.
Συνέχισε να μένει σε οργανωμένο προσφυγικό καταυλισμό στην Ελλάδα και να βυθίζεται όλο και πιο πολύ στην στενοχώρια και στην αίσθηση της αδικίας περιμένοντας την πολυπόθητη επανένωση.
Είναι σίγουρο ότι τον «νόμο του Θεού» δεν μπορείς να τον αλλάξεις, παρά μόνο να τον αγνοήσεις συνειδητά. Τον «νόμο των ανθρώπων» όμως μπορείς και πρέπει να τον αλλάξεις. Συθέμελα...
Χ & Γ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ // Mέρος Πέμπτο

 

Η περίπτωση του Σουχέλ από την Ντέερα της Συρίας μέσα από τα ίδια του τα λόγια

[Εξιστορήσεις από την καθημερινότητα των εγκλωβισμένων προσφύγων από το προσωπικό ημερολόγιο μιας αλληλέγγυας]

 

Η Χ. γνώρισε τον Σουχέλ στην ΒΙΑΛ. Ήταν εκεί εγκλωβισμένος από τον Ιούνιο του 2016 και της έκανε αμέσως εντύπωση. Ο λόγος ήταν ότι επιδίωκε να βοηθάει στο πρόχειρο και υποτυπώδες Child Friendly Space που είχαν στήσει κάποιες ΜΚΟ.

Εκεί προσέφερε στα μικρά προσφυγόπουλα, υπηρεσίες μετάφρασης αλλά και εκμάθησης αγγλικής και αραβικής γλώσσας, εθελοντικά ενώ πάντα ήταν πρόθυμος να βοηθήσει όποιον του το ζητούσε. Ο ίδιος της συστήθηκε ως φοιτητής νομικής στο πανεπιστήμιο της Δαμασκού.

Η καταγωγή του ωστόσο είναι από ένα χωριό της Ντέερα. Η πόλη της Ντέερα, κοντά σε σύνορα με την Ιορδανία και τα κατεχόμενα από το Ισραήλ υψώματα του Γκολάν, είναι η πρώτη πόλη στην οποία ξεκίνησε ο Συριακός εμφύλιος πόλεμος και είναι ακόμη διαφιλονικούμενη με τον κυβερνητικό στρατό να κατέχει την μισή και την άλλη μισή να την κατέχουν οι αντάρτες του Free Syrian Army. Στα γειτονικά χωριά μαζί και στο χωριό του ομιλητή, το Ισλαμικό Κράτος του ISIS  κατέχει έναν συμπαγή θύλακα έχοντας επιβάλλει μια σκληρή διακυβέρνηση κατά τα γνωστά πρότυπά του.

Κατά την διάρκεια της διαμονής του στην Χίο, ο Σουχέλ δεν έδειξε μόνο την θέλησή του να προσφέρει στους συνανθρώπους του. Έδειξε και μια ευαίσθητη και ευάλωτη προσωπικότητα. Δύο φορές τουλάχιστον έκανε απόπειρες αυτοκτονίας τσακισμένος από τις σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούσαν στο κολαστήριο της ΒΙΑΛ αλλά και στον καταυλισμό της Σούδας, στο Κάστρο της Χίου, δίπλα από το λιμάνι.

Ο ίδιος, όταν επιτέλους πήρε την πολυπόθητη άδεια να μετακινηθεί από την Χίο στην Αθήνα, βρήκε το κουράγιο και το θάρρος να μοιραστεί την προσωπική του ιστορία δημόσια, μιλώντας στην ημερίδα για την ψυχική υγεία στους προσφυγικούς πληθυσμούς που οργάνωσε ο συντονισμός σωματείων για το προσφυγικό. Από εκείνη την δημόσια ομιλία του ακολουθεί και το παρακάτω απόσπασμα:

«Ονομάζομαι Σουχέλ, είμαι 20 ετών και κατάγομαι από ένα μικρό χωριό κοντά στην Ντέερα, πόλη της Συρίας που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία.

Έφτασα στην Ελλάδα στις 2 Ιουνίου 2016. Έχει απορριφθεί η αίτηση ασύλου μου σε πρώτο βαθμό εδώ και 10 μήνες περίπου και κανείς δεν γνωρίζει για ποιον λόγο. Σήμερα, ως πρόσφυγας που συνεχίζει να ζητά άσυλο, θα ήθελα από εσάς να με ακούσετε για λίγα λεπτά.

Όλοι οι άνθρωποι απόψε το απόγευμα θα γυρίσουν στο σπίτι τους. Θα φάνε, θα κάνουν ό,τι άλλο θέλουν στον ελεύθερο χρόνο τους, θα ξεκουραστούν, θα κοιμηθούν το βράδυ στο κρεβάτι τους. Και την επόμενη μέρα θα σηκωθούν. Άλλοι θα πάνε στην δουλειά τους, άλλοι στο σχολείο τους, άλλοι στο πανεπιστήμιο που σπουδάζουν, άλλοι στο νοσοκομείο κ.λπ.

Αλλά υπάρχει ένα μικρό κομμάτι ανθρώπινων όντων που δεν μπορούν να το κάνουν αυτό: Εμείς!

Και όταν λέω «Εμείς», εννοώ όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα μιλήσω εξ ονόματος τους σήμερα. Δηλαδή όλους εκείνους τους ανθρώπους που έφτασαν στα ελληνικά νησιά μετά την 20η Μαρτίου 2016, και την συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ήταν φοιτητές, μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι, καθηγητές, εργάτες αλλά που μετά την άφιξή τους όλα αυτά άλλαξαν.

Όταν φθάσαμε εδώ που βρεθήκαμε, χάσαμε το νόημα της ζωής. Και το εννοώ στην κυριολεξία αυτό. Όταν η μοίρα μας το έφερε έτσι ώστε το μέλλον μας βρέθηκε στα χέρια ανθρώπων που δεν είχαν καμία ανθρωπιά μέσα τους.

Δυστυχώς αρκετοί από εμάς αποδέχτηκαν αυτή την κατάσταση που συνίσταται στο ότι πρέπει να ξεχάσουν ότι είναι ανθρώπινα όντα με στόχους στη ζωή τους. Και μετατράπηκαν σε πλήθος που το μόνο που κάνουν είναι να τρώνε, να πίνουν και να κοιμούνται.

Εξευτελισμοί, ύβρεις, και κακή συμπεριφορά όλη την ώρα από αυτούς που διοικούν τα προσφυγικά καμπ. Και ας μην ξεχνάμε εδώ πόσες πολλές φορές δεχτήκαμε και φασιστικές επιθέσεις όπως επίσης και πόσες διαδηλώσεις έγιναν εναντίον μας.

Πάρα πολλοί άνθρωποι, και αισθάνομαι πολύ άσχημα για αυτό, δυστυχώς δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.

Πολλοί δεν άντεξαν την διαφθορά, τον ρατσισμό, και την κακομεταχείριση και έκαναν απόπειρες αυτοκτονίας όταν είδαν ότι τελικά ο θάνατος ήταν καλύτερος από την κατάσταση που βιώνουν μέσα στις σκηνές στην παραλία όπου οι αρουραίοι ήταν οι κυρίαρχοι.

Ήταν καλύτερος, από τους εξευτελισμούς που έπρεπε να δεχτούν κάθε φορά που στήνονταν με τις ώρες στην ουρά για να φάνε.

Καλύτερος από το να ζούνε ανάμεσα σε ρατσιστές που τους αντιμετώπιζαν ρατσιστικά εξαιτίας του χρώματος του δέρματός τους, της θρησκείας τους, της καταγωγής τους. Καλύτερος από το να τους αντιμετωπίζουν σαν ζώα.

Προσωπικά παρέμεινα εγκλωβισμένος στην Χίο για έναν χρόνο και δέκα μέρες. Δυστυχώς και εγώ προσπάθησα να αυτοκτονήσω δύο φορές. Αλλά ευτυχώς δεν τα κατάφερα. Θέλω να σας πω λίγα πράγματα, και παρακαλώ να με ακούσετε και να καταλάβετε τι εννοώ,

Όταν έχεις αντιμετωπίσει τον θάνατο και πάνω από το κεφάλι σου πετάνε πολεμικά ελικόπτερα. Και όταν στην προσπάθειά σου να γλυτώσεις βάζεις τον εαυτό σου σ’ ένα νέο κίνδυνο με το να μπεις σε μια μικρή βάρκα στην άγρια θάλασσα. Μια μικρή βάρκα που δεν χρειάζεται να σας περιγράψω πόσο άθλια είναι, και βρεθείς εκεί με άλλα 60 άτομα. Και όταν έχεις βρεθεί σε εξαιρετικά άθλιες συνθήκες διαβίωσης για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Και όταν έχεις αρχίσει να χάνεις την ικανότητα σου να ζεις κάτω από τέτοιες εξαιρετικά σκληρές και απαράδεκτες συνθήκες. Και το μεγαλύτερο πρόβλημά σου είναι να μην γνωρίζεις τι σου ξημερώνει το μέλλον σου. Και να φοβάσαι ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να απελαθείς πίσω σε μια άλλη χώρα.

Αυτές οι συνθήκες μπορούν να γονατίσουν και τον πιο δυνατό άνθρωπο στον κόσμο. Για αυτό και ζητάω από εσάς να συναισθανθείτε πώς εμείς νιώθουμε. Τελειώνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε την ευκαιρία να σας εξηγήσω το πως νιώθω εγώ.»

Χ & Γ

ΚΡΗΤΗ: ΣΤΑ ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΓΑΔΗ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 

Εικοσιεννιά μετανάστες-πρόσφυγες είναι φυλακισμένοι στα κρατητήρια της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Ηρακλείου, από την Τρίτη 8 Μαΐου μέχρι τώρα. Οι μετανάστες-πρόσφυγες ήταν σε ένα πλοιάριο (ένα ξύλινο σαπιοκάραβο) 53 άνθρωποι, ανάμεσά τους 4 ασυνόδευτοι ανήλικοι, δύο γυναίκες και δύο παιδιά.

Την Δευτέρα 7 Μαΐου, το πλοιάριο, εντοπίστηκε από το λιμενικό και αεροσκάφος της FRONTEX, μετά από ειδοποίηση των επιβαινόντων σε αυτό, ότι υπάρχει κίνδυνος βύθισής του. Παρ’ όλο που δεν είχαν για προορισμό τους την Ελλάδα, οι πρόσφυγες μεταφέρθηκαν στο Ηράκλειο κάτω από την πίεση των αρχών. 

Εκεί το λιμενικό και η αστυνομία προχώρησε σε ανακρίσεις χωρίς την στοιχειώδη κάλυψή τους με διερμηνέα. Όλες οι συνθήκες ήταν άθλιες. 

Από όλους τους πρόσφυγες, οι 24 αφέθηκαν ελεύθεροι την επόμενη μέρα, Τρίτη 8 Μαΐου. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, μια μικρή συγκέντρωση νεολαίας, σε αλληλεγγύη στους πρόσφυγες, πραγματοποιήθηκε στο λιμάνι του Ηρακλείου απ’ όπου θα αποχωρούσαν οι πρόσφυγες. Στη συνέχεια οι συγκεντρωμένοι προχώρησαν στο κέντρο του Ηρακλείου, όπου πραγματοποίησαν πορεία στα σοκάκια φωνάζοντας συνθήματα αλληλεγγύης. 

Ήδη όμως 29 πρόσφυγες/μετανάστες, δεν αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά οδηγήθηκαν στα κρατητήρια της ΓΑΔΗ γιατί «δεν είχαν τα απαραίτητα έγγραφα»... Στα κρατητήρια της ΓΑΔΗ βρίσκονται μέχρι σήμερα (Τρίτη 22 Μαΐου), ενώ ένας από τους ασυνόδευτους ανήλικους έχει καταγγείλει ξυλοδαρμό του μέσα στα κρατητήρια.

Την Πέμπτη 17 Μαΐου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση-παρέμβαση έξω από την ΓΑΔΗ, από αλληλέγγυους και αλληλέγγυες και το Σάββατο 19  Μαϊου έγινε συγκέντρωση στο κέντρο της πόλης από περίπου 50 διαδηλωτές. 

H κράτηση των προσφύγων είναι μέρος της άθλιας «διαχείρισης του προσφυγικού» από τις πολιτικές αρχές και την αστυνομία. Πρόκειται για μια κατασταλτική και άκρως ρατσιστική πολιτική του αστικού κράτους με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επικεφαλής,  κατ’ εντολή της Ε.Ε και πρέπει να γίνει αγώνας για να απελευθερωθούν όλοι αυτοί οι φυλακισμένοι πρόσφυγες- μετανάστες.  

Ε.Α. 

 

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΤΗ ΣΟΥΔΑ

Πορεία στα Χανιά  πραγματοποίησαν αριστερές οργανώσεις και σωματεία από όλη την Κρήτη, την Κυριακή 13 Μαΐου. Μετά την συγκέντρωση στην πλατεία δημοτικής αγοράς, η οποία ελέγχονταν από την ΕΕΔΥΕ-ΚΚΕ, η πορεία ξεκίνησε περίπου στις 12.30 με το μπλοκ του ΚΚΕ μπροστά και από πίσω τα μπλοκ της Πρωτοβουλίας Συντονισμού σωματείων, της ΕΛΜΕ Χανίων, των ΚΚΕ-μλ/ΜΛ-ΚΚΕ και του ΣΕΚ-ΚΕΕΡΦΑ. Περίπου 800 διαδηλωτές πορεύτηκαν στο κέντρο της  πόλης φωνάζοντας αντιπολεμικά, αντι-νατοϊκά και αντι-κυβερνητικά συνθήματα, για περίπου μιάμιση ώρα.

Στη συνέχεια οι διαδηλωτές μετέβησαν με πούλμαν στην λαομίσητη Βάση του ΝΑΤΟ στη Σούδα, στην πύλη της αεροπορικής βάσης. Στην είσοδο της Βάσης, ήταν παρατεταγμένες ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις ΜΑΤ.    

Μπροστά ήταν το μπλοκ της ΕΕΔΥΕ (ΚΚΕ) και ακολουθούσαν τα υπόλοιπα μπλοκ. Το ΚΚΕ είχε στήσει αρκετά μέτρα πιο πίσω μια μικροφωνική, όπου ένα στέλεχός του έβγαλε ένα λόγο με αρκετές «πατριωτικές» κορώνες.  Μετά από περίπου μία ώρα, η συγκέντρωση ολοκληρώθηκε.

Στη διαδήλωση στα Χανιά και την Σούδα μοιράστηκε προκήρυξη του ΕΕΚ, η οποία καταγγέλει την «αναβάθμιση» και «επέκταση» της Βάσης της Σούδας από την Κυβέρνηση Τσίπρα και τις συμφωνίες Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου-Ισραήλ και καλεί σε μαζική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις του.

Ε.Α.