Προσφυγικό - Μεταναστευτικό

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: Δραματική αύξηση του αριθμού των νεκρών πρoσφύγων

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Δραματική αύξηση του αριθμού των νεκρών πρoσφύγων

 

Δεν είναι πολύς ο καιρός που κάποιος μεγαλοσχήμονας του ΣYPIZA καυχιόταν για την ελάττωση του αριθμού των προσφύγων που περνάνε στην Eλλάδα. Ήταν ένας ύμνος στην κακόφημη συμφωνία της EE με την Tουρκία...

 

Tην ίδια ώρα, ο αριθμός των πνιγμένων ανθρώπων στην Mεσόγειο, στο πέρασμα από Λιβύη σε Iταλία, έχει τριπλασιαστεί. Όπως έχει αυξηθεί ο αριθμός των προσφύγων που επιχειρούν το απελπισμένο ταξίδι προς την «Γη της Eπαγγελίας», την Eυρώπη. Aπλώς, άλλαξε η διαδρομή…

 

Xαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία που δίνει η Διεθνης Aμνηστεία:

 

* Το 2017 τείνει να γίνει η πιο φονική χρονιά για την πιο θανατηφόρα διαδρομή μετανάστευσης παγκόσμια, καθώς ο αριθμός των νεκρών έχει τριπλασιαστεί σε σχέση με αυτόν του 2015

 

Ο αυξανόμενος αριθμός των θανάτων στην κεντρική Μεσόγειο και οι τρομακτικές κακοποιήσεις που αντιμετωπίζουν χιλιάδες πρόσφυγες, μετανάστες και μετανάστριες στα κέντρα κράτησης της Λιβύης συνδέονται ξεκάθαρα με τις αποτυχημένες πολιτικές της ΕΕ.

Η έκθεση με τίτλο «Ένας φαύλος κύκλος: Η αποτυχία των ευρωπαϊκών πολιτικών στην κεντρική Μεσόγειο», αποκαλύπτει πως με το να μετακυλίουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης σχετικά με την έρευνα και διάσωση στις ΜΚΟ και με το να αυξάνουν τη συνεργασία με την ακτοφυλακή της Λιβύης, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποτυγχάνουν να αποτρέψουν τους πνιγμούς και κλείνουν τα μάτια μπροστά σε κακοποιήσεις, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων και βιασμών.

 

Aφήνοντας κατά μέρος τα ανθρωπιστικά λόγια του 2015, οι υπουργοί εσωτερικών της EE, συναντήθηκαν στις 6 Iουλίου στο Tαλίν της Eσθονίας. Mέριμνά τους δεν ήταν τί θα κάνουν για να σώζονται οι άνθρωποι στη θάλασσα, αλλά πώς θα αποτρέψουν την είσοδο των απελπισμένων στην Eυρώπη.

Στην πραγματικότητα, αν στα ανατολικά παράλια επαφίονται στη στρατοχωροφυλακή του Eρντογάν να ανακόπτει τα κύματα των προσφύγων (με αντίτιμο 6 δισ. ευρώ), στην κεντρική Mεσόγειο αναθέτουν στις συμμορίες του κράτους - φάντασμα να ανακόπτουν τα κύματα των προσφύγων και μεταναστών προς την Eυρώπη.

Tο ανακοινωθέν της συνάντησης των υπουργών της EE στο Tαλίν δεν αφήνει αμφιβολίες: «Οι υπουργοί συμφώνησαν να ενισχύσουν τις υπηρεσίες διάσωσης της λιβυκής ακτοφυλακής, να εντείνουν τις απελάσεις των προσφύγων και μεταναστών των οποίων απορρίφθηκαν οι αιτήσεις χορήγησης ασύλου και να χρηματοδοτήσουν αφρικανικές χώρες, από τις οποίες ξεκινούν πολλοί πρόσφυγες».

 

H έκθεση της Διεθνούς Aμνηστείας σημειώνει επίσης:

«Οι αλλαγές στις πρακτικές των διακινητών και η αυξανόμενη χρήση ακατάλληλων πλοιαρίων με πλήρη έλλειψη εξοπλισμού ασφαλείας, κατέστησαν τη θαλάσσια διέλευση ακόμη πιο επικίνδυνη. Ωστόσο, παρά την άνοδο των θανάτων - πάνω από 2.000 από τον Ιανουάριο (2017)- η ΕΕ αποτυγχάνει να αναπτύξει μια αποκλειστικά ανθρωπιστική επιχείρηση με επαρκείς πόρους κοντά στα χωρικά ύδατα της Λιβύης. Αντιθέτως, η συνεργασία επικεντρώνεται στην ενίσχυση των ικανοτήτων της ακτοφυλακής της Λιβύης για την καλύτερη αποτροπή των αναχωρήσεων και την πραγματοποίηση αναχαιτίσεων.

Οι αναχαιτίσεις από την ακτοφυλακή της Λιβύης συχνά θέτουν τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και τις μετανάστριες σε κίνδυνο. Οι επιχειρησιακές τεχνικές τους δεν πληρούν τις βασικές προϋποθέσεις ασφαλείας και μπορεί να οδηγήσουν σε πανικό και καταστροφικά ναυάγια.

Υπάρχουν επίσης σοβαρές κατηγορίες ότι τα μέλη της ακτοφυλακής συνεργάζονται με τους διακινητές και στοιχεία ότι εκμεταλλεύονται πρόσφυγες και μετανάστες. Μέλη της ακτοφυλακής της Λιβύης έχουν πυροβολήσει βάρκες και μια έκθεση του ΟΗΕ τον περασμένο μήνα ανέφερε ότι «είχαν άμεση συμμετοχή στη βύθιση πλοίων που μετέφεραν πρόσφυγες και μετανάστες με τη χρήση πυροβόλων όπλων».

Θ.Κ.

H EYPΩΠAΪKH ENΩΣH ANAΘETEI ΣTIΣ ΛIBYKEΣ ΣYMMOPIEΣ TH ΔIAXEIPIΣH TOY ΠPOΣΦYΓIKOY

Αυτόπτης μάρτυρας

H EYPΩΠAΪKH ENΩΣH ANAΘETEI ΣTIΣ ΛIBYKEΣ ΣYMMOPIEΣ TH ΔIAXEIPIΣH TOY ΠPOΣΦYΓIKOY

[O Ιάσονας Αποστολόπουλος συμμετέχει ως διασώστης, στην κεντρική Mεσόγειο, στα ανοιχτά των Λιβυκών ακτών, στο σκάφος ‘Aquarius’, της MKO SOS Mediterranée και των Γιατρών Xωρίς Σύνορα.

Tο περασμένο καλοκαίρι υπήρξε για έξι μήνες ο κυβερνήτης της αυτο-οργανωμένης διασωστικής ομάδας του Πλατάνου που επιχειρούσε στη Σκάλα Συκαμιάς, στη Λέσβο.

H μαρτυρία του είναι συγκλονιστική.]

 

Τρίτη 23 Μαΐου 2017. Κανονικό χάος. Ξυπνήσαμε στις 6 το πρωί, όταν η βάρδια εντόπισε 10 βάρκες με πρόσφυγες να πλησιάζουν. Μετέφεραν περισσότερα από 100 άτομα η καθεμία, κάποιες ήταν μισοδιαλυμένες και γεμάτες νερά, έτοιμες να βυθιστούν. Πολύ σύντομα φάνηκαν κι άλλες βάρκες να πλησιάζουν.

Στην περιοχή ήμασταν μόνο τρία διασωστικά καράβια με σχετικά μικρή χωρητικότητα, ενώ τα πλοία των ιταλικών και ευρωπαϊκών αρχών απουσίαζαν, όπως το κάνουν σταθερά τους τελευταίους μήνες.

Παρ’ όλο που βρισκόμασταν σε διεθνή ύδατα, 15 μίλια μακριά από τις ακτές της Λιβύης, εμφανίστηκαν δύο σκάφη του λιβυκού Λιμενικού, ένα μικρό ταχύπλοο και ένα μεγάλο σκάφος περιπολίας, με τέσσερα ενσωματωμένα πολυβόλα.

Το μεγάλο σκάφος άρχισε να κάνει κύκλους γύρω μας, προκαλώντας κύματα, με τεράστιο κίνδυνο ανατροπής των υπερφορτωμένων βαρκών. Ευτυχώς είχαμε προλάβει να μοιράσουμε σωσίβια στους περισσότερους πρόσφυγες, κίνηση που λίγο αργότερα αποδείχτηκε σωτήρια για τη ζωή τους.

Στη συνέχεια, άρχισαν να χρησιμοποιούν τα σταθερά πολυβόλα από τα σκάφη τους και να ρίχνουν στα τυφλά. Επικράτησε πανικός.

Όσοι ήταν πάνω στο πλοίο μας έτρεξαν να καλυφθούν, εμείς όμως στα φουσκωτά δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Δύο από αυτούς έκαναν ρεσάλτο στις βάρκες με τους πρόσφυγες και άρχισαν να τους χτυπούν, να τους ληστεύουν και να πυροβολούν με τα καλάσνικοφ στον αέρα.

Έβαλαν μπρος τη μηχανή και ξεκίνησαν να μεταφέρουν με τη βία τους ανθρώπους πίσω στη Λιβύη. Οι πρόσφυγες το κατάλαβαν και έπεσαν στη θάλασσα για να γλιτώσουν. Τρέξαμε να τους περισυλλέξουμε. Γύρω μας, τουλάχιστον 100 άτομα μέσα στη θάλασσα φώναζαν για βοήθεια, καθώς τα κύματα τους παρέσερναν μακριά. Πολλοί κατάφεραν να κολυμπήσουν μόνοι τους ως το καράβι μας.

Παρ’ όλο που ζητούσαμε απεγνωσμένα βοήθεια, το ιταλικό Λιμενικό δεν φάνηκε ποτέ. Αντί γι’ αυτό, οι Ιταλοί όρισαν τους Λίβυους επικεφαλής της διάσωσης. Αυτό σημαίνει ότι, τυπικά, ήμασταν υποχρεωμένοι να τους υπακούμε.

Στην πρώτη βάρκα που επιτέθηκαν οι Λίβυοι λιμενικοί, οι μετανάστες έπεσαν στο νερό και γλίτωσαν. Στη δεύτερη βάρκα, οι Λίβυοι ήταν πιο βίαιοι και σημάδευαν απευθείας τους ανθρώπους.

Ένας Μαροκινός αψήφησε τα όπλα και πήδηξε στη θάλασσα χωρίς σωσίβιο. Οι Λίβυοι δεν έκαναν καμιά ενέργεια διάσωσης, τον άφησαν να πνιγεί.

Όταν πλησιάσαμε να τον περισυλλέξουμε, ο άνθρωπος κρεμόταν από τα σκοινιά του φουσκωτού μας και μας εκλιπαρούσε «σας παρακαλώ, μην αφήσετε να με πάρουν». Οι Λίβυοι μας απαγόρεψαν να τον σώσουμε, δίνοντας την εντολή «όχι, αφήστε τον στη θάλασσα».

Όταν τελείωσαν οι σφαίρες

Προσπαθήσαμε να διαπραγματευτούμε. «Μόνο ένας είναι, μόνο ένας, σας παρακαλούμε, αφήστε μας να τον πάρουμε», λέγαμε, και τελικά υποχώρησαν. Όταν ο άνθρωπος ανέβηκε στο φουσκωτό μας, μας φίλαγε τα χέρια κι έκλαιγε από χαρά.

Οι ναυαγοί μάς είπαν ότι οι λιμενικοί τούς λήστεψαν και τους πήραν ό,τι πολύτιμο είχαν πάνω τους. Μας είπαν επίσης ότι, όταν τελείωσαν οι σφαίρες του καλάσνικοφ του λιμενικού, έπεσαν στη θάλασσα. «Αν βουτούσαμε νωρίτερα, θα μας σκότωναν σαν μύγες», είπαν. Παρά το απόλυτο χάος, καταφέραμε να διασώσουμε 1.004 ανθρώπους, αριθμό-ρεκόρ για το πλοίο μας, που χωράει μόνο 500.

Δυστυχώς, περίπου 100 πρόσφυγες επιστράφηκαν με τη βία στη Λιβύη, παρ’ όλο που όλοι οι ναυαγοί έλεγαν ότι προτιμούσαν να πεθάνουν στη θάλασσα παρά να γυρίσουν στη Λιβύη.

Οι περισσότεροι, άλλωστε, έχουν ήδη αποπειραθεί δύο και τρεις φορές να δραπετεύσουν από την κόλαση της Λιβύης. Κάθε φορά, το λιβυκό Λιμενικό τούς γυρνούσε πίσω και τους παρέδιδε σε κάποια από τις συμμορίες, για να πουληθούν ξανά δούλοι ή να βασανιστούν, προκειμένου να πληρώσουν λύτρα οι οικογένειές τους για να τους γλιτώσουν.

Βασανιστήρια

Τα κορμιά όλων ανεξαιρέτως όσων διασώζουμε έχουν τραύματα από πυροβολισμούς, βασανιστήρια και ξυλοδαρμούς.

Η Λιβύη αυτή τη στιγμή είναι ένα μωσαϊκό ένοπλων ομάδων, συμμοριών και μαφιόζων που διεκδικούν μερίδιο στην εξουσία. Δεν υπάρχει κεντρική κυβέρνηση. Περίπου 180 ένοπλες πολιτοφυλακές συγκρούονται μεταξύ τους για τον έλεγχο της Τρίπολης και άλλων κεντρικών περιοχών.

Σχεδόν κάθε συμμορία έχει το δικό της αυτοσχέδιο, ιδιωτικό κέντρο κράτησης - μια εγκαταλειμμένη αποθήκη, ένα υπόγειο σπιτιού, ένα περιφραγμένο αγρόκτημα.

Εκεί φυλακίζουν εκατοντάδες μετανάστες που αιχμαλωτίζουν στον δρόμο και τους κάνουν απάνθρωπα βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ και ακρωτηριασμούς, για να πείσουν την οικογένειά τους να στείλει χρήματα. Αν η οικογένεια δεν έχει χρήματα, τους πουλάνε δούλους σε κάποιο αφεντικό για να κάνουν κάθε είδους βαριά, απλήρωτη εργασία, «donkey jobs» όπως τις λένε.

Μπορεί κάποιος να πάει και να αγοράσει μετανάστη νόμιμα στα κέντρα κράτησης όπως και σε υπαίθριες αγορές σκλάβων, παίρνοντας μάλιστα και σχετικό χαρτί. Μιλάμε για κανονική δουλεία 17ου αιώνα.

Μας έλεγαν οι μετανάστες ότι, έτσι και κάνεις το λάθος να ζητήσεις αμοιβή για την εργασία σου, στο τέλος της δουλειάς σ’ εκτελούν επιτόπου. Εκτελούν ανθρώπους για ασήμαντη αφορμή. Όλοι στη Λιβύη οπλοφορούν. Όλοι, ακόμα και τα μικρά παιδιά. Δεν έχει νόημα να δραπετεύσεις από κάπου. Όποιος σε βρει, θα σου κάνει τα ίδια.

Στην τελευταία διάσωση είχαμε 35 νεαρούς από το Σουδάν. Μας είπαν ότι αγοράστηκαν και πουλήθηκαν δούλοι τέσσερις φορές, από συμμορία σε συμμορία. Ένα από τα πιο κοινά βασανιστήρια ήταν να τους πηγαίνουν στα ντους και να ρίχνουν γυμνά καλώδια στο πάτωμα για να τους κάνουν ηλεκτροσόκ.

Άλλοι μας είπαν ότι οι φρουροί του κέντρου εκτέλεσαν για παραδειγματισμό κάποιους μετανάστες και άφησαν τα πτώματά τους σε κοινή θέα, επειδή το προηγούμενο βράδυ έγινε απόδραση.

Αγορά πορνείας

Οι περισσότερες γυναίκες που διασώζουμε έχουν υποστεί ομαδικούς βιασμούς και κάθε είδους σεξουαλική βία μέσα στα κέντρα κράτησης. Πολλές είναι θύματα τράφικινγκ και προορίζονται για την ευρωπαϊκή αγορά πορνείας. Οι διακινητές συχνά απάγουν τις γυναίκες αυτές και τις κλείνουν σε οίκους ανοχής στη Λιβύη, τα λεγόμενα «connection houses».

Όποιος επιβιώσει ύστερα από 4-5 μήνες σ’ αυτή την κατάσταση, μπορεί να κερδίσει μια δωρεάν θέση στις βάρκες για την Ευρώπη. Αφού τους ξεζουμίσουν, οι Λίβυοι τους διώχνουν, ώστε να εξασφαλιστεί η ροή ανθρώπων στη Λιβύη. Περίπου 1,2 εκατομμύριο μετανάστες ζουν σήμερα σε αυτές τις συνθήκες.

Μεγάλο μέρος της οικονομίας της χώρας βασίζεται σε αυτό το καθεστώς. Όσοι καταφέρνουν να ελευθερωθούν, κυκλοφορούν μόνο νύχτα ή ντύνονται με μουσουλμανικές μαντίλες και γυναικεία ρούχα για να περνάνε απαρατήρητοι.

Το εξωφρενικό είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, σε μια ιστορική στιγμή βαρβαρότητας, αναγνωρίζει ως εταίρο το «λιβυκό λιμενικό», το χρηματοδοτεί και το χρησιμοποιεί για να φρουρεί τα θαλάσσια σύνορα, παρόλο που πίσω του βρίσκονται πολιτοφυλακές που περιφρονούν πλήρως τα δικαιώματα και εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες.

Η Συμφωνία της Μάλτας, που υπογράφηκε τον Φεβρουάριο 2017 από τους ηγέτες της Ε.Ε., προβλέπει άφθονη χρηματοδότηση 200 εκατομμυρίων ευρώ και παροχή τεχνικού εξοπλισμού στις 40 πολιτοφυλακές της Τρίπολης για να εμποδίσουν τη μετανάστευση. Ήδη οι Λίβυοι πήραν από την Ιταλία τέσσερα καινούργια καταδιωκτικά σκάφη για να στήσουν το «λιβυκό Λιμενικό».

Ενενήντα Λίβυοι λιμενικοί εκπαιδεύτηκαν από την Ε.Ε. με βασικό καθήκον να αναχαιτίζουν τις βάρκες με τους πρόσφυγες και να τους επιστρέφουν στην κόλαση των κέντρων κράτησης της φιλοδυτικής κυβέρνησης.

Ραγδαία επιδείνωση

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν μιλάει για τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν στα κέντρα αυτά, έξω από τα οποία φιγουράρει το σήμα του ΟΗΕ, αλλά χρηματοδοτεί τις ομάδες που τα διαχειρίζονται, τις έχει εντάξει στον αντιμεταναστευτικό και αντιπροσφυγικό σχεδιασμό της και θέλει να φτιάξει περισσότερα τέτοια κέντρα.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το μεγαλύτερο ποσοστό της ευρωπαϊκής οικονομικής βοήθειας προς τη Λιβύη, που υποτίθεται ότι προορίζεται για τη σταθεροποίηση της χώρας μετά τον πόλεμο, πηγαίνει στη δημιουργία τέτοιων κέντρων κράτησης.

Μετά τη Συμφωνία της Μάλτας, η κατάσταση στη θάλασσα έχει επιδεινωθεί ραγδαία. Πλέον, το Κέντρο Συντονισμού Ερευνας και Διάσωσης στη Ρώμη καλεί πρώτα το λιβυκό Λιμενικό να κάνει τη διάσωση, στην πραγματικότητα την επαναπροώθηση της βάρκας στη Λιβύη, ακόμα και όταν η βάρκα έχει εισέλθει στα διεθνή ύδατα, κάτι παράνομο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Μόνο αν δεν μπορεί να ανταποκριθεί το Λιμενικό, επειδή του λείπουν σκάφη και υποδομές, καλεί η Ιταλία τις διασωστικές οργανώσεις.

Στις 11 Μαΐου, το λιβυκό Λιμενικό παραλίγο να διεμβολίσει το διασωστικό πλοίο της Sea-watch την ώρα που διέσωζε μετανάστες.

Οι Λίβυοι εμφανίστηκαν από το πουθενά, παρ’ όλο που βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα, απαγόρεψαν στους διασώστες να συνεχίσουν την επιχείρηση και γύρισαν με τη βία όλους τους πρόσφυγες πίσω στη Λιβύη.

Στις 26 Μαΐου, τo λιβυκό Λιμενικό πυροβόλησε εναντίον του σκάφους του ιταλικού Λιμενικού σε διεθνή ύδατα και αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη. Όπως είπαν οι Λίβυοι, το πέρασαν για βάρκα με πρόσφυγες.

Ρατσισμός στο κόκκινο

Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί, καθώς από τον Απρίλιο το ιταλικό Λιμενικό έχει αποτραβηχτεί από την περιοχή, έπειτα από την τεράστια πολιτική πίεση που δέχεται στο εσωτερικό της Ιταλίας. Βοηθά μόνο σε περιπτώσεις ανάγκης, γεγονός που σημαίνει ότι χρειάζονται 12 ώρες να φτάσουν στην περιοχή από τη στιγμή που θα τους καλέσουμε.

Η Frontex και ο ευρωπαϊκός στόλος της Επιχείρησης «Σοφία» έχουν μειώσει δραστικά τον αριθμό των πλοίων τους. Οι διασωστικές οργανώσεις έχουν αφεθεί μόνες τους, τη στιγμή που δέχονται ολομέτωπη επίθεση από τα μέσα ενημέρωσης με κατασκευασμένες ειδήσεις, φωτομοντάζ και πλαστά στοιχεία.

Το κράτος συγκρότησε ειδική επιτροπή στη Βουλή για τις διασωστικές οργανώσεις και μας έχει καλέσει ήδη δύο φορές για ακρόαση. Η αντιμεταναστευτική υστερία στην Ιταλία χτυπάει κόκκινο, ο ακροδεξιός ρατσιστικός λόγος κυριαρχεί.

Η βασική θέση της Frontex και του ιταλικού κράτους είναι ότι οι διασωστικές οργανώσεις είμαστε πόλος έλξης μεταναστών και προσφύγων και ότι συνεργαζόμαστε με τους Λίβυους διακινητές. Μας αποκαλούν «ταξί για την εισβολή των παράνομων μεταναστών». Σε κάθε λιμάνι, οι αρχές μάς κάνουν εξονυχιστικό έλεγχο και προσπαθούν να βρουν στοιχεία για να μας συνδέσουν με τους διακινητές.

Ως αποκορύφωμα της πίεσης, στις 28 Ιουνίου η Ιταλία απείλησε ότι θα κλείσει τα λιμάνια της στα πλοία των διασωστικών οργανώσεων που δεν είναι ιταλικές και δεν θα επιτρέπει στους διασωθέντες να αποβιβάζονται.

Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: πλήρης ανάθεση των επιχειρήσεων διάσωσης στο λιβυκό λιμενικό, πίσω από το οποίο βρίσκονται ομάδες που έχουν το ελεύθερο να αναχαιτίζουν τις βάρκες και να επιστρέφουν τους πρόσφυγες στην κτηνωδία των λιβυκών κέντρων κράτησης, εφαρμόζοντας την αντιπροσφυγική και αντιμεταναστευτική πολιτική της Ε.Ε., που έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο στο πιο θανατηφόρο θαλάσσιο πέρασμα του κόσμου, με περισσότερους από 5.000 καταγεγραμμένους νεκρούς το 2015 και πολύ περισσότερους μη καταγεγραμμένους.

Ψήφισμα της 4ης Ευρωμεσογειακής συνδιάσκεψης για το προσφυγικό

 

 

Πρόσφυγες και ντόπιοι εργάτες ενωμένοι

 

[Πολύ σημαντική υπήρξε η συζήτηση για το Προσφυγικό, την Kυριακή 28 Mαΐου, τρίτη ημέρα της Eπείγουσας 4ης Eυρω-μεσογειακής διεθνιστικής συνδιάσκεψης. H σ. Kατερίνα Mάτσα, εκ μέρους του EEK έκανε την εισήγηση, ενώ η σ. Nτίνα Pέππα μίλησε εκ μέρους του Συντονισμού για το Προσφυγικό - Mεταναστευτικό. Παρακάτω δημοσιεύουμε την εισήγηση της Kατ. Mάτσα.]

 

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και η διάλυση των κρατών και των χωρών (Ιράκ,  Αφγανιστάν, Λιβύη,  Συρία) δημιούργησαν τεράστια κύματα προσφύγων, που έφυγαν από τις χώρες τους για να σώσουν τη ζωή τους, περνώντας μέσω Τουρκίας στα ελληνικά νησιά.

Μόνο για το 2015 ο αριθμός τους ξεπέρασε τις 800.000. Και μπορεί η επαίσχυντη συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας στις 18-3-2016 να μείωσε τις προσφυγικές ροές  προς τα ελληνικά νησιά, τις αύξησε όμως από την Αφρική, μέσω της Λιβύης, στην Ιταλία. Φέτος πνίγηκαν περί τις 10.000 περισσότεροι από πέρυσι, ενώ τα ναυάγια και οι πνιγμοί ξεπερνούν, μόνο στο πρώτο τετράμηνο του 2017, τα 1.300 άτομα, και, συγχρόνως, τα κυκλώματα της μαφίας κερδοσκοπούν άγρια πάνω στον πόνο τους.

Η πλήρης ευθυγράμμιση της κυβέρνησης Σύριζα - Ανέλ με τις απαιτήσεις της Ευρώπης - φρούριο μέσα από  την εφαρμογή αυτής της βάρβαρης συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας και το οριστικό κλείσιμο του "βαλκανικού διαδρόμου" προς τις ευρωπαϊκές χώρες, διαμόρφωσε μια κατάσταση εγκλωβισμού 60.000 προσφύγων στην Ελλάδα.

Στα κέντρα υποδοχής (hot spots) που δημιουργήθηκαν στα ελληνικά νησιά (Λέσβος, Χίος, Λέρος, Κως, Σάμος) οι πρόσφυγες, με βάση τις εντολές της ΕΕ, διαχωρίζονται σε «πρόσφυγες», όσοι προέρχονται από το Ιράκ και τη Συρία, και σε «οικονομικούς μετανάστες», όσοι προέρχονται από τις υπόλοιπες χώρες, οι οποίοι δεν έχουν ούτε το δικαίωμα αίτησης ασύλου. Η πολιτική γραμμή είναι να επαναπροωθούνται όλοι, πρόσφυγες και μετανάστες στην Τουρκία, η  οποία με βάση την επαίσχυντη αυτή συμφωνία χαρακτηρίζεται "ασφαλής τρίτη χώρα".

Η στρατιωτικοποίηση του προσφυγικού προβλήματος μέσα από την εμπλοκή του ΝΑΤΟ και της FRONTEX στο Αιγαίο έγινε για να εμποδίσει τις προσφυγικές ροές που συνεχίζονται όσο συνεχίζεται το πολεμικό σφαγείο και να διευκολύνει τις επαναπροωθήσεις όσων καταφέρουν να γλιτώσουν από τις βόμβες στην ξηρά και τον πνιγμό στη θάλασσα του Αιγαίου.

Τα κέντρα υποδοχής, στην ουσία τους κέντρα κράτησης, όπου πρέπει να γίνουν οι αιτήσεις ασύλου των προσφύγων, με υπηρεσίες χωρίς επαρκές προσωπικό, υπολειτουργούν δραματικά μέσα σε ένα λαβύρινθο γραφειοκρατικών διαδικασιών, στοιβάζοντας σε άθλιες συνθήκες χιλιάδες πρόσφυγες ανάμεσά τους και πολλά παιδιά. Οι πρόσφυγες που έφτασαν πριν το Μάρτη του 2016 και βρίσκονται στην ενδοχώρα, διαμένουν στα "κέντρα φιλοξενίας", περίπου 44 σε όλη τη χώρα, σε στρατοπεδικές συνθήκες, διάσπαρτα σε όλη τη χώρα, σε παλιούς στρατώνες, εγκαταλελειμμένα εργοστάσια ή άλλες εγκαταστάσεις, σε κτίρια που δεν χρησιμοποιούνται πια ή και σε υπαίθριους χώρους, μέσα σε containers ή σκηνές, μακριά συνήθως απο κατοικημένες περιοχές. Λίγοι διαμένουν σε ξενοδοχεία και σπίτια, στα πλαίσια προγραμμάτων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ που και αυτά έχουν ημερομηνία λήξης. Τα κέντρα φιλοξενίας λειτουργούν ως κέντρα συντονισμού και ελέγχου των κινήσεων των προσφύγων, ενώ σε κάποια από αυτά ο έλεγχος γίνεται από το Στρατό.

Λιγότεροι, περί τις 2.000, πρόσφυγες διαμένουν σε πιο ανθρώπινες συνθήκες, σε αυτοδιαχειριζόμενες καταλήψεις στέγης, σε εγκαταλελειμμένα δημόσια κτίρια, ξενοδοχεία, σχολεία κ.λπ., στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο του Κινήματος Αλληλεγγύης και βρίσκονται στο στόχαστρο της κατασταλτικής πολιτικής της κυβέρνησης, με τρεις από αυτές τις καταλήψεις να έχουν ήδη εκκενωθεί από την αστυνομία, κατ’ απαίτηση της Εκκλησίας, ιδιοκτήτριας των κτιρίων. Μια άλλη κατάληψη στην Αθήνα, σε κτίριο που ανήκει στον Ερυθρό Σταυρό, εκκενώθηκε και αυτή, κατ’ απαίτησή του, από την αστυνομία.

Η διαχείριση αυτών των κέντρων έχει ανατεθεί από την ελληνική κυβέρνηση σε εκατοντάδες ΜΚΟ, ελληνικές και ευρωπαϊκές, που χρηματοδοτούνται, μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, κατευθείαν από την ΕΕ.

Οι ΜΚΟ στο όνομα της ανθρωπιστικής δράσης, έχουν επιβάλλει ένα καθεστώς ελέγχου και καταπίεσης των προσφύγων, μέσα σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, λειτουργώντας παράλληλα ως "όχημα" ιδιωτικοποίησης του κράτους πρόνοιας στην Ελλάδα. Έχουν ανεπαρκές σε εκπαίδευση, κακοπληρωμένο προσωπικό που δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις βασικές βιοτικές ανάγκες των προσφύγων. Οι μεγάλες ελλείψεις σε γιατρούς, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους κ.α. και οι ανεπαρκείς φροντίδες υγείας δημιουργούν κινδύνους ακόμα και για τη ζωή των προσφύγων. Το φαγητό που προσφέρουν είναι λίγο και κακής ποιότητας, ενώ αναφέρονται συχνά κρούσματα τροφικής δηλητηρίασης. Επιπλέον, όπως καταγγέλθηκε πρόσφατα κατευθείαν στις υπηρεσίες της ΕΕ, σε ΜΚΟ υπήρξαν κρούσματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης νεαρών προσφύγων!

Σε κάθε περίπτωση ο ρόλος των ΜΚΟ, σε συνεργασία με το κράτος και συχνά υποκαθιστώντας το, στη διαχείριση του προσφυγικού, στο όνομα της "ανθρωπιστικής" τους δράσης, λειτουργεί ως "όχημα" ιδιωτικοποίησης του ίδιου του κράτους πρόνοιας.

Η ελληνική κυβέρνηση αποδείχθηκε ανίκανη να διαχειρισθεί τα ευρωπαϊκά κονδύλια για την υποδοχή και τις συνθήκες διαμονής και διαβίωσης των προσφύγων. Είναι χαρακτηριστικό, ότι από τα 44 εκ. ευρώ που διατέθηκαν ήδη από την ΕΕ μόνο το 1% χρησιμοποιήθηκε για την υποδοχή και τις συνθήκες διαμονής των προσφύγων, ενώ το υπόλοιπο για τις δαπάνες του Πολεμικού Ναυτικού για τη "διάσωση" των προσφύγων. Έτσι κινδυνεύει να μην γίνει δυνατή η απορρόφηση του υπόλοιπου των 509 εκ. ευρώ που έχουν εγκριθεί από την ΕΕ για το 2014-2020! Είναι φανερό ότι τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η ΕΕ, διαχειρίζεται το πρόβλημα των προσφύγων σαν ένα πρόσθετο βάρος που πρέπει να το ξεφορτωθούν!

Αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης και της ανικανότητας της ελληνικής κυβέρνησης και των υπηρεσιών της είναι οι τραγικές συνθήκες ζωής των προσφύγων, που προστίθενται στην ανεργία, την έλλειψη οικονομικών πόρων, την καταπάτηση των βασικών δικαιωμάτων τους τόσο από τις κρατικές αρχές όσο και από τους υπευθύνους των ΜΚΟ, τις δυσκολίες επικοινωνίας με τον ντόπιο πληθυσμό λόγω γλώσσας και απομόνωσης των στρατοπέδων, τις δυσκολίες προσαρμογής στης τοπική κουλτούρα, τις γραφειοκρατικές δυσκολίες στην αίτηση ασύλου, την αγωνία για τα μέλη των οικογενειών τους που χάθηκαν,  που έμειναν στη χώρα προσέλευσης ή που βρίσκονται ήδη σε ευρωπαϊκή χώρα και δεν υπάρχει επικοινωνία, την καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων τους στην Υγεία και στην Παιδεία, τις ξενοφοβικές και ρατσιστικές εκδηλώσεις σε βάρος τους που παίρνουν πολλές μορφές, μεταξύ των οποίων και οι δυσκολίες φοίτησης των προσφυγόπουλων στα ελληνικά σχολεία λόγω ξενοφοβίας γονέων, που υποκινούνται από τη Χρυσή Αυγή. Ειδικά για το θέμα της φοίτησης στα σχολεία, η κυβερνητική πολιτική επιβάλλει τη φοίτηση των νηπίων σε σχολεία που λειτουργούν μέσα στα κέντρα κράτησης και για τα μεγαλύτερα παιδιά σε κανονικά σχολεία αλλά τις απογευματινές ώρες, αφού φύγουν οι ντόπιοι μαθητές, μέτρο που οδηγεί στην γκετοποίηση του προσφυγικού μαθητικού πληθυσμού, εντείνοντας τις προκαταλήψεις και την ξενοφοβία.

Στο μεταξύ, η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε με την ευρωπαϊκή πρόταση επανενεργοποίησης του κανονισμού του Δουβλίνου για την επιστροφή στην Ελλάδα των προσφύγων που είχαν κάνει αίτηση ασύλου στην Ελλάδα, αλλά κατάφεραν να εγκατασταθούν ήδη σε χώρες της ΕΕ. Πρότεινε επίσης τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού απελάσεων από την Ελλάδα στις χώρες προέλευσης. Ο ΟΗΕ ανακοίνωσε πρόσφατα ότι πρόκειται να διακόψει άμεσα την χρηματοδότηση όλων των άλλων υπηρεσιών για τους πρόσφυγες, πλην εκείνων που αφορούν την προετοιμασία επιστροφής τους στην Τουρκία. Την ίδια στιγμή η συμφωνία μετεγκατάστασης καρκινοβατεί, αφού οι ευρωπαϊκές χώρες δεν δέχονται να την εφαρμόσουν. Από τις 160.000 που δικαιούνται μόνο 18.000 έχουν μεταφερθεί από την Ελλάδα και την Ιταλία σε χώρες της ΕΕ, ενώ η Αυστρία, η Ουγγαρία και η Πολωνία δεν δέχονται καθόλου πρόσφυγες. Το ίδιο ισχύει και με τη διαδικασία επανένωσης των οικογενειών που γίνεται με τόσο αργό ρυθμό ώστε οι 2.400 πρόσφυγες που τη δικαιούνται θα φτάσουν στη Γερμανία -όπου η Μέρκελ ενόψει των γερμανικών εκλογών παίζει το αντιπροσφυγικό χαρτί και από τον Απρίλη 2017 δέχεται μόνο 70 πρόσφυγες το μήνα-, μετά από 3 χρόνια.

Αυτός ο εγκλωβισμός των προσφύγων που αποκτά πια μόνιμο χαρακτήρα ενθαρρύνει τη ναζιστική βία, τις ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες, τις επιθέσεις ταγμάτων εφόδου της ΧΑ στα νησιά που δέχονται πρόσφυγες, με πρόσφατο κρούσμα τους τραυματισμούς προσφύγων, γυναικών και trans στη Λέρο υπό την κάλυψη της αστυνομίας. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι πρόσφυγες γίνονται ευάλωτοι ψυχικά και πολλοί παρουσιάζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, φοβίες, καταθλίψεις, κρίσεις πανικού, ψυχωτικές εκδηλώσεις. Ενώ αναφέρονται συχνά απόπειρες αυτοκτονίας και χάνονται ανθρώπινες ζωές.

Όμως στο πλευρό τους όλα αυτά τα θύματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας έχουν το κίνημα κοινωνικής αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε κυρίως στα νησιά αλλά και στην ενδοχώρα, ένα κίνημα δυνατό, απ’ όλο το λαό αρχικά που έχει γνωρίσει την προσφυγιά στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν ένα εκατομμύριο πρόσφυγες έφυγαν κυνηγημένοι από τη Μικρά Ασία και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.

Τον τελευταίο χρόνο το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα από τον Συντονισμό σωματείων και Συλλογικοτήτων στα πλαίσια του κοινού αγώνα ντόπιων και προσφύγων ενάντια στην κυβέρνηση, την κρατική καταστολή, το ρατσισμό και τον φασισμό.

Το προσφυγικό ζήτημα είναι ταξικό ζήτημα και οι πρόσφυγες συμμετέχουν στον κοινό αγώνα ως πολιτικά υποκείμενα, ενάντια σε κάθε πνεύμα φιλανθρωπίας. Το ΕΕΚ συμμετέχει στο "Συντονισμό" μέσα από τις αυτοδιαχειριζόμενες δομές Κοινωνικής Αλληλεγγύης, τα Κοινωνικά Ιατρεία και Φαρμακεία, στον κοινό αγώνα ντόπιων και ξένων για σεβασμό όλων καταπατημένων δικαιωμάτων τους.

  • το δικαίωμα σε αξιοπρεπή κατοικία
  • σταθερή και ικανοποιητικά αμειβόμενη εργασία
  • δημόσια και δωρεάν Παιδεία και Υγεία
  • άμεση χορήγηση ασύλου σε όσους θέλουν να υποβάλουν αίτηση για άσυλο.
  • άμεσο κλείσιμο των κέντρων κράτησης, ανοιχτή φιλοξενία σε κανονικά σπίτια και στα χιλιάδες άδεια κτίρια του δημοσίου, με μικρό αριθμό φιλοξενούμενων και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.
  • πλήρης ένταξη των προσφύγων στον κοινωνικό ιστό της χώρας και φοίτηση των παιδιών στα κανονικά σχολεία.
  • ενάντια στην κατάσταση διαρκούς έκτακτης ανάγκης, ενάντια στην στρατιωτικοποίηση και τη στρατοπεδοποίηση του προσφυγικού
  • ενάντια στις βίαιες απωθήσεις στο Αιγαίο και τις βίαιες επαναπροωθήσεις στην Τουρκία
  • ενάντια στην κρατική καταστολή, τα μνημόνια, την ξενοφοβία, το ρατσισμό, την ΧΑ, την Ευρώπη-φρούριο οικοδομούμε ένα διεθνιστικό, αντιπολεμικό, αντιϊμπεριαλιστικό, επαναστατικό κίνημα:
  • Άμεση κατάργηση της επαίσχυντης συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας.
  • Άμεση διακοπή της με κάθε τρόπο συμμετοχής της Ελλάδας στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Μ. Ανατολή.
  • για σύνορα ανοιχτά, πέρα από έθνη, θρησκείες και φυλές, σε μια Ευρώπη Ενωμένη σοσιαλιστική.

28/5/2017

  •  

86η Συνέλευση ΔΟΕ: Οι πρόσφυγες στα πρωινά σχολεία!

86η Συνέλευση ΔΟΕ: Οι πρόσφυγες στα πρωινά σχολεία!


Στις 23 και μέχρι τις 26 Ιούνη έγινε η 86η Συνέλευση της ΔΟΕ, της ομοσπονδίας των δασκάλων. Στο Συνέδριο των 609 αντιπροσώπων υπήρχαν μια σειρά κρίσιμα ζητήματα, μεταξύ των οποίων η αξιολόγηση και η εκπαίδευση των προσφύγων. Η συνέλευση τελείωσε με την εκλογή του νέου ΔΣ και των αντιπρόσωπων της ΔΟΕ στην ΑΔΕΔΥ.
Τις μέρες που προηγήθηκαν του συνεδρίου, σε πολλούς συλλόγους της χώρας πραγματοποιήθηκε κινητοποίηση ενάντια στην συμπλήρωση δελτίων αξιολόγησης για την τοποθέτηση διευθυντών σχολείων. Το αποτέλεσμα είναι η ακύρωση της όλης διαδικασίας, μιας μεθόδευσης να περάσει η αξιολόγηση από την «πίσω πόρτα», μέσα από χαρτιά που καλούνταν να συμπληρωθούν μόνο από τους μόνιμους και όχι από όλους τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς.
Σημαντικό ζήτημα του Συνεδρίου αποτελούσε η θέση της Ομοσπονδίας για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων. Η Κυβέρνηση σε μια εκδήλωση κρατικού ρατσισμού, στη χρονιά που πέρασε απέκλεισε τα προσφυγάκια από την πρωινή ζώνη, ιδρύοντας προγράμματα διαχωρισμού των παιδιών με πολλούς περιορισμούς και ελλείψεις, με μόνο 2000 από τα τουλάχιστον 15000 προσφυγάκια να τα έχουν παρακολουθήσει. Η απόφαση της ΔΟΕ αντιτίθεται στην Κυβέρνηση διεκδικώντας την εγγραφή όλων των παιδιών στην πρωινή ζώνη. Μέσα στις τοποθετήσεις της δεξιάς ΔΑΚΕ και του ΔΗΣΥ (ΠΑΣΚ) ωστόσο, ακούστηκε η φωνή της αστικής βαρβαρότητας. Η παράταξη ΑΕΚΚΕ (Ανεξάρτητοι, πρώην ΠΑΣΚ) έφτασε να πει ότι πρέπει να ισχύσει διαφορετικό καθεστώς όσον αφορά στην εκπαίδευση προσφύγων στα νησιά του Αιγαίου από ό,τι στην υπόλοιπη χώρα. Οι Παρεμβάσεις υπερασπίστηκαν τη διεκδίκηση της χωρίς όρους και προϋποθέσεις ένταξης όλων των προσφύγων και μεταναστών στην πρωινή ζώνη, συγκεντρώνοντας επιθέσεις της ΔΑΚΕ και ΔΗΣΥ. Στην ψηφοφορία που ακολούθησε, επικράτησε η θέση των Παρεμβάσεων, για άμεση εγγραφή στην πρωινή ζώνη όλων των προσφυγόπουλων, τον Σεπτέμβρη. Το ΚΚΕ χωρίς να καταψηφίζει αυτή τη θέση και χωρίς να κατεβάζει κάποια άλλη, ψήφισε λευκό, στο όνομα της ανάγκης να εξασφαλιστούν πρώτα οι κατάλληλες προϋποθέσεις (χρηματοδότηση, προσλήψεις κ.τ.λ.) για αυτό το σκοπό.
Το Συνέδριο αποτελούνταν από αντιπροσώπους στην πλειοψηφία τους εκλεγμένους μέσα στην πολιτική προσπάθεια της δεξιάς ΝΔ να δυναμώσει την παρουσία της. Η μάχη για τη θέση της καρέκλας, κυρίως από τη δεξιά και την ΠΑΣΚ έφτασε στο αποκορύφωμά της. Μέσα σε αυτό το τοπίο της κρίσης, το αποτέλεσμα, δείχνει μια στάσιμη κατάσταση όσον αφορά στις έδρες του Δ.Σ αλλά αρκετές αυξομειώσεις στις ψήφους σε σχέση με το 2015. Έτσι η ΔΑΚΕ ανεβαίνει σε ψήφους και διατηρεί τις 3 έδρες (182 ψήφους), η ΠΑΣΚ-ΔΗΣΥ ανεβαίνει σε ψήφους και διατηρεί τις 2 έδρες (123 ψήφους), οι Παρεμβάσεις πέφτουν σε ψήφους και παραμένουν στις 2 έδρες (114 ψήφους), η ΑΣΕ-ΚΚΕ μένει στάσιμη στις 2 έδρες και τις ψήφους (88), η ΕΡΑ/ΣΥΡΙΖΑ μένει στη 1 έδρα, επανακτώντας την έδρα της από την Πρωτοβουλία-ΛΑΕ και η ΑΕΕΚΕ χάνει ψήφους και διατηρεί τη 1 έδρα (44 ψήφους). Την αντίστοιχη δύναμη συγκέντρωσαν και τα διαφορετικά σχέδια δράσης που κατατέθηκαν, με αυτό των Παρεμβάσεων να λέει μεταξύ άλλων για απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στο ενδεχόμενο εφαρμογής των μνημονιακών μέτρων στην εκπαίδευση και κινητοποιήσεις από την αρχή του Σεπτέμβρη, ενάντια στην κάλυψη των αναγκών της ειδικής αγωγής και των ειδικοτήτων από μόνιμους εκπαιδευτικούς.
Ε.Α

Ο ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΕΝΘAPPYNEI TH NAZIΣTIKH BIA

Η πάλη ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό

είναι το πρώτο καθήκον σε Eλλάδα και Eυρώπη

 

Κάθε μέρα που περνάει, όλο και πιο ασφυκτικές και χωρίς προοπτική διεξόδου γίνονται οι συνθήκες εγκλωβισμού των προσφύγων στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που επιχειρούν να ανακάμψουν οι ξενόφοβες και ρατσιστικές αντιδράσεις, ως επί το πλείστον οργανωμένες από το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής.

Την ίδια στιγμή που κλιμακώνονται οι οργανωμένες ρατσιστικές επιθέσεις στους μετανάστες που εργάζονται στην περιοχή του Ασπρόπυργου (σε αγροτικές καλλιέργειες, βιομηχανίες και αλλού), οργανωμένα «τάγματα εφόδου» κάνουν την επανεμφάνισή τους στο πολύπαθο νησί της Λέρου, όπου, επί τρεις συνεχείς μέρες (στις 2, 3 και 4 Μαΐου) έκαναν, με πλήρη αστυνομική κάλυψη, διαδοχικές επιθέσεις.

Την πρώτη φορά επιτέθηκαν τη νύχτα και τραυμάτισαν σοβαρά, με ρόπαλα και μαχαίρια, πρόσφυγες που επέστρεφαν στο hotspot (τρεις εκ των οποίων αρκετά σοβαρά, ώστε να χρειαστεί να παραμείνουν για νοσηλεία στο νοσοκομείο). Την επόμενη μέρα σε δυο πρόσφυγες τρανς που γυρνούσαν στο διαμέρισμα στο οποίο τις φιλοξενεί η Ύπατη Αρμοστεία, μια εκ των οποίων φέρει ένα τραύμα κατακόρυφο σε όλη την πλάτη της. Και την επόμενη, πάλι στη νύχτα, σε πρόσφυγες που ήταν σε παραλία, από τους οποίους, εκτός των σοβαρών τραυματισμών που τους προκάλεσαν (με αποτέλεσμα να χρειαστεί τέσσερις από αυτούς να νοσηλευτούν), τους έκλεψαν τα χρήματα, την κάρτα αναβολής απέλασης κ.λπ.

Σε σχετική ανακοίνωσή του, το Δίκτυο Ομάδων Αλληλεγγύης Δωδεκανήσου δηλώνει ότι «πρόκειται για τα ίδια χέρια που χτύπησαν πέρσι τον Ιούλιο στη Λέρο, που στοχοποίησαν αλληλέγγυους, που έσπειραν το ρατσιστικό τους μίσος και σε άλλα νησιά της Δωδεκανήσου… τέτοιες ενέργειες δεν θα γίνουν ανεκτές. Καλούμε τους νησιώτες ν’ απομονώσουν τις ρατσιστικές, ξενοφοβικές, φασιστικές, χρυσαυγίτικες φωνές, που επιδιώκουν να δηλητηριάζουν συνειδήσεις και να μπολιάζουν ιδιαίτερα τη νέα γενιά με άγρια ένστικτα ανθρωποφαγίας και βαρβαρότητας»

Η αστυνομία, ως συνήθως σκόπιμα αδρανής, εδέησε, μετά δύο μέρες, να κάνει 8 συλλήψεις, για τα συμβάντα της πρώτης μέρας, όταν είχε παρέλθει τα αυτόφωρο και, καθώς οι πρόσφυγες φοβούνταν να υποβάλλουν μηνύσεις, οι συλληφθέντες  αφέθηκαν ελεύθεροι, χωρίς, στο υλικό που συντάχθηκε να υπάρξει η παραμικρή αναφορά στο «ρατσιστικό κίνητρο». Για τις επιθέσεις των επόμενων ημερών… ουδέν.

Ο Δήμαρχος του νησιού Μ. Κόλιας, που έχει εκφράσει επανειλημμένα την ξενόφοβη και ρατσιστική του πολιτική στάση (κάνοντας, μάλιστα, πρόπερσι έκκληση για δημιουργία στη Λέρο μιας Αμυγδαλέζας με «ανθρώπινο πρόσωπο»), έσπευσε να καταδικάσει, λεκτικά, τα συμβάντα, καλώντας, ταυτόχρονα, τους δράστες «να παρουσιαστούν αμέσως προκειμένου να υπάρξει επιείκεια στις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές»!

Οι «ομάδες εφόδου» στη Λέρο υπάρχουν από πέρσι το καλοκαίρι όταν, μέχρι το τέλος του 2016, έκαναν με τα μηχανάκια τους περιπολία τα βράδυα και χτυπούσαν πρόσφυγες που κυκλοφορούσαν έξω από το hotpot, ή επέστρεφαν σε αυτό. Κανείς δεν έκανε απολύτως τίποτα. Ήταν σαν το «κρυφό μυστικό» του νησιού, περίπου όπως παλιότερα το ψυχιατρείο. Ανθρωποι που είχαν εκφράσει τη έμπρακτη αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες ήταν και είναι, υπό άμεση ή έμμεση απειλή.

Η επανεμφάνισή τους δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την προσπάθεια της Χρυσής Αυγής, μετά την απλώς τακτική υποχώρηση των ορατών περιστατικών ρατσιστικής βίας, λόγω των δικαστικών διώξεων, να επανέλθει στο προσκήνιο με αυτό που την συνιστά ως οντότητα, την εξοντωτική βία κατά όλων των «διαφορετικών», των «ξένων», των καταπιεσμένων κοινωνικών στρωμάτων, προς όφελος των ταξικών συμφερόντων (εφοπλιστών, μεγάλου κεφαλαίου, μεγαλοαγροτών και άλλων) των οποίων αποτελεί εκτελεστικό όργανο.

Είναι γνωστοί ποιοι είναι οι 15-20 με τα μηχανάκια, ο ένας γιος παλιού υπαλλήλου του ΚΘΛ (με γνωστό ιστορικό ακραίας βίας κατά των ασθενών), άλλοι που δουλεύουν στα μαγαζιά των γονιών τους κ.λπ. Είναι μικρό το νησί και όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Μόνο η αστυνομία του Τόσκα κάνει ότι… «δεν ξέρει». Και μάλιστα, την ίδια στιγμή που ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής έχουν επανειλημμένα επισκεφθεί τη Λέρο για να οργανώσουν και να κατευθύνουν συγκεκριμένα αυτούς που κατάφεραν να χειραγωγήσουν και να στρατολογήσουν. Τώρα, η όποια πιθανότητα ποινικής δίωξης των χρυσαυγίτικων ομάδων στη Λέρο επαφίεται σε δικηγόρο της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που πήγε επιτόπου για να πάρει εξουσιοδοτήσεις από τους πρόσφυγες που δέχτηκαν τις επιθέσεις και φοβούνται να καταθέσουν οι ίδιοι μηνύσεις, μήπως και προχωρήσει η όλη υπόθεση.

Σε σύνδεση με αυτό να σημειωθεί ότι πέρσι, οι φωνές κάποιων (όχι της πλειονότητας) «κατοίκων» (από κοινού με τη διεύθυνση ενός σχολείου) απέτρεψαν την είσοδο των προσφυγόπουλων στα σχολεία, ακόμα τις απογευματινές ώρες, ενώ φέτος, άρκεσαν οι φωνές μόλις πέντε «κατοίκων» για να δεχτεί ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας, που είχε μεταβεί επί τούτου στη Λέρο, ότι και φέτος δεν θα γίνουν δεκτά τα προσφυγόπουλα στα σχολεία («για να μην τα χαλάσουμε με τους ντόπιους») - ενώ, αυτή τη φορά, ο διευθυντής ενός άλλου σχολείου, του Δημοτικού στο Λακκί, ήταν θετικός στην υποδοχή τους. Ομοίως αρνητική για τα προσφυγόπουλα ήταν, πέρσι και φέτος, η κατάσταση στην Κω.

Και ενώ αυτό το κράτος -το οποίο απλώς διαχειρίζεται και στο οποίο συγκυβερνά η «πρώτη φορά αριστερά»- δείχνει καθαρά πώς υποθάλπει, καλύπτει και δομικά συνεργεί με τους φασίστες, η Ευρώπη-φρούριο, στην υπηρεσία της οποίας λειτουργεί η κυβέρνηση Σύριζα-Ανελ, γίνεται κάθε μέρα και πιο απορριπτική για τους πρόσφυγες. Από τη μια, καθώς με την -προς το παρόν- λειτουργία της (κατάπτυστης) συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, έχει μειωθεί αισθητά η ροή μέσω του διαδρόμου από τα ελληνικά νησιά, υπήρξε, όπως ήταν αναμενόμενο, μεγάλη αύξηση των προσφυγικών ροών από την Αφρική, μέσω Λιβύης προς Ιταλία - περίπου 10.000 περισσότερες αφίξεις σε σχέση με πέρσι. Με τα ναυάγια και τους πνιγμούς να συνεχίζονται αμείωτα και να έχουν  φτάσει, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, τους 1300 μέσα στους πρώτους τέσσερις μήνες της φετινής χρονιάς. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ περισσότεροι.

Μια ενέργεια άκρως αποκαλυπτική για την, ξεκάθαρα πλέον, αντιπροσφυγική/ αντιμεταναστευτική πολιτική της «πρώτης φοράς αριστεράς» είναι το αίτημα που υπέβαλαν οι Μουζάλας και Τόσκας στον Επίτροπο της ΕΕ Δ. Αβραμόπουλο να δημιουργηθεί ευρωπαϊκός μηχανισμός απελάσεων από την ελληνική επικράτεια στις χώρες προέλευσης και να ασκηθεί πίεση στις χώρες αυτές, ώστε να επισπευστούν οι διαδικασίες απέλασης των πολιτών τους που βρίσκονται στην Ελλάδα. Και, ταυτόχρονα, ο Αβραμόπουλος τους ζήτησε να δημιουργηθούν άμεσα κέντρα κράτησης προσφύγων στη Χίο και στη Σάμο (στην Κω ήδη υπάρχει), πράγμα που οι Συριζαίοι υπουργοί δέχτηκαν αμέσως και υποσχέθηκαν την ταχεία ίδρυσή τους. Με την ίδια ευκολία αποδέχτηκαν την επανενεργοποίηση του μηχανισμού του Κανονισμού του Δουβλίνου βάσει του οποίου θα επιστρέφονται στην Ελλάδα οι πρόσφυγες που προσπάθησαν να εγκατασταθούν σε άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ παρόλο που είχαν υποβάλει αίτημα ασύλου εδώ.

Οπως και στο τέταρτο μνημόνιο, έτσι και εδώ, ο Σύριζα λέει «ναι σε όλα».

Τη ίδια στιγμή, η Γερμανία αλλάζει με γοργούς ρυθμούς ρότα, ενόψει και των εκλογών, στις οποίες η Μέρκελ πρέπει να δείξει σκληρό αντιπροσφυγικό προφίλ για να τραβήξει ψήφους από την ακροδεξιά, πρωτίστως, όμως, γιατί πέρασε και ολοκληρώθηκε η (αρχική) φάση αξιοποίησης των όποιων προσφύγων, ιδιαίτερα από Συρία, είχαν τις δέουσες εργασιακές δεξιότητες για την ένταξή τους (ή τον εγκλωβισμό τους) στις διαδικασίες της κερδοφορίας του Γερμανικού κεφαλαίου (αυτό κρυβόταν πίσω από το εντέχνως προβαλλόμενο τότε φιλοπροσφυγικό προφίλ της Μέρκελ).

Πιο πρόσφατη εξέλιξη είναι οι φραγμοί στην ίδια την διαδικασία της επανένωσης οικογενειών, που από τον Απρίλιο (και για το προσεχές μέλλον), άρχισαν να είναι το πολύ για 70 άτομα το μήνα (από 370 τον Φεβρουάριο και 540 το Μάρτιο). Τη στιγμή που υπάρχουν, ήδη από το Νοέμβριο 2016, 2400 πρόσφυγες των οποίων έχει εγκριθεί η επανένωση με την οικογένειά τους στη Γερμανία, με το ρυθμό των 70, αντί για το μάξιμουμ των 6 μηνών αναμονής για τα ταξίδι, που προβλέπουν οι ισχύοντες κανονισμοί, κάποιοι θα χρειαστεί να περιμένουν έως και τρία χρόνια, παραμένοντας εγκλωβισμένοι στα στρατόπεδα, ή στην αβεβαιότητα των ξενοδοχείων και των σπιτιών της Υπατης Αρμοστείας - που κανείς δεν ξέρει πόσο θα διαρκέσουν ως προγράμματα. Ηδη από πέρσι, η Γερμανία έχει θεσμοθετήσει την υποχρέωση καθενός/μιάς που αιτείται επανένωση με την οικογένειά του/της να έχει, ως προϋπόθεση, τουλάχιστον δυο χρόνια στη Γερμανία, να έχει άσυλο και να αποδείξει ότι «μπορεί να ζήσει την οικογένεια με την οποία θέλει να επανενωθεί»! - δηλαδή, «να έχει δουλειά και σπίτι». Για τους ασυνόδευτους ανήλικους, που, σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούν να τα έχουν όλα αυτά, είναι σαφές ότι οικογενειακή επανένωση δεν υφίσταται.

Οσο για την περιβόητη επανεγκατάσταση (relocation) συνεχίζει να είναι απολύτως ισχνή, με πολλές χώρες της ΕΕ (Ουγγαρία, Αυστρία, Πολωνία κ.λπ.) να την αρνούνται πλήρως και τις υπόλοιπες να δέχονται περιστασιακά μικρούς αριθμούς, απλώς για το θεαθήναι.

Ετσι, ο εγκλωβισμός στην Ελλάδα (όπως, αντίστοιχα, στην Ιταλία) αποχτά μόνιμο χαρακτήρα, μιας εσαεί στρατοπεδικής διαχείρισης, με πλήρη στέρηση δικαιωμάτων, αφόρητες συνθήκες καθημερινότητας, έλλειψη πόρων για την επιβίωση, κατοικίας και εργασίας, προσχηματική πρόσβαση στην Παιδεία και την Υγεία - ένας θεσμικός ρατσισμός που εκτρέφει τον χρυσαυγίτικο ρατσισμό μέσα σε κονιορτοποιημένα, απελπισμένα και χωρίς ορατή διέξοδο από την κρίση, κοινωνικά στρώματα.

Είναι γι’ αυτό που η πάλη ενάντια στο ρατσισμό και στο φασισμό, από κοινού με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, αποτελεί μια πρώτη προτεραιότητα, αναπόσπαστο στοιχείο της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό που γεννά την κρίση και την εξαθλίωση.  

 

Θ. Mεγ.