Προσφυγικό - Μεταναστευτικό

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ  Mέρος Πρώτο

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΥΡΔΙΣΑΣ ΖΑΧΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΡΙΝ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ

[Iστορίες από την καθημερινότητα των εγκλωβισμένων προσφύγων - από το προσωπικό ημερολόγιο μιας αλληλέγγυας]

Η 35χρονη Κούρδισα Ζάχρα με την 11χρονη κόρη της, την Φατιμέ, κατάγονται από ένα χωριό της επαρχίας του Εφρίν κοντά στα σύνορα με την Τουρκία. Η πρώτη φάση του πολέμου στη Συρία δεν άγγιξε την περιοχή τους καθώς το καθεστώς του Άσαντ, όταν  ζορίστηκε αρκετά παρέδωσε αναίμακτα σχεδόν την περιοχή και τον έλεγχο των συνόρων στις λαϊκές πολιτοφυλακές των Κούρδων του YPG-SDF.

Ωστόσο, για την πολυμελή οικογένεια της Ζάχρα, δεν υπήρχε ζωή στον μικρό,  περικυκλωμένο και  αποκλεισμένο από την Τουρκία και τους τζιχαντιστές θύλακα. Πέρασαν λοιπόν ήδη από τις αρχές του 2015 τα σύνορα και βρέθηκαν στην Τουρκία η Ζάχρα, ο σύζυγος της και τα τρία συνολικά κορίτσια τους. Μαζί τους έφυγαν:

- Οι αδερφές της Ζάχρα με τις οικογένειες τους, τους συζύγους και τα παιδιά.

- Η ηλικιωμένη και άρρωστη μητέρα της.

- Ο ηλικιωμένος και πάσχων από ζάχαρο και στα πρώτα στάδια της άνοιας, πεθερός της Γιουσέφ.

- Η κουνιάδα της -αδερφή του άντρα της- με την δική της οικογένεια.

Εκεί ξεκίνησαν τα προβλήματα μέσα στις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Τουρκίας. Αποφασίστηκε να φύγουν όλοι μαζί για την Δυτική Ευρώπη. Νέα προβλήματα προέκυψαν σε αυτό το σχέδιο καθώς τα οικονομικά δεν έφτασαν για να φύγουν ταυτόχρονα.

Πρώτα λοιπόν έφυγαν οι οικογένειες των δύο αδερφών της Ζάχρα, με τους συζύγους τα παιδιά και την μητέρα της. Βρέθηκαν το φθινόπωρο του 2015 στην Αθήνα με τα οικονομικά τους να μην τους επιτρέπουν να συνεχίσουν παραπέρα. Εκεί, στάθηκαν για πρώτη και μοναδική μέχρι στιγμής φορά τυχεροί ως οικογένεια καθώς επιλέχθηκαν μαζί με άλλους 200 πρόσφυγες από την κυβέρνηση του Λουξεμβούργου και τους δόθηκε άσυλο στο μεγάλο δουκάτο. Ήταν η εποχή που ο Γιούνκερ έκανε μια επικοινωνιακή κίνηση αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και μάλιστα παραβρέθηκε στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» μαζί με τον Τσίπρα όταν δύο ναυλωμένα αεροπλάνα της Luxair πήραν τους πρόσφυγες και μέσα σε αυτούς τις αδερφές και την μητέρα της Ζάχρα στην πτήση προς την ελπίδα, παρουσία των τηλεοπτικών καναλιών.

Δύο μήνες μετά, τον χειμώνα του 2015 προς 2016 και ενώ ήδη στην ΕΕ συζητούσαν και μεθόδευαν το κλείσιμο των συνόρων πριν ακόμη αυτό συμβεί οριστικά, κατάφερε και πέρασε στην Ελλάδα η κουνιάδα της Ζάχρα με την δική της οικογένεια. Βρέθηκε προσωρινά εγκλωβισμένη στον Πειραιά στην «Πέτρινη αποθήκη» και λίγες μέρες μετά στον Ελαιώνα.

Τα περιθώρια στένευαν για την Ζάχρα και την υπόλοιπη οικογένεια που περίμενε στην Τουρκία την σειρά της αμέσως μόλις κατάφερναν να εξοικονομήσουν λίγα χρήματα ακόμη. Η Ειδομένη, από τον Φεβρουάριο του 2016, είχε ήδη κλείσει από την αστυνομία της Δημ. της Μακεδονίας και έτσι και όσοι είχαν περάσει ήδη στην Ελλάδα δεν ήξεραν αν έπρεπε να πάνε προς τα εκεί ή αν έπρεπε να περιμένουν, και τι ακριβώς να περιμένουν.

Τελικά όταν ανακοινώθηκε στις 15 Μαρτίου 2016 η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας με καταληκτική ημερομηνία την 20η Μαρτίου, η Ζάχρα και η εγκλωβισμένη οικογένεια της στην Τουρκία πήραν την απόφαση να μαζέψουν ότι είχαν και δεν είχαν και να στείλουν στην Χίο όσα περισσότερα μέλη της οικογένειας μπορούσαν να πληρώσουν  για αυτά. Την  νύχτα της 19ης προς 20η Μαρτίου με μια βάρκα βρέθηκε στο Κοντάρι της Χίου, λοιπόν, η Ζάχρα, η κόρη της η Φατιμέ και ο άρρωστος ηλικιωμένος πεθερός της, ο Γιουσέφ. Ο σύζυγος και οι άλλες δύο κόρες της έμειναν πίσω στην Τουρκία.

 Όσοι πέρασαν εκείνο το βράδυ και μέχρι τις 6 τα ξημερώματα της 20ης Μαρτίου τυπικά έπρεπε να καταγραφούν και να απολαύσουν τα «προνόμια» της ταχύτατης διεκπεραίωσης της προ της συμφωνίας κατάστασης . Ωστόσο, στην Χίο βρέθηκαν ενώπιον μιας δυσάρεστης εκπλήξεως. Επί δύο ημέρες τα τερματικά συστήματα καταγραφής της Ελληνικής Αστυνομίας και της Ελληνικής Υπηρεσίας Ασύλου  ήταν εκτός λειτουργίας, ως δια μαγείας!! Η καταγραφή συνεπώς άρχισε να γίνεται μετά από δύο μέρες για όλους, τόσο όσους ήρθαν πριν τα χαράματα της 20ης Μαρτίου όσο και όσους ήρθαν μετά. Όλοι μαζί εγκλωβίστηκαν στα κολαστήρια της ΒΙΑΛ αρχικά και μετά με την εξέγερση τους στην Σούδα.

Θυμίζουμε λίγο ξανά το στάτους της οικογένειας στις 20 Μαρτίου 2016:

-Η Ζάχρα, η κόρη της η Φατιμέ και ο άρρωστος πεθερός της Γιουσέφ στα καμπ της Χίου.

-Ο σύζυγος της με τις άλλες δύο κόρες πίσω στην Τουρκία.

-Η κουνιάδα της εγκλωβισμένη στην Αθήνα στο καμπ του Ελαιώνα

-Η ηλικιωμένη μητέρα της και οι αδερφές της στο Λουξεμβούργο.

Από εδώ ξεκινάει ένα δεύτερο παράλληλο δράμα που διαλύει την οικογένεια με ευθύνη της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας. Και αυτό διότι η  συμφωνία αυτή εκτός όλων των άλλων αθλιοτήτων της  διαμορφώνει ένα νέο καταναγκαστικό οικογενειακό και αστικό δίκαιο με ανυπολόγιστες συνέπειες στις σχέσεις των ανθρώπων. Πιο συγκεκριμένα αναγνωρίζει επανένωση χωρισμένων οικογενειών μόνο για τις περιπτώσεις  συγγένειας πρώτου βαθμού, που αφορούν ζευγάρια   και  επανένωση παιδιών με γονείς, μόνο αν τα παιδιά είναι ανήλικα.

Συνεπώς, η Ζάχρα και η κόρη της δεν πήρε το δικαίωμα να ταξιδεύσει προς το Λουξεμβούργο και να βρει την ετοιμοθάνατη πλέον μητέρα της και τις αδερφές της. Η σχέση μητέρας και 35χρονης κόρης δεν αναγνωρίζεται ως πρώτου βαθμού αφού η Ζάχρα δεν είναι ανήλικη  και δεν έχει δικαίωμα ένωσης με την μητέρα και τις αδερφές της.

Η Ζάχρα, αντί αυτού, στην πρώτη συνέντευξή της «συσχετίζεται» από τους υπαλλήλους της υπηρεσίας ασύλου, με τον άρρωστο και υπερήλικα πεθερό της και δεσμεύεται  να τον «προστατεύει» και να τον φροντίζει υποχρεωτικά. Αυτός ζητάει να πάει στην Αθήνα και να συναντήσει την εγκλωβισμένη εκεί κόρη του, την κουνιάδα της Ζάχρα που επίσης είναι ενήλικη. Aλλά, η επιτροπή ασύλου του το αρνείται διότι ανήκει σε νομικά διαφορετική περίπτωση πρόσφυγα από αυτήν της κόρης του, καθώς εκείνη πέρασε πριν την 20η Μαρτίου ενώ εκείνος καταγράφηκε μια μέρα μετά. Και αφού και οι δύο είναι ενήλικοι δεν έχουν δικαίωμα ένωσης. Έτσι, αφού του απαγορεύουν να πάει Αθήνα στην κόρη του, τον εγκλωβίζουν στην Χίο με την νύφη του.

Η Ζάχρα αντιλαμβάνεται ότι ο μόνος τρόπος για να πάει ο πεθερός της στην κόρη του, και έτσι να απεγκλωβιστεί κι εκείνη από την υποχρέωση να τον φροντίζει εγκλωβισμένη στην Χίο, είναι να φύγει παράτυπα και να τον αφήσει πίσω. Έτσι και κάνει σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια απεγκλωβισμού και έρχεται Αθήνα με την 11χρονη Φατιμέ.

Εκεί συμβαίνουν ταυτόχρονα πολλά τραγικά γεγονότα. Καταρχάς, η κουνιάδα της που είναι ήδη εγκλωβισμένη προ της 20ης Μαρτίου, φεύγει για την Γερμανία όπου έχει εγκριθεί εκεί το άσυλό της αλλά πρέπει να πάει αμέσως για να εγκατασταθεί. Ο πεθερός της, πίσω στη Χίο τα χάνει λόγω έλλειψης κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής και σωστής διατροφής για διαβητικούς. Ο σύζυγος της στην Τουρκία καθημερινά την μαλώνει τηλεφωνικά διότι θεωρεί ότι έφυγε από την Χίο και παράτησε τον πατέρα του. Και το κερασάκι στην τούρτα, πεθαίνει και η μητέρα της στο Λουξεμβούργο πριν προλάβει να την δει. Μόλις λίγους μήνες μετά την 20η Μαρτίου, τον χειμώνα του 2016 η κατάσταση έχει ως εξής:

-Η 36χρονη πλέον Ζάχρα και η 12χρονη Φατιμέ, μένουν σε κατάληψη στέγης προσφύγων περιμένοντας το άσυλο στην Ελλάδα και μετά τα ταξιδιωτικά έγγραφα για να φύγουν στο Λουξεμβούργο.

-Ο πεθερός της αφημένος μόνος πίσω στην Χίο με προβλήματα υγείας και με μια ΜΚΟ να έχει αναλάβει την φαρμακευτική αγωγή του μέχρι να εγκριθεί από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ η προώθησή του στην ενδοχώρα ως εγκαταλελειμμένο ευάλωτο άτομο.

-Ο σύζυγός της με τις άλλες δύο κόρες πίσω στην Τουρκία και έξω φρενών μαζί της.

-H κουνιάδα της στη Γερμανία υποχρεωτικά για την δική της υπόθεση ασύλου.

-Oι αδερφές της παραμένουν μεν στο Λουξεμβούργο με άσυλο αλλά με την μητέρα νεκρή πλέον.

Σε λίγους μήνες, την άνοιξη του 2017, τα πράγματα αλλάζουν πάλι. Καταρχάς, ο πεθερός προωθείται στην Αθήνα αλλά η Ζάχρα για να μην εγκλωβιστεί  πάλι μαζί του και χάσει το δικαίωμα των ταξιδιωτικών εγγράφων τον αποφεύγει και εκείνος βρίσκει στέγη στον Ελαιώνα. Είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσει στάτους «ευάλωτου προς επανένωση» καθώς έτσι μόνο έχει κάποιες ισχνές ελπίδες να φύγει από την Ελλάδα και να βρεθεί στη Γερμανία στην κόρη του. Αυτό μπορεί να το ορίζει μεν η κατάπτυστη συμφωνία αλλά όχι το εθιμικό δίκαιο της κοινωνίας των Κούρδων. Ο σύζυγος της διαμηνύει ότι έρχεται Αθήνα θυμωμένος με τις δύο κόρες για να «ξεκαθαρίσει τα πράγματα» με ό,τι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει.

Η Ζάχρα, θα πάρει λοιπόν την μεγάλη απόφαση και θα κάνει την επόμενη απεγνωσμένη κίνηση. Θα φύγει από την Ελλάδα για να βρεθεί μακριά από τον εξαγριωμένο σύζυγό της και να επισκεφτεί τουλάχιστον τις αδερφές της στο Λουξεμβούργο και ενδεχομένως να μείνει παράτυπα ως φιλοξενούμενη εκεί, καθώς ναι μεν έχει ήδη πάρει άσυλο στην Ελλάδα αλλά δεν έχει πάρει τα ταξιδιωτικά έγγραφα που καθυστερούν επί μήνες. Θα βρεθεί λοιπόν μαζί με την κόρη της στην Ολλανδία αλλά εκεί μια νέα ατυχία θα την βρει. Πριν προλάβει καλά-καλά να πατήσει το πόδι της εκεί και να πάρει το πρώτο τρένο για το Λουξεμβούργο πράγμα που φάνταζε πολύ εύκολο, καθώς τα δύο κράτη δεν έχουν συνοριακούς ελέγχους, θα πέσει θύμα κλοπής και θα χάσει τα νόμιμα έγγραφα της Ελληνικής υπηρεσίας ασύλου.

Αναγκαστικά θα πάει να δηλώσει την κλοπή τους στην Ολλανδική αστυνομία αλλά έτσι θα βρεθεί πάλι εγκλωβισμένη σε καμπ καθώς πρέπει να ξεκινήσει την διαδικασία δήλωσης και ταυτοποίησης από την αρχή. Αντί να βρεθεί λοιπόν στο Λουξεμβούργο βρίσκεται στην Ολλανδία, υπό περιορισμό και με προοπτική διοικητικής απέλασης πίσω στην Ελλάδα καθώς εκεί ήταν η πρώτη χώρα εισόδου και εκεί πήρε άσυλο. Στην Ελλάδα λοιπόν, στην οποία στο μεταξύ ήρθε ο εξαγριωμένος σύζυγός της και την αναζητεί.

Μετά από λίγους μήνες εγκλωβισμού στην Ολλανδία, θα σταλθεί πάλι πίσω στην Αθήνα. Αυτήν την φορά στα τέλη του 2017 η κατάσταση έχει ως εξής:

-Η 37χρονη πλέον Ζάχρα με την 13χρονη πλέον Φατιμέ ξανά σε κατάληψη της Αθήνας αναμένουν τη νέα ταυτότητα ασύλου και αφού αυτή βγει, άγνωστο πότε, μετά από 10 μήνες με ένα χρόνο επιπλέον θα περιμένουν και το νέο διαβατήριο

-Ο σύζυγος και οι άλλες δύο κόρες στη Θεσσαλονίκη σε καμπ όπου τους μετέφεραν τελικά,  μετά από δύο χρόνια, και τον βαριά άρρωστο Γιουσέφ, τον πεθερό της Ζάχρα χωρίς να θέλει να τους δει

-η κουνιάδα της στη Γερμανία χωρίς να μπορεί ή και να θέλει να την δει

-οι αδερφές της στο Λουξεμβούργο χωρίς να μπορεί εκείνη να τις επισκεφτεί αν και αυτές μπόρεσαν να ταξιδέψουν και κατάφεραν να την δουν σε επισκεπτήρια στην Ολλανδία.

Το χειρότερο από όλα; Δεν ξέρει αν μπορεί και αν θέλει να πάει μπρος. Δεν ξέρει αν μπορεί και αν θέλει να κάτσει εκεί που είναι. Δεν μπορεί και δεν θέλει σίγουρα να γυρίσει πίσω.

Απλά περιμένει.... Στο μεταξύ το Εφρίν, το χωριό της και οι παιδικές και νεανικές αναμνήσεις της εδώ και 50 μέρες φλέγεται από τον πόλεμο και την γενοκτονία κατά των αμάχων συμπολιτών, γειτόνων, παιδικών φίλων και μακρινότερων συγγενών της…

X.-Γ.

ΠΑΤΡΑ: Με τους πρόσφυγες παλεύουμε μαζί ενάντια σε κυβέρνηση-ΕΕ-Κεφάλαιο

Με τους πρόσφυγες παλεύουμε μαζί ενάντια σε κυβέρνηση-ΕΕ-Κεφάλαιο

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική κυβέρνηση, στο πλαίσιο της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια τεράστια αποθήκη ανθρώπων, για να διατηρηθεί αλώβητη η Ευρώπη-Φρούριο, με κλειστά σύνορα και φράχτες, με χιλιάδες ανθρώπους αποκλεισμένους και φυλακισμένους χωρίς κανένα δικαίωμα. Στη πόλη μας εκατοντάδες άνθρωποι, μεταξύ τους και παιδιά, είναι αναγκασμένοι να ζουν στους εγκαταλελειμμένους χώρους των παλιών εργοστασίων στο νέο λιμάνι, δίχως πρόσβαση στα βασικά(σίτιση,στέγη, περίθαλψη) και χωρίς να υπάρχουν οι παραμικρές υποδομές υγιεινής. Μόνη κρατική μέριμνααποτελεί ηβίαιηκαταστολή των σωμάτων ασφαλείας απέναντι σε όσους προσπαθούν καθημερινά να διαφύγουν μέσω του λιμανιού.

Τα αίτια αυτής της κατάστασης δεν εντοπίζονται στο πρόσωπο των προσφύγων αλλά πρώτα και κύρια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ που γεννούν πολέμους φτώχεια προσφυγιά. Ταυτόχρονα η απάνθρωπη πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ έχει εγκλωβίσει τους πρόσφυγες στα κέντρα κράτησης ύπο άθλιες συνθήκες,χωρίς να τους παρέχεται άσυλο και το δικαίωμα μετεγκαταστασης στις χώρες που επιθυμούν. Οι πρόσφυγες δεν είναι πρόβλημα, είναι άνθρωποι με κοινά προβλήματα με τους ντόπιους, την ανεργία, τη φτώχεια και την πείνα.

Οι εργαζόμενοι,τα λαικά στρώματα και η νεολαία ήταν,είναι και θα είναι αλληλέγγυα στους πρόσφυγες παλεύοντας για τον τερματισμό των πολέμων και της νεοφιλελεύθερης επίθεσης που δεχόμαστε καθημερινά στις ζωές μας.Η ιστορία με τους « αγανακτισμένους» πολίτες που διαμαρτύρονται για το πρόβλημα που δημιουργούν οι πρόσφυγες στην πόλη δεν είναι καινούρια. Αυτές οι πρακτικέςανά τα χρόνια έχουν νομιμοποιήσει επιχειρήσεις σκούπα, μέχρι και ρατσιστικά πογκρόμ έχουν συγκαλυφθεί κάτω από αυτή την αφήγηση. Δεν ξεχνάμε ότι τέτοιες λογικές οδήγησαν στο πογκρόμ του 2012 που έγινε καπηλεύοντας τη μνήμη του συμπολίτη μας. Δεν θα αφήσουμε κανέναν να χύσει το δηλητήριο του ρατσισμού και του φασισμού κρύβοντας κάτω από το χαλί τις ευθύνες που φέρουν κυβέρνηση-ΕΕ.Η ρητορική του φόβου, της «ασφάλειας», της εγκληματικότητας και των δήθεν οικονομικών επιπτώσεων που καλλιεργεί το ρατσισμό και το μίσοςγια τους πρόσφυγες και μετανάστες θα μας βρει απέναντί της. Καλούμε τους εργαζομένους, το λαό της πόλης να γυρίσει τη πλάτη σε επικίνδυνεςλογικές που ζητούν «λύση» των ζητημάτων που έχουν προκύψει σε Λαδόπουλο-ΑΒΕΞ σε βάρος των προσφύγων.Να παλέψουμε μαζί για τα κοινά μας προβλήματα, ενάντια στο ρατσισμό και σε όσους προσπαθούν να διοχετεύσουν την οργή του λαού όχι στους «από πάνω», αλλά στους κοινωνικά πιο αδύναμους.

Απαιτούμε:

-Αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης για τους πρόσφυγες, μέσα στον ιστό των πόλεων.Καμία σκέψη για επιχειρήσεις-σκούπα.

-Άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και των προσφύγων.Να τους δοθεί άσυλο και να μετεγκατασταθούν άμεσα στις χώρες που επιθυμούν. Ανοιχτά σύνορα για όλους και όλες

-Να καταργηθεί η επαίσχυντη συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας.

-Να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που έχουν μετατρέψει τις χώρες προέλευσης των προσφύγων σε κόλαση πολέμου, πείνας και θανάτου.

-Έξοδος της Ελλάδας από ΝΑΤΟ-ΕΕ, κλείσιμο όλων των βάσεων, καμία συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε αποστολές στο εξωτερικό, καμία διάθεση ελληνικού εδάφους, αέρος και εξοπλισμού για επεμβάσεις.

-Διεθνιστική αλληλεγγύη-Ειρήνη στου λαούς. Κοινή δράση εργαζομένων και νεολαίας για το γκρέμισμα της Ευρώπης-Φρούριο-φυλακής για τους λαούς

 

ΟΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 29/03 ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ (ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ & ΑΚΤΗΣ ΔΥΜΑΙΩΝ) ΣΤΙΣ 14:30.

 

ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ ΟΝΡΑ, Α.Ρ.Κ, ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α Πάτρας, ΔΕΑ, ΕΕΚ, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, ΛΑΕ, ΟΕΝ

 

 

 

Xωρίς τέλος η τραγωδία των προσφύγων στο Aιγαίο

 

 

Επτά παιδιά (4 αγόρια, 2 κορίτσια και ένα βρέφος, κορίτσι), 7 άνδρες και 2 γυναίκες, συνολικά 16 άνθρωποι, έχασαν τη ζωή τους στα παγωμένα νερά του Aιγαίου, στη θαλάσσια περιοχή νοτιοανατολικά του Αγαθονησίου τις πρωινές ώρες του Σαββάτου 17 Mαρτίου.

Tρία άτομα (2 γυναίκες και 1 άνδρας) κατόρθωσαν να βγουν στις ακτές του Αγαθονησίου, ενώ κάποιοι πιθανόν αγνοούνται. Eίναι το πιο πρόσφατο, αλλά δυστυχώς δεν προβλέπεται να είναι το τελευταίο συμβάν στην χωρίς τέλος τραγωδία των προσφύγων.

Το τραγικό ναυάγιο είναι το πρώτο στο Αιγαίο μέσα στο 2018. Στα δύο τελευταία χρόνια έχουν χάσει τη ζωή τους ή αγνοούνται στα νερά του Αιγαίου σχεδόν 500 πρόσφυγες και μετανάστες.

Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες σχεδόν 4.000 άνθρωποι, κυρίως γυναίκες και παιδιά, από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, έχουν φτάσει μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα στους διόμισι πρώτους μήνες του 2018.

H επιδείνωση του πολέμου στη Συρία, μετά την εισβολή του τουρκικού στρατού στη Συρία και την κατάληψη του Aφρίν, αναμένεται να σπρώξει νέα κύματα προσφύγων προς τη θάλασσα σε αναζήτηση σωτηρίας από τον πόλεμο. Oι φράκτες στον Έβρο και τα Bαλκάνια και η συμφωνία EE-Tουρκίας για τους πρόσφυγες για την προστασία του Φρουρίου-Eυρώπη οδηγούν χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους στην αναζήτηση εξόδου μέσα από τις επικίνδυνες θαλάσσιες οδούς, με μικρά και ανασφαλή σκάφη με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί το Aιγαίο και η Mεσόγειος σε τεράστιο, υγρό νεκροταφείο.

Θ.K.

Στο καμπ Ελαιώνα ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΥΣ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

 

Την περασμένη Τρίτη, 13/5, το  απόγευμα, μια ομάδα επτά μελών του Συντονισμού για το Προσφυγικό επιχείρησε να μοιράσει ένα κάλεσμα για την διαδήλωση του Σαββάτου, 17/3 (ενάντια στον ρατσισμό, τον φασισμό, τον πόλεμο και τη φτώχεια) στους πρόσφυγες που διαμένουν στο καμπ του Ελαιώνα. Ηταν, μέχρι σχετικά πρόσφατα, το μόνο καμπ στο οποίο  επιτρεπόταν ελεύθερα η είσοδος. Όχι, όμως, πλέον.

Μια πολυάριθμη φρουρά σεκιουριτάδων και άλλων υπαλλήλων εμπόδισε το μοίρασμα του καλέσματος, επικαλούμενη  το γεγονός ότι δεν είχε ζητηθεί άδεια - παρόλο που υπήρχε  κάποιος υπεύθυνος εκεί, ο οποίος ρωτήθηκε και έδωσε, φυσικά, την εντολή να μην μπούμε. Επικρεμάμενη ήταν και η απειλή να κληθεί να παρέμβει η αστυνομία, που ήταν εκεί δίπλα. Οι πρόσφυγες εξακολουθούν μπαίνουν και να βγαίνουν ελεύθερα  απ’ αυτό και άλλα  καμπ της ηπειρωτικής  χώρας, αλλά δεν επιτρέπεται η είσοδος άλλων, πόσο μάλλον αλληλέγγυων. Πρόκειται, δηλαδή, για μια ελεγχόμενη διαβίωση, στρατοπεδικού χαρακτήρα, που ανάλογα με την συγκυρία μπορεί να ρυθμίζεται ο βαθμός επικοινωνίας με το έξω, που ενίοτε, μπορεί να κλείνει και τελείως. Ενας «ειδικός χώρος», μια συνθήκη «κατάστασης εξαίρεσης» που προβάλλεται ως η κανονικότητα της διαχείρισης του προσφυγικού (και όχι μόνο).

Μας λέχθηκε, μάλιστα, ότι την ίδια μέρα είχαν προηγηθεί «καυγάδες και μαχαιρώματα» μεταξύ κάποιων εκ των διαμενόντων εκεί προσφύγων. Το ερώτημα, φυσικά, είναι - αν και στο βαθμό που είχαν υπάρξει αυτά: οι συνθήκες  της στρατοπεδικής διαμονής τους είναι άμοιρες ως αιτίες που πυροδοτούν τέτοιες εντάσεις και συγκρούσεις; Ξέρουμε πολύ καλά ότι η ευθύνη για την τραγωδία που εξακολουθούν να βιώνουν οι εγκλωβισμένοι πρόσφυγες, και  σ’ αυτή  τη χώρα, βαρύνει εξ ολοκλήρου αυτήν την κυβέρνηση, που εφαρμόζει πειθήνια την κατάπτυστη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας και υλοποιεί τις εντολές και τις σχετικές, απάνθρωπες και ρατσιστικές,  πολιτικές των Βρυξελλών για το προσφυγικό.

Κάποιοι από τους «φρουρούς» της πύλης εισόδου, που κατάφεραν να διαβάσουν κάποιες από τις προκηρύξεις που άρπαξαν από πρόσφυγες, στους οποίους είχαν δοθεί τη στιγμή που έμπαιναν στο καμπ, έκαναν, και μάλιστα επαναλαμβανόμενα, το εξής σχόλιο : «Τι περιμένατε… ότι μ’ αυτά που λέτε στο κείμενο για ‘σύνορα ανοιχτά’, θα σας επιτρεπόταν ποτέ να μπείτε μέσα»;

Πολλοί από αυτούς/ες, που εκτελούσαν τις εντολές που τους είχαν δοθεί για απαγόρευση της εισόδου μας, ήταν συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, αρκετών εκ των οποίων οι συμβάσεις έληγαν σε δυο-τρεις μήνες…

14/3/18

Θ. Μεγαλοοικονόμου

ΠΝΙΓΜΟΙ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ, ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ η πολιτική της ΕΕ για τους πρόσφυγες

ΠΝΙΓΜΟΙ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ, ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ

η πολιτική της ΕΕ για τους πρόσφυγες

 

Σε μια συστηματική, καθημερινή και με ποικίλους τρόπους εξόντωση των προσφύγων έχει μετατραπεί η λεγόμενη ‘ανάσχεση’ των προσφυγικών κυμάτων από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη. Από το Αιγαίο μέχρι τις Λιβυκές ακτές σχεδόν καθημερινοί είναι οι πνιγμοί, που προκαλούνται ακριβώς από αυτή την ‘ανάσχεση’, ενώ οι πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί στα νησιά του Αιγαίου και στην Λιβύη (όπου, και εδώ και εκεί, οι τοπικές αρχές λειτουργούν κατ’ εντολήν της ΕΕ), έχουν μετατραπεί σε ανθρώπινα σκουπίδια προς απόρριψη, ή και (στη Λιβύη) σε αναλώσιμα αντικείμενα για τα νέα σκλαβοπάζαρα που έχουν δημιουργηθεί, γύρω, αλλά και μέσα στα (επιδοτούμενα από την ΕΕ) στρατόπεδα όπου κρατούνται.

Πάνω από 3000 πρόσφυγες και μετανάστες έχουν πνιγεί φέτος στην προσπάθεια τους να περάσουν στην «Ευρώπη-φρούριο», οι περισσότεροι στη διαδρομή από την Λιβύη προς Ιταλία. Μια διαδρομή που έγινε και πάλι η απεγνωσμένη επιλογή μετά το κλείσιμο/στένεμα του διαδρόμου από Τουρκία προς Ελλάδα, ύστερα από τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Πιο πρόσφατο συμβάν, ο πνιγμός ακόμα 31 προσφύγων πριν μια βδομάδα. Πνιγμοί καθημερινοί, που, σε μεγάλο βαθμό, δεν καταγράφονται καν. Δεν είναι τυχαίο που ένας από τους πιο κομβικούς θεσμούς των κρατούντων για την διαχείριση του προσφυγικού/μεταναστευτικού, όπως ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ) του ΟΗΕ, χαρακτήρισε την Μεσόγειο, μια μέρα πριν το προαναφερθέν ναυάγιο, σαν «το πιο φονικό, μετά το 2000, σύνορο σε ολόκληρο τον κόσμο, με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο».

Η ‘ανάσχεση’ με τις επιχειρήσεις του Λιβυκού λιμενικού (που χρηματοδοτούνται από τη ΕΕ, στη βάση της «συμφωνίας της Μάλτας»), συνεπάγεται την λειτουργία ενός απέραντου στρατοπέδου συγκέντρωσης στη Λιβύη, με διάφορες συμμορίες να συλλαμβάνουν πρόσφυγες και μετανάστες, να τους φυλακίζουν (σε κλουβιά κλπ), να τους υποβάλουν σε βασανιστήρια και βιασμούς, με στόχο την απόσπαση χρημάτων (λύτρων) από τους συγγενείς τους. Αν οι συγγενείς δεν έχουν χρήματα να δώσουν, τότε οι πρόσφυγες/μετανάστες πωλούνται σαν σκλάβοι. Πουλιούνται με διαδικασίες κανονικού σκλαβοπάζαρου, δουλεύουν μέχρι πλήρους εξάντλησης και τότε μόνο αφήνονται ελεύθεροι, όταν δεν αντέχουν άλλο πια, εκτός αν στο μεταξύ εκτελεστούν. Συνθήκες που θυμίζουν τα ναζιστικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης.

Οσοι καταφέρνουν να ξεφύγουν από τα κολαστήρια και να μπουν σ’ ένα πλεούμενο για την Ευρώπη, συχνά συλλαμβάνονται και πάλι μέσω των επιχειρήσεων ‘ανάσχεσης’ των Λιβυκών αρχών (που τελούνται από κοινού με την Frontex) και επιστρέφουν ξανά στα κλουβιά τους.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία πρόσφυγα, που μετέφερε έλληνας διασώστης στην εφημερίδα «Δημοκρατική» της Ρόδου :

«Στη Λιβύη δεν καταλαβαίνουν από ανήλικους, παιδιά ή γυναίκες, μας βασανίζουν όλους. Δεν υπάρχει νόμος, κάθε συμμορία κάνει ό,τι θέλει. Μας αιχμαλωτίζουν σαν άγρια ζώα στο δρόμο και μας κλείνουν στις φυλακές. Κάθε συμμορία έχει τη δική της φυλακή. Αν δεν έχεις λεφτά απλά θα πεθάνεις εκεί μέσα. Κάθε μέρα πεθαίνουν άνθρωποι στα κέντρα αυτά, κάθε μέρα. Από βασανιστήρια, αρρώστιες και εκτελέσεις. Αν δεν έχεις χρήματα σου κόβουν τα δάχτυλα, σου κάνουν ηλεκτροσόκ, σε δέρνουν μέχρι αναπηρίας. Όλα γίνονται για να αποσπάσουν χρήματα από τις οικογένειες μας, είναι επιχείρηση. Για να επισπεύσουν τις πληρωμές μια φορά τη βδομάδα μας καλούν στο προαύλιο, μας βάζουν σε μια σειρά και εκτελούν κάποιον στην τύχη από αυτούς που δεν έχουν πληρώσει. Είδα να εκτελούν δύο ανθρώπους κατ’ αυτόν τον τρόπο. Την τρίτη βδομάδα κατάφερα να δραπετεύσω από το παραθυράκι της τουαλέτας.

Σπρώξαμε ένα τούβλο και βγήκαμε εγώ και άλλοι δύο».

Αλλά και στην Ελλάδα, με τις πρακτικές τύπου Μανωλάδας ν’ αποτελούν, από καιρό, μια διάχυτη και εν πολλοίς ‘μη ορατή’ πραγματικότητα ανά την επικράτεια (που μόνο περιστασιακά και μέσα από ακραίες εκδηλώσεις της γίνεται ‘ορατή’), υπήρξαν περιστατικά δουλεμπορικών πρακτικών, που ήλθαν στο φως, όπως αυτό στη Λέσβο, μέσα από την δολοφονία Αφγανού διαμεσολαβητή για την ενοικίαση συμπατριωτών του σε έλληνες καλλιεργητές, π.χ. για συγκομιδή ελιάς, αλλά και σε άλλους ντόπιους για διάφορες δουλειές. Αυτό που προβλήθηκε από την δημοσιοποίηση του συμβάντος ήταν ο ρόλος του διαμεσολαβητή στην ενοικίαση εργατικών χεριών και ο καυγάς μεταξύ των ομοεθνών, που κατέληξε στον θάνατο του διαμεσολαβητή, αλλά όχι ο ρόλος των ντόπιων εργοδοτών, που επωφελούνται από (και υποθάλπουν) την παροχή πάμφθηνης (και, εννοείται, ανασφάλιστης) εργατικής δύναμης, εκμεταλλεύσιμης και αναλώσιμης στο έπακρον-αλλά και των αρμόδιων αρχών που πάντα γνωρίζουν και συγκαλύπτουν.

Η όποια εργασία επιφυλάσσεται για πρόσφυγες (μη απέχοντας και πολύ από αυτή που επιφυλάσσεται στους περισσότερους ντόπιους) έχει αυτό τον χαρακτήρα - και μάλιστα ήδη χρησιμοποιήθηκε ακόμα και η προσωρινή διαμονή προσφύγων σε κέντρα ‘φιλοξενίας’, όπως στην Μυρσίνη, έξω από την Πάτρα, για προσφορά της εργατικής τους δύναμης σε αγροτικές καλλιέργειες με 15 ευρώ μεροκάματο.

Είναι οι συνθήκες εγκλωβισμού και στρατοπεδοποίησης των προσφύγων, οι άθλιες συνθήκες που είναι καταδικασμένοι να ζουν (μέσα στη λάσπη, στο κρύο και στα χιόνια, πολλοί από αυτούς σε σκηνές στα hotspot), η προαποφασισμένη απόρριψη των αιτήσεών τους για άσυλο, το σταμάτημα της επανεγκατάστασης (relocation), η σκόπιμη καθυστέρηση ακόμη και των εγκεκριμένων αιτημάτων για επανενοποίηση οικογενειών, η ακραία στέρηση και η ανθρώπινη απαξίωσή τους, που δημιουργούν απελπισία, ματαίωση, σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, διαμάχες και συγκρούσεις μεταξύ ομοίων, μείωση των αντιστάσεων στις όποιες μορφές άγριας εκμετάλλευσης, εργασιακής, σεξουαλικής κλπ. Αυτή είναι η πολιτική της κυβέρνησης Σύριζα-Ανελ για το προσφυγικό, κατ΄ εντολήν της ΕΕ. Και είναι αυτή η πολιτική που τρέφει την ξενοφοβία και το ρατσισμό, στις όλο και πιο συχνές εκδηλώσεις τους. Πιο πρόσφατα εκδηλώθηκαν στη συνδυασμένη δράση αστυνομικών αρχών και χρυσαυγιτών στην πλατεία Σαπφούς στη Μυτιλήνη, ύστερα από κάλεσμα κατοίκων και επιχειρηματιών ενάντια στην παρουσία εκεί προσφύγων που είχαν φύγει από τις ανυπόφορες και αβάσταχτες συνθήκες στη Μόρια και ζητούσαν απάντηση στο αίτημά τους για άσυλο, που, ως γνωστόν, σκόπιμα έχει γίνει χρονοβόρο και τελικά δεν δίδεται και καλλίτερες συνθήκες διαμονής.

Η οργάνωση και κινητοποίηση των κινημάτων και συλλογικοτήτων αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες είναι όσο ποτέ αναγκαία και επείγουσα. Η συνάντηση της «Πανελλαδικής Δικτύωσης Αντιρατσιστικών/Αλληλέγγυων συλλογικοτήτων για το προσφυγικό και το μεταναστευτικό, από 18 πόλεις και νησιά», το Σάββατο και την Κυριακή, 2 και 3/12 (Τσαμαδού 15), θα είναι μια ευκαιρία για ανταλλαγή εμπειριών, για σχεδιασμό και οργάνωση δράσεων, τοπικών και πανελλαδικών, για την υπεράσπιση των προσφύγων ενάντια στην κρατική απόρριψη και καταστολή και τις φασιστικές επιθέσεις.

 

 Θόδωρος Mεγαλοοικονόμου