Η επόμενη μέρα των εκλογών και τα αδιέξοδα των διεκδικητών της εξουσίας

Η επόμενη μέρα των εκλογών και τα αδιέξοδα των διεκδικητών της εξουσίας


Μια εβδομάδα μένει πριν το άνοιγμα της κάλπης της 17ης Ιούνη. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δίνουν την πρώτη θέση στο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό που υπερβαίνει το 30%, αφήνοντας στη δεύτερη θέση τη ΝΔ που αν και ενισχυμένη, βρίσκεται ακόμα αρκετά κάτω από αυτό το ποσοστό. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των δημοσκόπων, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακόμα περιθώρια αύξησης του ποσοστό του, καθώς συνεχίζεται η μετακίνηση ψηφοφόρων από όλα, κυριολεκτικά, τα κόμματα προς αυτόν. Αντίθετα στα όριά της έχει φτάσει η απήχηση της Νέας Δημοκρατίας που μετά τη μεταγραφή της Μπακογιάννη και των φασιστοειδών του ΛΑΟΣ έχει σταματήσει να αυξάνει τις δυνητικές εκλογικές δυνάμεις της. 

Με βάση αυτά τα δεδομένα, καταρρέει ένας ολόκληρος κύκλος ιδεολογικής επίθεσης της αστικής τάξης από την Ουάσινγκτον μέχρι το Βερολίνο και την Αθήνα ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να αναχαιτίσουν τη δυναμική του, χρεώνοντας του λίγο-πολύ όλα τα δεινά της χώρας (που κυβερνήθηκε επί τριανταπέντε και πλέον χρόνο από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ…), την τρέχουσα «ακυβερνησία» –μιας και δεν δέχτηκε να συμμετάσχει σε οικουμενική κυβέρνηση την επομένη της 6ης Μάη- και προπαντός την επερχόμενη «έξοδο από την ευρωζώνη» σε περίπτωση που ο ίδιος αναλάβει την εξουσία και επιχειρήσει να ακυρώσει το Μνημόνιο. 

Η μεγαλύτερη μερίδα του ελληνικού δεν φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει το κατάμαυρο φιλο-μνημονιακό αστικό μέτωπο της δεξιάς και του διαλυμένου ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου να ξεκινήσουν μια ακόμα αγριότερη από εκείνη που γνωρίσαμε ως τώρα επίθεση ενάντια του. 

Πρέπει ταυτόχρονα να γίνει σαφές πως όποια κυβέρνηση και αν σχηματιστεί την επομένη της 17ης Ιούνη, θα βρεθεί άδεια τα ταμεία του Κράτους και των φορέων κοινωνικής ασφάλισης (του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ/ΤΕΒΕ κλπ.) εξαιτίας της παραπέρα συρρίκνωσης του ΑΕΠ της χώρας, της καπιταλιστικής αποσύνθεσης αλλά και της πολιτικής αβεβαιότητας. 

Αυτό σημαίνει πως τόσο οι μισθοί, όσο και οι συντάξεις και τα επιδόματα θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταβληθούν στο σημερινό επίπεδό τους.

  • Η Νέα Δημοκρατία διατείνεται πως εγκαθιστώντας μια ισχυρή φιλο-μνημονιακή κυβέρνηση που θα υποσχεθεί στην Τρόικα ότι θα προχωρήσει σε όλα τα αναγκαία για τους καπιταλιστές αντι-λαϊκά μέτρα, θα κατορθώσει να εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση που προβλέπει το Μνημόνιο 2 και έτσι θα καλυφτούν οι βασικές δημόσιες δαπάνες. Λέει, όμως, συνειδητά ψέματα, καθώς η εφαρμογή αυτών των μέτρων θα τσακίσει ακόμα περισσότερο τις δημόσιες δαπάνες, θα εντείνει την ύφεση, θα εκτινάξει ξανά το έλλειμμα και το χρέος. Από εκεί και πέρα τα περί «ανάπτυξης» με λεφτά από την ΕΕ (ΕΣΠΑ, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ευρω-ομολογα έργα) είναι κυριολεκτικά αέρας κοπανιστός πριν επιτευχθεί η περίφημη δημοσιονομική προσαρμογή. Το μόνο που στην ουσία μπορεί (;) να κάνει μια δεξιά κυβέρνηση –από όσα υπόσχεται- είναι να εντείνει την κρατική καταστολή ενάντια στους μετανάστες και συνολικά στους εργάτες αυτής της χώρας…

  • Από την άλλη μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ διατείνεται ότι θα καταγγείλει το Μνημόνιο, θα επιβάλει ακόμα μεγαλύτερη διαγραφή του ελληνικού κρατικού χρέους με στόχο τη μείωση των δαπανών για τοκοχρεολύσια, θα αυξήσει τη φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου για να χρηματοδοτήσει τις δημόσιες δαπάνες, θα θέσει σε «δημόσιο έλεγχο» τις ελληνικές τράπεζες, θα χρησιμοποιήσει τα χρήματα του ΕΣΠΑ (δηλαδή της ΕΕ) για θα ανορθώσει την εγχώρια οικονομία, ενώ θα «εκδημοκρατίσει» το σημερινό αστικό καθεστώς. Ούτε, όμως, αυτό το πρόγραμμα μπορεί να πετύχει. Καταρχάς καμία χώρα-μέλος της ΕΕ δεν πρόκειται να δώσει φράγκο μέσω του ΕΣΠΑ σε μία κυβέρνηση που καταγγέλλει τις συμφωνίες μαζί τους, δηλαδή το Μνημόνιο. Κατά δεύτερο, η διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους είναι ήδη ουσιαστικά δρομολογημένη μιας και η προηγούμενη διαγραφή (50% του χρέους που βρίσκεται στα χέρια των ιδιωτών) έχει πανθομολογουμένως αποτύχει. Κατά τρίτον, ο «δημόσιος έλεγχος» δεν σημαίνει τίποτα άλλο από μια χαλαρή εποπτεία του (αστικού) Κράτους. Κατά τέτερατον, η αύξηση της φορολογίας του μεγάλου κεφαλαίου θα σημάνει την οριστική φυγή του από τη χώρα ή και τη βίαιη αντίδρασή του, με την οργάνωση lock out. 

Τα εμπόδια για την εφαρμογή ενός φιλολαϊκού προγράμματος από μια κυβέρνηση της αριστεράς, όμως, δεν προέρχονται μόνο από την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και την ΕΕ, όπως επιμένουν σχεδόν μονόπλευρα οι περισσότερες δυνάμεις που επιχειρούν μια εξ αριστερών κριτική και προπαντός το ΚΚΕ, αλλά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τα βασικότερα εμπόδια προέρχονται πάνω απ’ όλα από τον καπιταλισμό και το Κράτος του. 

Η εργατική τάξη πρέπει να ετοιμαστεί και για τα δύο ενδεχόμενα: Τόσο για την από τα πάνω ενορχηστρωμένη νέα επίθεση με επικεφαλής μια δεξιά κυβέρνηση, όσο και για την «από τα κάτω» αντίδραση σε οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο επιχειρήσει να λάβει μια αριστερή κυβέρνηση ακόμα και μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της ΕΕ, του καπιταλισμού και του αστικού κράτους.

Μόνο με την πλατιά, ενωτική και αυτοργανωμένη δράση μας στη βάση ενός επαναστατικού διεθνιστικού προγράμματος για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας και την ανάπτυξη της πανευρωπαϊκής εργατικής πάλης για τις ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Ευρώπης μπορούμε να απαντήσουμε στις προκλήσεις της επόμενης μέρας.

 

Δημήτρης Κατσαγάνης

Νέα Προοπτική τεύχος #528# Σάββατο 9 Ιουνίου 2012