Mετάβαση σε μια νέα φάση αναταραχής και αναμέτρησης

Οι Εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019

Mετάβαση σε μια νέα φάση αναταραχής και αναμέτρησης

του Σάββα Μιχαήλ*

Mε την ώθηση που της έδωσαν οι νίκες στις Ευρωπαϊκές, Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές της 26 Μαΐου 2019, η δεξιά ΝΔ κέρδισε επίσης τις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου, με 39,85% των ψήφων και απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών που της εξασφάλισαν το σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Αλλά αυτή η εκλογική νίκη δεν ήταν ούτε "ιστορική", όπως η δεξιά προπαγάνδα ισχυρίζεται, ούτε μια "στρατηγική ήττα" του ρεφορμιστικού Σύριζα, όπως το τμήμα της άρχουσας τάξης και της Νεοδημοκρατικής αντίδρασης έλπιζε και έθετε ως στόχο. Η ηγεσία της ΝΔ, και ιδιαίτερα ο φασιστοειδής νέος υπουργός Aγροτικής Aνάπτυξης Μάκης Βορίδης (ένας διαβόητος αντισημίτης, πρώην ηγέτης της "νεολαίας" του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ηγέτης μιας μικρής Λεπενικής ακροδεξιάς ομάδας και στέλεχος του ακροδεξιού ΛΑΟΣ πριν την προσχώρησή του στη ΝΔ) είχε δημόσια διακηρύξει ότι στόχος ήταν να συντρίψει εντελώς όχι απλώς τον Σύριζα αλλά "κάθε προοπτική στο μέλλον, να διεκδικήσει οποιαδήποτε Αριστερά, με οποιαδήποτε μέσα, βίαια ή εκλογικά, την εξουσία στην Ελλάδα".

Τις τελευταίες μέρες μιας πολύ σύντομης και πολύ "ήσυχης", για τα ελληνικά δεδομένα, προεκλογικής περιόδου, χωρίς μαζικές συγκεντρώσεις ή οξείες πολεμικές και συγκρούσεις, μια συσπείρωση λαϊκών δυνάμεων, ιδιαίτερα στις εργατικές περιοχές, χτίστηκε αθόρυβα ενάντια στη Δεξιά, για μια ψήφο στον Σύριζα που του έδωσε ένα απροσδόκητα υψηλό 31,53%. Δεν ήταν μία ψήφος εμπιστοσύνης για την λεγόμενη "αριστερή" κυβέρνηση που πρόδωσε τις υποσχέσεις και τις λαϊκές προσδοκίες ότι θα έδινε τέλος στη βάρβαρη λιτότητα που επιβλήθηκε με εντολές της τρόικα της ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ και τους πρόθυμους συμμάχους τους, τις προηγούμενες αστικές κυβερνήσεις της κεντροαριστεράς του ΠΑΣΟΚ και της δεξιάς ΝΔ. Κανείς δεν ξέχασε ή δεν συγχώρησε την υποταγή του Τσίπρα τον Ιούλιο του 2015 και το Τρίτο Μνημόνιο με την τρόικα, επιβάλλοντας ακόμα χειρότερα αντιλαϊκά μέτρα που εάν "ένα συντηρητικό κόμμα στην εξουσία επιχειρούσε να τα εισάγει θα δημιουργούσε κοινωνική εξέγερση" (όπως ο περιβόητος δεξιός Γερμανός πρώην υπουργός οικονομικών Σόϊμπλε δήλωνε τον Ιούνιο του 2017).

Ο Σύριζα έσπειρε σύγχυση, μαζική απογοήτευση, οργή, απελπισία, κρατώντας προσωρινά υπό έλεγχο τις κοχλάζουσες κοινωνικές εντάσεις και ανακόπτοντας το κύμα των γιγάντιων μαζικών κινητοποιήσεων της περιόδου 2010-2015. Δημιούργησε τους όρους για την επιστροφή της ΝΔ στην κυβέρνηση υπό τον 50χρονο ηγέτη της Κυριάκο ("Κούλη" σύμφωνα με το σαρκαστικό λαϊκό προσωνύμιο) Μητσοτάκη. Ένα υπερ-νεοφιλελεύθερο μηδενικό, κληρονόμο μιας παλιάς ολιγαρχικής αστικής οικογένειας, που παρουσιάστηκε το 2016 ως "ανανεωμένη" βαλκανική εκδοχή του Αργεντίνου Μάκρι ή του Γάλλου Μακρόν. Η ισχυρή ψήφος στον Σύριζα στις 7 Ιουλίου, ήταν μια τελευταίας στιγμής απεγνωσμένη προσπάθεια να παρεμποδιστεί η επέλαση μιας ρεβανσιστικής, ακροδεξιάς, ακραία νεοφιλελεύθερης ΝΔ. Ήταν επίσης μια πρώτη προειδοποίηση στη νέα κυβέρνηση ότι η μαχητική ικανότητα των εργατών και των φτωχοποιημένων μικροαστικών και αγροτικών μαζών δεν έχει συντριβεί και παραμένει μια απειλή.

Οι προειδοποιήσεις της λαϊκής ψήφου λήφθηκαν στην ΕΕ στις Βρυξέλλες και τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα με σοβαρή περίσκεψη και φόβο για ένα επερχόμενο νέο γύρο κοινωνικών συγκρούσεων και λαϊκών εξεγέρσεων στην Ελλάδα, όταν η αντιδραστική ατζέντα της κυβέρνησης της ΝΔ αρχίσει να υλοποιείται πολύ σύντομα.

Η ήττα της Ναζιστικής "ΧΑ", του μέχρι πρόσφατα φάρου του φασισμού στην Ευρώπη, παίρνοντας μόνο 2,9% (από 7% το 2015) και καμιά έδρα στο κοινοβούλιο, είναι πάνω από όλα το αποτέλεσμα της πάλης του ισχυρού αντιφασιστικού κινήματος, ιδιαίτερα μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και μια εκδήλωση του μαχητικού δυναμικού του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Ο κίνδυνος δεν έχει εξαφανιστεί καθώς η πηγή του είναι η παρακμή του ίδιου του καπιταλισμού κι επίσης το γεγονός ότι φασιστικές και ακροδεξιές ψήφοι ρίχτηκαν στη ΝΔ για να νικηθεί ο Σύριζα και η αριστερά γενικότερα αλλά και στην “Ελληνική Λύση”, το φασιστοειδές μόρφωμα του τσαρλατάνου Βελόπουλου.

Η Αριστερά

Ο Σύριζα λανθασμένα ειδώθηκε από το σχεδόν 1/3 των ψηφοφόρων, ιδιαίτερα ανάμεσα στους εργάτες, άνεργους και νέους, σαν ένα αμβλύ εργαλείο για να φράξουν το δρόμο στη Δεξιά.

Τα υπολείμματα του νεοφιλελεύθερου κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ πήραν μόλις ένα θλιβερό 8%. Καμιά αξιόπιστη εναλλακτική δεν εμφανίστηκε στην αριστερά για να ανοίξει μια προοπτική όχι απλά αντιπολίτευσης αλλά της εξουσίας.

Το σταλινικό ΚΚΕ απέδειξε ξανά την ανικανότητά του να καταλάβει λίγο από το κενό που άφησε η φθορά του δυσφημισμένου ΣΥΡΙΖΑ. Καθηλώθηκε ξανά στο 5,3% των ψήφων όπως και καθ’ όλη την τελευταία δεκαετία της κρίσης. Ο κύριος λόγος είναι ότι συνδυάζει μια "ριζοσπαστική" ρητορική κι έναν σεχταρισμό προς τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και το εργατικό κίνημα με έναν κραυγαλέο οπορτουνισμό προς την άρχουσα τάξη, ιδιαίτερα σε στιγμές που το καπιταλιστικό καθεστώς δοκιμάζεται. Όχι μόνο στο παρελθόν, όταν η ελληνική κοινωνική επανάσταση που αναδύθηκε από την Ναζιστική Κατοχή θυσιάστηκε στο βωμό των Συμφωνιών της Γιάλτας ανάμεσα στη σταλινική γραφειοκρατία και τον ιμπεριαλισμό αλλά επίσης αρκετά πρόσφατα οι Έλληνες σταλινικοί του ΚΚΕ έδειξαν ότι είναι αμετανόητοι κι αδιόρθωτοι: τον Δεκέμβρη του 2008 το ΚΚΕ αποκήρυξε την νεολαιΐστικη εξέγερση ως... συνωμοσία της CIA (παίρνοντας τα συγχαρητήρια από τη δεξιά ΝΔ και το ακροδεξιά ΛΑΟΣ)· στο Δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, όταν το 61% του φτωχοποιημένου λαού ψήφισε ΌΧΙ στο τρίτο πακέτο μέτρων λιτότητας από την τρόικα (και ο Τσίπρας υποτάχθηκε μετατρέποντας το ΌΧΙ σε ΝΑΙ), οι σταλινικοί κάλεσαν για μποϋκοτάζ του δημοψηφίσματος βοηθώντας την Δεξιά και την ιμπεριαλιστική ΕΕ...

Η ΛΑΕ (Λαϊκή Ενότητα), προερχόμενη από την πρώην αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Παναγιώτη Λαφαζάνη κι η οποία έσπασε καθυστερημένα το 2015 και ενώθηκε με ορισμένες άλλες κεντριστικές αριστερές ομάδες συντρίφτηκε στις Ευρωπαϊκές εκλογές της 26 Μάη και εκμηδενίστηκε στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου. Από 2,87% στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 κατρακύλησε στο 0,56% τον Μάη του 2019 και 0,28% τον Ιούλιο. H στροφή στον πιο αντιδραστικό εθνικισμό, ιδιαίτερα σε σχέση με την Μακεδονία δεν μπόρεσε να τους διασώσει ως ένα εγχείρημα "πιο συνεπές", "πατριωτικό", "αντιμνημονιακό" - ένα νέο, “καλύτερο” και πάντα ρεφορμιστικό Σύριζα...

Το ΜεΡα25 με επικεφαλής τον Γιάνη Βαρουφάκη κατάφερε να μπει στο Κοινοβούλιο παίρνοντας 3,44% της ψήφου, χάρη στα σχετικά θετικά αποτελέσματα που είχε στις Ευρωεκλογές, συλλέγοντας ψήφους από διάφορες μεριές, κυρίως από απογοητευμένα τμήματα του Σύριζα. Αυτός ο υβριδικός μη-βιώσιμος προσωποπαγής σχηματισμός έχει στο κέντρο του έναν ανορθόδοξο κοσμοπολίτη απατεώνα, που προωθήθηκε από τα ΜΜΕ διεθνώς και στην Ελλάδα. Ένα άτομο που ποτέ δεν πήρε την ευθύνη για τον καταστροφικό του ρόλο στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή για τις συμφωνίες του με την τρόικα τον Φεβρουάριο του 2015 που άνοιξαν τον δρόμο στην υποταγή μερικούς μήνες αργότερα. Η ομάδα Βαρουφάκη περιέχει άλυτες αντιφάσεις. Επιχειρεί να παντρέψει, πολυσυλλεκτικά και ψηφοθηρικά, τον "πατριωτισμό" με τον "Ευρωπαϊσμό" δηλαδή την αποδοχή της "μεταρρύθμισης της ιμπεριαλιστικής ΕΕ" και τον νέο-κεϋνσιανισμό με τον “μετα-νεοφιλελευθερισμό.” Αυτές οι ασυμβίβαστες θέσεις αντανακλάστηκαν στις λίστες του ΜεΡα25, όπου ανάμεσα στους υποψήφιους βρίσκονται φανατικοί θιασώτες του νεο-φιλελευθερισμού στην Ελλάδα (Τάκης Μίχας) και πρώην μέλη του Σύριζα ή εθνικιστές από την ΛΑΕ, όλοι ενωμένοι σε ένα κοινό στοιχείο: την προσκόλληση στο καπιταλιστικό πλαίσιο και την απόρριψη κάθε προοπτικής μιας σοσιαλιστικής επανάστασης.

Οι περισσότερες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής άκρας αριστεράς συμμετείχαν από το 2009 και μετά στην συμμαχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αν και πολλοί τίμιοι αγωνιστές και γνήσια μαχητικές δυνάμεις στα συνδικάτα, τις λαϊκές γειτονιές, τους φοιτητές, το αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα, τους αλληλέγγυους στους πρόσφυγες, βρίσκουν πολιτική στέγη στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η τελευταία λειτουργεί για μια δεκαετία τώρα κυρίως ως τίτλος ενός εκλογικού μπλοκ. Στην ταξική πάλη, υπάρχει μόνιμη διαφοροποίηση, με τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κατεβαίνουν χωριστά στις διαδηλώσεις, τα συνδικάτα, τους αντιφασιστικούς αγώνες, ακόμα και στις δημοτικές εκλογές όπως, πρόσφατα, στην πιο σημαντική περιοχή της χώρας, την Αθήνα, αλλά και τη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα.

Οι δεξιοί κεντριστές γύρω από το ΣΕΚ (προερχόμενοι από την Κλιφική παράδοση) καλλιέργησαν μια οπορτουνιστική σχέση με την γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ (την Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας – ένα οργανισμό χωρίς πραγματική μαχητική βάση, παραδοσιακά ενσωματωμένο στο Κράτος και συνεργαζόμενο μόνιμα με τα καπιταλιστικά αφεντικά). Οι άλλες αριστερές οργανώσεις μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ (κυρίως το ΝΑΡ) και έξω από αυτήν (περιλαμβανομένου του ΕΕΚ) παλεύουν ενάντια σε αυτήν την γραφειοκρατία, για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης μέσα σε μαχητικά συνδικάτα ανεξάρτητα από κράτος και κεφάλαιο.

Στο πολιτικό επίπεδο, το ΣΕΚ έχοντας μια μακρά περίοδο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν, με την ΛΑΕ αργότερα και πάντα με τον Σύριζα, "χωρίς αυταπάτες", υποτίθεται, τώρα προετοιμάζουν το έδαφος για "αντιδεξιό" μέτωπο με τον Σύριζα, όταν ο τελευταίος, τόσο πριν και κατά τη διάρκεια όσο και μετά τις εκλογές, κινείται γρήγορα για να μετατραπεί σε ένα "προοδευτικό" μπλοκ ταξικής συνεργασίας με την κεντροαριστερά ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και ακόμα και την "δημοκρατική" Δεξιά. Η αριστερά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μια πλειοψηφία ανέντακτων, μαοϊκών του ΕΚΚΕ, τροτσκιστών της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, και κυρίως τους μαχητές του ΝΑΡ αντιτίθεται σε έναν τέτοιο προσανατολισμό.

Το αποτέλεσμα της εξελισσόμενης εσωτερικής κρίσης, καλυμμένης με συμιβασμούς ανάμεσα στα ηγετικά σώματα των κύριων οργανώσεων, το ΝΑΡ και το ΣΕΚ, κυρίως υπό την πίεση των εκλογικών αναγκών, οδήγησε στην απογοήτευση του μαχητικού δυναμικού το οποίο αποστασιοποιείται μαζικά και από τις δύο οργανώσεις και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό το μέτωπο ποτέ δεν κατάφερε να χτίσει μια αξιόπιστη εναλλακτική στον Σύριζα τα τελευταία δέκα χρόνια. Πολιτικά, πάντα περιορίζει τον εαυτό του στην θέση μιας μαχητικής μειοψηφικής αντιπολίτευσης, αρνούμενο να προωθήσει μια επαναστατική στρατηγική με στόχο την εργατική εξουσία, ισχυριζόμενο, όπως το ΚΚΕ, ότι "δεν υπάρχουν ακόμα ώριμες αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες". Η κύρια γραμμή για μια ρήξη με την ΕΕ στερείται μιας καθαρής διεθνιστικής γραμμής, απορρίπτοντας ως "υπερ-αριστερή" και "ουτοπική" οποιαδήποτε μάχη για Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.

Για αυτόν τον λόγο τον Γενάρη του 2015 η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σχημάτισε εκλογικό μπλοκ με τους "αριστερούς" εθνικιστές του Αλαβάνου και του ΜΑΡΣ, και μετά την υποταγή του Σύριζα το καλοκαίρι του 2015, έχασε πολλές ομάδες και δυνάμεις που ενώθηκαν με την ΛΑΕ, μια φανερά "αριστερή" ρεφορμιστική εκδοχή του Σύριζα, που βυθίστηκε αργότερα στον πιο αντιδραστικό εθνικισμό, όπως ήδη επισημάναμε. Ξανά σε αυτήν την περίπτωση τα εκλογικά κριτήρια προτάχθηκαν -οδηγώντας σε μια σειρά πολιτικών και εκλογικών ηττών.

Στις εκλογές του Ιουλίου 2019, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε 23.191 ψήφους, ένα 0,41%, - τις μισές ψήφους και ποσοστό από τις προηγούμενες κοινοβουλευτικές εκλογές, τον Σεπτέμβρη του 2015, όταν το εκλογικό μπλοκ ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ πήρε 46.096 ψήφους και ποσοστό 0,85%.

Η πρόταση του ΕΕΚ τον Μάρτιο του 2019 να σχηματιστεί ξανά ένα κοινό εκλογικό μπλοκ με ένα επαναστατικό πρόγραμμα για τις Ευρωπαϊκές εκλογές απορρίφθηκε με βέτο της δεξιάς πτέρυγας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ΣEK, Mετάβαση, APIΣ). Παρόλα αυτά, στις Ευρωεκλογές το ΕΕΚ κάλεσε σε κριτική ψήφο σε εκείνες τις αριστερές δυνάμεις μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αναζητούν ενότητα σε μια επαναστατική βάση.

Στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, έχοντας μπροστά του μόλις δύο εβδομάδες περίπου για εκλογική καμπάνια και με μποϋκοτάζ από τα μαζικά μέσα, το ΕΕΚ, εξαιτίας των τεράστιων γραφειοκρατικών εμποδίων και το ανυπέρβλητο οικονομικό κόστος, παρουσίασε ανεξάρτητες λίστες μόνο στις 22 από τις 59 περιφέρειες της χώρας. Στις υπόλοιπες εκλογικές περιφέρειες, καλέσαμε ξανά για ψήφο στην αριστερή πτέρυγα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το φτωχό αποτέλεσμα (περίπου 2.000 ψήφοι, 0,04%) δεν εκπροσωπεί την εν δυνάμει ψήφο και στις 59 περιφέρειες και δεν αντανακλά την αληθινή επιρροή του Κόμματός μας. Στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, για παράδειγμα πήραμε στις εργατικές περιοχές της Αθήνας ανάμεσα στο 1 και 4,4%, εκλέγοντας τρεις δημοτικούς συμβούλους. Στον κεντρικό δήμο της Αθήνας, η υποψήφιά μας συντρόφισσα Κατερίνα Μάτσα ήρθε πρώτη σε ψήφους ανάμεσα στους υποψήφιους της επαναστατικής αριστεράς. Ακόμα και στις 7 Ιουλίου, στις προλεταριακές συνοικίες, όπως στη Δυτική Αθήνα, το ΕΕΚ είχε καλό αποτέλεσμα, και πάνω από όλα διαμόρφωσε νέες σχέσεις με εργάτες και κέρδισε νέα μέλη στο Κόμμα. Τα κύρια συνθήματά μας ήταν:

Μαύρο στην Δεξιά!

Ούτε μία ψήφος στον Σύριζα και όλα τα μνημονιακά κόμματα

Τσακίστε τους φασίστες!

Για μια επαναστατική σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση του καπιταλισμού!

Για την εργατική εξουσία!

Κάτω οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ! Για την σοσιαλιστική ενοποίηση των Βαλκανίων και της Ευρώπης!

Τώρα οργανώνουμε μετεκλογικές δημόσιες πολιτικές συναντήσεις για να παρουσιάσουμε την πολιτική μας και να συζητήσουμε όχι μόνο τα εκλογικά αποτελέσματα αλλά πρώτα απ’ όλα τα νέα μας καθήκοντα στο πολιτικό τοπίο που έχει δραματικά αλλάξει. Στις 17 Ιουλίου, συμμετείχαμε σε μια δημόσια συζήτηση του ΝΑΡ για τις προοπτικές της επαναστατικής αριστεράς μετά την νίκη της ΝΔ.

Η νέα αντεπαναστατική κυβέρνηση και η κρίση

Η νέα κυβέρνηση της ΝΔ δεν σηματοδοτεί απλώς την απλή επιστροφή της Δεξιάς στην εξουσία, ούτε μια "επιστροφή στην κανονικότητα", μια "σταθεροποίηση ενός νέου δικομματικού (αστικού) πολιτικού συστήματος" όπως ισχυρίζεται η Δεξιά, ο Σύριζα, το ΚΚΕ και η πλειονότητα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αντίθετα, οι εκλογές του Ιουλίου σημαδεύουν μια μετάβαση σε μια νέα φάση της πολιτικής κρίσης και ταξικής αναμέτρησης στη χώρα και την Ευρώπη (προμήνυμα είναι και τα πρόσφατα γεγονότα στη Γαλλία, με τα Κίτρινα Γιλέκα να βρίσκονται επί 35 εβδομάδες συνεχώς σε κινητοποίηση, με την κατάληψη του Πάνθεον από τα Μαύρα Γιλέκα, τις συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των οργανωμένων από τον Μακρόν εθνικών εορτασμών στις 14 Ιουλίου).

Η ελληνική μπουρζουαζία και οι ιμπεριαλιστές από το 2016 και δώθε, όταν η παρακμή του Σύριζα άρχισε να επιταχύνεται, προώθησαν σαν εναλλακτική προοπτική την δημιουργία μιας ελληνικής εκδοχής του Μακρόν ή του Αργεντινού Μάκρι, ένα "νέο, φρέσκο πρόσωπο, με τεχνοκρατικές ικανότητες", εδραιωμένου στην ελληνική καπιταλιστική ολιγαρχία και με ισχυρές σχέσεις με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο.

Ο Μακρόν ανέβηκε ως μια προσπάθεια βοναπαρτιστικής λύσης στην προχωρημένη θανάσιμη αγωνία της Πέμπτης Δημοκρατίας. Ο διευθυντής του "Ινστιτούτου Καραμανλή", της δεξαμενής "σκέψης" της ΝΔ, διακήρυξε μετά τις τελευταίες εκλογές ότι η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί προς την "Τέταρτη Δημοκρατία", μετά το τέλος της Τρίτης Δημοκρατίας που ακολούθησε την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας του 1974. Έμμεσα είναι μια αναγνώριση της υποβόσκουσας καθεστωτικής κρίσης που καλείται να λύσει η Κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Μετά τον σχηματισμό της, η νέα κυβέρνηση αποκτά, γοργά, μισο-βοναπαρτιστικά χαρακτηριστικά με συγκέντρωση εξουσιών γύρω από τον πρωθυπουργό. Αποτελείται από νεοφιλελεύθερους τεχνοκράτες δεμένους με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, στελέχη που δουλεύουν για τους Έλληνες εφοπλιστές, τους βιομηχάνους και τραπεζίτες, μαζί και γνωστές από το παρελθόν απαίσιες μορφές γνωστές για τις κατασταλτικές τους δεξιότητες στο "βαθύ Κράτος", και τους δεσμούς με την πρεσβεία των ΗΠΑ και άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από τις πρώτες της μέρες, ξεκίνησε ένα πόλεμο-αστραπή ενάντια στους όρους ζωής του λαού και τα δημοκρατικά του δικαιώματα: συγκέντρωση των μυστικών υπηρεσιών και όλων των κρατικών ΜΜΕ στα χέρια του Πρωθυπουργού, κατάργηση του πολιτικού ασύλου στα Πανεπιστήμια, συνεχείς απειλές, προβοκατόρικες παρελάσεις ειδικών αστυνομικών ταραχών δυνάμεων στα Εξάρχεια, διακήρυξη μιας αντι-προσφυγικής πολιτικής αντιγράφοντας αυτήν του Όρμπαν στην Ουγγαρία, προώθηση ως υπουργού Ασφάλειας του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη (γνωστού επίσης ως του ανθρώπου που διεύθυνε την δολοφονική επίθεση των ειδικών κατασταλτικών δυνάμεων ΔΕΛΤΑ ενάντια στο ΕΕΚ στη διαδήλωση του 2009 όταν η συντρόφισσα Αγγελική Κουτσουμπού παρ’ ολίγο να πεθάνει και δεκάδες σύντροφοι σοβαρά τραυματίστηκαν). Περιβόητοι αντισημίτες και "πρώην"(;) ηγέτες φασιστικών οργανώσεων όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης και ο Μάκης Βορίδης προωθήθηκαν σε υπουργεία κλειδιά. Η πάλη ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία του 1967-1974 προσβλητικά παρουσιάστηκε ως "πνευματική ασθένεια" από την Δόμνα Μιχαηλίδου, νέα υφυπουργό Εργασίας!

Ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της ενέργειας, των πρώτων υλών, της συγκοινωνίας κ.τ.λ. παρουσιάστηκε. Στην εξωτερική πολιτική, μία από τις πρώτες ενέργειες της κυβέρνησης της ΝΔ ήταν να αναγνωρίσει... τον Γκουαϊδό στην Βενεζουέλα εκφράζοντας την συμφωνία της με τις πολιτικές του Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο στη Λατινική Αμερική αλλά επίσης και στην Ανατολική Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή, το Ιράν, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Αλλά αυτή η υπερ-αντιδραστική κυβέρνηση που προσπαθεί τώρα, να εκμεταλλευτεί την θερινή περίοδο, για να επιβάλλει την ατζέντα της σε ένα αντιλαϊκό αστραπιαίο πόλεμο (όπως ο Μακρόν το καλοκαίρι το 2017), στέκεται σε σαθρά θεμέλια.

Μια εκλογική υπόσχεση κλειδί στην μικροαστική τάξη, την κατεστραμμένη από την υπερφορολόγηση κατά τη διάρκεια των 5 χρόνων του Σύριζα για να διασφαλίσει πρωταρχικά πλεονάσματα του 3,5% που επιβλήθηκε από την τρόικα, είναι χαμηλώσει τους φόρους επαναδιαπραγματευόμενη τα πρωταρχικά πλεονάσματα με τις Βρυξέλλες. Αλλά ο Κλάους Ρέγκλινγκ, ο επικεφαλής του ΕΜΣ, επισήμανε άμεσα ότι αυτά τα πρωταρχικά πλεονάσματα είναι ο "ακρογωνιαίος λίθος" της "διαχείρισης" του γιγάντιου χρέους της Ελλάδας (το μεγαλύτερο στην ΕΕ, 180% του ΑΕΠ).

Οι ελληνικές τράπεζες με 40% μη-εξυπηρετούμενων “κόκκινων” δανείων είναι στο χείλος της επίσημης χρεοκοπίας. Δεν δίνουν κανένα δάνειο για επένδυση για μια δεκαετία τώρα. Η Κυβέρνηση της ΝΔ λέει ότι θα ζητήσει μια "πιστοληπτική γραμμή" από την ΕΚΤ, η οποία δεν περιλαμβάνει την χρεοκοπημένη Ελλάδα στα σχήματα της QE [πιστωτικής χαλάρωσης]. Αν μια τέτοια πιστοληπτική γραμμή συμφωνηθεί, σημαίνει ότι ένα νέο, τέταρτο Mνημόνιο θα επιβληθεί με περισσότερα μέτρα λιτότητας σε έναν εξαντλημένο, φτωχοποιημένο πληθυσμό. Οι διεθνείς χρηματιστικοί κύκλοι και άρθρα στον διεθνή αστικό τύπο (περιλαμβάνοντας τους FT) εκφράζουν τους μεγάλους τους φόβους για τις κοινωνικές εντάσεις, οι οποίες υπό τον Σύριζα ελέγχονταν σχετικά και τώρα θα κλιμακωθούν υπό την κυβέρνηση της ΝΔ, οδηγώντας σε νέες πολιτικές εκρήξεις στην Ελλάδα, σε συνθήκες βαθέματος της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Μια νέα φάση αναταραχής αρχίζει όχι μόνο στην μετά το Brexit ΕΕ και στην Ευρωζώνη αλλά, πάνω από όλα, με τη νέα φάση της Τρίτης Μεγάλης Ύφεσης, μια "συγχρονισμένη παγκόσμια επιβράδυνση" που προβλέπει ακόμα και το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και άλλοι θεσμοί για το 2019-20. Η κρίση θα αποσταθεροποιήσει εντελώς την πολιτική κατάσταση. Με τη νέα κλιμάκωση της ταξικής πάλης, η ζωή θα γίνει πολύ δύσκολη για τα τρία "M" -τον Μάκρι, τον Μακρόν, τον Μητσοτάκη- σφραγίζοντας το τέλος τους!

Το ΕΕΚ επισημαίνει ότι μόνο μια επαναστατική διέξοδος από την κρίση του χρεοκοπημένου καπιταλιστικού συστήματος είναι δυνατή, με την κατάργηση του χρέους, την εθνικοποίηση κάτω από εργατικό έλεγχο των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και την αναδιοργάνωσή της σε νέες κοινωνικές βάσεις κάτω από μια εργατική κυβέρνηση και εργατική εξουσία, σπάζοντας από την ιμπεριαλιστική ΕΕ και παλεύοντας για τη σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης από την Λισαβόνα ως το Βλαδιβοστόκ!

Ένα πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση αρχίζει με τις έντονες συζητήσεις ανάμεσα στην επαναστατική αριστερά τώρα. Είναι επείγον να επανεξοπλιστεί η επαναστατική πρωτοπορία της εργατικής τάξης και της νεολαίας στην Ελλάδα με μια αληθινή επαναστατική και διεθνιστική στρατηγική, τακτική, πρόγραμμα και οργάνωση.

Οι κρίσιμες μάχες στον ταξικό πόλεμο είναι μπροστά μας, όχι πίσω. Το ΕΕΚ προχωράει μπροστά σε αυτές τις μάχες με περισσότερη αυτοπεποίθηση παρά ποτέ, χτίζοντας το επαναστατικό μας Κόμμα, παρ’ όλες τις δυσκολίες, τοπικά και παγκόσμια, πάντα κάτω από την κόκκινη σημαία της Τέταρτης Διεθνούς και της επανίδρυσής της ανταποκρινόμενο στην πρόκληση των καιρών!

13-15 Ιουλίου 2019

[Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε πρώτα στα αγγλικά στην ιστοσελίδα RedMed.org ]