ΓIA ΤΗΝ EΠANAΣTATIKH ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑ ΣYNΔIKAΤΑ

Αν και η προπαγάνδα, κυβερνητική και εκ Βρυξελλών, διατείνεται ότι η Ελλάδα βγήκε από τα Μνημόνια, εντούτοις η χώρα παραμένει στη χρεοκοπία. Το μέλλον της χώρας είναι υποθηκευμένο, τουλάχιστον μέχρι το 2060 ή εναλλακτικά στον ορατό ορίζοντα. Οι επόμενες γενιές της εργατικής τάξης και του λαού είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν τα επαχθή μέτρα των Μνημονίων που υπέγραψαν όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις από το 2010, με τελευταία την αριστεροδεξιά κυβέρνηση των ΣYPIZANEΛ –και τώρα με τους Συριζοπασόκους- για να εξοφληθεί το γιγάντιο χρέος που βαραίνει τον εγχώριο καπιταλισμό. H επιτροπεία και τα μέτρα της E.E. και του ΔNT, συνεχίζονται και θα συνεχίζονται μέχρι να πληρωθεί αυτό το χρέος, εφόσον δεν τους ανατρέπει το εργατικό και λαϊκό κίνημα.
Στην πραγματικότητα αντί για έξοδο από τα μνημόνια ήδη μπαίνουμε σε μια νέα φάση της καπιταλιστικής χρεοκοπίας που την χαρακτηρίζει το αμφίβολο εγχείρημα της διεθνούς προσπάθειας του συστήματος να αντιμετωπίσει τη νέα γιγάντια φούσκα του χρέους, με την αντιστροφή των πολιτικών πιστωτικής χαλάρωσης, αφού όχι μόνο απέτυχαν να αντιμετωπίσουν την κρίση το 2008, αλλά πολλαπλασίασαν τις αιτίες, με αποτέλεσμα όλοι να αναμένουν ένα νέο πολύ χειρότερο κραχ.
Στο χρονικό «παράθυρο» μέχρι και τις ευρω-εκλογές του 2019 για την Ευρωζώνη, η επιλογή της Ε.Ε. για τον «σπασμένο κρίκο» της Ελλάδας έχει ήδη γίνει: Είναι η σκόπιμη και συντονισμένη με την ελληνική κυβέρνηση δραστηριότητα που αποσκοπεί στο να κρυφτεί η πραγματικότητα της ανυπαρξίας δυνατότητας επανασυγκόλλησης του «σπασμένου κρίκου», πίσω από την ψεύτικη εικόνα ενός «success story». Έτσι μια ψεύτικη εικόνα επιχειρεί να εμφανίσει πως ο καπιταλισμός στην Ελλάδα επιστρέφει σε μια «νέα κανονικότητα», φτωχότερη από πριν την κρίση, αλλά «κανονικότητα» ομαλής λειτουργίας για το σύστημα.
Η αλλαγή των παγκόσμιων οικονομικών όρων ύπαρξης και αναπαραγωγής του κεφαλαίου επιβάλει τόσο τις αλλαγές στη μορφή δραστηριοποίησής του σε κάθε χώρα, όσο και τους νέους όρους και μορφές ύπαρξης της τάξης και της ταξικής πάλης. Οι εκλογικές μάχες του 2019 αναμφίβολα θα οξύνουν την πολιτική κρίση, την πόλωση, την εμφυλιοπολεμική υστερία της Δεξιάς κι ακροδεξιάς αντεπανάστασης σε σύγκρουση με μια κυβέρνηση που διέψευσε τις λαϊκές προσδοκίες και το μόνο που προβάλλει είναι τη «λογική του μικρότερου κακού». Η αστάθεια θα επιδεινωθεί και η κρίση εξουσίας δεν θα λυθεί όποιος και να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, καθώς ο «νικητής» και οι αδύναμοι «σύμμαχοί» του θα υποχρεωθούν, λόγω της επιδείνωσης της κατάστασης να έρθουν σε σύγκρουση με την εργατική τάξη και τα ήδη καθημαγμένα λαϊκά στρώματα. Το ζήτημα που μπαίνει με οξύτητα και επειγότητα είναι: πώς η μαχόμενη μαρξιστική διεθνιστική πρωτοπορία θα προετοιμαστεί και θα προετοιμάσει το εργατικό κίνημα για τις επερχόμενες σκληρότατες αναμετρήσεις, ξεπερνώντας τις αδυναμίες του προηγουμένου σταδίου αγώνων της δεκαετίας που πέρασε και τα αδιέξοδα που έφερε η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ και η απουσία μιας πειστικής στον λαό επαναστατικής εναλλακτικής διεξόδου από την κρίση;
Οι αυξημένες προσδοκίες, έστω και απατηλές, για παροχές, έστω και μικρές, από τούτη ή μιαν άλλη κυβέρνηση, κάνουν τους εργάτες να κοιτούν ξανά προς τα συνδικάτα, παρόλη την αναξιοπιστία και την εξασθένησή τους. Ο χαμηλός βαθμός συνδικαλισμού κι η τεράστια ανεργία και επισφάλεια δεν πρέπει να μας κάνουν να νομίζουμε ότι "τέλειωσαν" πια οι όποιες δυνατότητες πάλης μέσα από αυτά. Γι' αυτό εξάλλου, κι ενόψει της νέας φάσης της κρίσης, ψηφίστηκαν οι νέοι δρακόντειοι αντι-συνδικαλιστικοί νόμοι. Γι' αυτό η ΓΣΕΕ ζήτησε "κοινωνική συμμαχία" με το κεφάλαιο και γίνανε οι κινήσεις προς την αποδέσμευση από τις γραφειοκρατίες με τις κινητοποιήσεις του 2018. Το δεύτερο κύμα αγώνων που φέρνει η νέα φάση της κρίσης απαιτεί έναν πολιτικό επανεξοπλισμό του ΕΕΚ, νέες μορφές οργάνωσης κι επέμβασης στο οργανωμένο εργατικό κίνημα ενάντια στη γραφειοκρατία, για την προώθηση μιας επαναστατικής πολιτικής και νέας επαναστατικής ηγεσίας.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2018, σημειώθηκε η πλήρης παύση λειτουργίας των απομειναριών της πάλαι ποτέ κραταιάς Χαλυβουργικής, η απειλή για λουκέτο στη ΛΑΡΚΟ (γίγαντες κάποτε, που σήκωσαν σε μια προηγούμενη φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού, την εκβιομηχάνιση της χώρας)· σήμερα δηλώνουν αδυναμία να συνεχίσουν να υπάρχουν κάτω από τους νέους όρους που προμηθεύονται ηλεκτρική ενέργεια. Ενώ από την άλλη οι απειλές της ΔΕΗ, αποκαλύπτουν πως ο κρατικός γίγαντας που στήριζε μέχρι χτες την επιδότηση της ενέργειας για την βαριά βιομηχανική δραστηριότητα στη χώρα, τώρα γονατίζει κάτω από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα προς το όφελος ιδιωτικών ενεργειακών πηγών, απειλώντας όχι μόνο με απολύσεις τους εργάτες των λιγνιτωρυχείων της ΔΕΗ, αλλά με απώλεια κάθε ενεργοβόρου βιομηχανίας στη χώρα.
Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η κατάσταση στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι σκελετοί των κόκκινων δανείων, οι περιορισμένες δυνατότητες νέων κρατικών εγγυήσεων από μια χώρα βουτηγμένη στον Καιάδα του χρέους, φέρνει νέες συγχωνεύσεις τραπεζών ενώ ήδη προετοιμάζονται οι απολύσεις, 10 - 15 χιλιάδων υπαλλήλων για το 2019.
Στον αγροτικό τομέα οι αυξημένες ανάγκες χρηματοδότησης της παραγωγικής διαδικασίας των μικρών και μεσαίων αγροτών για τεχνογνωσία και στήριξη των καλλιεργειών, σκοντάφτουν στα κόκκινα δάνεια και την φορολογική αφαίμαξη. Έτσι δημιουργείται ένα εκρηκτικό περιβάλλον αντίδρασης, που κάνει την συγκράτησή του αμφίβολη, με μόνο τις δικαστικές διώξεις των παραγωγών στα μπλόκα.
Η μικρή επιχειρηματική δραστηριότητα, καταναλωτικών αγαθών, πνίγεται από τις μεγάλες αλυσίδες του τομέα, σκοντάφτει στον υπερδανεισμό και την φορομπηχτική πολιτική που πολλαπλασιάζει η μέγγενη των πιστωτικών καρτών, γονατίζοντας εμπρός στην περιορισμένη καταναλωτική δύναμη των πελατών τους.
Στη δε ανθοφορούσα με υπερκέρδη βαριά βιομηχανική και άλλη δραστηριότητα (Μότορ Όιλ, Μυτιληναίος, Παπαστράτος, κ.λπ.), με ακριβοπληρωμένες διαφημίσεις στον τύπο εκθειάζουν τα μπόνους προς τους εργάτες που τους ελαστικοποιούν τον μισθό.
Ταυτόχρονα η ανάγκη για διαρκώς μικρότερο κόστος λειτουργίας του κράτους φέρνει (όπως έχει υποσχεθεί ο Μητσοτάκης) τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Σε αυτή την κατεύθυνση προς το παρόν, έχει νομοθετηθεί ήδη, το πρόσχημα του προσοντολόγιου και της αξιολόγησης, μια διαδικασία ελέγχου και καταστολής όσων τελικά απορροφηθούν για να κλείσουν μερικά από τα τεράστια κενά της μνημονιακής οκταετίας.
Έτσι η ανεργία, που ήδη δεν μπορεί να κρυφτεί με την αύξηση των ελαστικών μορφών εργασίας, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ούτε με την μετανάστευση των πάνω από 300.000 νέων Ελλήνων, κυρίως επιστημόνων, στην επόμενη φάση της κρίσης θα εκτιναχθεί περαιτέρω, ενώ ήδη αγγίζει στη νεολαία το 60% μαζί με τους μερικώς «απασχολήσιμους». Και είναι σαφές ότι για την ανεργία και το κλείσιμο των παραγωγικών μονάδων της χώρας δεν ευθύνονται οι μετανάστες και πρόσφυγες, όπως διατείνεται ο ρατσιστικός και φασιστικός λόγος, αλλά οι καπιταλιστές και οι πολιτικές των κυβερνήσεων τους. Το σύστημα του καπιταλισμού, βασισμένο στο κέρδος και όχι στις κοινωνικές ανάγκες εξ αρχής περιέκλειε, ως αναγκαίο όρο του, την ύπαρξη εφεδρικού βιομηχανικού στρατού ανέργων. Τώρα όμως, στη φάση της ιμπεριαλιστικής παρακμής και κρίσης, πετάει στο περιθώριο μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης. Οι νέες γενιές εργατών θεωρούνται παρείσακτοι και αποβάλλονται εκτός παραγωγικής δραστηριότητας, ενώ ταυτόχρονα εισάγονται μηχανισμοί ελέγχου και καταστολής όσων τελικά καταφέρουν να περάσουν το κατώφλι της θέσης εργασίας.
H επιδοματική πολιτική, που από την κυβέρνηση ΣYPIZA προβάλλεται ως ένδειξη της κοινωνικής της ευαισθησίας δεν είναι άλλο παρά μαντζούνι στον καρκίνο. Στην πράξη είναι μια προσωρινή προσπάθεια επιβολής ενός καθεστώτος βιο-πολιτικού ελέγχου των αποκλεισμένων μαζών, με τα ψίχουλα της ελεημοσύνης των κοινωνικών υπηρεσιών που θα υπάρχουν, όσο υπάρχουν, πλεονάσματα που θα το επιτρέπουν.
Η βίαιη αλλαγή του μοντέλου του ελληνικού καπιταλισμού, φέρνει μια νέα σύνθεση των μορφών ύπαρξης της εργατικής τάξης και της ταξικής πάλης. Οι νέοι όροι ύπαρξης και δραστηριοποίησης της τάξης, στην παραγωγική διαδικασία για την εξαγωγή της υπεραξίας, βρίσκονται σε μετάβαση, είναι μπροστά μας και καθ' όλες τις ενδείξεις απειλητικοί. Αλλά εξίσου απειλητικοί είναι για τον καπιταλισμό και οι όροι υπό τους οποίους θα δοθούν οι ταξικοί αγώνες. Η ανάγκη της πάλης των εργατών για την ζωή, δημιουργούν τους όρους αποδέσμευσης της εργατικής τάξης από την εργοδοτική και κρατική συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Γι' αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί η πάλη στην οργανωμένη σε συνδικάτα εργατική τάξη. Αντίθετα πρέπει να στραφούμε εκεί που η εργατική τάξη συγκεντρώνεται μαζικά, συλλογικοποιείται με διάφορους τρόπους, δουλεύει και αντλεί τα μέσα που την κρατούν στη ζωή, είτε οργανωμένη σε συνδικάτα και ιδιαίτερα στα πιο μαζικά από αυτά, είτε έξω από αυτά. Η τάξη, μέσα και έξω από τα συνδικάτα, πρέπει να ετοιμαστεί πολιτικά, οργανωτικά και ιδεολογικά για τις επερχόμενες ταξικές αναμετρήσεις ώστε να αποκτήσει πολιτική και οργανωτική ανεξαρτησία από τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις τους, συνοχή, συντονισμό και αλληλεγγύη στη δράση της. Η ανεξαρτησία αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί απλά με τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης εργατικής οργανωτικής δομής, που θα περιλαμβάνει μερικά μικρά, ακόμα κι αν είναι μαχητικά, πρωτοπόρα σωματεία. Η ανεξαρτησία πρέπει να αφορά μεγάλα τμήματα της τάξης που θα μπορούν να δώσουν στίγμα και παλμό στο σύνολο της τάξης. Μόνο τότε μπορούν να επαληθεύσουν τους φόβους κυβέρνησης και αφεντικών. Για τον οποίο φόβο, νομοθετήθηκαν οι απεργοκτόνοι νόμοι για τα πρωτοβάθμια σωματεία.
Η κρίση πυροδοτεί κινήσεις της εργατικής τάξης προς την ανεξαρτησία της από το κεφάλαιο, την εργοδοσία, την γραφειοκρατία των συνδικάτων και της καθεστωτικής Αριστεράς. Αλλά δεν μπορεί να κατακτήσει η τάξη την πολιτική ανεξαρτησία, μόνο με τα συνδικάτα, όσο αναγκαία όργανα πάλης κι αν είναι· απαιτείται να είναι οργανωμένη σε επαναστατικό κόμμα.Έχοντας συνείδηση ότι η ανάπτυξη της εργατικής τάξης από «τάξη καθαυτή», που συνδικαλιστικά διεκδικεί καλύτερους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, σε «τάξη για τον εαυτό της», που διεκδικεί την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς, είναι μια διαδικασία που αναπτύσσεται μέσα στην πάλη της ίδιας της τάξης για να λύσει τα μικρά και μεγάλα προβλήματα που αυτή καταρχήν κατανοεί. Όπως έλεγε και ο Τρότσκι το 1938 που ισχύει και σήμερα: «Το στρατηγικό καθήκον για την επόμενη περίοδο –μια προεπαναστατική περίοδο ζύμωσης, προπαγάνδας και οργάνωσης- είναι να ξεπεραστεί η αντίφαση ανάμεσα στην ωριμότητα των αντικειμενικών επαναστατικών συνθηκών και την ανωριμότητα του προλεταριάτου και της πρωτοπορίας του (η σύγχυση και η απογοήτευση της παλιάς γενιάς, η έλλειψη εμπειρίας της νέας γενιάς). Eίναι ανάγκη να βοηθήσουμε τις μάζες, στο προτσές της καθημερινής πάλης, να βρουν τη γέφυρα που ενώνει τις σημερινές διεκδικήσεις τους με το σοσιαλιστικό πρόγραμμα της επανάστασης. H γέφυρα αυτή πρέπει να περιλαμβάνει ένα σύστημα Μεταβατικών διεκδικήσεων, που θα ξεκινάνε από τις σημερινές συνθήκες κι από τη σημερινή συνείδηση των πλατιών μαζών της εργατικής τάξης και θα οδηγούν αμετάκλητα σ' ένα και μόνο τελικό συμπέρασμα: στην κατάκτηση της εξουσίας από το προλεταριάτο.» (Λ. Τρότσκι, Μεταβατικό Πρόγραμμα, εκδ. Αλλαγή, σελ. 16).
Παλεύουμε μέσα στη συνδικαλισμένη και μη εργατική τάξη για τα πιο μικρά ή μεγαλύτερα ζητήματα: των συνθηκών εργασίας, τα «εργοδοτικά εγκλήματα», για αυξήσεις μισθών, για μόνιμη εργασία, ενάντια στις εξοντωτικές συνθήκες ελαστικής ή εκ περιτροπής εργασίας, εργασία για όλους, τροφή, ασφάλιση, υγεία, ελεύθερο χρόνο, παιδεία, περιβάλλον, αξιοπρέπεια. Παλεύουμε σε επιτροπές και κινήματα, δείχνοντας με τρόπο κατανοητό την ανάγκη σύνδεσης των αγώνων της τάξης με τις απαραίτητες μορφές οργάνωσης που σήμερα θα υπερασπιστούν τους αγώνες, ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά, αμφισβητώντας στην πράξη την αστική εξουσία και αύριο θα αποτελούν τα όργανα της εργατικής εξουσίας.
Δίνουμε τη μάχη σε όλα τα μέτωπα: στο συνδικαλιστικό, το πολιτικό και το ιδεολογικό, ενάντια στους καπιταλιστές, ενάντια στο κράτος και τις πολιτικές του, ενάντια στην αστική ιδεολογία που προσπαθεί να κρατήσει αμόρφωτη διασπασμένη και υποταγμένη στα δικά της συμφέροντα την εργατική τάξη, σπέρνοντας σύγχυση με την συσκότιση και συστηματική διαστρέβλωση των μεγάλων ερωτημάτων που γεννά η κρίση του καπιταλισμού και αφορούν το μέλλον όλης της ανθρωπότητας.
Παλεύουμε για να κατανοήσει η τάξη πως η νικηφόρα πάλη για τα μικρά ή μεγάλα ζητήματα που την αφορούν έχει άμεση σύνδεση με την Κατάργηση των Μνημονίων και των νόμων που τα συνοδεύουν καθώς και για την μονομερή ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ στους διεθνείς τοκογλύφους.
Μια σειρά μέτρων για να υπερασπίσουν την ζωή είναι αναγκαία να παρθούν άμεσα:
Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο όλων των πιστωτικών ιδρυμάτων, τραπεζών και ασφαλιστικών ιδρυμάτων. Δημιουργία ενός κεντρικού τραπεζικού οργάνου που θα ελέγχει την πορεία της οικονομίας και θα παρεμβαίνει για να αντιμετωπιστεί η ύφεση, να μη χάσουν τα λεφτά τους οι μικροκαταθέτες, οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι. Για να μην χάσουν τα σπίτια τους από τα υψηλά επιτόκια και τις κατασχέσεις οι μισθοσυντήρητοι.
Ενάντια στο κλείσιμο των εργοστασίων και την ανεργία προτείνουμε: Έλεγχο στα βιβλία των επιχειρήσεων που επικαλούμενες την κρίση κάνουν μαζικές απολύσεις, κλείνουν ή μεταφέρουν τις παραγωγικές τους δραστηριότητες σε άλλες χώρες. Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση και λειτουργία τους κάτω από εργατικό έλεγχο. Κατάσχεση των προσωπικών περιουσιακών στοιχείων των καπιταλιστών που ενώ πήραν θαλασσοδάνεια χρεοκοπούν και κλείνουν τις επιχειρήσεις. Οργάνωση των ανέργων σε ενότητα με τους εργαζόμενους στη μάχη για την μείωση των ωρών εργασίας, με την καθιέρωση 5θήμερης εργάσιμης εβδομάδας με 6ωρη εργασία, για να μοιραστούν οι δουλειές, χωρίς μείωση των μισθών. Αν πριν 120 χρόνια μπορούσε να ριχθεί το σύνθημα 8 ώρες δουλειάς, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ώρες ψυχαγωγία, πολύ περισσότερο σήμερα, με την επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση, η κοινωνία μπορεί να ζήσει καλύτερα – αν απαλλαγεί από τη καπιταλιστική εκμετάλλευση και τον παρασιτισμό.
Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων. Λειτουργία των επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση προς όφελος του κοινωνικού συμφέροντος και όχι για το κέρδος. Eπαν-εθνικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που ξεπούλησαν οι Πασοκο-Δεξιές κυβερνήσεις και του ΣYPIZA, χωρίς αποζημίωση στα τρωκτικά του κεφαλαίου, ντόπια και ξένα.
Εθνικοποίηση όλων των στρατηγικής σημασίας μεγάλων επιχειρήσεων για να μπει σε εφαρμογή οικονομικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.
Υπεράσπιση και αναβάθμιση της δημόσιας, δωρεάν υγείας και παιδείας. Πλήρης διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος. Απαλλοτρίωση όλης της μοναστηριακής και εκκλησιαστικής μεγάλης περιουσίας και των τσιφλικιών.
Κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Μέτρα ασφάλειας από τα εργατικά ατυχήματα-εγκλήματα.
Πάλη για την συνδικαλιστική οργάνωση του νέου και διάσπαρτου φρέσκου προλεταριακού σώματος ντόπιων και μεταναστών σε συνδικάτα και δημιουργία νέων μορφών οργάνωσης σωματείων όπου κρίνεται αναγκαίο από τον αγώνα.
Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προ Μνημονίων επίπεδα – Αυξήσεις στο ύψος των πραγματικών αναγκών των εργατών.
Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που μετατρέπουν την εργασία σε κάτεργο.
Κατάργηση της αντιαπεργιακής νομοθεσίας.
Άμεση διάλυση των κατασταλτικών μηχανισμών, των MAT και των ομάδων ΔEΛTA. Κατάργηση των ειδικών δικαστηρίων, του τρομο-νόμου 187A και της αντιδημοκρατικής τρομο-νομοθεσίας.
Για να πετύχει αυτό είναι αναγκαίο να φύγουν οι ιμπεριαλιστές από την χώρα, ξήλωμα των αμερικανο-νατοϊκών βάσεων, έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ιμπεριαλιστική ΕΕ. Διεθνιστική πάλη μαζί με τους άλλους λαούς των Βαλκανίων, της Ευρώπης κι όλου του κόσμου. Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες. Να αναπτυχθεί και να κερδηθεί η πάλη ενάντια στον ρατσισμό και το φασισμό, ενάντια στους «μακεδονομάχους» εθνικιστές, για την σοσιαλιστική ενοποίηση της Βαλκανικής, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης από τη Λισαβώνα μέχρι το Bλαδιβοστόκ, για τον παγκόσμιο ελευθεριακό κομμουνισμό.
Αυτά τα αναγκαία και προστατευτικά μέτρα για την ζωή των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, έχουν μια προϋπόθεση, οι εργάτες να έχουν εξουσία. Πάλη για εργατική εξουσία σήμερα, ως την πρώτη και καθοριστική προϋπόθεση για την ύπαρξη λύσης στο αδιέξοδο της καπιταλιστικής κρίσης.

Συντρόφισσες-φοι,
Κάτω από τις συνθήκες που η κρίση του καπιταλισμού κι ο αναγκαίος αγώνας για λύση επιβάλει, είναι αναγκαία η ίδρυση σήμερα μιας επαναστατικής συνδικαλιστικής κίνησης, για τη νικηφόρα έκβαση των αγώνων στην προοπτική να αναδειχθεί η εργατική τάξη από τάξη καθαυτή σε τάξη για τον εαυτό της, για να πάψει να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης, για να γίνει ό,τι της αξίζει ως δημιουργού του κοινωνικού πλούτου· στην προοπτική να βοηθηθεί η διαδικασία χτισίματος του επαναστατικού κόμματος της τάξης, με πανελλαδική εμβέλεια και παρουσία σε καίριους τομείς που συγκεντρώνεται, ζει και αναπνέει αυτή.
Το ΕΕΚ, κατανοώντας τις ανάγκες που επιβάλει μια τέτοια προοπτική πάλης, απευθύνει κάλεσμα σε κάθε πρωτοπόρο ταξικό αγωνιστή να συνταχθεί μαζί με τα μέλη του ΕΕΚ για την δημιουργία μιας επαναστατικής αυτόνομης συνδικαλιστικής κίνησης, που θα σηκώσει το βάρος να φέρει στην πάλη της τάξης την επαναστατική πολιτική, απ' άκρου σε άκρο της χώρας. Μια οργάνωση μέσα και έξω από τα συνδικάτα, με πρόγραμμα, καταστατικό λειτουργίας και αυτοτελή δράση μέσα στο εργατικό κίνημα.
H ίδρυση μιας επαναστατικής συνδικαλιστικής κίνησης, στη βάση του παραπάνω περιγράμματος προγράμματος, είναι επείγουσα, η δε πραγματοποίησή της δυνατή, καθώς σημαντικές αλλαγές συντελούνται μέσα στα συνδικάτα με τάσεις ταξικής ανεξαρτησίας από το κράτος, τους εργοδότες και τις γραφειοκρατίες που στην πρώτη φάση έπνιξαν τους αγώνες.
Ήδη σαν ΕΕΚ έχουμε επισημάνει τη σημασία της γενικής απεργίας της 12ης Γενάρη 2018 και των δυνατοτήτων που διαφάνηκαν. H απεργία δεν κηρύχθηκε από τη ΓΣEE αλλά από πρωτοβάθμια σωματεία και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις (ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα υπό την επιρροή του ΠAME). H απεργία είχε σημαντική μαζικότητα, αντίστοιχη άλλων που είχαν κηρυχθεί από τις ΓΣEE και AΔEΔY. Έγινε φανερό ότι το εργατικό κίνημα μπορεί να απαλλαγεί από μια ηγεσία υποταγμένη στο κράτος και το κεφάλαιο, την συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣEE/AΔEΔY.
Χρειάστηκε η υπαναχώρηση της σταλινικής ηγεσίας του ΠΑΜΕ / ΚΚΕ, η δήλωση συμμόρφωσης προς το σύστημα με την συμμετοχή του στην φιέστα της ΓΣΕΕ στις 30/5/18 για να ανακοπεί και να καθυστερήσει η τάση αυτή που μόνο τα προεόρτιά της φαίνονται, στις απεργίες της 1ης Νοέμβρη των 7 σωματείων, και κάπως καλύτερα στην κινητοποίηση από τα κάτω των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, με την κατάληψη της πρυτανείας στην πάλη για απεργία διαρκείας. Ήταν δυο πολύ σημαντικές στιγμές στην ανάπτυξη της νέας φάσης της ταξικής πάλης. Όχι λόγω του μεγέθους ή του αποτελέσματος, αλλά της κίνησης «από τα κάτω», με διαδικασίες γενικών συνελεύσεων, χωρίς διαμεσολαβητές γραφειοκράτες και «ειδικούς». Σημαντικές γιατί εκφράζουν την ανάγκη για αγώνες ανεξάρτητους από γραφειοκράτες, αφεντικά και κράτος, αγώνες ταξικούς με βλέμμα προς την επαναστατική αριστερά.
Μια διαδικασία που στην περίοδο της ισχνής αυταπάτης ενός νέου «success story» και του «τέλους των μνημονίων», δείχνει τις προοπτικές και δυνατότητες για το μέλλον της ταξικής σύγκρουσης, που μπορεί να ξεδιπλωθεί πριν και μετά τις ευρωεκλογές του 2019.
Ας μην καθυστερήσουμε άλλο, ας προετοιμαστούμε γι' αυτό που έρχεται.
Σωτήρης Παπαδημητρίου