ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Ο ΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΣΟΣΙΑΛΣΩΒΙΝΙΣΜΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ (ΚΑΙ) ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

του Νίκου Πελεκούδα

ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Ο ΙΑΝΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΣΟΣΙΑΛΣΩΒΙΝΙΣΜΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ (ΚΑΙ) ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΕΣ

«Κατ’ αρχήν θέλουμε αυτονοήτως να τονίσουμε ότι σεβόμαστε εκείνη την μερίδα των πολιτών που προσήλθαν στο Σύνταγμα, πολλοί από κάθε άκρη της πατρίδας μας, για να εκφράσουν ανιδιοτελώς και με τον δικό τους τρόπο τις πατριωτικές ευαισθησίες και ανησυχίες τους…Δεν υποτιμούμε καθόλου τον αλυτρωτισμό της FYROM, ούτε την προσπάθεια της γείτονος να οικειοποιηθεί την αρχαία ιστορία της περιοχής, με τις όποιες προεκτάσεις τους αλλά συνιστά αποπροσανατολισμό για τον διχασμό του λαού το να τοποθετείται το “Σκοπιανό” και μάλιστα με στρεβλό τρόπο, ως το κύριο και μείζον πρόβλημα της χώρας…»

Παναγιώτης Λαφαζάνης Φλεβάρης 2018

«Η Συμφωνία των Πρεσπών παραδίδει τον Μακεδονισμό (γλώσσα και εθνότητα) στη γειτονική χώρα, αφήνοντας ανοιχτό το έδαφος για αποσταθεροποιήσεις και εντάσεις στην περιοχή και περιπέτειες σε βάρος της Ελλάδας.»

Παναγιώτης Λαφαζάνης Γενάρης 2019

Και οι δυο δηλώσεις του αρχηγού της Λαϊκής Ενότητας έγιναν μετά από τα δύο αντίστοιχα εθνικιστικά συλλαλητήρια με κεντρικό σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», διοργανωμένα από εθνικιστικές οργανώσεις και με την πρωταγωνιστική συμμετοχή απόστρατων αξιωματικών, ναζιστικών και φασιστικών οργανώσεων συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Αυγής, με την κάλυψη εκκλησιαστικών και παραεκκλησιαστικών κύκλων.

Μα το Μακεδονικό πέρασε’, ίσως αντιτείνει κάποιος. ‘Η ατζέντα αλλάζει. Η κοινοβουλευτική αντιπαράθεση επιστρέφει στα ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Η προετοιμασία για τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μάη μπαίνει πλέον ανοιχτά από το πολιτικό σύστημα. Πάμε παρακάτω.’

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου της ΛΑΕ του περασμένου Δεκέμβρη. Τα λεγόμενα «εθνικά» ζητήματα έχουν πολύ μικρή θέση σε ένα κείμενο 29 σελίδων, που χαρακτηρίζεται κυρίως από την παρουσίαση του προγράμματος του κόμματος για το επόμενο χρονικό διάστημα με ορίζοντα τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις για την Ευρωβουλή καθώς και για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Στην απόφαση διατυπώνεται και η πολιτική μετωπική πρόταση της ΛΑΕ «Με στόχο τη συγκρότηση κοινωνικού, πολιτικού και εκλογικού μετώπου  στη βάση κοινού προγράμματος απευθυνόμαστε χωρίς ηγεμονισμούς και ισότιμα κατά προτεραιότητα σε όλες τις αριστερές, ριζοσπαστικές, κινηματικές δυνάμεις, αλλά και σε  δημοκρατικές, πατριωτικές και αντιμνημονιακές δυνάμεις και συλλογικότητες, που έχουν να επιδείξουν δημοκρατική προσήλωση και αντιμνημονιακή συνέπεια, δεν αντιπαρατίθενται σε βασικές αρχές και αξίες μας, δεν αναπαράγουν εθνικιστικές αντιλήψεις και δεν υιοθετούν επικίνδυνες αντιπροσφυγικές απόψεις.» (οι υπογραμμίσεις από το πρωτότυπο)

Η πολιτική μετωπική πρόταση της ΛΑΕ είναι η συμπύκνωση της πολιτικής της αυτό τον ένα χρόνο που πέρασε αλλά και προετοιμασία της για το επόμενο διάστημα.

Τι έγινε αυτό τον ένα χρόνο;

Πριν το περσινό εθνικιστικό συλλαλητήριο το στέλεχος της ΛΑΕ Αντρέας Ζαφείρης με άρθρο του στην ιστοσελίδα Ίσκρα σκιαγραφούσε τη βασική θέση του κόμματος για το Μακεδονικό. «…Θα πρέπει κάθετα και απόλυτα να δηλώσει την αντίθεσή της (η αριστερά) με κάθε είδους συμφωνία και να πρωτοστατήσει στις προσπάθειες ακύρωσής της, κρατώντας σαφείς και διακριτές αποστάσεις τόσο από τον «εθνικισμό» και τον «κοσμοπολιτισμό», όσο και από το «ρεαλισμό» του ευρωαντλαντισμού…Να θέσει τις βάσεις (πολιτικές, ιδεολογικές, οργανωτικές) ώστε να οικοδομήσει ένα αντι – ιμπεριαλιστικό, παλλαϊκό μέτωπο, με πατριωτικές και διεθνιστικές συμμαχίες…» Στην πραγματικότητα η γραμμή αυτή των υποτιθέμενων ίσων αποστάσεων δεν υπήρξε. Όπως και συνολικά στην ταξική πάλη δε μπορεί να υπάρξει. Στην πραγματικότητα σήμαινε όλο αυτό το χρονικό διάστημα το χτίσιμο γεφυρών με «πατριωτικές» δυνάμεις, σε συνδυασμό με έναν εθνικό «αντιιμπεριαλισμό». Ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης, του ελληνικού καπιταλισμού και της δυνατότητάς του λόγω της θέσης του στο αμερικανικό άρμα να καθορίζει τους συνταγματικούς όρους ύπαρξης μιας άλλης χώρας, δεν αναγνωρίζεται..

Η γραμμή αυτή υλοποιήθηκε με παρόμοιες δηλώσεις που έγιναν από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2018, σαν αυτές που αναφέραμε παραπάνω. Επιπλέον, τον Νοέμβρη ο Παναγιώτης Λαφαζάνης σε τηλεοπτική του εμφάνιση στο κανάλι του ναζιστή Πλεύρη προβαίνει σε έναν οχετό εθνικιστικών δηλώσεων δεχόμενος μάλιστα τα συγχαρητήρια του παρουσιαστή, ο οποίος απορεί γιατί τέτοιες πατριωτικές δυνάμεις παραμένουν εκτός Βουλής. Ο αρχηγός της ΛΑΕ εξαιτίας του σάλου που προκλήθηκε δηλώνει πως δεν ήξερε την πολιτική ταυτότητα του καναλιού. Παρόλα αυτά σε κανένα επίσημο κείμενο του ΠΣ της ΛΑΕ δεν υπάρχει αυτοκριτική για την συγκεκριμένη παρουσία.

Ο Κώστας Ήσυχος, πρώην αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνυπογράφει με τον Φραγκούλη Φράγκο(απόστρατο φασιστοειδές με ποικίλη ακροδεξιά δράση) και τον Σάββα Καλεντερίδη(πρώην πράκτορας της ΕΥΠ, γνωστός για τη συμμετοχή του στην παράδοση Οτσαλάν) κείμενο με το οποίο ζητείται δημοψήφισμα για το Μακεδονικό και τη Συμφωνία των Πρεσπών φέτος το Γενάρη. Η υπογραφή εξαφανίζεται χωρίς καμιά αυτοκριτική.


Την ημέρα μάλιστα του φετινού εθνικιστικού συλλαλητηρίου και ενώ έχει μπει διεθνιστική συγκέντρωση στα Προπύλαια, όπως και πέρυσι άλλωστε, η Ενωτική Πρωτοβουλία ενάντια στους Πλειστηριασμούς, την οποία βασικά κινούν δυνάμεις της ΛΑΕ, έχει βάλει… γλέντι(!) από τις 2 το μεσημέρι και μετά στα Εξάρχεια. Την ίδια ώρα που στο κέντρο τη Αθήνας εμφανίζονται στο δρόμο ενεργά δυο διαφορετικοί κόσμοι, η ΛΑΕ απουσιάζει παραμένοντας στον δικό της αμόλυντο από αντιπαραθέσεις κόσμο. ‘Γιατί να σκοτωνόμαστε άλλωστε; Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός’, θα μπορούσε να πει η ΛΑΕ. Ένας κούφιος αντιιμπεριαλισμός όπου η κυρίαρχη τάξη της χώρας σου είναι αντίπαλος γιατί υπονομεύει εθνικά συμφέροντα, και όχι γιατί υπαγορεύει το πώς θα λέγεται, τι γλώσσα και τι εθνικότητα θα αναγνωρίζει ένα άλλο κράτος για τον εαυτό του. Ενισχύοντας τελικά τις πιο ακραίες εθνικιστικές τάσεις, και αναπτύσσοντας μια γραμμή όπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει την ευκαιρία να εμφανίζεται ως αντίπαλος των εθνικιστικών αντιλήψεων με τις δηλώσεις Τσίπρα μέσα στη Βουλή.

Στα ζητήματα της υπεράσπισης του διεθνισμού δεν υπάρχουν ίσες αποστάσεις, ούτε μέτωπα με πατριωτικές και διεθνιστικές δυνάμεις μαζί. Μια τέτοια γραμμή είναι γραμμή υποταγής, τελικά, στα σχέδια του κεφαλαίου. Αποτελεί την αριστερή απόχρωση αυτών των σχεδίων, δηλητηριώδης και εγκληματική για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης. Με την γραμμή άλλωστε των ίσων αποστάσεων απέναντι στους «αλυτρωτισμούς» και τους εθνικισμούς εμφανίστηκε για άλλη μια φορά και το Κ.Κ.Ε. Η ΛΑΕ και το ΚΚΕ είναι οι δύο βασικές πολιτικές δυνάμεις που και τις δυο χρονιές στα αντίστοιχα εθνικιστικά συλλαλητήρια δεν εμφανίστηκαν στο δρόμο ενάντια σε αυτά. Δεν είναι τυχαίο πως και για τους δυο τα συλλαλητήρια ήταν κατακριτέα όχι για το εθνικιστικό βασικό τους σύνθημα αλλά εξαιτίας αυτών που πρωταγωνίστησαν. Ιδιαίτερα για τη ΛΑΕ χαρακτηρίζονταν ‘πατριδοκάπηλα’.

Η Λαϊκή Ενότητα δεν είναι καινούργιο πολιτικό φαινόμενο. Ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός συνδυασμένος με επιλεκτικούς λαϊκούς αγώνες που συμπεριλαμβάνουν ισότιμα την εργατική τάξη με τα μικροαστικά στρώματα (πλειστηριασμοί), σε συνδυασμό με μια πολιτική στις διεθνείς σχέσεις που βάζει σε πρώτο πλάνο τις ευθύνες των ιμπεριαλιστών που επιβουλεύονται την εθνική κυριαρχία αποτελεί μια δεξιά της πιο δεξιάς εκδοχής των ξεφτιλισμένων κομμάτων της Β’ Διεθνούς πριν την κήρυξη του Α Παγκόσμιου Πολέμου. Τουλάχιστον τα τότε προδοτικά για την εργατική τάξη κόμματα αντιλαμβάνονταν πως έπρεπε να «ντύσουν» την πολιτική τους με κείμενα ακόμα και με καταγγελία των πολεμικών πιστώσεων και δέσμευση για καταψήφισή τους ή και για την ανάγκη επανάστασης. Φυσικά όλα τα σάρωσε η υπεράσπιση της πατρίδας Σήμερα το μακροβούτι στα εθνικιστικά λύματα που η κρίση και η απουσία μαζικής διεθνιστικής απάντησης της αριστεράς επέτρεψαν να διαμορφωθούν, συνδυάζεται με επιλεκτική δράση «για τα λαϊκά προβλήματα» συμπληρωμένη φυσικά με την ταύτιση πρακτικά με τον κρατικό εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Πάντα η ανοχή στον εθνικισμό συνοδεύεται με τον εγκλωβισμό των εργαζομένων σε μια συνολική ταξική συνεργασία. Σε μια εποχή που οι αυθεντικές διεθνιστικές αντιλήψεις και προγράμματα πρέπει να κριθούν και να αντιπαρατεθούν ανοιχτά με τον εθνικισμό και τον καπιταλισμό, από τη σκοπιά της πάλης για την εργατική εξουσία, η ΛΑΕ, ένα υβρίδιο σταλινισμού και ευρωκομμουνισμού επιχειρεί να κλείσει τα ρήγματα και τις αντιθέσεις της εποχής της παρακμής του καπιταλισμού. Το επιχειρεί με έναν εθνικό ‘αντιιμπεριαλισμό’ και μια ‘αλληλεγγύη των λαών’ ευρωκομμουνιστικής αναφοράς, που εξαντλείται σε δηλώσεις συμπάθειας σε άλλους λαούς, αρκεί αυτοί να μην πλήττουν τα εθνικά συμφέροντα, δηλαδή τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης της χώρας που ανήκεις. Η αντιπαράθεση σε αυτή τη γραμμή είναι όρος ζωής και νίκης για την εργατική τάξη. Μέσα στον 20ο αιώνα την πλήρωσε με εκατόμβες νεκρών.

Η ΛΑΕ, την ώρα που πέρυσι την άνοιξη μαινόταν αυτή η συζήτηση για το Μακεδονικό, σαμπόταρε τις πρώτες προσπάθειες να μπει απεργία σε απάντηση της ψευτοαπεργίας της Κοινωνικής Συμμαχίας στις 30 Μάη παρά τις δηλώσεις εναντίον αυτής της Συμμαχίας. Τον περασμένο Οκτώβρη και Νοέμβρη πρωταγωνίστησε στο ΕΚΑ στην προσπάθεια υπονόμευσης της απεργίας της 1ης Νοέμβρη που έβαλαν 7 πρωτοβάθμια σωματεία παρά και ενάντια στη ΓΣΕΕ. Ο ταξικός συμβιβασμός στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής συμπληρώνεται με την αναγνώριση του πρωταγωνιστικού ρόλου του κρατικού εργοδοτικού συνδικαλισμού, με την αγνόηση πολιτικών προσπαθειών στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της πολιτικής ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης.

Τώρα λοιπόν έρχονται εκλογές, και η ΛΑΕ θέλει πάση θυσία να διαμορφώσει τους όρους για κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση. Τώρα χρειάζονται σύμμαχοι από τα αριστερά της. Σαν απρόσκλητος επισκέπτης, βγάζει την στολή του μακεδονομάχου, και βάζει λίγο περισσότερο κόκκινο χρώμα, τώρα είναι η ώρα της προβολής του κοινωνικού προγράμματος. Και απευθύνεται σε μια σειρά δυνάμεις και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής, αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής αριστεράς. Η ΛΑΕ επιχειρεί να κρύψει στις «ιδιομορφίες» της πολιτικής αντιπαράθεσης των δημοτικών εκλογών το επικίνδυνο βιογραφικό της. ‘Περασμένα ξεχασμένα’. Ο Ιανός του σοσιαλσωβινισμού και πάλι παρόντας. Από τις υπογραφές με τον εθνικιστικό εσμό για το Μακεδονικό στο κοινωνικό προσωπείο για τα λαϊκά προβλήματα. Πάντα με τις ευλογίες του κρατικού εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Ταυτόχρονα σε ότι αφορά τις ευρωεκλογές, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έσπευσε να στήσει την «επικοινωνιακή» συμμετοχή του στις κινητοποιήσεις των Κίτρινων Γιλέκων στο Παρίσι, την ίδια ώρα που στην πολιτική απόφαση του ΠΣ της ΛΑΕ, δηλώνεται με σαφήνεια πως η πολιτική οικογένεια που προσεγγίζει το Κόμμα είναι αυτή της Πρωτοβουλίας Μελανσόν. O οποίος Μελανσόν όπως γνωρίζουμε έσπευσε να επιχειρήσει μια αποτυχημένη προσπάθεια οικειοποίησης των κινητοποιήσεων προς όφελος μιας δικής του εκδοχής αριστερού εθνικισμού. Ο Λαφαζάνης ονειρεύεται να γίνει ο Μελανσόν της Ελλάδας τη στιγμή που ο Μελανσόν κινδυνεύει να έχει την τύχη του Λαφαζάνη. Το βιτριόλι του κοινοβουλευτισμού και του φόβου για την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης δεν θα μπορούσε να αφήσει εκτός κάδρου και την Ευρώπη.

Η ίδια η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική αριστερά πρέπει να έχει υπόψη της πως τα μαζικά ακροατήρια δεν διαμορφώνονται με τον τρόπο που επιχειρεί η ΛΑΕ. Η εργατική τάξη δεν μπορεί να κάτσει σε δυο βάρκες, γιατί θα πνιγεί στα λύματα του εθνικισμού και του ταξικού συμβιβασμού. Δεν μπορεί να υποκύψει στα μυθεύματα περί «ιδιομορφιών» των τοπικών εκλογών. Είναι μεγάλο το βάρος της ευθύνης. Πρέπει να μη δώσει συγχωροχάρτι στη ΛΑΕ, να μην αφήσει το διεθνισμό και την ανάγκη της ανεξάρτητης δράσης της εργατικής τάξης εξορισμένους στα όρια των δήμων. Να μη συμπορευτεί με τη ΛΑΕ, ακόμα και αν στελέχη της ως «πρόσωπα» βάλουν την υπογραφή τους ακόμα και στις πιο αριστερές διακηρύξεις. Ο οπορτουνισμός για να επιβιώσει δεν έχει πρόβλημα να υπογράψει στα χαρτιά οτιδήποτε. Να μην δώσει το χέρι σε μια πολιτική γραμμή που συνιστά μια βέβαιη αποτυχία.

Υπάρχει άλλη επιλογή: Να αντιμετωπιστούν οι εκλογικές αναμετρήσεις με κοινό πολιτικό κριτήριο από την επαναστατική αριστερά. Ποιες θα μπορούσαν να είναι οι βασικές προγραμματικές αιχμές; Η υπεράσπιση του διεθνισμού πρώτα από όλα. Η Συμφωνία των Πρεσπών θα ανοίξει ένα νέο κύκλο εθνικιστικών αντιπαραθέσεων στα Βαλκάνια και θα πρέπει η επαναστατική αριστερά να διαμορφώσει τα αντίστοιχα μέτωπα για την αποτροπή των πολέμων, ενάντια στο φασισμό και τον εθνικισμό. Δεύτερον, να μην απεμπολήσει την αναγκαία πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της πλέον εύθραυστης και επικίνδυνης κυβέρνησης μετά την εξάντληση των πολιτικών εφεδρειών στήριξής της. Μια νέα επίθεση προετοιμάζεται ενάντια στην εργατική τάξη παρά τα νανουρίσματα περί εξόδου από τα μνημόνια και την κοροϊδία της αύξησης του κατώτατου μισθού. Τρίτον, να θέσει πολιτικά και έμπρακτα το ζήτημα της πολιτικής ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης από το κράτος, το κεφάλαιο και τον κρατικό εργοδοτικό συνδικαλισμό και τη γραφειοκρατία. Τέλος, η όποια εκλογική συμφωνία να επιδιώκει την εξασφάλιση όρων συμμαχιών και μετά από τις εκλογές. Να παλεύει για να αποκρυσταλλώνεται και οργανωτικά η προσπάθεια για την ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης, να προωθούνται τα δικά της όργανα πάλης, να στερεώνεται η πανελλαδική συζήτηση των μαχόμενων δυνάμεών της.

Με βάση αυτά τα τέσσερα βασικά προγραμματικά στοιχεία ας διαμορφωθεί η γλώσσα των εκλογικών αναμετρήσεων. Έτσι μπορούν να ενσωματωθούν αληθινά τα ιδιαίτερα ζητήματα και οι ιδιαίτερες αιχμές κάθε εκλογικής αναμέτρησης. Η καθημερινή αθλιότητα σέρνει πίσω της τα εγκληματικά μνημόνια και τη συστημική παρακμή, μαζί με την παραμονή της Ελλάδας σε έναν υπό αποσύνθεση ιμπεριαλιστικό οργανισμό όπως είναι αυτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ανάγκη της πάλης για τη διαγραφή του χρέους, για μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση, σε σοσιαλιστική βάση, είναι μόνο κάποια από τα βασικά στοιχεία μιας επαναστατικής κομμουνιστικής προγραμματικής πρότασης που δεν μπορούν αντικειμενικά να παραμεριστούν. Το πώς θα εκφραστούν συνιστά μια ενδιαφέρουσα πρόκληση. Αρκεί να μην εξαφανιστούν υπό το βάρος των εκλογικών «ιδιομορφιών»…

Στα Βαλκάνια έγραφε ο Τρότσκι μπορείς να είσαι ανυποχώρητος διεθνιστής ή αθεράπευτος σωβινιστής. Από αυτό δεν εξαιρούνται ούτε οι κάλπες.