ΔΕΞΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!

 

 

Α) Ο «Δρόμος της Αριστεράς» της 14-2-2015 είχε δημοσιεύσει συνέντευξη του βουλευτή των συγκυβερνώντων ΑΝ.ΕΛ Ζουράρη ο οποίος, μεταξύ των άλλων, πρότεινε, ως υποψήφια Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την Βούλα Πατουλίδου διότι «με την πράξη της ως ολυμπιονίκης και με τη λέξη της, με το περίφημο σύνθημά της, διαμόρφωσε τις συνθήκες της νεοτέρας ελληνικής υπερηφάνειάς μας». Η ίδια εφημερίδα, επιλέγοντας να μείνει πιστή στην παράδοσή της να προβάλει προθύμως το παράδοξο και την συνδηλωτική τραχιά έπαρση των εκάστοτε φορέων του, στο φύλλο της 9-5-2015 δημοσιεύει μιαν εκτενή συνέντευξη του υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ Γιάννη Πανούση στην οποία η πλησμονή παραδοξολογίας δεν είναι το κυρίαρχο. Τουλάχιστον δεν είναι αυτό στο οποίο θα σταθούμε. Ερωτώμενος πώς αξιολογεί την εξ αριστερών κριτική που του ασκείται δηλώνει, μεταξύ άλλων, «..Αν κάποιος πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, έκανε κυβέρνηση και αυτή η κυβέρνηση δεν έχει τί άλλο να κάνει παρά να ικανοποιεί τα αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε μια βασική διαφορά. Δεν έγινε επανάσταση όπου η επαναστατική ομάδα, επιβάλλει την άποψή της στην πλειοψηφία. Όλα γίνονται με δημοκρατικές διαδικασίες..». Κατά τον υπουργό της «Αριστερής» κυβέρνησής μας, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οίκοθεν νοείται ότι δεν έχει υποχρέωση να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της. Αυτό δα έλλειπε, να θεωρεί τον εαυτό της δεσμευμένο απέναντι στην… «ανώνυμη μάζα ψηφοφόρων» που της ανέθεσε την διακυβέρνηση της χώρας!

Επί πλέον, η επανάσταση σημασιολογείται ως μια αντιδημοκρατική διαδικασία κατά την οποία οι επαναστάτες επιβάλλουν την άποψή τους στην πλειοψηφία! Πρόκειται για έναν πολιτισμικό αρχαϊσμό, για έναν ιδεολογικό εξωφρενισμό που επειδή εκφέρεται από χείλη υπουργού «Αριστερής» κυβέρνησης, η ολοφάνερη κωμική πλευρά του έρχεται σε δεύτερη μοίρα και προτάσσεται η βαθύτατη αντιδραστικότητά του. Δεν χρειάζεται, παρέλκει να σύρει η σκέψη μας την συλλογιστική και πολιτική συμπεριφορά του Πανούση στο δικαστήριο της νόησης ζητώντας του να προσκομίσει  τους νομιμοποιητικούς του τίτλους (επιχειρήματά του), γιατί όσα είπε (και προαναφέρθηκαν) συναποτελούν πνευματικήν ύβρη. Το 1790 ο Edmund Burke, παθιασμένος εχθρός της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού, έγραψε τον περίφημο λίβελό του κατά της Μεγάλης Επανάστασης του 1789 όπου, εκείνος ο δεδηλωμένος εχθρός της λαϊκής κυριαρχίας, γράφει πως «μια τέλεια δημοκρατία είναι το πιο αναίσχυντο πράγμα του κόσμου». {(παρατίθ. στο Michael Löwy, Robert Sayre, Εξέγερση και Μελαγχολία, Εναλλακτικές Εκδόσεις, σελ. 162, 164). Ίσως γι’ αυτό τον εκτιμούν σύγχρονοι Αμερικανοί συγγραφείς που κρίνουν πως «η πολεμική του Burke ενάντια στην επαναστατική ιδέα.. δεν έχασε την ευστοχία της και την δύναμη της πειθούς της» βλ. στο ίδιο πιο πάνω}. Μόνο που ο Burke δεν ήταν υπουργός «Αριστερής» κυβέρνησης!

Β) Οι πιο πάνω εξωφρενικά αντιδραστικές απόψεις του Πανούση έχουν ως, υπόρρητο μεν, ευδιάκριτο δε, έρεισμα, την αρχαϊκή πεποίθηση πως το κράτος είναι «θνητός θεός», κατά την εύστοχη και χαρακτηριστική ρήση του Χομπς, και η αστυνομία η επίγεια ενσάρκωσή του. Συνακόλουθα, οποιοσδήποτε περιορισμός της εξουσίας, υποσκάπτει την ίδια την ιδέα της εξουσίας και ισοδυναμεί με την λογική της άρνηση. Επομένως, η αντίληψη αυτή θεωρεί την κρατική εξουσία ως απολύτως απεριόριστη, ως «δύναμη ελεύθερη από νόμους» (ή ως «εξουσία αποδεσμευμένη από νόμους» - POTESTAS LEGIBUS SOLUTA-) κατά τον Χόμπς (βλ. Ernst Cassirer, η φιλοσοφία του Διαφωτισμού, ΜΙΕΤ, 2013, σελ. 376 και 402). Μετά ταύτα, δεν είναι παράδοξο που ο Πανούσης υιοθετεί και εκφράζει την μυθική θεώρηση και ερμηνεία των γεγονότων. Έτσι, όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αστυνομική κακοποίηση των άοπλων διαδηλωτών της Ιερισσού που υπερασπιζόμενοι την ίδια την ζωή τους αντιδρούν στην ίδρυση και λειτουργία ενός εξαιρετικά ρυπογόνου εργοστασίου εξόρυξης χρυσού στο τόπο τους, αφενός μεν, την αμφισβήτησε, διαψεύδοντας ως και τους παριστάμενους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αφετέρου δε, κατονόμασε τους διαμαρτυρόμενους κατοίκους της Ιερισσού ως «κουκουλοφόρους»!

Πρόκειται για έναν ανέντιμο και εξαιρετικά αποπροσανατολιστικό συνειρμό: ο πιο πάνω χαρακτηρισμός ενέχει αρνητική ηθική και πολιτική συνυποδήλωση, έχει μιαν ολοφάνερη αρνητική χροιά, ούτως ή άλλως. Στα χείλη, όμως, ενός υπουργού «Αριστερής» κυβέρνησης, προσλαμβάνει άλλην έννοια: οι κοινωνικοί αγωνιστές της Ιερισσού εξομοιώνονται με εγκληματικά στοιχεία του κοινού ποινικού δικαίου τα οποία η «αριστερή» αστυνομία οφείλει να πατάξει. Έτσι, σύσσωμοι οι κάτοικοι μιας περιοχής φέρονται να ενέχονται εξ ορισμού σε αντικοινωνική και εγκληματική συμπεριφορά! [Οι φερόμενοι ως «εργαζόμενοι» των μεταλλείων που ενθουσιωδώς αποδέχονται το ρυπογόνο εργοστάσιο, αφενός μεν αγνοούν ότι οδεύουν προς τον πυθμένα της κόλασης, αφετέρου δε, δείχνουν να απολαμβάνουν την χαμέρπεια της εντεταλμένης πολιτικής συμπεριφοράς τους. Γι’ αυτό και μας είναι αδιάφοροι.]

Γ) Ως να μην έφθαναν όλα αυτά, ο Πανούσης απτόητος συνεχίζει «…Είπα, καθαρά, ότι αν υπάρχουν θύλακες διαφθοράς της Χρυσής Αυγής να αυτοδιαλυθούν, αλλιώς θα τους διαλύσω». Η αναμενόμενη απ’ τον Πανούση αυτοδιάλυση της Χρυσής Αυγής που εδρεύει στο σώμα της ΕΛ.ΑΣ ομοιάζει μ’ εκείνον τον αφελή που «κάνει κήρυγμα σε μια βελανιδιά για να την πείσει να μεταμορφωθεί σε πορτοκαλιά». Η «αυτοκάθαρση» της αστυνομίας συνιστά «αντίφασιν εν τοις όροις». Εννοιολογικά, προσεγγίζει την… «Φυσική θεολογία» (Théologie Physique) του Ντέραμ: είναι άνευ αξίας και απολύτως αυθαίρετη· η μέθοδός της είναι ΑΚΥΡΗ. Η φασιστική Χρυσή Αυγή και η «πολιτική» συμπεριφορά της, δεν αποτελεί για το πλείστον της ΕΛ.ΑΣ μιαν απειλή που πρέπει να αποσοβηθεί, αλλά μιαν επιθυμητή ενίσχυση της δικής της δύναμης. Τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα επικύρωσαν τα προϋπάρχοντα δεδομένα της εμπειρίας: Δεν πρόκειται, πλέον, για συμπαράταξη αλλά για συνύφανση! Μετά ταύτα, η σχετική δήλωση του Πανούση, που είναι γεννημένος εχθρός της εμπειρίας, ισοδυναμεί με έλλειψη πολιτικής βούλησης «διάλυσης» των φασιστικών «θυλάκων» της αστυνομίας.

Λίγο μετά την λήψη της συνέντευξης ο Πανούσης εμφανίσθηκε, εκ νέου, ως εγκληματολόγος και υπουργός ταυτόχρονα, για να προβεί στην δημόσια «επιστημονική» εκτίμηση ότι ο φερόμενος ως δράστης της τραγικής δολοφονίας της μικρής Βουλγάρας Άννυ, θα είναι σύντομα νεκρός. Έτσι, «θώπευσε» τα πλέον αντιδραστικά και καθυστερημένα αντανακλαστικά του κόσμου αλλά, προεχόντως, του έγκλειστου υποκόσμου, διευκολύνοντας, (αντικειμενικά και χωρίς την θέλησή του) την όποια αυτοδικία του τελευταίου.)

15-V-2015
Πέτρος Πέτκας