YΓΡΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ Η ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Η Ευρώπη από τη ρατσιστική υστερία στην υποκρισία

 

Ο θάνατος γεννάει θάνατο. 

Μέσα από το θάνατο από τις βόμβες, τον εμφύλιο πόλεμο, τα χημικά όπλα, την πείνα, αναβλύζει η απελπισία, που δεν είναι άλλο παρά αγωνία για παραμονή στη ζωή. 

Αλλά και τότε, όταν η απόγνωση γίνεται οδηγός στις πράξεις των ανθρώπων, εμπόδιο ανάμεσα σε αυτούς και στη ζωή, μπαίνουν άλλου τύπου δήμιοι: οι δουλέμποροι, οι φράχτες, οι συνοριοφύλακες και οι λιμενικοί, τα ειδικά σώματα «αποτροπής», η υποκρισία των «πολιτισμένων» αξιωματούχων και ΜΜΕ μιας «Ευρώπης-Φρούριο». 

Η Ιστορία θα καταγράψει με ανεξίτηλα και μελανά γράμματα πάνω στον καπιταλιστικό «πολιτισμό» τους, το ναυάγιο στα ανοιχτά της Λιβύης, ξημερώματα Κυριακής 19/4/2015. Σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς, τουλάχιστον 800 ψυχές ενταφιάστηκαν στον πάτο της θάλασσας, ακόμα και εγκλωβισμένοι μέσα σε αμπάρια, κάπου ανάμεσα σε Λιβύη και στην «ξακουστή» πλέον Λαμπεντούζα της Ιταλίας. 

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, πορτογαλικό φορτηγό πλοίο εντόπισε το δουλεμπορικό να βυθίζεται, πιθανόν μετά από μετατόπιση των επιβατών στη μία πλευρά του καραβιού. 18 πολεμικά πλοία της Ιταλίας και της Μάλτας έσπευσαν στο σημείο για να συνδράμουν τους ναυαγούς, χωρίς μεγάλα αποτελέσματα. Ο Τυνήσιος καπετάνιος κι άλλος ένας συλληφθείς δουλέμπορος, κατηγορούνται πως προκάλεσαν το δυστύχημα, όταν προσπάθησαν να οδηγήσουν το καράβι ενάντια σε εμπορικό πλοίο που τους πλησίαζε, για να δει τι συμβαίνει.

Η ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ έκανε αρχικά λόγο για 700 επιβάτες, αλλά μαρτυρίες επιζώντων που διέρρευσαν μέσα από την εισαγγελία της Κατάνης, που χειρίζεται την υπόθεση, ανεβάζουν τον αριθμό στους 950 επιβαίνοντες επί του δουλεμπορικού, ανάμεσά τους 200 γυναίκες και 50 παιδιά. Οι διασωθέντες δεν είναι παρά μερικές δεκάδες, με τα συνεργεία ερευνών να δυσκολεύονται να εντοπίσουν τα πτώματα. Λίγες μέρες πρωτύτερα, άλλοι 41 πρόσφυγες είχαν πνιγεί, στα ίδια νερά.

Πρόκειται για πρόσφυγες από τα πιο καθημαγμένα σημεία του πλανήτη: Λιβύη, Συρία, Ιράκ ή ακόμα και Μπαγκλαντές κι άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, της Β. Αφρικής, της Νοτιοανατολικής Ασίας. Χώρες που ο Ιμπεριαλισμός άφησε την σφραγίδα του, επεμβαίνοντας στις ζωές των ανθρώπων, σπέρνοντας πόλεμο, εκμετάλλευση, φτώχεια και παραλογισμό. Συνθήκες, που δεν αφήνουν άλλη οδό παρά τη συμφωνία με κάποιον δουλέμπορο που υπόσχεται να τους μεταφέρει στα νότια σύνορα της Ευρώπης, κι από εκεί να περάσουν στις χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Το μεγάλο μερίδιό της στη δυστυχία, έχει και η Ελλάδα: μία μόλις ημέρα μετά το Ιταλικό ναυάγιο, πτώματα άρχισαν να ξεβράζονται στις ακτές της Ρόδου. Ένας άνδρας, μία γυναίκα και δύο παιδιά, ήταν οι πιο άτυχοι από τους επιβαίνοντες ξύλινου πλοιαρίου, με τους υπόλοιπους ευτυχώς να έχουν διασωθεί.

Αυτοί οι ίδιοι που τώρα καταριούνται τους δουλεμπόρους, ως υπαίτιους τέτοιων τραγωδιών, είναι οι ίδιοι που δημιούργησαν την απελπισία, σαν «πρώτη ύλη» της απεγνωσμένης προσφυγιάς κάτω από τα νύχια των δουλεμπόρων. Η «γηραιά ήπειρος» παραγέρασε με την υπάρχουσα μορφή της, η Ευρώπη του κεφαλαίου και της κρίσης, σάπισε μέσα στις αντιφάσεις της και στη παρακμή της. Τα κροκοδείλια δάκρυά της δεν μπορούν να κρύψουν τις ευθύνες της για το γεγονός ότι τα νότια σύνορά της έχουν υπ’ ευθύνη της μετατραπεί σε ένα θαλάσσιο νεκροταφείο που έχει «υποδεχτεί» χιλιάδες νεκρούς μόνο τα τελευταία χρόνια. Και αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, όσο η κατάσταση στις χώρες τους γίνεται ολοένα πιο εφιαλτική, με την ενεργό συμμετοχή και ρόλο και της Ευρώπης, και της Ελλάδας.

 

Από τη ρατσιστική υστερία στην υποκρισία

Η αστική τάξη και οι εντολοδόχοι της, έχουν την ευχέρεια να αλλάζουν προσωπεία με περισσή ευκολία, κατά πως το απαιτούν οι περιστάσεις. Από το ξενοφοβικό παραλήρημα των τελευταίων εβδομάδων, αναφορικά με τα «καραβάνια» των προσφύγων από τη Συρία του εμφυλίου πολέμου, περάσαμε στην «ανθρωπιστική» έξαρση και στους λυγμούς για την τραγωδία.

Και τι δεν ακούσαμε: για τζιχαντιστές, για «υγειονομικές βόμβες», για «ορδές εισβολέων» (βλέπε γυναίκες, παιδιά, γέροι, εν γένει κατατρεγμένοι άνθρωποι) που κατακλύζουν την Ομόνοια και χαλάνε την -κατά τα άλλα τέλεια- μόστρα της πρωτεύουσας. Ακόμα και μια δήλωση της αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασίας Χριστοδουλοπούλου, πως οι μετανάστες δεν ενοχλούν κανένα γιατί απλά κάθονται και λιάζονται, έγινε αφορμή για να ζητούν διάφοροι ξενόφοβοι την «σταύρωσή» της στην Πλατεία Συντάγματος (επιπλέον, όποιος πέρασε τις προηγούμενες μέρες από την Πλ. Ομονοίας, αντικρίζοντας μια συνηθισμένη εικόνα, ξέρει το μέγεθος του ψεύδους των ΜΜΕ). Η υποκίνηση του φόβου και του μίσους απέναντι στους μετανάστες, που οξύνθηκε απότομα τις τελευταίες εβδομάδες, είναι αναπόσπαστο στοιχείο εκδήλωσης της κρίσης εξουσίας, που πάει χέρι-χέρι με την αύξηση της καταστολής και σκλήρυνσης της στάσης του κράτους ενάντια στους «από κάτω», αλλά και σε άλλες κινήσεις προετοιμασίας «εμφυλιοπολεμικού» χαρακτήρα.

Κι ύστερα, ήρθε το δυστύχημα, που «σόκαρε» τους πάντες. Όλοι τώρα κλίνουν το γόνυ μπρος στον πόνο των προσφύγων, όλοι καταριούνται την κακιά την ώρα. Αλλά μήπως αντιπροτείνουν μέτρα απάλυνσης  του πόνου των προσφύγων, μέτρα αντιμετώπισης των αιτιών που γεννούν την προσφυγιά;

Αφού η Ευρώπη σκούπισε τα δάκρυα της, αποφάσισε πως αυτό που χρειάζονται είναι περισσότερα μέτρα «αποτροπής». Μέτρα, δηλαδή, που θα κρατούν τέτοια δυστυχήματα, έξω από τα σύνορα της. «Ας πάνε να πνιγούν αλλού» είναι η λογική της «πολιτισμένης» Ευρώπης.

Από τη συνάντηση της Δευτέρας 20/4 στο Λουξεμβούργο, οι υπ. Εξωτερικών της ΕΕ, αποφάσισαν πως η λύση είναι ενίσχυση της Frontex, δηλαδή της υπηρεσίας ανθρωποκυνηγών που έστησαν και τον φράχτη στον Έβρο. Κανένας επίγειος ή υδάτινος φράχτης, ωστόσο, δεν μπορεί να σταματήσει τα καραβάνια της απελπισίας να χτυπούν τις πύλες της Ευρώπης. 

Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Φεντερίκα Μογκερίνι, δήλωσε πως πρέπει «να καταπολεμήσουμε τους λαθρεμπόρους και τα δίκτυα διακίνησης ανθρώπων». Όμως, αυτά είναι τα μέσα, κι όχι οι αιτίες της μετανάστευσης. Αν αυτά εκλείψουν χωρίς να έχουν αντιμετωπιστεί οι αιτίες, άλλα μέσα φυγής θα αναζητηθούν. Αντίστοιχου πνεύματος και περιεχομένου ήταν και οι τοποθετήσεις του Έλληνα Επιτρόπου Μετανάστευσης, Εσωτερικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας, Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Η Ευρώπη, με αυτόν τον ανόητο και υποκριτικό τρόπο, προσπαθεί να κρύψει τις ευθύνες της, όπως και το ότι δεν έχει λύση στο πρόβλημα. Κι αυτό γιατί η λύση στο πρόβλημα αντιφάσκει με την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και των άλλων Ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του πλανήτη. Μόνο το τσάκισμα του Ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, που η κρίση του γεννά τους πολέμους, μπορεί να φέρει ειρήνη στις πατρίδες των προσφύγων. Χρειαζόμαστε μια κοινωνική επανάσταση στην Ευρώπη, που θα τσακίσει την παρηκμασμένη Ε.Ε. και πάνω στα συντρίμμια της θα χτίσει την Ευρώπη των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών, παρασέρνοντας έτσι ξοπίσω τους την Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ασία, στο δρόμο της ζωής και της ευημερίας, στο δρόμο του Παγκόσμιου Ελευθεριακού Κομμουνισμού. 

Κ. Αποστολόπουλος