Η ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ψηφίστηκε τη Δευτέρα 20 Απρίλη το νομοσχέδιο, που είχε ως αιχμή την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, έπειτα από την παρέμβαση και 28 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα νομοσχέδιο, του οποίου η ψήφιση επιταχύνθηκε, έπειτα από την απεργία πείνας των κρατουμένων του Δικτύου Αγωνιζόμενων Κρατουμένων, που ήταν και αυτοί που παρέμειναν μέχρι το τέλος, του Ν. Μαζιώτη, του Δ. Κουφοντίνα, των κρατουμένων της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς, καθώς και συγγενών των κρατουμένων.

Τα άρθρα συγκεκριμένα αφορούν: 

Το άρθρο 1 καταργεί τις φυλακές κράτησης Τύπου Γ΄.

Το άρθρο 3 δίνει δυνατότητα αποφυλάκισης όσων κρατουμένων είναι πάνω από 75 ετών και έχουν καταδικαστεί σε κάθειρξη μέχρι 10 έτη.

Το άρθρο 6 δίνει την δυνατότητα σε ισοβίτες όπως ο Σάββας Ξηρός που έχουν εκτίσει 10 χρόνια ποινής και πάσχουν από αναπηρία πάνω από 80%, όπως και σε καταδικασθέντες για οικονομικά εγκλήματα με αναπηρία άνω του 80% που έχουν εγκλειστεί επί πέντε χρόνια, να εκτίσουν το υπόλοιπο της ποινής τους υπό κατ΄ οίκον περιορισμό φορώντας το ηλεκτρονικό «βραχιολάκι».

Το άρθρο 9 περιλαμβάνει μέτρα για ανήλικους κρατούμενους.

Το άρθρο 12 προβλέπει έκτακτα μέτρα για αποσυμφόρηση των φυλακών κράτησης.

Η τροπολογία με αριθμό 43, προβλέπει δυνατότητα έκτισης ποινής με κατ’ οίκον περιορισμό, σε όσους συγγενείς προφυλακίστηκαν καθώς είχαν εμπλακεί λόγω αυτής της ιδιότητάς τους, με καταδικασθέντες για τρομοκρατία, όπως στην περίπτωση των «Πυρήνων της Φωτιάς».

Η τροπολογία με αριθμό 46, μετά και τις αλλαγές του υπουργού Δικαιοσύνης προβλέπει κατάργηση του «κουκουλονόμου», εκτός από τις περιπτώσεις όπου χρησιμοποιούνται κουκούλες σε ληστείες.

Έχει ενδιαφέρον να δούμε πως ψήφισαν τα κόμματα. ΗΝΔ και το Ποτάμι καταψήφισαν όλες τις διατάξεις, ενώ το ΠΑΣΟΚ ψήφισε «παρών» στην τροπολογία 46 που προβλέπει κατάργηση του «κουκουλονόμου», εκτός από τις περιπτώσεις όπου χρησιμοποιούνται κουκούλες σε ληστείες. Το ΚΚΕ υπερψήφισε τα άρθρα 1 (κατάργηση των φυλακών τύπου Γ') και 3 (το οποίο δίνει δυνατότητα αποφυλάκισης όσων κρατουμένων είναι πάνω από 75 ετών και έχουν καταδικαστεί σε κάθειρξη μέχρι 10 έτη) καθώς και την τροπολογία με τον αριθμό 46 (κατάργηση του «κουκουλονόμου»). Παρών δήλωσε για τα άρθρα 6 (κατ' οίκον έκτιση της ποινής των ισοβιτών που έχουν πάνω από 80% αναπηρία και έχουν εκτίσει 10 χρόνια φυλάκισης, ρύθμιση στην οποία εμπίπτει και η περίπτωση του Σ. Ξηρού) και 9 (περιλαμβάνει ευεργετικά μέτρα για ανήλικους κρατούμενους) και στην τροπολογία με αριθμό 43 (η οποία προβλέπει δυνατότητα έκτισης ποινής με κατ’ οίκον περιορισμό, σε όσους συγγενείς προφυλακίστηκαν καθώς είχαν εμπλακεί λόγω αυτής της ιδιότητάς τους, με καταδικασθέντες για τρομοκρατία). Η Χρυσή Αυγή υπερψήφισε το άρθρο 1, παρών δήλωσε στα άρθρα 3, 6, και 9 καθώς και στην τροπολογία 43 ενώ καταψήφισε την τροπολογία 46.

Όπως όμως έδειξαν οι δηλώσεις και παρεμβάσεις του υπουργού Γ. Πανούση, και αυτό το νομοσχέδιο, παρόλη την ψήφισή του, θα κριθεί στην πάλη του κινήματος. Ένα νομοσχέδιο που επιφέρει πραγματικά βελτιώσεις, που όμως ταυτόχρονα άφησε στο απυρόβλητο, ένα από τα βασικά αιτήματα των απεργών πείνας και του κινήματος, που ήταν η κατάργηση των τρομονόμων. Η μη ενσωμάτωση, σε όλη τη δημόσια συζήτηση, ιδιαίτερα των κοινοβουλευτικών παραγόντων, όσο και των κυβερνητικών στελεχών, της αναγκαίας κατάργησης του τρομονόμου, αποδεικνύει πως το κράτος έκτακτης ανάγκης, παραμένει σε ετοιμότητα, για τις μελλοντικές εξελίξεις και την πάλη του ίδιου του εργατικού κινήματος, στις βίαιες στροφές των πολιτικών εξελίξεων που επίκεινται.

Σε συμπαράσταση των αιτημάτων των απεργών πείνας, εκδηλώθηκε από τις 30 Μάρτη, η κατάληψη της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ. Στις 18 μέρες που διήρκεσε, έθεσε στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης, όχι μόνο την ανάγκη της εκπλήρωσης των αιτημάτων των απεργών πείνας, αλλά ταυτόχρονα και αιτήματα του ίδιου του κινήματος, εδώ και αρκετά χρόνια. Από αυτήν την άποψη, ήταν μια κίνηση, που έδινε τη δυνατότητα τόσο για τη διεύρυνση των ίδιων των διεκδικήσεων (σύνδεση της πάλης ενάντια στον τρομονόμο με μια σειρά κοινωνικούς και εργατικούς αγώνες), ενώ ταυτόχρονα θα μπορούσε να πυροδοτήσει και μια πλατύτερη κίνηση από όλη την αριστερά, ακόμα και αν δε συμμετείχε στην ίδια την κατάληψη, ή δεν αντιλαμβανόταν την πάλη με αυτόν τον τρόπο.

Η κατάληψη συνάντησε την αντίδραση πρωτευόντως του ίδιου του Γ. Πανούση, που καλώντας τον πρωθυπουργό να αναλάβει πρωτοβουλίες, εγκαλώντας τους εισαγγελείς ότι αφήνουν ελεύθερους τους συλληφθέντες τέτοιων κινητοποιήσεων, πιέζοντας τις πρυτανικές αρχές και το ίδιο το φοιτητικό κίνημα να υπερασπίσει το πανεπιστήμιο, επιχείρησε να διαμορφώσει κλίμα απομόνωσης της κατάληψης, αλλά και γενικότερα να απονομιμοποιήσει κοινωνικά και πολιτικά, συνολικά αυτού του είδους τις απαντήσεις του κινήματος, ή συνιστωσών του. Ο τρόπος των συλλήψεων που έγιναν έξω από την πρυτανεία, την τελευταία εβδομάδα της κατάληψης, αποδεικνύει πως όλες οι μεθοδεύσεις του αστυνομικού, και ευρύτερα του κρατικού μηχανισμού, για την τρομοκράτηση και τη νομική ομηρία αγωνιστών, είναι παρούσες.

Ταυτόχρονα αυτό το χρονικό διάστημα χαρακτηρίστηκε από την εκκωφαντική έμπρακτη και αγωνιστική απουσία της αριστεράς, ιδιαίτερα της εξωκοινοβουλευτικής. Τα ίδια τα αιτήματα των απεργών πείνας, έδιναν μια αντικειμενική δυνατότητα ξεδιπλώματος πολιτικών πρωτοβουλιών, σε σύνδεση, αλλά και ανεξάρτητα από την κατάληψη της πρυτανείας. 

Το Ε.Ε.Κ. τοποθετούμενο στις συνελεύσεις της κατάληψης, έθεσε το ζήτημα της διεύρυνσης του αγώνα, σε συνολική πολιτική βάση, την αναγκαία σύνδεση με το εργατικό κίνημα, τις διαδικασίες και τους αγώνες του. Το μετασχηματισμό δηλαδή της ίδιας της κατάληψης, σε ένα ευρύτερο Κέντρο Αγώνα, με όρους κοινής ενιαιομετωπικής δράσης. Ο χαιρετισμός της κατάληψης, στη συναυλία του Καραβανιού Αλληλεγγύης της ΒΙΟΜΕ, όπως και η συμμετοχή της στην κινητοποίηση για την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας της 5 Απρίλη, έδειξαν έμπρακτα τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη συνάντηση των αγώνων, είναι κάποια πρώτα εμφανή δείγματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Ταυτόχρονα, η κατάληψη της Πρυτανείας έρχεται να τονίσει για άλλη μια φορά, πως η ιδέα των Κέντρων Αγώνα, πηγάζει μέσα από την ίδια την εμπειρία του κινήματος, έχει νομιμοποιηθεί, ιδιαίτερα την τελευταία τριετία μέσα στην κίνηση της ίδιας της εργατικής τάξης. Από αυτή την άποψη, η εμφάνισή τους, ως αναγκαία πλευρά σύγκρουσης με την αστική πολιτική, δε μπορεί να είναι αποκλειστικό καθήκον οποιουδήποτε πολιτικού χώρου, όποια ιδεολογική ή πολιτική ταυτότητα και αν φέρει, παρόλο που μπορεί να επιβεβαιώνει την αυταπάρνηση των εκάστοτε πρωταγωνιστών τους, και τον ανυποχώρητο χαρακτήρα της πάλης τους.

Η πάλη για την κατάργηση των τρομονόμων, για τη διάλυση των ΜΑΤ και όλων των σωμάτων περιφρούρησης της αστικής εξουσίας, για την απαλλαγή των συλληφθέντων από τις άδικες κατηγορίες που θα τους συνοδεύσουν στις δίκες του επόμενου διαστήματος, είναι ένα από τα άμεσα καθήκοντα του ίδιου του κινήματος.

Το Ε.Ε.Κ. θα είναι και εκεί «παρών».