ΟΙ "ΓΚΡΙΖΕΣ ΖΩΝΕΣ" ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

 

 

Το νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση ψηφίζεται κατ’ άρθρο στη Βουλή.

Όμως, μια σειρά «γκρίζες ζώνες» θολώνουν το τοπίο. Φαίνεται σαν προσπάθεια αδειάσματος του ωκεανού με… κουταλάκι.

Καταρχάς το νομοσχέδιο εισάγει την έννοια των δικαιούχων που βρίσκονται σε κατάσταση ακραίας φτώχειας, πράγμα που από μόνο του θα ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για το ποιοι δικαιούνται των σχετικών μέτρων. Το κυριότερο είναι πως δηλώνεται ότι η κύρια προσπάθεια θα αφορά στη σταδιακή ένταξη στην εργασία των ανέργων και των επισφαλώς εργαζομένων ώστε σταδιακά οι δικαιούχοι να περιοριστούν σε όσους δεν έχουν ικανότητα προς εργασία. Η ανακοίνωση πως έρχονται νέα προγράμματα μερικής εργασίας και εργασίας με voucher, με κέντρο τους Δήμους και τις Περιφέρειες, προοιωνίζει αρνητικά με ποιο τρόπο θα γίνει αυτή η σταδιακή ένταξη στην εργασία, άρα και ο περιορισμός των δικαιούχων.

Το ποσό της επιδότησης ενοικίου (70 ευρώ το άτομο, 220 για πολυμελείς (;) οικογένειες), θα δίνεται αφού υπάρξει και φορολογική ενημερότητα του εκμισθωτή, σε 30.000, πάλι με το κριτήριο της ακραίας φτώχειας.

Η επιδότηση σίτισης θα γίνεται με εκπτωτικά κουπόνια, ή με ηλεκτρονικό τρόπο για την προμήθεια ειδών σίτισης.

Ηλεκτρικό ρεύμα (300 kwh) μηνιαίως θα δίνεται για όσους διαβιούν σε ακραία φτώχεια. Το ρεύμα θα επανασυνδέεται χωρίς επιβάρυνση σε όσους αυτό είχε κοπεί μέχρι την 31/1/2015.

Για αυτά, σίγουρα ανεπαρκή, το ουσιαστικό είναι να δούμε ποιοι θα συνδράμουν στην επίτευξη αυτών των μέτρων. Η αιτιολογική έκθεση τονίζει πως η κυβέρνηση μπορεί να συνεργάζεται με φορείς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, με την Εκκλησία, Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και εθελοντικούς οργανισμούς. Ακόμα περισσότερο μπορεί να ανατίθεται και κατευθείαν σε κάποιους από αυτούς τους φορείς η υλοποίηση των μέτρων.

Γίνεται φανερό πως το ίδιο το νομοσχέδιο, προσανατολισμένο σε μια λογική θεσμικής φιλανθρωπίας, αυτό που στην πραγματικότητα περιγράφει, είναι ένα κράτος, που θα έχει το ρόλο συντονιστή δράσεων ενός δικτύου οργανώσεων, για πράγματα που σε κάθε περίπτωση ήδη έκαναν, εντείνοντας όχι μόνο τη λογική της αστικής φιλανθρωπίας, αλλά και τον κοινωνικό έλεγχο. Το νομοσχέδιο θεσμοποιεί κοινωνικές μορφές αντιμετώπισης της κρίσης, που εμφανίστηκαν τα τελευταία 5 χρόνια, ενώ καθιστά ισότιμο εταίρο αμφιλεγόμενους φορείς και θεσμικά στηρίγματα του κράτους, όπως η Εκκλησία κ.τ.λ. Όλα αυτά βέβαια, με τη χρηματοδότηση και το συνυπολογισμό πόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καμιά ανάγκη δεν κόβεται με το μέτρο, δε μπαίνει σε διαπραγματεύσεις. Καμιά αναμονή δεν μπορεί να υπάρξει. Όχι άλλες ουρές της ντροπής για φαγητό και στέγαση, σε κρατικά κτίρια αυτή τη φορά.

Η αξιοπρέπεια της εργατικής τάξης θα θριαμβεύσει αν ζητήσει τώρα τα πάντα.

Nίκος Πελεκούδας