ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ

"Δίνουμε αξία στα παλιά σας κοσμήματα’’. 

Αυτό ισχυρίζεται το διαφημιστικό φυλλάδιο που έπεσε στα χέρια μου. Ένα φυλλάδιο που μοίραζε σκέφτομαι, από πόρτα σε πόρτα, ένας άνεργος άνθρωπος ή ένας νέος χωρίς ελπίδα για αξιοπρεπές μέλλον ίσως. Ακόμη είναι πιθανόν να κάνει αυτή τη δουλειά, κρυφά από τον βασικό εργοδότη του, ένας εργαζόμενος με μισθό εξαθλίωσης. Και το καλύτερο είναι πως η ποιότητα του φυλλαδίου είναι φοβερή. Γυαλιστερά, όμορφα, καλοτυπωμένα χαρτάκια με την φιγούρα ενός ευγενικού, καλοδιατηρημένου χεριού να προσφέρει ευρώ αρκεί να δώσεις κομμάτι από την ζωή σου.
Βέβαια, θα πούνε οι περισσότεροι, η ζωή μας δεν είναι τα χρυσαφικά μας ή αυτά της γιαγιάς μας και της γυναίκας μας. Ακόμη κι αν αποκτήθηκαν με πολύ κόπο, αυτά καθ' αυτά δεν είναι η ζωή μας. Εγώ προσωπικά συμφωνώ, αλλά τα αντικείμενα αξίας για κάποιους είναι κομμάτι της ιστορίας τους, πολύτιμα μέρη της ζωής τους.

Το ερώτημα λοιπόν που μου γεννήθηκε, από τότε που πρωτοείδα τα μαγικά χαρτάκια με τις υποσχέσεις για μια καλύτερη ζωή ήτανε αν αυτά τα κομμάτια της ζωής απλά σου τα παίρνουνε ή αν τα δίνεις με την συγκατάθεσή σου. Μην βιαστείτε να πείτε μα φυσικά εμείς τα δίνουμε, δεν μας τα κλέβουν οι '' σύγχρονες επιχειρήσεις εμπορίας ευγενών μετάλλων''.

Σε μια άλλη κατοχή τα οικόπεδα, τα σπίτια, τα χρυσαφικά και άλλα περιουσιακά στοιχεία που δίνονταν σε μαυραγορίτες της εποχής με την συγκατάθεση τού κατόχου τους δινόντανε πάλι, κατά τα φαινόμενα θα πω εγώ.
Ένας τενεκές λάδι για ένα οικόπεδο, ένα κιλό ζάχαρη για ένα χρυσό βραχιόλι και πήγαινε λέγοντας. Τώρα δίνεις χρυσό και παίρνεις μετρητά. Μετρητά που σου χρειάζονται για να πληρώσεις αυτά που οι άλλοι σου φόρτωσαν σαν χρέος με διάφορους τρόπους, άμεσα ή έμμεσα.

''Τιμές βασισμένες στις καθημερινές παγκόσμιες τιμές των μετάλλων''. Έτσι λέει το κυριλέ χαρτάκι. Κι εγώ πάλι αναρωτιέμαι. Τι κακή συνήθεια να αναρωτιέμαι συνέχεια, ε; Έτσι όμως θυμήθηκα και το γεγονός ότι αυτοί που διαμορφώνουν τις τιμές χρυσού είναι τα παράσιτα του χρηματιστηρίου, και οι εταιρίες εκμετάλλευσης ορυχείων και των ανθρώπων που εργάζονται σε αυτά με πραγματικό κίνδυνο της ζωής τους.

Ξέρεις, μου θύμισε κάποιος, όλοι αυτοί που στην κατοχή τους έχουνε χρυσό δεν τον απόκτησαν με την δουλειά τους. Πολλοί από αυτούς τον απόκτησαν κλέβοντας με την σειρά τους άλλους ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Άσε τους να τιμωρηθούν. Θα συμφωνήσω είπα εν μέρει, αν και η καταστροφή ενός παράσιτου δεν γίνεται από τα άλλα παράσιτα αλλά από το χέρι αυτού που θέλει το χωράφι του καθαρό. Έτσι του ζήτησα να μου πει τι πιστεύει πως είναι χειρότερο. Το να εργάζεσαι αξιοπρεπώς μια ζωή, κάποια στιγμή να αποκτάς και μερικά πολύτιμα αντικείμενα ενδεχομένως και κάποτε να πρέπει να τα δώσεις για να ξεχρεώσεις κάτι που δεν ξέρεις τι πραγματικά είναι ή να μην δουλεύεις αξιοπρεπώς μια ζωή, να ζεις παρασιτικά κλέβοντας τον ιδρώτα των συνανθρώπων σου και κάποτε να πρέπει να τα δώσεις για να ξεχρεώσεις κάτι που δεν ξέρεις τι πραγματικά είναι;

Η απάντηση για μένα είναι και τα δυο, γιατί πολύ απλά και στις δυο περιπτώσεις ο αξιοπρεπής εργαζόμενος είναι ο χαμένος. Αλλά τώρα ; Τώρα όλοι στον τοκογλύφο για μετρητά. Χέρι - χέρι, παράσιτα και αξιοπρεπείς παραγωγικές δυνάμεις σε έναν κόσμο που μετριέται σε χρυσό που δεν υπάρχει, άλλωστε γι' αυτό τον αναζητούν απεγνωσμένα, αλλά το χρήμα ρέει άφθονο. Πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται, ο αξιοπρεπής μικροαστούλης κύριος τοκογλύφος με τα καθαρά αδούλευτα χέρια, να έχει ετοιμοπαράδοτο μετρητό ενώ εσύ δεν έχεις ούτε για να εξασφαλίσεις την επιβίωσή σου;

Πολύ απλά, το έχει γιατί εσύ του το έδωσες αγαπητέ μου. Ναι εσύ. Με την ανοχή σου στο σύστημα. Με το να ανέχεσαι κάποιους να κλέβουν νυχθημερόν τον ιδρώτα σου κάτω από την μύτη σου κι ας σου βρωμούσε πάντα κάτι απροσδιόριστο. Εσύ το έκανες, αφήνοντας τα όρνεα να δημιουργήσουν υπεραξία από την αξία της εργασίας σου. Και τώρα που η αξία της εργασίας σου κατά κάποιους πολύ απλά μειώνεται, η υπεραξία και τα συσσωρευμένα κεφάλαια που δημιουργήθηκαν από αυτήν, επίσης πολύ απλά, αυξάνονται. Τώρα που διαβάζεις αυτές τις αράδες βρίσκονται σε κάποιο χαώδες μακρινό σύμπαν και κάποιοι προσπαθούν να κλείσουν τις μαύρες τρύπες τους με τον δικό σου χρυσό αγώνα ενώ εσύ απλά κοιτάς να ξεχρεώσεις ένα χρέος που δεν δημιούργησες και δεν σου ανήκει.

Με τι τίμημα; Σκοτώνοντας τον εαυτό σου φίλε μου. Ναι, γιατί όσο εσύ τους βοηθάς τόσο εκείνοι σε σκοτώνουν. Τι περίμενες; ευχαριστώ; Αφού σε πληρώσαμε σε μετρητά θα σου πούνε. Έχεις και παράπονο; Είναι θέμα συνείδησης. Ψιλά γράμματα...

Τέλος οι αυταπάτες είπα πριν πολύ καιρό στον εαυτό μου, το ίδιο προτείνω και σε σένα, αν μου επιτρέπεις. Τα τσιράκια των καπιταλιστών πρέπει να εξοντωθούν άμεσα. Οι τοκογλύφοι, μικροί ή μεγάλοι πρέπει τώρα να παταχθούν. Κανείς να μην τους δώσει ούτε ένα γραμμάριο χρυσού.

Στα παλιά μας τα κοσμήματα οι ανάγκες σας λοιπόν για σωτηρία του άθλιου συστήματός σας. Η ανάγκη μας για πραγματική ζωή θα γίνει η γκιλοτίνα που θα σας κόψει το κεφάλι.

Η ανάγκη σας για χρυσό θα γίνει ο τάφος που ανοίξατε για τον εαυτό σας.

Σπύρος Μανώλης