ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ - ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΚΘ

Μαζικότατη και πολύ δυναμική ήταν η πορεία το Σάββατο 6 Δεκέμβρη στην Θεσσαλονίκη. Πολλές χιλιάδες διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους, με την πορεία να εκτείνεται από την Καμάρα μέσω Εθνικής Αμύνης σχεδόν μέχρι την Τσιμισκή, με αναρίθμητα μπλοκ αριστερών κομμάτων και οργανώσεων και συλλογικοτήτων του α/α χώρου -συμμετείχε και το ΕΕΚ με δικό του μπλοκ- και επίσης πολλά μπλοκ εργατικών και κοινωνικών αγώνων, όπως των σχολικών φυλάκων και του κινήματος ενάντια στα ορυχεία χρυσού.

Η διαδήλωση εξελίχθηκε χωρίς κάποιο ιδιαίτερο επεισόδιο αρχικά, με ισχυρή αλλά διακριτική παρουσία της αστυνομίας στα γύρω στενά. Καθώς όμως προχωρούσε η πορεία στην Τσιμισκή ομάδα άγνωστων κουκουλοφόρων, κινούμενη παράλληλα με την πορεία, αποπειράθηκε να πυρπολήσει το κατάστημα ZARA HOME, ενώ είχε μέσα εργαζόμενους και πολίτες. Μια βιτρίνα πήρε φωτιά αλλά ευτυχώς άτομα από τα μπλοκ της πορείας (και όχι η πυροσβεστική, όπως διέδιδαν σε μια απόπειρα παραπληροφόρησης πολλά αστικά μέσα) κατάφεραν να σβήσουν την φωτιά και να απεγκλωβίσουν τον κόσμο που ήταν μέσα στο κατάστημα, ενώ η ομάδα των πυρπολητών εξαφανίστηκε. Με αφορμή πιθανόν  αυτό το επεισόδιο ένα και πλέον χιλιόμετρο παρακάτω ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ επιτέθηκαν με χημικά, κρότου-λάμψης και άφθονο ξύλο στην πορεία και ιδιαίτερα στα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων και της ΑΚ. Εκεί έγιναν και 8 προσαγωγές, οι οποίες μετατράπηκαν σε συλλήψεις με κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος, ενώ δεκάδες διαδηλωτές μετακομίστηκαν στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο με τραύματα στο κεφάλι ή και τα πλευρά. Παρά την άγρια καταστολή και την διασκόρπιση κάποιων μπλοκ η πορεία δεν διαλύθηκε και συνέχισε την διαδήλωση, καταλήγοντας σε κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, σε αληλεγγύη στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού και των άλλων απεργών πείνας.

Η μέρα δεν τελείωσε εκεί, αφού το βράδυ, και με αφορμή ξυλοδαρμό δύο ασφαλιτών, ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ και ΔΙΑΣ επιτέθηκαν στην κατάληψη του ΕΚΘ και την γύρω περιοχή σπάζοντας μάλιστα την είσοδο και πετώντας χημικά και πέτρες μέσα στο κτήριο, ενώ συνέλαβαν άλλα 7 άτομα με πλημμεληματικές κατηγορίες. Παρότι, όμως, αποπειράθηκαν δύο φορές να καταλάβουν το κτήριο απωθήθηκαν και τις δύο φορές από τους συμμετέχοντες στην κατάληψη. Τελικά με παρέμβαση της διοίκησης του ΕΚΘ τα ΜΑΤ αποχώρησαν και η κατάληψη συνεχίστηκε μέχρι την νίκη του αγώνα του Νίκου Ρωμανού την Τετάρτη 10/12.

Τα τραγελαφικά δεν έλειψαν από την πορεία της 6ης Δεκεμβρίου ούτε και από τις δράσεις των επόμενων ημερών.

Όταν η κεφαλή της πορείας έφτασε στην Αριστοτέλους με Τσιμισκή και ενώθηκε με τα μπλοκ που είχαν διαλυθεί κατά την διάρκεια της επίθεσης των ΜΑΤ, το ελεγχόμενο από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων έκανε αναστροφή και παρέσυρε και τα πίσω του μπλοκ σε μια πορεία προς το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, εγκαταλείποντας τα μπλοκ του α/α χώρου που ήδη είχαν ξεκινήσει για να καταλάβουν το ΕΚΘ. Στο ίδιο το υπουργείο πολλά μπλοκ έληξαν εκεί την πορεία τους, ενώ άλλα συνέχισαν για να καταλήξουν έξω από το Εργατικό Κέντρο, όπου πάλι διαλύθηκαν χωρίς να στηρίξουν ουσιαστικά την κατάληψη (μάλλον δεν τους ενδιαφέρει να βρίσκονται στο Εργατικό Κέντρο όταν απουσιάζουν οι γραφειοκράτες).

Ομοίως την επόμενη μέρα, παρότι η συνέλευση της κατάληψης είχε αποφασίσει να κάνει κοινή πορεία με την συγκέντρωση της ΓΣΕΕ στο άγαλμα Βενιζέλου οι οργανώσεις που βρίσκονταν εκεί προτίμησαν να διαχωρήσουν την θέση τους, να κάνουν ξέχωρη πορεία και να καταλήξουν στην Καμάρα, όσο γίνεται πιο μακρυά από την κατάληψη του ΕΚΘ. Γενικά, η ρεφορμιστική και κεντριστική αριστερά ήταν τρανταχτά απούσα από όλες τις διαδικασίες της κατάληψης του Εργατικού Κέντρου -εκτός ίσως ατομικών εξαιρέσεων- φοβούμενη μάλλον να συλήσει το ιερό της εργατικής γραφειοκρατίας ή να αναλάβει την ευθύνη για την κατάληψη. Το ΕΕΚ συμμετείχε στην κατάληψη του ΕΚΘ, τόσο στις συνελεύσεις της όσο και στην περιφρούρησή της και στην υπεράσπισή της από την επίθεση των ΜΑΤ. Το ΕΕΚ πάλεψε μέσα στην κατάληψη για να γίνει το κτήριο από κέντρο της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας πραγματικό εργατικό κέντρο αγώνα, για να τεθούν τα θεμέλια για την ανεξάρτητη από κράτος, αφεντικά και γραφειοκράτες οργάνωση της εργατικής τάξης.