ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Νίκος Ρωμανός: η δύναμη της αλληλεγγύης νίκησε το κράτος

Τον Δεκέμβριο του 2008, η νεολαία, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι αυτής της χώρας, άνοιξαν τα πνευμόνια τους, κι ανάμεσα σε τόνους χημικά και καπνούς από φωτιές, εισέπνευσαν μια βαθιά «ανάσα ελευθερίας».
Σήμερα, η ανάγκη για «οξυγόνο» είναι ακόμα μεγαλύτερη, μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικής ασφυξίας και μνημονιακού στραγγαλισμού - που μετά τις τελευταίες «διαπραγματεύσεις» κυβέρνησης-Τρόικας σφίγγει ακόμα περισσότερο γύρω από το λαιμό μας.

Ένας νέος άνθρωπος, ένας αγωνιστής, ανέλαβε την ευθύνη να βάλει για «οδόφραγμα το σώμα του», όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά για όλους εμάς, για όλο το ζωντανό δυναμικό του Δεκέμβρη, για να παλέψουμε για κάτι περισσότερο από μερικές «ανάσες ελευθερίας», για όλη την ζωή κι ελευθερία που μας στερούν. Για 31 ημέρες έγινε μπροστάρης αυτού του αγώνα. Και νίκησε. Δείχνοντας σε όλους εμάς τον δρόμο της ανυποχώρητης πάλης. Της αδιαλλαξίας απέναντι στους κρατικούς εγκληματίες. Τον δρόμο του Δεκέμβρη.

Ήταν, εξ αρχής, ηθικό-πολιτικό χρέος για κάθε άνθρωπο που δεν έχει απολέσει την ανθρωπιά του, η χωρίς όρους αλληλεγγύη στον απεργό πείνας, από τις 10 Νοέμβρη ως τις 10 Δεκέμβρη, Νίκο Ρωμανό. Η αλληλεγγύη και στους συντρόφους του, που επίσης βρίσκονταν σε απεργία πείνας: ο Γιάννης Μιχαηλίδης από 17/11, οι Μπουρζούκος και Πολίτης από 1/12, μέχρι την ικανοποίηση των αιτημάτων του συντρόφου και φίλου τους. Είναι η ομάδα του Βελβεντού της Κοζάνης, όπου μετά την σύλληψή τους το 2013 για μια αποτυχημένη απόπειρα ληστείας τράπεζας -όπου ακόμα κι ο εισαγγελέας δήλωσε έκπληκτος γιατί δεν χρησιμοποίησαν τα όπλα και δεν ρίσκαραν τη ζωή των ομήρων- βασανίστηκαν και ξυλοκοπήθηκαν άγρια, διαπομπεύτηκαν «προς παραδειγματισμό» στα ΜΜΕ, λοιδορήθηκαν ως «κακομαθημένα πλουσιόπαιδα», όταν, κατά την μεταγωγή τους, αντί να σκύψουν το κεφάλι φώναζαν συνθήματα και έφτυναν τους διώκτες τους.

Ο Νίκος Ρωμανός με την ηρωική κι απελπισμένη καταφυγή στην απεργία πείνας, με αίτημα τις εκπαιδευτικές άδειες που θέλησαν να του στερήσουν, ξεπέρασε κατά πολύ τα ειδικά χαρακτηριστικά της περίπτωσής του, με τον αγώνα του να αποκτά μια τεράστια πολιτική βαρύτητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι, αναμφίβολα, το πλήρες σε συμβολισμούς γεγονός πως ο Νίκος Ρωμανός ήταν ο επιστήθιος φίλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που τον είδε να ξεψυχά στα χέρια του από τις σφαίρες του αστυνομικού Κορκονέα, στις 6/12/2008. Είναι, επίσης, τα αιτήματα που τον ώθησαν σε αυτή τη μάχη, για δικαιώματα αυτονόητα ίσως σε άλλες εποχές και καταστάσεις, που στις μέρες μας όμως καταπατούνται κατάφωρα κι επιδεικτικά, ακόμα και με βάση τους δικούς τους νόμους. Γι’ αυτό και κατάφεραν να ξεσηκώσουν ένα τόσο πλατύ ρεύμα αλληλεγγύης από όλο το πολιτικό φάσμα. (Ας σημειωθεί εδώ πως ο εισαγγελέας Παναγιώτης Καψιμάλης που στην 1/12 απέρριψε εκ νέου το αίτημα του Νίκου, είναι αυτός που έβγαλε από την φυλακή τον μεγαλοκαπιταλιστή και μεγαλοαπατεώνα Λαυρέντη Λαυρεντιάδη…)

Αλλά η σύμπτωση της μάχης που έδωσε ο Νίκος, 6 χρόνια από τον Δεκέμβρη του 2008, δεν ήταν μόνο χρονική. Ο Νίκος Ρωμανός «ξαναγεννήθηκε» εκείνη τη νύχτα, βλέποντας τον φίλο του δολοφονημένο από το κράτος. Μαζί με αυτόν, όμως, «ξαναγεννήθηκε», και ταυτόχρονα «ενηλικιώθηκε» βίαια, μια ολόκληρη γενιά, που η τομή της Εξέγερσης την καθόρισε για πάντα. Ακόμα παραπέρα, ο Δεκέμβρης του 2008 άφησε αγωνιστικές παρακαταθήκες και κληρονομιές σε ολόκληρο το κίνημα, ανέπτυξε ή απελευθέρωσε λογικές και πρακτικές απέναντι σε ζητήματα όπως το κράτος και η νομιμότητα, ή από την άλλη, η ελευθερία, η χειραφετητική βία, η συλλογικότητα. Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά τον Δεκέμβριο του 2008. Αλλά ταυτόχρονα, και τίποτα δεν άλλαξε, με τα ερωτήματα να παραμένουν ακόμα αναπάντητα, και με την απεργία πείνας του Νίκου να μας το υπενθυμίζει με τον πιο δραματικό τρόπο.

Μια απεργία πείνας που τα διακυβεύματά της ξεπερνούν το ζήτημα των εκπαιδευτικών αδειών. Η απαγόρευση των αδειών, όσο κι αν οι ίδιοι είναι ακροδεξιοί και φασίστες, δεν οφειλόταν σε ένα προσωπικό καπρίτσιο του «χίτη» Αθανασίου, του Σαμαρά ή όποιου άλλου. Εντάσσεται στη λογική της επιβολής ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, όπου η αστική δημοκρατία, σάπια μέχρι το μεδούλι, αυτοαναιρείται και αυτοπεριορίζεται. Πάει πακέτο με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, τις φυλακές τύπου Γ’, την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου και την απαγόρευση απεργιών, την «μηδενική ανοχή» στις διαδηλώσεις και τις συλλήψεις στο σωρό, την «κατάληψη» των πανεπιστημίων από τα ΜΑΤ, τις αντιδραστικές «φωνές» των Φορτσάκηδων που ζητούν κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων, τις συλλήψεις καταληψιών μαθητών, τον αυξανόμενο αυταρχισμό, την καταστολή, τη βία, το φασισμό, τον τρόμο, τη διαπόμπευση και τον εξευτελισμό.

Έτσι, μόνο, μπορεί να εξηγηθεί η επί ένα μήνα άτεγκτη στάση της κυβέρνησης απέναντι στο Νίκο που έφτασε σε οριακό σημείο, ξεκινώντας, την τελευταία μέρα και απεργία δίψας, παρά το γεγονός ότι ένας νεκρός πολιτικός κρατούμενος θα σήμαινε αυτόματα το οδυνηρό τους τέλος: ακόμα περισσότερο κι από αυτό, φοβήθηκαν πως δεν θα μπορούσαν να αντέξουν ένα ρήγμα σε όλο το πλέγμα αυταρχισμού και τρομοκρατίας που προσπαθούν εδώ και χρόνια, με τόσο κόπο και πολιτικό κόστος, να επιβάλλουν. Στο πρόσωπό του δεν θέλησαν να χτυπήσουν απλά τον Δεκέμβρη του 2008. Στο πρόσωπό του θέλησαν να χτυπήσουν τους νέους Δεκέμβρηδες που έρχονται. Όχι απλά απέτυχαν, αλλά αναγκάστηκαν σε αναδίπλωση «με την ουρά στα σκέλια».

Φοβήθηκαν πως μια νίκη του Ρωμανού και μια υποχώρηση δική τους, πέρα από το τσαλάκωμα του «δυναμικού» προφίλ τους, θα ανοίξει «ορέξεις» για εμάς, και «ασκούς του Αιόλου» γι’ αυτούς. Όχι μόνο για την κυβέρνησή τους, που είναι έτσι κι αλλιώς τελειωμένη υπόθεση, αλλά για το ίδιο το κράτος και το καθεστώς τρόμου που επιβάλλει, σαν μοναδικό του τρόπο ύπαρξης σε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης και παρακμής. Τελικά, η ανυποχώρητη στάση τους εδώ και ένα μήνα, ήταν σημάδι αδυναμίας και φόβου, και όχι δύναμης. Κάτι που φαίνεται με την απεγνωσμένη κίνηση να προχωρήσουν άμεσα σε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας (2 ημέρες πριν την ικανοποίηση του αιτήματος του Νίκου Ρωμανού), με ό,τι συνεπάγεται για την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα μια επιτυχία ή αποτυχία του εγχειρήματος. Οι πρώτες αντιδράσεις από τις διεθνείς αγορές και τα χρηματιστήρια είναι, άλλωστε, εξαιρετικά εύγλωττες…

Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών

Ο αγώνας του Νίκου Ρωμανού με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, συγκίνησε ολόκληρη την υφήλιο. Δυνάμεις του κινήματος, συλλογικότητες, οργανώσεις, άνθρωποι του πνεύματος, εξέφρασαν με ποικίλους τρόπους την στήριξή τους στα αιτήματα του Νίκου. Πορείες, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, επιστολές αλληλεγγύης και δημόσιες δηλώσεις στήριξης, διαδικτυακές συλλογές υπογραφών, αναγραφή συνθημάτων και πανό, αναφορές σε ΜΜΕ, συνέκλιναν όλα στην αύξηση της πίεσης προς την ελληνική κυβέρνηση, για να παύσει ο «παραλογισμός» της, να νικήσει ο Νίκος.

Σε εκδήλωση για τους πολιτικούς κρατούμενους της Ελλάδας, στο Μπιλμπάο της χώρας των Βάσκων, αναγνώστηκε επιστολή χαιρετισμού του Νίκου Ρωμανού, όσο βρισκόταν στην 7η ημέρα απεργίας πείνας, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου. Στις 25 Νοέμβρη, αναρτήθηκε πανό στην κεντρική λεωφόρο S. Allende, στο Puerto Montt της Χιλής, αναγράφοντας «Δύναμη στον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό», ενώ παρόμοιες δράσεις πραγματοποιήθηκαν και στο Σαντιάγκο των μεγάλων πρόσφατων συγκρούσεων. Αντίστοιχα πανό αναρτήθηκαν στο Βερολίνο της Γερμανίας με μαζικές παρεμβάσεις ενημέρωσης του κόσμου και συγκεντρώσεις αλληλεγγύης, στην Βιέννη της Αυστρίας, στην Κοπεγχάγη της Δανίας, πάνω από μια φορά, με δεκάδες διαδηλωτές έξω από την Ελληνική πρεσβεία, καθώς και σε πολλές συνοικίες της πόλης στις 6/12, στο Lund της Σουηδίας με παρέμβαση στο σπίτι του Έλληνα προξένου. Στο Μεξικό, που βρίσκεται στις φλόγες για την δολοφονία των 43 φοιτητών με τη συνεργασία αρχών και ναρκεμπόρων, στις πορείες αφιερώθηκαν πολλά πλακάτ με μηνύματα αλληλεγγύης στο Νίκο. Στο Λονδίνο, στις 3/12, πυρπολήθηκαν αμάξια ασφαλείας σε ένδειξη αλληλεγγύης, 3 αμάξια Ευρωβουλευτών κάηκαν στις Βρυξέλλες, ενώ έγιναν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και πορείες στην ιστορική λονδρέζικη συνοικία του Μπρίξτον, όπως και στο Μπράιτον. Αντίστοιχα και στη Βαρκελώνη της Καταλονίας και στη Γλασκώβη της Σκωτίας. Στο Παρίσι, πορεία αλληλεγγύης από 150 ανθρώπους χτυπήθηκε από την αστυνομία και υπήρξε μία σύλληψη, στις 8/12 καταλήφθηκαν τα γραφεία του ΕΟΤ στην πόλη, ενώ έγιναν παρεμβάσεις και στο προξενείο της Λυών. Στην Κωνσταντινούπολη καταστράφηκαν μηχανήματα σε εργοτάξιο κι αναγράφηκαν συνθήματα. Ανήμερα της 6ης Δεκέμβρη, πορεία αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της πόλης, η οποία και χτυπήθηκε άγρια με ξύλο και δακρυγόνα από την Τουρκική αστυνομία. Μήνυμα αλληλεγγύης εξέδωσε και το DIP, αδελφό Τούρκικο κόμμα του ΕΕΚ στην Συντονιστική Επιτροπή για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς. Στην Ιταλία, περίπου 100 αλληλέγγυοι συγκεντρώθηκαν στη Ρώμη στις 6/12, παρομοίως και στη Μπολόνια.

Σε επιστολή προς τον Νίκο Ρωμανό, υπογεγραμμένη από μητέρες αγωνιστών που φυλακίστηκαν ή δολοφονήθηκαν από το Ιταλικό κράτος και παρακράτος, ανάμεσα τους και η μητέρα του Κάρλο Τζουλιάνι, αναφέρεται: «Αγαπητέ Νίκο, είμαστε μαζί σου. Αντιστάσου. Μην τους χαρίσεις τη ζωή σου. Είναι αυτό που θέλουν. Μπορούν να τη διαγράψουν την αμέσως επόμενη στιγμή. Δεν φοβούνται το θάνατό σου. Φοβούνται μήπως παραμείνεις ζωντανός και μαρτυρήσεις. Αντιστάσου, Νίκο».

Η Ελλάδα μπροστά σε μια νέα εξέγερση

Το παραμύθι περί «κοιμώμενης» εργατικής τάξης και «αδιάφορης» νεολαίας, ήταν «καλό», για όσο διήρκεσε, αλλά «δεν είχε δράκο». Και μας τελείωσε οριστικά. Παραμύθι, γιατί πολύ απλά μια «κοιμώμενη» εργατική τάξη και μια «αδιάφορη» νεολαία, δεν θα μπορούσαν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να έχουν προβεί σε μερικές από τις μαζικότερες και δυναμικότερες κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών, αποδεικνύοντας, πως δεν έχουμε μπει απλά σε μια νέα φάση της κρίσης διεθνώς, και της ελληνικής χρεοκοπίας πιο ειδικά, αλλά έχουμε μπει και σε μια νέα φάση της ταξικής πάλης και κίνησης των μαζών. Βάζοντας, έτσι, «ταφόπλακα» στην επίπλαστη κοινωνική «ηρεμία» των τελευταίων δύο ετών. Οι αποδείξεις είναι οι συγκρούσεις στα Πανεπιστήμια και το κύμα καταλήψεων σε σχολεία και σχολές, η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου, η Γενική Απεργία της 27/11, οι διαδηλώσεις στις 2 και 6/12.

Ο Νίκος Ρωμανός, 6 χρόνια από την Εξέγερση του 2008, έγινε ο καταλύτης για να αποκτήσουν όλα τα παραπάνω μια ιδιαίτερη σημασία. Βάζοντας τη ζωή του μπροστά, συνέβαλε στους όρους για ακόμα μεγαλύτερες εξεγερσιακές διεργασίες. Τα οικονομικά και κυβερνητικά αδιέξοδα του καθεστώτος έχουν περιλούσει με βενζίνη την κοινωνία. Ο Νίκος Ρωμανός άναψε το σπίρτο. Και η πίεση μεταφέρθηκε στη πλευρά της κυβέρνησης: ήταν έτοιμη να υποστεί τις συνέπειες, περιμένοντας μέχρι το τέλος και αφήνοντας το σπίρτο να του πέσει από τα χέρια;

Με μια πρώτη ματιά, μετά τις αλλεπάλληλες απορρίψεις του αιτήματος του Νίκου Ρωμανού, από το συμβούλιο της φυλακής, από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά, από τον Άρειο Πάγο, κάποιοι ίσως ισχυριστούν πως, όντως, αυτό ήθελε η κυβέρνηση. Οι απόψεις αυτές ενισχύθηκαν κι από το γεγονός, ότι παρά τη ραγδαία επιδείνωση της υγείας του Νίκου Ρωμανού κάθε μέρα απεργίας πείνας που διένυε, δεν έδειχνε να φαίνεται «φως στο τούνελ». Ούτε οι προτεινόμενες τροπολογίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης για εκπαιδευτικές άδειες των κρατουμένων με ειδικό «βραχιόλι» παρακολούθησης -μετά και τις εκκλήσεις του συνηγόρου του Ρωμανού, Φρ. Ραγκούση- έπιασαν τόπο αρχικά. Απορρίφθηκαν από τον Αθανασίου, το απόγευμα της Τρίτης 9/12 στη Βουλή, μεταθέτοντας τις ευθύνες στο Δικαστικό Συμβούλιο. Καθ’ όλη την διάρκεια των «διαπραγματεύσεων», ο υπουργός Αθανασίου, επέμεινε στη δική του τροπολογία για «φοίτηση εξ αποστάσεως», μια σχεδόν περιπαικτική διάταξη που θέλει τον κρατούμενο να «σπουδάζει» μέσα από το ασφυκτικό και ακατάλληλο περιβάλλον του κελιού της φυλακής. Μια προοπτική, εξ αρχής απορριπτέα από το Νίκο Ρωμανό, που όχι την απεργία πείνας δεν θέλησε να διακόψει, αλλά απάντησε με έναρξη απεργίας δίψας, την οποία και έκανε πράξη από το πρωινό της 10/12/2014. Μόνο τότε, με τον θάνατό του να είναι θέμα ωρών και με την πίεση να είναι αφόρητη προς την κυβέρνηση, υπήρξε αποδοχή στις άδειες με «ηλεκτρονική παρακολούθηση». [Aπό το κοινοβούλιο, οι μόνοι που δεν ψήφισαν τη διάταξη που επιτρέπει στο Nίκο Pωμανό την παρακολούθηση μαθημάτων –με το «βραχιολάκι»- ήταν οι φασίστες Πλεύρης και Άδωνις Γεωργιάδης].

Εν ολίγοις, αν περίμεναν πως θα είχε «σπάσει ο τσαμπουκάς» του Νίκου Ρωμανού, μετά από ένα μήνα τόσων αρνήσεων, και θα είχε πισωπατήσει, έκαναν λάθος. Όπως επίσης, κατάφεραν να γιγαντώσουν ένα κύμα αλληλεγγύης που στην Ελλάδα πήρε την μορφή κατακλυσμού. Αυτό, από μόνο του, αποτέλεσε μια πρόωρη νίκη του Νίκου Ρωμανού και του κινήματος.

Πολύμορφες κινητοποιήσεις

Δεν υπάρχει πόλη και χωριό, δεν υπάρχει γειτονιά και συνοικία σε όλη την χώρα, που να μην εξέφρασε, σε καθημερινό επίπεδο, αλληλεγγύη για το Νίκο Ρωμανό και μίσος για τους διώκτες του. Κάθε γέφυρα, κάθε τοίχος, κάθε δρόμος, οι κερκίδες των γηπέδων, γέμισαν με πανό και συνθήματα. Αμέτρητες τοπικές πορείες, συγκεντρώσεις, μικροφωνικές, παρεμβάσεις, καταγράφτηκαν στις γειτονιές μικρών και μεγάλων πόλεων. Μια πλατιά και πολύμορφη καμπάνια, που «μύρισε» Δεκέμβρη, και, το λιγότερο, μπόρεσε να συγκριθεί με εκείνη των ημερών δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Σύμπασα η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, πίεσε με ανακοινώσεις στήριξης, με κοινοβουλευτικές επερωτήσεις, με εκδηλώσεις. Δεκάδες ήταν οι συλλογές υπογραφών, οι δημόσιες δηλώσεις στήριξης από καλλιτέχνες, πνευματικούς ανθρώπους, ακαδημαϊκούς. Πάνω από 3000 υπογραφές καλλιτεχνών συγκεντρώθηκαν, όμορφα κείμενα και απόψεις καταγράφηκαν, όπως του Δήμου Μούτση, του Αλκίνοου Ιωαννίδη κ.α.

Οι εργαζόμενοι της σχολής που πέρασε ο Νίκος, όπως και οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου «Γεννηματάς» που νοσηλεύεται, αντέδρασαν με κινητοποιήσεις και στάσεις εργασίας, ενάντια στον αποκλεισμό του από την μάθηση, ενάντια στο ενδεχόμενο αναγκαστικής σίτισης, που «έπεσε στο τραπέζι» από τους εισαγγελείς, αν και χαρακτηρισμένο διεθνώς ως βασανιστήριο. Ακόμα και δύο ανώτατοι πολιτικοί υπάλληλοι του καθεστώτος, ο νυν και ο τέως γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης, χαρακτήρισαν την κατάσταση «οριακή», και με δημόσια έκκληση ζήτησαν την δικαίωση του Νίκου Ρωμανού.

Η ημερολογιακή είσοδος του Δεκεμβρίου κι όσο πλησίαζε η 6η του μήνα, σήμανε και την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Την Τρίτη 2/12, η απογευματινή πορεία αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό, διασχίζοντας την διαδρομή Μοναστηράκι –Ομόνοια -Σύνταγμα, με ένα τμήμα να καταλήγει στα Προπύλαια, και με ένα άλλο στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο, συγκλόνισε με το μέγεθος και τον παλμό της, ολόκληρο το κέντρο της πρωτεύουσας. 10.000 διαδηλωτές, ή και περισσότεροι, στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον σε μια πλημμυρισμένη από κόσμο οδό Αθηνάς, έστειλαν ένα μαζικό μήνυμα (και ταυτόχρονα απειλή) προς την κυβέρνηση.

Μετά το τέλος της πορείας, η αστυνομία αποφάσισε να χτυπήσει, κυρίως στην περιοχή των Εξαρχείων. Περικύκλωσε το υπό κατάληψη Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ρίχνοντας χημικά, πέτρες και βομβίδες κρότου-λάμψης στον προαύλιο χώρο, εγκλωβίζοντας μέσα διαδηλωτές. Οδοφράγματα στήθηκαν σε πολλούς δρόμους, καταφέρνοντας να απωθήσουν τις αστυνομικές δυνάμεις σε αρκετές περιπτώσεις. Αμάξια αναποδογυρίστηκαν, ενώ κάηκε ένα αστικό λεωφορείο, που χρησιμοποιήθηκε ως οδόφραγμα στην Στουρνάρη. Οι 12 συλληφθέντες, όπως καταγγέλθηκε «είχαν γεμίσει αίματα τους διαδρόμους της ΓΑΔΑ». Σπασμένα χέρια, πόδια, κεφάλια, κι ουκ ολίγες κακουργηματικές κατηγορίες, ήταν ο απολογισμός της βραδιάς. Ενόψει της 6ης Δεκέμβρη, υπήρξε πρόθεση να τρομοκρατήσουν όσους σκόπευαν να κατέβουν στο δρόμο. Το μήνυμα ήταν σαφές, διαβάζοντας το κατηγορητήριο των συλληφθέντων της 2/12: έκρηξη με κίνδυνο ζωής ανθρώπου, κατοχή και προμήθεια εκρηκτικών βομβών, διακεκριμένη περίπτωση φθοράς, διακεκριμένη διατάραξη οικιακής ειρήνης με καλυμμένα χαρακτηριστικά (ο γνωστός «κουκουλονόμος»), επικίνδυνη σωματική βλάβη, εμπρησμός. Από το μέγεθος και τη δυναμική των κινητοποιήσεων και των ακόλουθων ημερών, είναι προφανές ότι απέτυχαν στους σκοπούς τους.

Το ίδιο βράδυ, μαζικές, μαχητικές πορείες σημειώθηκαν σε όλη τη χώρα, ενώ πραγματοποιήθηκαν και καταλήψεις-επιθέσεις σε γραφεία βουλευτών της κυβέρνησης, όπως του Ταμήλου στα Τρίκαλα, ή της Ζ. Μακρή στο Βόλο, καταλήγοντας μάλιστα σε συλλήψεις. Αντίστοιχες παρεμβάσεις και προσωρινές καταλήψεις έγιναν σε τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοφωνικούς σταθμούς όλης της χώρας.

Εξίσου σημαντικές συγκεντρώσεις και πορείες πραγματοποιήθηκαν στα νοσοκομεία που νοσηλεύονταν οι απεργοί πείνας. Την Τετάρτη 3/12, μεγάλη μοτοπορεία με αφετηρία την πλατεία Εξαρχείων, κατέληξε στο Τζάνειο Νοσοκομείο του Πειραιά, όπου νοσηλεύονταν φρουρούμενος ο Γιάννης Μιχαηλίδης. Χωρίς προφανή λόγο, η αστυνομία είχε αποκλείσει όλους τους δρόμους που οδηγούσαν προς τα Εξάρχεια, από όλες τις πλευρές, θυμίζοντας κατειλημμένη πόλη. Νωρίτερα, στις 30/11, κι όσο ακόμα ο Νίκος Ρωμανός δεν είχε καταβληθεί από την ασιτία, ο φακός τον αποθανάτισε να σφίγγει την γροθιά στη συγκέντρωση αλληλεγγύης που διεξαγόταν κάτω από το παράθυρο του δωματίου του στο «Γεννηματάς». Αλλά την παραμονή της 6ης Δεκέμβρη, και σπάζοντας την απαγόρευση συγκεντρώσεων και πορειών που επέβαλε η κυβέρνηση με αφορμή την επίσκεψη Νταβούτογλου, το νοσοκομείο «Γεννηματάς» στη λεωφόρο Μεσογείων πλημμύρισε από αλληλεγγύη. Νωρίς το μεσημέρι της Παρασκευής 5/12, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στον περιβάλλοντα χώρο από τους εργαζόμενους του νοσοκομείου, μετά από απόφαση του σωματείου τους. Το απόγευμα και με την απαγόρευση ήδη σε ισχύ, επί 2 ώρες τα συνθήματα δονούσαν την ατμόσφαιρα, προσπαθώντας να ακουστούν και να δώσουν κουράγιο στο Νίκο Ρωμανό. Περί τους 2000 διαδηλωτές εν τέλει κατέβηκαν στον δρόμο, με την παρουσία του αναρχικού χώρου, του ΕΕΚ και πλήθος ανένταχτου κόσμου, κλείνοντας την λεωφόρο Μεσογείων. Η πορεία προχώρησε με παλμό και περιφρουρημένα, μέχρι το ύψος του νοσοκομείου Σωτηρία, σχεδόν στη συμβολή Μεσογείων-Κατεχάκη, όπου και ανακόπηκε από φραγμό με κλούβες των ΜΑΤ.

Καταλήψεις σε όλη τη χώρα!

Το κίνημα αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό, εκδηλώθηκε σαν πραγματικό τσουνάμι με διάφορες μορφές, πέρα από τις καθιερωμένες κινήσεις αλληλεγγύης, συγκεντρώσεις, πορείες κλπ. Ένα κύμα καταλήψεων σάρωσε ολόκληρη τη χώρα, προσεγγίζοντας σε έκταση εκείνο του Δεκέμβρη του 2008. Αυτές οι επιθετικές κινήσεις κατάληψης δημόσιων κτιρίων, πολλαπλασίασαν την πίεση προς την κυβέρνηση, ενώ παράλληλα δεν έγινε εφικτό να κατασταλούν, τη στιγμή που κάθε παρόμοια απόπειρα τα τελευταία χρόνια, αντιμετωπιζόταν με άμεση επέμβαση της αστυνομίας και εκκένωση. Τώρα, όπου έγινε κίνηση για κάτι τέτοιο, αποκρούστηκε επιτυχώς (π.χ. κατάληψη ΓΣΕΕ).

Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο «στρατιωτικής» φύσης: ο καθοριστικός παράγοντας που απέτρεψε τις δυνάμεις καταστολής να εμείνουν στις επεμβάσεις τους, σπάζοντας τις καταλήψεις και συλλαμβάνοντας τους αγωνιστές, ήταν η αντιστροφή του κοινωνικού κλίματος, με τα αισθήματα «συμπάθειας» στο Νίκο Ρωμανό και στους αλληλέγγυους στο πρόσωπό του, να πληθαίνουν μέρα με την ημέρα, ακόμα και από κοινωνικά στρώματα που δεν φημίζονται για τον ριζοσπαστισμό τους - αν εξαιρέσει κανείς τη μισανθρωπική άκρα δεξιά και τους φασίστες. Ακόμα και η παραδοσιακά συντηρητική μικροαστική τάξη, δεν έδειξε να ενοχλείται από τις καθημερινές παρεμβάσεις στις γειτονιές, από τις καταλήψεις, δεν παραπονέθηκε για την «ταλαιπωρία». Σταδιακά έδειξε να αναγνωρίζει το «τσαγανό» αυτού του «παιδιού», αλλά και την δολοφονική επιμονή της κυβέρνησης των Σαμαράδων, που όπως έλεγαν, «τον θέλουν νεκρό». Σε τελική ανάλυση, οι εξελίξεις των ημερών και τα μαύρα μελλούμενα στην πορεία της κρίσης, υπενθύμισαν πως δεν είναι ο Ρωμανός αυτός που επιβάλει τη φρίκη των Μνημονίων στο λαό, αλλά οι διώκτες του. Η μεταστροφή της «κοινής γνώμης», καθρεφτίζεται και στη στάση δημάρχων και άλλων φορέων, ή ακόμα και της διοίκησης της ΓΣΕΕ, απέναντι στους καταληψίες, όταν δήλωναν την μη έγκρισή τους σε ενδεχόμενη επέμβαση της αστυνομίας στους υπό κατάληψη χώρους τους.

Την τελευταία εβδομάδα πριν τις 6/12, το κύμα των καταλήψεων χτύπησε και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της χώρας. Το ντόμινο επεκτάθηκε από τα νησιά του Ιονίου, τη Μακεδονία, την Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θράκη, την Ήπειρο κι όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, σε αναρίθμητες συνοικίες της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων. Καταλήφθηκαν περί τα 20 δημαρχεία σε όλη την χώρα, περιφέρειες, επίσης δημοτικά και δημόσια κτίρια όλων των ειδών και λειτουργιών, πολιτιστικές μονάδες, πνευματικά κέντρα, θέατρα κλπ. Πραγματοποιήθηκαν αποκλεισμοί σε εφορίες κι άλλες υπηρεσίες.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ, πυροδοτώντας εκ νέου τον αναβρασμό που επικρατεί εδώ και ενάμιση μήνα στις σχολές, με τους φοιτητές να βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση με κυβέρνηση και πρυτάνεις. Καταλήφθηκαν σχεδόν όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια της χώρας (ΕΜΠ, ΑΠΘ, Νομική, ΠΑΠΕΙ κλπ.), πολλά ΤΕΙ και κτίρια διοίκησης ΤΕΙ, Πρυτανείες, διάφοροι εκπαιδευτικοί χώροι και αίθουσες όλων των ειδών.

Σε μια κίνηση σημασίας ανακαταλήφθηκε ο ιστορικός χώρος του Παραρτήματος, στην Πάτρα, που είχε εκκενωθεί το 2013 από αστυνομία και δημοτική αρχή. Αρκετά ήταν τα Εργατικά Κέντρα που τέθηκαν υπό κατάληψη σε διάφορες πόλεις. Σίγουρα όμως, η κατάληψη που δεσπόζει πάνω από όλες είναι αυτή της ΓΣΕΕ, με την τελευταία φορά που το ιστορικό κτίριο της εργατικής τάξης απελευθερώθηκε από τα χέρια της γραφειοκρατίας να είναι ο Δεκέμβρης του 2008. Δικαιωματικά, η κατάληψη έγινε σημείο αναφοράς και για το κίνημα, και για το κράτος, με την περικύκλωση της από διμοιρίες των ΜΑΤ και ασφαλίτες από την πρώτη στιγμή (4/12).

Το κράτος εντόπισε στην κατάληψη ΓΣΕΕ τον κίνδυνο για μετατροπή της σε κέντρο αγώνα σε μια ενδεχόμενη εξέγερση, όταν κατά τις βραδινές, σφοδρές συγκρούσεις της 6ης Δεκέμβρη, έστειλε ένα «στρατό» από ασφαλίτες και ΔΕΛΤΑ για να επιτεθούν στο κτίριο.

6η Δεκέμβρη: 6 χρόνια μετά την Εξέγερση

Η 6η Δεκέμβρη του 2014, έμελλε να είναι, με ό,τι είχε προηγηθεί, από τις πιο «φορτισμένες» και μαζικές των τελευταίων ετών. Στις κινητοποιήσεις αντανακλάστηκε ξανά το «πνεύμα του Δεκέμβρη»: η οργή για την κοινωνική αδικία και την καταπίεση, μαζί με το σπάσιμο του φόβου για το «άτρωτο κράτος». Στην πραγματικότητα, αυτοί που αποδείχτηκαν «αήττητοι», ήταν το δυναμικό του Δεκέμβρη του 2008 που ξαναπλημμύρισε τους δρόμους, 6 χρόνια μετά.

Δεν έλειψαν τα «παρατράγουδα», όπως τα δύο ξεχωριστά καλέσματα της Αθήνας, που διέσπασαν αυτό το δυναμικό. Σε κάθε περίπτωση, κάθε συγκέντρωση και πορεία, είχε τη σημασία της.

Η μεσημεριανή συγκέντρωση, με συμμετοχή κυρίως δυνάμεων της Αριστεράς, φοιτητικών συλλόγων και μαθητών, συγκέντρωσε περί τις 10.000. Έσπασε στην πράξη την απαγόρευση των συναθροίσεων στην απαγορευμένη ζώνη των Προπυλαίων, δύο ώρες πριν την άρση της. Η πορεία ξεκίνησε με την λήξη της απαγόρευσης, στις 15.00. Ακολούθησε τη γνωστή διαδρομή Προπύλαια –Ομόνοια -Σύνταγμα και ξανά Προπύλαια, όπου και διαλύθηκε. Παρά τη δυναμική και τον παλμό, κανένα συγκρουσιακό γεγονός δεν καταγράφτηκε, με την παρουσία της αστυνομίας να είναι στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας, διακριτική. Δεν έλειψε φυσικά, το κλίμα τρομοκρατίας, όλες τις προηγηθείσες μέρες, από τα ΜΜΕ, που επαναλάμβαναν διαρκώς για εφαρμογή του δόγματος της «μηδενικής ανοχής» από 7000 αστυνομικούς. Οι αντίστοιχες πορείες σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα χτυπήθηκαν εξ αρχής. Στη Θεσσαλονίκη, άγνωστοι (;) έβαλαν φωτιά στο κατάστημα Zara με τους υπάλληλους και πελάτες μέσα. [Kατά «σύμπτωση» (;!) αμελητέας σημασίας φθορές έγιναν στο Zara Aθήνας, στα Xαυτεία, με μερικά ρούχα να πετιούνται στη Σταδίου και να πυρπολούνται]. Τα κανάλια έκαναν λόγο για παραλίγο «νέα Marfin». Για να μην καταρρεύσει η προβοκάτσια και η προπαγάνδα περί «δολοφόνων διαδηλωτών» δεν δίστασαν να διαστρεβλώσουν την αλήθεια: τους αναρχικούς με τις μαυροκόκκινες σημαίες που έσβησαν την φωτιά κι έσωσαν τον κόσμο, τους παρουσίασαν ως… εργαζόμενους του μαγαζιού!

Το δόγμα της «μηδενικής ανοχής» εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια της απογευματινής πορείας, που είχε καλεστεί στις 6 από τον αναρχικό χώρο. Με ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή, περί τις 15.000, που γέμισαν τους δρόμους της Αθήνας, αποδεικνύοντας πως τα σχέδια εκφοβισμού «πήγαν περίπατο». Χωρίς ιδιαίτερη αφορμή, ξεκίνησε η επίθεση με κρότου-λάμψης στο Σύνταγμα, «σπρώχνοντας» τον κόσμο να αποχωρήσει και να κατευθυνθεί προς τα Προπύλαια. Παράλληλα, κινητοποιήθηκαν αμέτρητες μηχανές ΔΕΛΤΑ και 3 αύρες που κατηφόρισαν τους δρόμους προς Ομόνοια. Ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου, εν μέσω δακρυγόνων και βομβίδων κρότου-λάμψης, κατευθύνθηκε προς τα Εξάρχεια. Ένα άλλο συνέχισε προς Ομόνοια, Αγίου Κωνσταντίνου κλπ.

Για ώρες, οι επιθέσεις μαίνονταν εκατέρωθεν και χωρίς έλεος. Αμέτρητες μολότοφ, οδοφράγματα και πέτρες κράτησαν καθηλωμένες τις δυνάμεις της αστυνομίας, που έριχναν αδιάκριτα ό,τι είχαν πάνω τους. Το κομμάτι των διαδηλωτών που βρέθηκε να συγκρούεται με την καταστολή στο κάτω μέρος της Ομόνοιας, ήταν το πρώτο που «έσπασε». Δεκάδες άνθρωποι εγκλωβίστηκαν μέσα σε παρακείμενα ξενοδοχεία και στενά, όπου ξυλοκοπήθηκαν και συνελήφθησαν. Τα ΜΑΤ έφτασαν να ρίξουν χημικά και μέσα στο ΜΕΤΡΟ, ανάμεσα σε πανικόβλητο κόσμο.

Το άλλο μέτωπο της σύγκρουσης, επικεντρώθηκε στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. Με μια σκηνή που θύμιζε την ξακουστή φωτογραφία με τα τανκς έξω από την πύλη της Πατησίων το 1973, αμέτρητα ΜΑΤ, μαζί με αύρες, είχαν κυκλώσει από όλες τις πλευρές το ΕΜΠ, με άμεσο σχέδιο την εκκένωσή του. Η Στουρνάρη γέμισε με απροσπέλαστα οδοφράγματα και η πλατεία Εξαρχείων έγινε το «ορμητήριο» των διαδηλωτών. Τα ΜΜΕ, διέκοψαν το πρόγραμμα τους και σε ζωντανή μετάδοση επιδόθηκαν σε ένα ανεπανάληπτο επικοινωνιακό σόου, στοχεύοντας στα πιο φοβικά αντανακλαστικά του τηλεοπτικού κοινού, κάνοντας λόγο για «χάος», «κόλαση», «κουκουλοφόρους» κλπ. Οι παρουσιαστές των έκτακτων δελτίων, έδιναν την εντύπωση πως είναι εκπρόσωποι τύπου της αστυνομίας, επευφημώντας κάθε ενέργεια της αστυνομίας να διαλύσει τους αμυνόμενους διαδηλωτές. Η αντίσταση όμως ήταν σταθερή και από την κατάληψη του Πολυτεχνείου, αλλά και από τα τμήματα που βρίσκονταν στην Πλατεία. Σε 3 διαδοχικές επιχειρήσεις, οι αύρες που είχαν κατεβάσει από το Σύνταγμα, απέτυχαν να προσεγγίσουν την πλατεία, απ’ όπου δέχονταν βροχή από μολότοφ, παρά τις υποστηρικτικές εφορμήσεις ΜΑΤ και από την Πατησίων και από τα πλαϊνά στενά, Τσαμαδού, Σπύρου Τρικούπη κλπ. Δεν έλειψε η ρίψη γλαστρών, ακόμα και μολότοφ, από τα παρακείμενα μπαλκόνια, θυμίζοντας τη παλλαϊκή κατακραυγή της καταστολής κατά τον Δεκέμβρη του ’08.

Η αποτυχία τους να διασπάσουν τους συγκεντρωμένους με τις αύρες και τα κανόνια νερού, οδήγησε σε μια τρομακτική κινητοποίηση 80-100 ασφαλιτών, με περιβολή «κουκουλοφόρου», ανερυθρίαστα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, τους οποίους έσπειραν μέσα στα Εξάρχεια για συλλήψεις. Αργότερα, το ίδιο ή παρόμοιο τσούρμο ασφαλιτών, κατευθύνθηκε προς την κατάληψη της ΓΣΕΕ, προσπαθώντας να την ανακαταλάβει. H αντιμετώπισή τους όμως, από περίπου 200 υπερασπιστές της κατάληψης, οδήγησε στην επέμβαση των ΔΕΛΤΑ και άλλων δυνάμεων που κύκλωσαν για ώρες το κτίριο. Η όλη επιχείρηση όμως αποδείχτηκε τζίφος, αναγκάζοντας τους να αποχωρήσουν.

Μόνο αργά το βράδυ, κατάφεραν να εισέλθουν στην Πλατεία, με αύρες και όλων των ειδών τους μπάτσους. Με την αύρα κατέστρεψαν ένα περίπτερο, ενώ ξυλοκόπησαν τον ίδιο περιπτερά από τον οποίο είχαν αποπειραθεί σε πρόσφατη επιχείρηση να του κλέψουν… νερά.

Ο απολογισμός της βραδιάς για το κίνημα είναι πάνω από 200 προσαγωγές, με δεκάδες να μετατρέπονται σε συλλήψεις. Για το κράτος, όμως, είναι ένα ακόμα ράγισμα στο προσωπείο που προσπαθούσε να χτίσει, η κάμψη του ηθικού του. Είναι τελικά, μια σημαντική ώθηση στη κατρακύλα που έχει πάρει και η ετοιμόρροπη κυβέρνηση και το χρεοκοπημένο τους κράτος.

Είναι η επιστροφή του Δεκέμβρη, το σπάσιμο του φόβου. Ξεκινώντας από το Νίκο Ρωμανό, που έβαλε τα γυαλιά σε όσους αμφισβήτησαν τη γενιά του Δεκέμβρη. Γι’ αυτές τις μάχες, παρά το πλήγμα που δέχτηκε, το Κράτος προετοιμάζεται. Συνεχίζοντας με τις δεκάδες χιλιάδες που ξαναγεμίζουν τους δρόμους, με μίσος για την αστική εξουσία, με όραμα για μια άλλη ζωή, χωρίς αφεντικά, χωρίς καταπίεση, μπάτσους, δεσμοφύλακες, και δικαστές.
Σε όλο τον εσμό, στον κόσμο του «παλιού» που μας δείχνει τα σάπια δόντια του, εμείς πρέπει να του δείξουμε την γροθιά μας. ‘Όπως έκανε ο Νίκος Ρωμανός, βάζοντας μπροστά τη ζωή και το σώμα του. Δεν έχουμε αμφιβολία πως αυτός ο αγώνας, ήταν απλά μια στιγμή της διαδικασίας ξαναφουντώματος της φλόγας της Εξέγερσης. Είναι ένα προμήνυμα για τις μεγάλες μάχες που έρχονται. Ο Νίκος Ρωμανός φώτισε ένα μονοπάτι. Βγήκε νικητής. Τώρα είναι η ώρα να βγούμε όλοι μαζί νικητές, βαδίζοντας στο δρόμο του Δεκέμβρη.

Εμπρός για νέες εξεγέρσεις, για την Κοινωνική Επανάσταση, που θα τσακίσει καπιταλισμό και κράτος. Για τον Πανανθρώπινο Ελευθεριακό Κομμουνισμό!

Κ. Αποστολόπουλος