ΟΤΑΝ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΣΤΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ

Μέσα στην συνολική ρευστότητα και κρίση της καπιταλιστικής τακτικής και στρατηγικής, και στην Ελλάδα, πολλές φορές όταν «συνομιλούν» τα αστικά επιτελεία και διαφωνούν για το πώς θα υπερασπιστούν καλύτερα τα συμφέροντά τους, πάντα δίνουν πολύτιμο υλικό στην εργατική τάξη και την πρωτοπορία της, για να υποστηρίξει και ενισχύσει τη δική της λογική με τα στοιχεία των ίδιων.
Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και η τριμηνιαία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους της Βουλής. Και έχει ιδιαίτερη σημασία να τονίσουμε, στοιχείο που δεν τονίστηκε καθόλου ούτε και από τα έντυπα της αριστεράς, πως το Γραφείο δεν αποτελεί κάποιο θεσμό υπεράσπισης των εργατικών συμφερόντων, ή ευρύτερων κοινωνικών δικαιωμάτων. Γι’ αυτό και τονίστηκε μονομερώς μόνο η πλευρά των στοιχείων που έβγαλε στη δημοσιότητα, και τα οποία έφεραν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, ακριβώς τη χρονική στιγμή που επιχειρούσε να ενισχύσει το περίφημο success story της για έξοδο από τα μνημόνια. Το Γραφείο στην έκθεσή του, παρουσιάζει την υπαρκτή κοινωνική καταστροφή, αλλά υποστηρίζει πως αυτή μπορεί να ξεπεραστεί, εμβαθύνοντας και διευρύνοντας ακριβώς τα ίδια εργαλεία που χρησιμοποιούνται έως τώρα, και μάλιστα με μνημονιακή «υποστήριξη» όταν μιλάει για την ανάγκη έντασης της ανταγωνιστικότητας, αύξησης των ιδιωτικών επενδύσεων στην υγεία και την παιδεία κ.τ.λ. Είναι χαρακτηριστικά τα σημεία της έκθεσης που τονίζουν πως «η κυριαρχία στη δημόσια συζήτηση περί τέλους του μνημονίου προκαλεί ανεδαφικές προσδοκίες για ικανοποίηση πάσης φύσεως απαιτήσεων και τροφοδοτεί την εντύπωση πως ό,τι έγινε μέχρι τώρα ήταν λάθος». Ή όταν κυνικά συμβουλεύει πως «παρά το μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό κόστος της δημοσιονομικής προσαρμογής, με προχειρότητα στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της το αποτέλεσμα δεν πρέπει να υποτιμηθεί».
Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ
Είναι συγκλονιστική η βασική παραδοχή που αφορά την Ελλάδα, και η οποία βρίσκεται στα κύρια πολιτικά συμπεράσματα της έκθεσης. «Όποια λύση και αν τελικά επιλεγεί, η έξοδος στις αγορές ή το αγκυροβόλιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, θα συνοδεύεται από στενή εποπτεία της ελληνικής οικονομικής πολιτικής, πράγμα που συχνά παραβλέπει η δημόσια συζήτηση. Αν η χώρα προσφύγει στις αγορές, τότε θα είναι αυτές που θα αξιολογούν την οικονομική πολιτική της με απρόβλεπτο εν μέρει τρόπο». Αιώνια μνημόνια δηλαδή. Και λίγο παρακάτω «Στο ενδεχόμενο αυτό θα πραγματοποιούνται σε τακτά διαστήματα για όλες τις χώρες της Ε.Ε. αναλύσεις βιωσιμότητας του χρέους».
Όλο το προηγούμενο διάστημα, η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με μπροστάρη τον ίδιο το Σαμαρά, επιχειρεί να διαμορφώσει την εντύπωση, πως η Ελλάδα είναι μια χώρα κοιτίδα σταθερότητας, σε ένα ασταθές περιβάλλον. Η έκθεση αντίθετα γνωμοδοτεί διαφορετικά, συντρίβοντας και αυτή την προσπάθεια της κυβέρνησης. Παρουσιάζοντας τους παράγοντες που επιτείνουν την αβεβαιότητα, η έκθεση υπενθυμίζει τη συνολικότερη αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολής και της Μέσης Ανατολής λέγοντας «γύρω μας έχει δημιουργηθεί ένα τόξο αστάθειας, που είναι αποτέλεσμα όχι μόνο των εσωτερικών εντάσεων αλλά και γεωπολιτικών στρατηγικών». Η όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή, με αφορμή την κυπριακή ΑΟΖ, ήρθε πολύ γρήγορα να επιβεβαιώσει αυτές τις επισημάνσεις.
Από την άλλη καταρρέει και ένα άλλο κυβερνητικό προπαγανδιστικό επιχείρημα: Η Ευρώπη πηγή σταθερότητας παρόλα τα προβλήματά της. Η Έκθεση κουνάει το δάχτυλο προς την κυβέρνηση υπενθυμίζοντας πως «οι συζητήσεις για την ελληνική πολιτική προσαρμογής και το χρέος διεξάγονται σε μια περίοδο όπου το ευρωπαϊκό τοπίο σκοτεινιάζει πάλι. Οι τελευταίες εκτιμήσεις της Επιτροπής δείχνουν ότι η Ευρωζώνη οδηγείται σε στασιμότητα και ότι ακόμα και η Γερμανία κινδυνεύει να βρεθεί σε ύφεση. Πιθανόν η συγκυρία επηρεάζεται από τις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή. Στην κατάσταση αυτή, η Γαλλία εμφανίζεται ως ο μεγάλος ασθενής και συνεπώς τίθενται ευρύτερα ζητήματα που αφορούν την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης». Η συνολική απουσία διεξόδου σε όλη της την έκταση. Ενώ στη σελίδα 18 της έκθεσης, γίνεται η επισήμανση πως η εστίαση στις λεπτομέρειες του χειρισμού του ελληνικού χρέους, απέστρεψε την προσοχή της κοινωνίας στο ζήτημα πως το λεγόμενο ελληνικό πρόβλημα, είναι τμήμα ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού προβλήματος. Ας προβληματιστούν οι αριστερές δυνάμεις, που επιμένουν να υπερασπίζουν την λύση ακόμα και της διαγραφής τους χρέους, χωρίς να τη συνδέουν με την ευρύτερη συστημική παρακμή, όπως και την καθοριστικότητα της διεθνιστικής πάλης. Καταλήγοντας τελικά, με καλές προθέσεις ίσως σε άπειρες αποχρώσεις μιας αριστεράς εθνικά προσανατολισμένης.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΕ ΕΠΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ
Είναι συγκλονιστικά τα στοιχεία της Έκθεσης, που έπειτα από το πολιτικό σκεπτικό, αναπτύσσουν τις πτυχές της κοινωνικής καταστροφής που ζούμε, με ευρύτερες πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις. Tα ομαδοποιήσαμε σε επτά σημεία:
1)    Τα τρία τέταρτα των ανέργων είναι επισήμως μακροχρόνια άνεργοι. 6,3 εκατ. βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, ή σε κίνδυνο να βρεθούν σε αυτή τη θέση. Για το 2013 το όριο αυτό βρισκόταν στα 432 ευρώ για ένα άτομο, και 908 ευρώ για τετραμελή οικογένεια. Πραγματικός Αρμαγεδώνας.
2)    Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ε.Ε. των 28 σε ό,τι αφορά την ποιότητα του περιβάλλοντος εργασίας.
3)    Στις εκτιμήσεις των δεικτών ανταγωνιστικότητας, πρωταγωνιστεί θετικά η δημοσιονομική προσαρμογή, δηλαδή η αποθέωση των διαθέσιμων και απολυμένων. Εντυπωσιακό είναι πως χαμηλά βρίσκονται η εκπαίδευση και η υγεία. Η εργατική αντίσταση και πάλη, τρυπώνει ακόμα και μέσα στους ψυχρούς αριθμούς. Η Έκθεση επισημαίνει την καθυστέρηση σε αυτούς τους τομείς, της αύξησης των επενδύσεων ιδιωτικών κεφαλαίων.
4)    Τα χρέη ιδιωτών προς το δημόσιο αγγίζουν το 38,5% του ΑΕΠ.
5)    Το ποσοστό είσπραξης φόρων και προστίμων από μεγάλες επιχειρήσεις βρίσκεται στο 13,05%. Η απαραίτητη άλλη όψη της μαζικής κοινωνικής καταστροφής.
6)    Το κράτος οφείλει σε τρίτους 3.931 εκατ. ευρώ. Πράγμα που μπορεί σίγουρα εν μέρει να ερμηνεύσει το ολοκαύτωμα σε μικροαστικά στρώματα, αλλά και τους ανοιχτούς λογαριασμούς εξυπηρετήσεων προς το κεφάλαιο..
7)    Στον λεγόμενο δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης (καταπολέμηση της φτώχειας, ισότητα στην εκπαίδευση, αποφυγή διακρίσεων, βελτίωση της υγείας κ.τ.λ.) η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ε.Ε.
ΑΝΤΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΩΝ
Η Έκθεση με αφορμή την ελληνική συζήτηση για το χρέος, και την υποτιθεμένη έξοδο από τα μνημόνια, τονίζει την πανευρωπαϊκή, αλλά και διεθνή, πολιτική, οικονομική και γεωστρατηγική αστάθεια του καπιταλισμού. Είναι ένα σύστημα χωρίς διεξόδους και λύσεις. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, περιγράφει μια συνολική κρίση της εξουσίας, όταν διαπιστώνει στη σελίδα 13, πως όλοι οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί, είναι σα να αναπτύσσονται σε κινούμενη άμμο. Γεγονός που αποδεικνύει πως και η ίδια η εργατική τάξη, με την πάλη της έχει παίξει σοβαρό ρόλο στο να δυσχεράνει τη θέση του πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου.
Η απάντηση στο ζήτημα του χρέους με την ανάγκη της πάλης για τη μονομερή διαγραφή του, η ιστορική αναγκαιότητα για την εργατική εξουσία, η επανάσταση και η διεθνιστική απάντηση στην κρίση είναι η επαρκής και αναγκαία πολιτική επιλογή.
Όπως ακριβώς αναφέρει και η απόφαση της τελευταίας Συνδιάσκεψης του EEK «η έξοδος από την κρίση δεν απαιτεί μόνο την έξοδο από τα μνημόνια. Είτε θα είναι έξοδος από το καπιταλιστικό σύστημα και την ιμπεριαλιστική επικυριαρχία είτε δε θα υπάρξει».
Nίκος Πελεκούδας