ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΗΠΟΝΤΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Παρά τα διατυμπανιζόμενα για «έξοδο από τα μνημόνια» και για το «τέλος της κρίσης», κανένα φως στον ορίζοντα δεν υπάρχει που να προοιωνίζει το τέλος της καπιταλιστικής κρίσης. Αντί της εξόδου από το μνημόνιο αυτό που γνωρίζουμε είναι μια μεγάλη έξοδος κεφαλαίων από την Ελλάδα και βούλιαγμα της οικονομικής δραστηριότητας. Η απεγνωσμένη προσπάθεια του Σαμαρά να «δείξει έργο» διακηρύσσοντας την έξοδο από το μνημόνιο απλώς κόστισε ένα καινούργιο καταβύθισμα στην οικονομία.

Και τα περιβόητα stress test των τραπεζών δεν δείχνουν το ξεπέρασμα της κρίσης. Οι τράπεζες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη εξακολουθούν να έχουν «σκελετούς» εκατοντάδων εκατομμυρίων μη εξυπηρετούμενων δανείων στα… στα ενεργητικά τους. Και η κατάστασή τους επιδεινώνεται από τη συνεχιζόμενη και “διαιωνιζόμενη τελμάτωση” της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας οικονομίας.

Το ζόμπι της υπερχρέωσης, που πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις ιδίως στα 30 χρόνια νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, στέκεται απειλητικό πάνω από τις πρωτεύουσες του διεθνούς καπιταλισμού.

Η κρίση δεν μπορεί να προκύψει από τους υπεύθυνους της κρίσης, το εκφυλισμένο πολιτικό προσωπικό και τους οικονομικούς τεχνοκράτες τους. Το σύστημα της κρίσης δεν  μπορεί να δώσει λύσεις γιατί βρίσκεται σε θανάσιμη, ιστορική, δομική κρίση και παρακμή.

Παράγωγα αυτής της ιστορικής παρακμής είναι τα φαινόμενα του κρατικού αυταρχισμού με την εγκαθίδρυση ενός εφιαλτικού καθεστώτος «έκτακτης ανάγκης» που μετατρέπει την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία σε σκιάχτρο. Η συμπληρωματική τους πλευρά είναι η φασιστική βαρβαρότητα που εξαπλώνεται στην Ευρώπη, ο αχαλίνωτος ρατσισμός, αλλά και τα φονταμενταλιστικά κινήματα που εκθρέφει η ιμπεριαλιστική πολιτική -και χρηματοδότηση- στη Μέση Ανατολή.

Σε μια κατάσταση μαζικής ανεργίας, ταπεινωτικής φτώχειας, απάνθρωπων πολέμων και αγριανθρωπικού φασισμού, το δίλημμα της Ρόζας Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν είναι σχήμα λόγου. Απαιτεί άμεση θεωρητική και πρακτική απάντηση.

Απαιτείται η κοινωνία, η εργατική τάξη και οι εκμεταλλευόμενοι, να αναζητήσουν την έξοδο από το καθεστώς της κρίσης. Χρειάζεται η αναζήτηση μιας επαναστατικής διεξόδου. Μια πολιτική διαχείρησης της κρίσης του συστήματος, με αναμάσημα των ξεπερασμένων κεϋνσιανών συνταγών, δεν μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα. Αντίθετα, απειλεί να μετατρέψει την κρίση του καπιταλισμού σε κρίση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος, χειρότερη από την κρίση που προκάλεσαν οι καταρρεύσεις του λεγόμενου υπαρκτού ανύπαρκτου σοσιαλισμού, ανοίγοντας το δρόμο στα τέρατα του ναζισμού…

Η αναγκαιότητα και η προοπτική μιας επαναστατικής διεξόδου από το σηπόμενο και παρακμασμένο καπιταλιστικό σύστημα, είναι το ζήτημα που απασχολεί το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, που από το Σάββατο 1 Νοέμβρη ανοίγει τις διαδικασίες για το 14ο συνέδριό του. Διαβάστε την εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΕΚ για το 14ο συνέδριό του στις σελ. 7-8-9. Πάρτε μέρος στον προσυνεδριακό διάλογο και τις δραστηριότητες για την οικοδόμηση της επαναστατικής μαρξιστικής διεθνιστικής οργάνωσης, που θα μάχεται με μύες και μυαλό για την έξοδο από το παρακμασμένο σύστημα ταξικής σκλαβιάς. Για μια κοινωνία που αξία της δεν θα είναι ο νόμος της αξίας, το χρήμα και το εμπόρευμα, αλλά η ελεύθερη ανθρώπινη δραστηριότητα και Ζωή σε έναν νέο απελευθερωμένο αταξικό κι ανεξουσίαστο κόσμο, στον πανανθρώπινο ελευθεριακό κομμουνισμό.