Η ΚΥΠΡΟΣ, ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ ΚΑΙ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

Το δίχως άλλο, οι ηγέτες και της Ελληνοκυπριακής και της Τουρκοκυπριακής πλευράς, είναι ειλικρινείς: και ο Αναστασιάδης σε συνέντευξη του (Κυριακάτικη Καθημερινή, 23/2) και ο υπουργός εξωτερικών του ψευδοκράτους, Οζντίλ Ναμί, σε επισκέψεις του στον Λευκό Οίκο, αναγνωρίζουν ως «κεντρικής σημασίας» πίσω από τον νέο γύρο συνομιλιών και το προωθούμενο νέο «σχέδιο Ανάν», τον ρόλο που παίζουν οι πηγές υδρογονανθράκων της περιοχής.
Μια «ενοποιημένη» και «ασφαλής» Κύπρος, με την Ελλάδα και την Τουρκία να έχουν συμφωνήσει σε μια κοινή λύση, είναι το «κατάλληλο» πολιτικό πλαίσιο για την αξιοποίηση των κοιτασμάτων, αλλά και για την μετατροπή της Νήσου σε σημαντικό δίαυλο μεταφοράς του Ισραηλινού αερίου στην Τουρκία, κι από εκεί στην Ευρώπη –που είναι μάλλον το επικρατέστερο σενάριο- έργο κόστους 1 δις ευρώ.

Κύπρος, Ουκρανία, Ρωσία

Από το παραπάνω συνάγεται ότι η είσοδος της Κύπρου στον ενεργειακό χάρτη, μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα όχι απλά οικονομικά αλλά και πολιτικά: δηλαδή, στην διαδικασία απεξάρτησης της Ευρώπης από το Ρώσικο αέριο, στο χτύπημα της δυναμικής επιρροής της Ρωσίας στις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις της με άλλες χώρες.

Σε αυτή τη φάση, οι Ιμπεριαλιστικές πιέσεις έχουν ως στόχο να απομονώσουν οικονομικά και πολιτικά την Ρωσία, παρακάμπτοντάς την στη μεταφορά και πώληση φυσικού αερίου από την Ανατολή στη Δύση. Δημιουργείται ένα τόξο «περικύκλωσής» της, από χώρες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται στο ενεργειακό «παιχνίδι», που πιάνει από τη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας και τις δημοκρατίες της πρώην ΕΣΣΔ (Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία, Ισραήλ, Ουκρανία κλπ.). Καθόλου τυχαία, όλο το διάστημα των τελευταίων κρίσιμων μηνών, ο χειρισμός και του Κυπριακού και του Ουκρανικού ζητήματος, υπήρξε κοινός, κι ενορχηστρώνεται από την Αμερικανίδα αξιωματούχο Βικτόρια Νούλαντ, που έμεινε ξακουστή για το περιβόητο «Fuck the EU» (γ… την Ευρώπη).

Καπιταλιστική χρεοκοπία και «ενιαία» Κύπρος

Τα ιμπεριαλιστικά σχέδια για την Κύπρο, εφαρμόζονται κυριολεκτικά πάνω σε «καμένη γη». Η παγκόσμια καπιταλιστική χρεοκοπία, η κρίση στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή, είναι που δίνουν την ιδιαίτερη χροιά στην απόπειρα επίλυσης του Κυπριακού.

Η μία εγγυήτρια δύναμη, η Ελλάδα, είναι ήδη χρεοκοπημένη και κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο της Τρόικας. Η άλλη, η Τουρκία, είναι υπό χρεοκοπία και κάτω από την πιο σφοδρή πολιτική κρίση των τελευταίων ετών, βρισκόμενη κάτω από την εκρηκτική επίδραση της Αραβικής Επανάστασης κι αποσταθεροποιημένη από την εξέγερση του Γκεζί Παρκ και τη νέα φάση της με τον θάνατο του Μπερκίν Ελβάν. Η ίδια η Κυπριακή δημοκρατία, μετά την χρεοκοπία του Μαρτίου 2013, το bail-in και το μνημόνιο που ακολούθησαν, είναι κυριολεκτικά «υπό βύθιση» στα νερά της Μεσογείου.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, η Ελληνοκυπριακή εργατική τάξη ξεσηκώνεται για να αντιμετωπίσει την ξαφνική κι «αναπάντεχη» καταστροφή των όρων ζωής της, που «παρείχε», τουλάχιστον εξασφαλίζοντας της τα βασικά, η Κυπριακή οικονομία-«φούσκα». Με την ανεργία να αναμένεται για το 2014 να αγγίζει το 19,5%, με τους μισθούς και τις συντάξεις να έχουν κοπεί κατά 20% μέσα σε μόλις ένα χρόνο, και με το Δημόσιο χρέος να… καλπάζει, τώρα έρχονται οι μνημονιακές ιδιωτικοποιήσεις για να ολοκληρώσουν την διάλυση. Οι πιο κερδοφόρες και στρατηγικά νευραλγικές για οποιοδήποτε κράτος, δημόσιες επιχειρήσεις (ηλεκτρικού, τηλεπικοινωνιών, λιμένων) βγαίνουν στο σφυρί, προκαλώντας εξεγερτικά φαινόμενα, σαν κι αυτά της 27/2 έξω από το Κυπριακό κοινοβούλιο.

Η χρεοκοπία της Κύπρου κι η οικονομική ασέλγεια της ΕΚΤ, της ΕΕ, του ΔΝΤ, και διεθνών καπιταλιστικών συμφερόντων, πάνω στο πτώμα της οικονομίας της, έρχεται να συμπληρωθεί πολιτικά από την δημιουργία μιας «ενιαίας» Κύπρου-προτεκτοράτου, ντε φάκτο διχοτομημένης εφόσον θα εσωκλείει δύο ξέχωρες κρατικές εξουσίες, αλλά και κάτω από ένα ασταθές καθεστώς που θα χρήζει της διαρκούς παρουσίας κι ελέγχου των Ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των τοποτηρητών τους.

Όμως όλος ο πλανήτης είναι καλυμμένος με εύφλεκτο υλικό. Κανένας Ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός, μέσα στο περιβάλλον της παγκόσμιας κρίσης, δεν μπορεί να εφαρμοστεί ανεμπόδιστα, χωρίς να προκαλέσει σπασμούς και αναζωπύρωση της επαναστατικής φωτιάς. Ζούμε σε μια εποχή πολέμων κι επαναστάσεων. Η κρίση ανακινεί όλα τα άλυτα ιστορικά ζητήματα κι αντιφάσεις, προσθέτοντας σε αυτά νέα και ακόμα πιο εκρηκτικά. Η απάντηση σε όλα τα «εθνικά» ερωτήματα, όπως είναι η μορφή που παίρνει το Κυπριακό ζήτημα, μπορεί να δοθεί μόνο στην αρένα της ταξικής πάλης και της παγκόσμιας επανάστασης. Σε μια ρήξη όχι απλά με τους Ιμπεριαλισμούς που λυμαίνονται τη περιοχή, αλλά και με τον καπιταλισμό και με το κράτος του. Μόνη λύση είναι η εργατική τάξη,  σε κοινή διεθνιστική πάλη, να καταλάβει την εξουσία σε Ελλάδα, σε Κύπρο, σε Τουρκία κ.ο.κ.

Καμιά Ιμπεριαλιστική πανουργία, έκφραση της παρακμής του συστήματος, που μπορεί να σύρει την ανθρωπότητα ξανά σε ένα πολεμικό σφαγείο, κανένας πόλεμος των αρπακτικών του χρεοκοπημένου καπιταλισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει  να γίνει αποδεκτός από τους λαούς της Μεσογείου.

Λύση για τον κυπριακό  λαό και των δυο κοινοτήτων είναι η πάλη για μια ενιαία, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική Κύπρο, με  αποχώρηση όλων των στρατών, του τουρκικού, του ελληνικού και της βρετανικής βάσης· με ήττα όλων  των  εθνικιστικών δυνάμεων των δύο κοινοτήτων, με τη διεθνιστική ταξική  ενότητα στην προοπτική των ενωμένων  σοσιαλιστικών πολιτειών  της Ευρώπης και των λαών της Μέσης Ανατολής.

Κ. Αποστολόπουλος