ΓΙΑ ΤΑ... ΜΕΤΑ-ΓΡΑΦΙΚΑ ΗΘΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Τον τελευταίο καιρό, μπροστά στις επικείμενες εκλογές, μια μεθυστική άμιλλα πολιτικού μεταγραφικού οίστρου έχει καταλάβει την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε «προσωπικότητα» που καλύπτεται απ’ το λαμπυρίζον και επιχρυσωμένο κέλυφος της «αναγνωρισιμότητας», σπεύδει κάθιδρη να διαγκωνισθεί προκειμένου να ρευστοποιήσει, με την ένταξή της στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, την ανταλλακτική της αξία στο χρηματιστήριο των παρασκηνιακών παζαρεμάτων έναντι μιας θέσης σε κάποιο χλιδάτο πρυτανείο. Αυτή η διαδικασία πολιτικής υπερπυρεξίας θα επιταθεί, έτι περαιτέρω, εν όψει των κοινοβουλευτικών εκλογών και της διαφαινόμενης κοινοβουλευτικής πρωτιάς του ΣΥΡΙΖΑ. Η υπερπυρεξία, όμως, αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα, θα οδηγήσει σε κώμα. Ανέκαθεν η κοινοβουλευτική Αριστερά, έσπευδε, σε παρόμοιες περιπτώσεις, στην δεξαμενή των μεταγραφών προκειμένου να πετύχει την πολιτική της «διεύρυνσης» και η δεξαμενή αυτή είχε απ’ όλα: τον πρώτο τυχόντα απόστρατο αξιωματικό που ψέλλισε δυο άναρθρες «αντιμπεριαλιστικές» ασυναρτησίες. Το ότι, ταυτοχρόνως, τυχαίνει να συγχέει τα διδακτορικά με τα δικτατορικά δεν εκλαμβάνεται ως ένδειξη αντιληπτικής βραδύτητας, αλλά ως λαϊκότροπη χαριτωμένη ιδιοτυπία. Τον πρώτο διαθέσιμο επαγγελματία συνδικαλιστή που τώρα πια, μια και οι κερδοφόρες ακτίνες του πράσινου ήλιου χλώμιασαν απελπιστικά, ψάχνει εναγωνίως νέα επικερδή πολιτική στέγη προκειμένου να στεγάσει και να αναβαθμίσει, προς ίδιον όφελος, την προς τούτο άρτι συσταθείσα συνδικαλιστική «του» παράταξη. Το ότι χρόνια ολόκληρα αποτελούσε –αυτός και οι όμοιοί του- τμήμα της αστικής εξουσίας που καθόριζε τις συνθήκες της μισθωτής εργασίας, το ότι ήταν διαμεσολαβητής-πωλητής (με το αζημίωτο!) της εργασιακής δύναμης των εργατών (μέσω των διαπραγματεύσεων-συσκέψεων με τους κρατικούς αξιωματούχους και τους εργοδότες) επί ζημία των πρώτων και προς όφελος των δεύτερων, ουδεμία επιρροή ΠΛΕΟΝ ασκεί. Ο πρώτος αποτυχημένος πολιτικός του οποιουδήποτε αστικού πολιτικού κόμματος που έχει αναπτυγμένη την πολιτική του όσφρηση, σπεύδει κι αυτός να «διευρύνει» την αναγεννητική προσπάθεια της Αριστεράς εισκομίζοντας ως προίκα την ανύπαρκτη οργανωτική του ιστορία και το ανυπόληπτο ήθος του. Το ότι προγενέστερα ο ίδιος –και οι όμοιοι του- συγκάλυπτε, μ’ ένα χείμαρρο ρητορειών, την κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου πίσω απ’ την πρόσοψη του υποτιθέμενου αυτοκαθορισμού του λαού, το ότι δρούσε ως εξομαλυντική δύναμη του καπιταλιστικού καιάδα, «το αφήνουμε πίσω μας». Ο πρώτος τυχών ηθοποιός, που αλλάζει την πολιτική του αμφίεση «συχνότερα απ’ τις ενδυματολογικές εναλλαγές του επαγγελματικού του βεστιάριου, ο κάθε τραγουδιστής και «διανοούμενος» που επιθυμεί διακαώς να ξεκολλήσει απ’ τον ιλιγγιώδη πυθμένα της ανωνυμίας όπου τον βύθισε η επαγγελματική του ανεπάρκεια, δηλώνει Αριστερός και σπεύδει να εξαργυρώσει την δήλωσή του. Η κοινοβουλευτική Αριστερά –ήδη τώρα κυριαρχικά ο ΣΥΡΙΖΑ- χρησίμευε σ’ όλους τους προαναφερόμενους: ως η μαγική κολυμβήθρα του Σιλωάμ όπου ξέπλεναν τις προηγούμενες αμαρτίες τους. Ήταν η πολύφερνη δεξαμενή απ’ όπου επιχειρούσαν να αναβαθμίσουν το prestige τους, ν’ αποκτήσουν κοινωνική καταξίωση και μιαν άλλου είδους αναγνωρισιμότητα απρόσιτη, ενωρίτερα, σ’ αυτούς. Ήταν το εφαλτήριο για την εκτίναξη της ρυπαρής ματαιοδοξίας τους, για την διερεύνηση των ορίων των όποιων, όχι και τόσο ανεπίληπτων, συναλλαγών τους:

Τίθεται το ερώτημα: Όλα αυτά τα δυσοίωνα φαινόμενα δεν τα αντιλαμβάνεται η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί τα ανέχεται και, εν μέρει, τα πριμοδοτεί; Γιατί φέρεται περιφρονητικά απέναντι στην δική της κομματική–λαϊκή βάση, το μεν κωφευόντας στις αντιρρήσεις της, το δε προτάσσοντας σοκαριστικές περιπτώσεις διαφόρων Τατσόπουλων, Βουδούρηδων, Καρυπίδιδων κ.λ.π.; Προφανώς όχι χάριν της ανθηρής γεννετήσιας αλκής του πρώτου –που διατυμπάνισε την σεξουαλικήν ευαξία του στο κατάκπληκτο κοινοβούλιο- ΟΧΙ χάριν της πολιτικής παλιμβουλίας και της μεταναστευτικής-κομματικής του δεύτερου (πρώτα ΠΑΣΟΚ, ύστερα ΔΗΜΑΡ, τώρα (;) ΣΥΡΙΖΑ) και προφανώς ΟΧΙ χάριν της φιλοχρυσαυγίτικης συμπεριφοράς και της ανυπόκριτης εβραιοφαγίας του τρίτου. Τα ειδολογικά χαρακτηριστικά του υποψηφίου προς μεταγραφήν συμποσούνται ως ακολούθως:

τους πλούσιους κολακεύει,
τους πτωχούς εξαπειλεί,
τους αδαείς εξαπατά,
τους ευφυείς καταπλήττει
τοις πάσιν τα πάντα γίγνεται
ίνα εκ πάντων κερδίση (κατά τον Ανώνυμο Έλληνα του «Λίβελλου κατ’ αρχιερέως»).

Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα συνίσταται εις τούτο: ο προς μεταγραφήν εσμός έχει «αναγνωρισιμότητα» που θα συμβάλει στην διεύρυνση της εκλογικής απήχησης του ΣΥΡΙΖΑ. Στο βάθος αυτής της άκριτης πολιτικής εκτίμησης βρίσκεται τούτο το κρειπίδωμα: Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αφενός μεν διακηρύσσει την «ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ» της απέναντι στο λαϊκό κίνημα και στην δική της κομματική βάση, αφετέρου δε ΥΠΟΚΛΙΝΕΤΑΙ στην φθοροποιό επίδραση που ασκεί πάνω της η αστική τάξη και τα πολιτικά της ήθη τα οποία και υιοθετεί! Μ’ ΑΥΤΑ τα περιτρίμματα θα πετύχει την «διεύρυνση»; Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του λαού κυριαρχείται από οργή και αηδία, όταν διευρύνεται καθοριστικά η δεξαμενή της γενικευμένης λαϊκής δυσαρέσκειας, όταν η αγανάκτηση κυριαρχεί στην καθημαγμένη εργατική τάξη και στα καταστρεφόμενα μεσαία στρώματα, ΤΟΤΕ η Αριστερά έχει προνομιακό πεδίο δράσης: να μετασχηματίσει σε πολιτική ΕΛΠΙΔΑ την κοινωνική απόγνωση, να μεταμορφώσει την οργή σε πολιτική ΔΡΑΣΗ αντικαπιταλιστικής στόχευσης, να συνεγείρει συνειδήσεις, να φωτίσει ανθρώπινα μυαλά, να αντικαταστήσει τον καραδοκούντα κυνισμό μ’ ένα χειροπιαστό ΟΡΑΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ (μια και η αδικία δεν βελτιώνεται με τον κυνισμό).

Όλα αυτά τα αναγκαία και εφικτά ΔΕΝ γίνονται με μιαν Αριστερά που δυσπιστεί απέναντι στην ριζοσπαστικοποίηση του λαού και περιορίζεται, ανόητα και αυτάρεσκα, σε μεταγραφές κορυφών συναλλασσόμενη με περιτρίμματα το παρελθόν των οποίων τρανώς εμαρτύρησεν, το παρόν τους ευγλώττως κραυγάζει και το μέλλον τους ηλίου φαεινότερον θα δείξει ότι θα ξεπουλήσουν, αύριο κιόλας, σε τιμή έκπτωσης, τον νεοαποκτηθησόμενο αριστερό τους θώκο στον καραδοκούντα ταξικό αντίπαλο. Μια «διεύρυνση» με τους κάθε λογής Βουδούρηδες αναποδράστως: θα ΑΝΤΙΣΤΡΕΨΕΙ αυτόν τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ σε ανασταλτικό παράγοντα κάθε ζωντανής λαϊκογενής πολιτικής δράσης. Η Αριστερά θα χάσει τα οστά της, τα δόντια της και τους μυς της. Θα κατεδαφιστεί η διανοητική ικμάδα των Αριστερών, θα τους εξωθήσει στον κυνισμό, θα τους δημιουργήσει ένα αίσθημα ΚΕΝΟΥ και ερήμωσης. Η προπεριγραφείσα καταστροφική διαδικασία «διεύρυνσης» θα έχει ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ για σύμπασα την Αριστερά (με εξαίρεση ίσως την κλειστή ηγετική ομάδα του ΚΚΕ που θα νοιώσει βλοσυρή ικανοποίηση), θα εξουδετερώσει τους αγωνιστές της. Αν δεν ανατραπεί ΑΜΕΣΑ η προπεριγραφείσα διαδικασία, τότε καμιά κομματική Ειλείθυια, όσες χειροποίητες μηχανουργίες κι αν σοφιστεί, δεν θα αναστείλει για πολύ τον τοκετό του εκφυλισμού, της πολιτικής αναξιοπιστίας και του ηθικού ακρωτηριασμού αυτής της Αριστεράς.

11-2-2014

Πέτρος Πέτκας

Ειλείθυια: θεά του τοκετού, κατ’ εντολή της Ήρας «έδεσε» τους πόνους της Αλκμήνης, επιβραδύνοντας τον τοκετό του Ηρακλή και επιταχύνοντας τους πόνους της Νικίππης που γέννησε πρώτη τον Ευρυσθέα τον οποίο, έτσι, όφειλε να υπηρετεί ο Ηρακλής σύμφωνα με τον δολίως υφαρπαγέντα όρκο του Δία.