Η ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Λίγοι μήνες έχουν περάσει, αφ’ ότου οι δηλώσεις Μπερνάνκι, προέδρου της FED, έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα της νέας στροφής στην εμβάθυνση της καπιταλιστικής κρίσης. Ο αμερικανός αρχιτραπεζίτης προειδοποιούσε πως αν αρχίσει να βελτιώνεται η αμερικάνικη οικονομία, τότε η FED με την σειρά της θα αρχίσει να αποσύρει τα έκτακτα μέτρα με τα οποία κρατάει ζωντανή την αμερικάνικη οικονομία. Δηλαδή, θα περιορίσει σταδιακά την παροχή ρευστότητας στην οικονομία στο πλαίσιο του προγράμματος αγοράς τίτλων (ομολόγων, μετοχών, κλπ.) που είχε ξεκινήσει εδώ και μήνες, ύψους 85 δισ. δολ. τον μήνα. Με το δεδομένο πως κάτι τέτοιο δε διαφαινόταν, αποτελούσε ένα μήνυμα στις παγκόσμιες αγορές, πως η τροφοδότηση από τις κεντρικές τράπεζες προς το τραπεζικό σύστημα, και κατά συνέπεια στο σύνολο της κίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας θα σταματούσε, ως ένα μέτρο για να ανασχεθεί, υποτίθεται, η τροφοδότηση της υπερχρέωσης και της ύφεσης. Το τσουνάμι αυτών των εξελίξεων, πολύ γρήγορα χτύπησε την ίδια την αμερικανική οικονομία που απέφυγε κυριολεκτικά στο παραπέντε την χρεοκοπία με αφορμή τα όρια του δανεισμού της, ή επίσης τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζει η Γαλλία αλλά και η Γερμανία, τελικά η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι εξελίξεις αυτές, είναι και η βασική αιτία του πολιτικού αδιεξόδου και της ελληνικής κυβέρνησης, όπως και της επίθεσης και της κίνησης συνολικά του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος. Η έκφραση αυτής της στροφής στην κρίση, στην Ελλάδα εκφράζεται με την αρθρογραφία των Financial Times για έξοδο από το ευρώ ή την χρεοκοπία, τις εκθέσεις του ίδιου του γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής και της Τράπεζας της Ελλάδας, που επισημαίνουν τις δυσκολίες στο ίδιο το τραπεζικό σύστημα και τη λειτουργία του ελληνικού καπιταλισμού. Με τη χρεοκοπία του ασφαλιστικού συστήματος και συνολικά της υγείας και της παιδείας, με το ξεχαρβάλωμα κάθε πλευράς της ύπαρξης των εργαζομένων.
Αυτή η στροφή στην εμβάθυνση της κρίσης που ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον, από πλατιά τμήματα εργαζομένων κατανοείται ως άρνηση των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν την αγορά, να δώσουν δάνεια σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη, στο στραγγαλισμό χιλιάδων νοικοκυριών, μεταφράζοντας το διαρκές σάπισμα της καπιταλιστικής οικονομίας σε εθνική γλώσσα, στη βάση εθνικών ιδιομορφιών.
Η κατανόηση αυτών των εξελίξεων από την εργατική τάξη, από όλους τους εργαζόμενους έχει κομβική σημασία. Όχι μόνο για να διαφανεί ακόμα περισσότερο το ιστορικό όριο και η κατάρρευση του ίδιου του συστήματος. Αλλά γιατί στο ίδιο το ελληνικό πολιτικό σύστημα συμβαίνουν απέλπιδες διεργασίες ενσωμάτωσης της οργής των εργαζομένων, ενώ ταυτόχρονα η αγωνιστική εργατική και η κοινωνική κίνηση εμφανίζει νέα ποιοτικά στοιχεία όξυνσης της πολιτικής αντιπαράθεσης, εμφανίζοντας συγκεκριμένες προϋποθέσεις κίνησης σε επαναστατική κατεύθυνση.
Το αστικό πολιτικό σύστημα, ανασύρει και πάλι τα κεντροαριστερά κουρέλια του, τις κινήσεις των 58, τα κόμματα και τις κινήσεις Λοβέρδου, Φλωρίδη, ανοίγει συνολικά η συζήτηση για το ΠΑΣΟΚ της επόμενης περιόδου. Κανείς από το αστικό πολιτικό προσωπικό δεν πιστεύει στα σοβαρά ότι τέτοια εγχειρήματα μπορούν να έχουν αξιώσεις κυβερνητικής εξουσίας. Είναι όμως κινήσεις, που στις παραμονές των νέων μνημονίων, όπως και της νέας φάσης του κοινωνικού Αρμαγεδώνα που ετοιμάζεται (απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, χιλιάδες άστεγοι κ.τ.λ.), θα επιχειρήσουν να διασώσουν στις συνειδήσεις των εργαζομένων το καπιταλιστικό σύστημα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την ατομική ιδιοκτησία, ερμηνεύοντας τα γεγονότα στη βάση υποτιθέμενων ελληνικών στρεβλώσεων στην οικονομική ανάπτυξη. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι επιμέρους διαφοροποιήσεις και λεονταρισμοί κυβερνητικών βουλευτών, που έχοντας αποδεχτεί 25 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και μνημόνια, αντιδρούν χρησιμοποιώντας κάθε φορά ένα συγκεκριμένο μέτρο για να εκδηλώσουν υποτιθέμενες διαφοροποιήσεις,  στην κατεύθυνση ενσωμάτωσης των εργαζομένων, αποπροσανατολισμού σε πλευρές της εφαρμοζόμενης επίθεσης.
Η εκτίμηση της διεθνικότητας της κρίσης του καπιταλισμού, είναι αναγκαίο να γίνει όπλο στα ίδια τα προγράμματα και τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος και των πρωτοπόρων αγωνιστών. Η διάρκεια των αγώνων, τα απτά δείγματα ρήξης με τον αστικό και κυβερνητικό εργοδοτικό συνδικαλισμό, η γρήγορη πολιτικοποίηση των αγώνων, η ανάγκη της ενοποίησής τους για την ανατροπή της κυβέρνησης και την πάλη για εργατική εξουσία, μπορεί να συνδεθεί ακριβώς με την απουσία ιστορικού ορίζοντα του συστήματος εκμετάλλευσης γενικά, με τη στροφή στην εμβάθυνση της κρίσης του ειδικά. Δεν είναι μόνο ότι έτσι θα ανασχέσει και θα απομονώσει το ναζισμό και τον εθνικισμό από το εργατικό κίνημα και την πολιτική πάλη. Το κυριότερο είναι πως θα σταθεί φραγμός στην οποιαδήποτε προσπάθεια αντιδραστικότερης αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, και τις αριστερές προτάσεις, κοινοβουλευτικές και εξωκοινοβουλευτικές, περί εθνικής αντιμετώπισης της κρίσης. Θα γονιμοποιήσει τελικά τα ίδια τα νέα ποιοτικά στοιχεία των αγώνων, σε επαναστατική και διεθνιστική κατεύθυνση.
Νίκος Πελεκούδας