Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Η επόμενη μέρα των γερμανικών εκλογών

Ξανά στο δρόμο του «Μεγάλου Συνασπισμού» 

 

Για δεύτερη φορά μέσα πέντε χρόνια, Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες οδεύουν στο δρόμο του «Μεγάλου Συνασπισμού». Αφετηρία είναι τα πολύ καλά για τους πρώτους και τα πολύ …κακά για τους δεύτερους αποτελέσματα των ομοσπονδιακών εκλογών της 22ας Σεπτεμβρίου. Ενώ οι Χριστιανοδημοκράτες κατόρθωσαν να κατατροπώσουν τους δεξιότερους αντιπάλους τους, οι Σοσιαλδημοκράτες δεν κέρδισαν απολύτως τίποτα από τους αριστερότερους δικούς τους αντιπάλους. Αντίθετα, το κόμμα της Αριστεράς κατέκτησε την 3η θέση στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο, αποτελώντας –ειδικά σε περίπτωση σύστασης ενός νέου «Μεγάλου Συνασπισμού»- την …αξιωματική αντιπολίτευση. Και μάλιστα καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση εισέρχεται σε νέα φάση κρίσης αλλά και σε προεκλογική περίοδο ενόψει των καλπών που θα στηθούν σε κάθε χώρα – μέλος  της το Μάη του 2014. «Τόσο κοντά, τόσο μακριά», σύμφωνα με τον ελληνικό τίτλο της διάσημης ταινίας του Γερμανού σκηνοθέτη Βιμ Βέντερς, «ο ουρανός πάνω από το Βερολίνο.

Πιο συγκεκριμένα:

Η κεντροδεξιά Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Μέρκελ, η CDU, έφτασε στα όρια της αυτοδυναμίας, κατακτώντας το 41,5% των ψήφων (επιπλέον 7,7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2009), αποτρέποντας την είσοδο των εκ δεξιών ανταγωνιστών της, δηλαδή του νεοφιλελεύθερου Κόμματος των Ελευθέρων Δημοκρατών των Μπέντερλε – Ρέσλερ (FDP: 4,8%) με το οποίο συγκυβερνούσε τα προηγούμενα χρόνια αλλά και της δεξιάς αντι - ΕΕ Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD: 4,7%).

 Η επιτυχία της Μέρκελ βασίστηκε στην ολόπλευρη στήριξη που της έδωσε η μεγάλη εξαγωγική βιομηχανία και το χρηματιστικό κεφάλαιο της χώρας, γεγονός που συμπαρέσυρε τελικά και την πανίσχυρη μεσαία τάξη (Μittelstand), η οποία έχει χάσει από την πολιτική λιτότητας που έχει εφαρμοστεί επί χρόνια στη Γερμανία. 

Είναι χαρακτηριστικό πως έξι μέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες στη Γερμανία, ο Ομοσπονδιακός Σύνδεσμος της Γερμανικής Βιομηχανίας εξέδωσε κοινή δημόσια επιστολή με άλλους πέντε ευρωπαϊκούς συνδέσμους βιομηχάνων (Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Αυστρίας, Ολλανδίας) προς τους Μικρομεσαίους, ουσιαστικά, της Γερμανίας με στόχο τη στήριξή τους προς το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα! Φαίνεται πως η Μέρκελ κατάφερε να κερδίσει τη στήριξη της γερμανικής μεσαίας τάξης, η οποία υπάκουσε προς το παρόν στο παλιό σύνθημα του ιδρυτή της CDU και θεμελιωτή της μεταπολεμικής Γερμανίας, Κόνραντ Αντενάουερ : «Κανένας Πειραματισμός.

Το κεντροαριστερό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα  του Πέερ Στάινμπρουκ έμεινε κολλημένο στο 25,7% κερδίζοντας λίγο παραπάνω από 2 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες ομοσπονδιακές εκλογές. 

Αυτές είναι οι τρίτες κατά σειρά εκλογές που χάνουν οι Σοσιαλδημοκράτες και, μάλιστα, με τεράστια διαφορά από τους Χριστιανοδημοκράτες σε σημείο που η συντηρητική εφημερίδα  Suddeutsche Zeitung να μιλά για «εποχή Μερκελισμού» στη Γερμανία. 

Ωστόσο, γι’ αυτό το φαινόμενο έχουν απόλυτη ευθύνη οι ίδιοι οι Σοσιαλδημοκράτες που έκαναν τα πάντα για μην πάρουν την καγκελαρία.

Τοποθέτησαν ένα πανθομολογουμένως φαιδρό στέλεχός τους σαν υποψήφιο καγκελάριο· απέφυγαν να διαφοροποιηθούν ουσιαστικά σε σχέση με το κρισιμότερο θέμα της γερμανικής προεκλογικής περιόδου, δηλαδή την κρίση στην ευρωζώνη που πήρε το όνομα …«τρίτο πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα», ενώ έχουν κόψει ήδη από την εποχή της διακυβέρνησης του Σρέντερ -κατά την οποία υπονομεύτηκε αγρίως το πάλαι ποτέ πανίσχυρο γερμανικό κράτος-πρόνοιας- κάθε πραγματική σχέση με το γερμανικό προλεταριάτο.  Εξάλλου το SPD γιόρτασε φέτος τα 150 χρόνια του, φεύγοντας από τη Διεθνή, στην οποία το ίδιο κάποτε πρωτοστάτησε (τη «Σοσιαλιστική Διεθνή», τη συνέχεια της πάλαι ποτέ «Β΄ Διεθνούς»), ιδρύοντας την εντελώς δεξιόστροφη «Προοδευτική Συμμαχία»

Το κενό που έχουν αφήσει στα αριστερά οι Σοσιαλδημοκράτες το έχει καλύψει πλέον το κόμμα της Αριστεράς (die Linke) υπό τους Γκρέκορ Γκίζι – Όσκαρ Λαφονταίν, το οποίο προς έκπληξη των ίδιων των στελεχών όχι μόνο μπήκε για τρίτη συνεχόμενη φορά στη ομοσπονδιακή βουλή, παρά τη πτώση που γνώρισε στα ποσοστά του, αλλά κατέκτησε αίφνης για πρώτη φορά την 3η θέση σ’ αυτήν (8,6%).

Πρόκειται για μία αξιοσημείωτη κατάκτηση της γερμανικής αριστεράς, η οποία μέχρι το 1989 εκπροσωπούταν στη Δυτική Γερμανία από το ημι – παράνομο και λιλιπούτειο Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ στην Ανατολική Γερμανία (DDR) εκπροσωπούνταν από το κυρίαρχο σταλινικό Κόμμα Σοσιαλιστικής Ενότητας (SED).

Το κόμμα της Αριστεράς αποτελεί μία ένωση μεταξύ της αριστερής τάσης του  Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος που αποσχίσθηκε από αυτό και, κυρίως της «μετεξέλιξης» του SED (το οποίο μετά το 1990 μετεξελίχθηκε στο Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, PDS) και πρωταγωνιστεί σε κάθε εργατική και κοινωνική διεκδίκηση. 

Aντίθετα οι Πράσινοι (die Gruenen), μέσω των οποίων εκφραζόταν και η άκρα αριστερά μέχρι την εμφάνιση της Linke έχουν κολλήσει εδώ και χρόνια στα ίδια ποσοστά, γι’ αυτό και την επομένη των εκλογών παραιτήθηκε σύσσωμο το προεδρείο τους. 

Η επόμενη μέρα των εκλογών βρίσκει τους Χριστιανοδημοκράτες να διερευνούν τις δυνατότητες κυβερνητικής συμμαχίας με τους Σοσιαλδημοκράτες ή ακόμα και με τους Πράσινους. 

Ο επικεφαλής της ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών στο ευρω-κοινοβούλιο, Αυστριακός Χάνες Σβόποντα δήλωσε πως οι Γερμανοί «σύντροφοί» του πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να συμμετάσχουν σε μία κυβέρνηση Μεγάλου Συνασπισμού μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών για τρίτη φορά στη μεταπολεμική γερμανική πολιτική ιστορία. 

Οι προηγούμενες ήταν το 2005-2009 και το 1966-1969, δηλαδή σε περιόδους παρόμοια, αν και όχι όσο σήμερα, κρίσιμες για την ευρωπαϊκή ιστορία. Κατά τη διάρκεια του πρώτου Μεγάλου Συνασπισμού, στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 ολόκληρη η Ευρώπη συγκλονιζόταν από το επαναστατικό κύμα του Μάη, ενώ κατά τη διάρκεια του δεύτερου Μεγάλου Συνασπισμού η Ευρώπη άρχισε να συγκλονίζεται από την κρίση της ευρωζώνης. 

Το γεγονός ότι για δεύτερη φορά μέσα σε μόλις πέντε χρόνια (και τρίτη φορά μεταπολεμικά) τίθεται θέμα σύστασης ενός ακόμα Μεγάλου Συνασπισμού μετά τη διάλυση του προηγούμενου –στον οποίο πρωταγωνιστούσαν τα ίδια πρόσωπα- δείχνει την αδυναμία του γερμανικού αστικού συστήματος να αντιμετωπίσει τις τάσεις αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, οι οποίες υπονομεύουν και το γερμανικό «θαύμα» της τελευταίας δεκαπενταετίας

Η περίοδος μέχρι τις Ευρω-εκλογές του Μάη του 2014 θα δοκιμάσει ισχυρά τόσο ένα ενδεχόμενο νέο Μεγάλο Συνασπισμό στη Γερμανία, όσο και το «μίγμα» πολιτικής του, που υποτίθεται θα περιλαμβάνει περισσότερη ανάπτυξη και λιγότερη λιτότητα…

Δ.Κ. 

 

τεύχος#556# Σάββατο 28 Σεπτεμβίου 2013