ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ: ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΜΟΝΙΜΗ... "ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ"

Δημόσιοι Υπάλληλοι: Από τη μονιμότητα στη μόνιμη… “κινητικότητα”

Σε... μόνιμη κινητικότητα θα βρεθούν από το Μάρτιο του 2014 όσοι δημόσιοι υπάλληλοι γλιτώσουν από τις απολύσεις, τις μετακινήσεις και τις συνταξιοδοτήσεις τα επόμενα ένα – δύο χρόνια, σύμφωνα με όσα σχεδιάζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης με τη σύμφωνη γνώμη της τρόικας. 

Αφού δεν μπορούν να καταργήσουν ευθέως τη μονιμότητα στο Δημόσιο αναθεωρώντας το Σύνταγμα, οι τροϊκανοί και οι Έλληνες υποτακτικοί τους αναθεωρούν πλήρως -στην κατεύθυνση της απορρύθμισης- το εργασιακό καθεστώςτων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτή η απορρύθμιση θα δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση:

να μετακινεί από τη μία θέση στην άλλη, από μία υπηρεσία στην άλλη, από τη μια πόλη στην άλλη και ούτω καθεξής όποιον υπάλληλο θέλει

να  απολύει αυτόν τον δημόσιο υπάλληλο – λάστιχο  σε περίπτωση που είτε αυτός αρνηθεί να εργασθεί στη θέση ή πόλη που του προσφέρεται, είτε καταργηθεί η οργανική θέση στην οποία εργάζεται και δεν βρίσκεται άλλη... 

Η απορρυθμιστική αυτή διαδικασία όχι μόνο της ζωής των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά ολόκληρης της δημόσιας διοίκησης και της κοινωνίας έχει ήδη ξεκινήσει πιλοτιτικά με το πρόγραμμα κινητικότητας 25.000 δημοσίων υπαλλήλων και το πρόγραμμα απόλυσης επιπλέον 15.000 υπαλλήλων μέχρι το τέλος του 2014, χωρίς να περιλαμβάνουμε εκείνους που δεν προσλαμβάνονται πλέον χάρη στον κανόνα 1 πρόσληψη για κάθε αποχώρηση... 

Ο Μητσοτάκης, όμως, και η κυβέρνησή του θέλει να κάνει μόνιμο αυτό το πρόγραμμα και όχι απλά έκτακτο, όπως συμβαίνει έως τώρα. 

Στο τέλος του πρώτου αυτού κύματος απολύσεων και μη... προσλήψεων, το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων εκτιμάται ότι θα έχει μειωθεί από τις 900.000 που ήταν στο τέλος του 2010 στις περίπου 700.000, δηλαδή κατά πάνω από 20% μέσα σε πέντε χρόνια. Οι εναπομείναντες 700.000  υπάλληλοι θα ενταχθούν σύσσωμοι στο... Μητσοτακικό μόνιμο μηχανισμό ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο

Στη χειρότερη μοίρα θα βρεθούν οι εργαζόμενοι στο λεγόμενο ευρύτερο δημόσιο τομέα, δηλαδή στους δήμους, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία και τις ΔΕΚΟ. Οι φορείς αυτοί θα πρέπει πολύ γρήγορα να αυτονομηθούν από το Κράτος, επιβιώνοντας με τα δικά τους έσοδα, δηλαδή, από τα δημοτικά τέλη, τις ασφαλιστικές εισφορές, τα εισητήρια και τις επιχειρηματικές εισπράξεις αντίστοιχα. Με βάση αυτά τα έσοδα οι φορείς αυτοί που τώρα κατά βάση χρηματοδοτούνται από τα Κρατικά έσοδα θα παρέχουν υπηρεσίες στους δικαιούχους, θα προσλαμβάνουν ή θα απολύουν, θα πληρώνουν τον ένα ή τον άλλο μισθό ανάλογα με τα “δικά” τους έσοδα.  Οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνουν όπως και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι τα σπασμένα της καπιταλιστικής κερδοσκοπίας.

Ολόκληρος ο ευρύτερος δημόσιος τομέας ή καλύτερα το λεγόμενο κοινωνικό κράτος παραδίδεται χρεοκοπημένο από το ίδιο το... χρεοκοπημένο αστικό Κράτος στην “ιδιωτική πρωτοβουλία”.  Μόνο που αυτή η “πρωτοβουλία” είναι εξίσου χρεοκοπημένη και ταυτόχρονα είναι εγγενώς διασπασμένη. 

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ούτε ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτή τη στιγμή σε θέση ούτε καν να αρπάξει τα συντρίμμια του δημόσιου τομέα και να τα “αξιοποιήσει” ως... μπάζα για την οικοδόμηση ενός νέου πυλώνα παροχής “κοινωνικών” υπηρεσιών. 

Αυτή η αδυναμία χτυπά τόσο τους δημοσίους υπαλλήλους που δεν έχουν καμία  εργασιακή εναλλακτική λύση στον ιδιωτικό τομέα, όσο και ευρύτερα τους εργαζομένους που οφελούνταν από το “κράτος – πρόνοιας” και θα μείνουν χωρίς καμία παροχή, δημόσια ή ιδιωτική. 

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα των (ιδιωτικών) ασφαλιστικών εταιρειών που η μία μετά την άλλη κλείνει αφήνοντας χιλιάδες εργαζομένους χωρίς δουλειά (π.χ. πρόσφατα η “Διεθνής Ένωσις”). Την ίδια στιγμή, ενώ η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδας  προτείνει  στις Ασφαλιστικές να ζητήσουν από την κυβέρνηση να γίνει υποχρεωτική η ιδιωτική ασφάλιση των εργαζομένων, εκείνες διστάζουν να αναλάβουν ένα τέτοιο ρίσκο σε μία οικονομία βουτηγμένη στην ύφεση. Ακόμα, όμως, και αν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές αναλάμβαναν το ρίσκο, αυτό θα ήταν σε βάρος των εργαζομένων καθώς αυτοί θα πλήρωναν τον ανταγωνισμό τους και την έκθεσή τους στους πιο απίθανους χρηματοπιστωτικούς τίτλους ανά τον κόσμο.

Σε αντίθεση με όσα πρεσβεύουν οι τροϊκανοί, οι καπιταλιστές και το προσωπικό τους, ο δημόσιος τομέας όχι μόνο δεν πρέπει να συρρικνωθεί για το κοινό καλό, αλλά πρέπει να επεκταθεί. Όχι μόνο καμία απόλυση δεν πρέπει να γίνει, αλλά χρειάζονται νέες μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στο δημόσιο με αξιοπρεπή μισθό, ασφάλιση και πρόνοια. Μόνο που αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει αποκλειστικά στα πλαίσια μιας πραγματικά δημοκρατικά σχεδιασμένης οικονομίας κάτω από τον έλεγχο και τη διαχείρισης μιας κοινωνικά και πολιτικά κυρίαρχης εργατικής τάξης, δηλαδή κάτω από την εξουσία των εργατών.

Κ.Δ.

 

τεύχος#556# Σάββατο 28 Σεπτεμβίου 2013