Από τη μάχη του Μετρό στις μάχες χωρίς το κλασικό... μέτρο

Από τη μάχη του Μετρό στις μάχες χωρίς το κλασικό... μέτρο

Ή ΠΩΣ ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ “ΠΥΡΡΕΙΕΣ” ΝΙΚΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΗΤΤΑ ΤΗΣ

 

Και “τυπικά” μπήκε η ταξική πάλη στην τρίτη μνημονιακή φάση της με την μάχη του Μετρό πριν δύο εβδομάδες.

Αντιδρώντας οι εργάτες του υπόγειου σιδηρόδρομου της πρωτεύουσας στην ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο του δημοσίου απήργησαν για 9 ημέρες -και μάλιστα παρά το γεγονός ότι ο νόμος αυτός είχε ψηφισθεί πριν τρεις μήνες- επιστρατεύθηκαν από την κυβέρνηση Σαμαρά και αναγκάστηκαν εγκαταλελειμμένοι από την συνδικαλιστική ηγεσία τους, τα άλλα σωματεία στις συγκοινωνίες (πλην λεωφορείων) αλλά και από τις βασικές οργανώσεις της αριστεράς να επιστρέψουν στη δουλειά τους.

Με τη στενή έννοια, οι εργάτες του μετρό αναμφίβολα δεν πέτυχαν το στόχο τους, δηλαδή να εξαιρεθούν, τουλάχιστον μέχρι να λήξει η επιχειρησιακή σύμβαση τους (δηλαδή το Απρίλιο το 2013) από την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου στον ευρύτερο δημόσιο από την 1η Γενάρη του 2013. Η αποτυχία αυτή, όμως, δεν αποτελεί καμία μεγάλη ήττα των εργατών του μετρό, αλλά ούτε γενικότερα των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αλλά και στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αυτής της χώρας. Αποτελεί την πρώτη στιγμή ενός νέου κύκλου μαχών όπου όλα τα ενδεχόμενα για την έκβασή του είναι ορθάνοιχτα και δεν ενδείκνυται η κλασική... μεζούρα για να μετρήσει κανείς τη σημασία της. Και αυτό για τρεις λόγους:

 

  • Η εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου στις δημόσιες συγκοινωνίες είναι ένα από τα πολλά μέτρα του Μνημονίου που πρέπει να εφαρμοσθούν μέσα στην επόμενη τετραετία. Το πιο κρίσιμο είναι η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

Η γενικευμένη εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου σε συνδυασμό με την πλήρη κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο αποτελεί από 1/1/2013 ένα από τα τρία βασικότερα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας. Τα άλλα δύο είναι οι περικοπές στις συντάξεις και το μπαράζ των άγριων φόρων στο εισόδημα και τα ακίνητα.

Η δέσμη των περικοπών δαπανών και των αυξήσεων φορολογικών εσόδων αποτελεί ταυτόχρονα μόνο μία από τις τρεις, συνολικά, δέσμες μέτρων που πρέπει να λάβει η κυβέρνηση προκειμένου να πετύχει τους στόχους του Μνημονίου. Οι άλλες δύο περιλαμβάνουν τις επερχόμενες νέες αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Τον Μάρτιο του 2013 θα πρέπει η κυβέρνηση να καταργήσει και τυπικά την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας φέρνοντας νέες μειώσεις στον κατώτατο μισθό το αργότερο έως το α' τρίμηνο του 2014. Καθ' όλη τη διάρκεια του 2013, αρχής γενομένης από τον τρέχοντα μήνα, λήγουν επίσης και μια σειρά σημαντικών κλαδικών συμβάσεων εργασίας και πρέπει να υπογραφούν νέες. Την ίδια περίοδο θα πρέπει η κυβέρνηση να προωθήσει το ξεπούλημα σημαντικών ΔΕΚΟ, όπως η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, ανοίγοντας το δρόμο για τις ίδιες τις δημόσιες συγκοινωνίες (εξ ου και η αναμενόμενη αύξηση των εισιτηρίων), χτυπώντας βάναυσα κάθε συλλογικό δικαίωμα των εργαζομένων σ' αυτές.

Μ' άλλα λόγια, η διαδικασία κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας -μαζί και των μισθών που συνδέονται μ' αυτές- εισέρχεται απ' αυτό το μήνα στο πιο αποφασιστικό ως τώρα στάδιό της και θα αποτελέσει το πιο “καυτό” ζήτημα πάλης για όλη την εργατική τάξη, μαζί και για τους εργαζομένους στο μετρό και τις ΔΕΚΟ, για τα επόμενα 1-2 χρόνια. Εκτός από την εξατομίκευση που γεννούν αυτά τα μέτρα, γεννούν μια ενιαία ταξική συνείδηση που δημιουργείται από την “εξίσωση” όλων των εργαζομένων προς τα κάτω, χωρίς εξαιρέσεις.

 

  • Τα μέτρα του Μνημονίου είναι για άλλη μια φορά αλληλοαναιρούμενα και γι' αυτό η εφαρμογή του ενός θα οδηγήσει στην μη-εφαρμογή του άλλου και στην κατάρρευση του όλου προγράμματος πάνω στα συντρίμμια των προηγουμένων. Οι μεγαλύτερες αστοχίες θα προέλθουν από τα έσοδα από τους φόρους και τις ιδιωτικοποιήσεις αλλά και την εξυγίανση των ελληνικών τραπεζών και θα εντείνουν τη διάλυση του δημόσιου τομέα.

Η μείωση των μισθών των εργαζομένων στο δημόσιο θα ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό από την πλευρά των κρατικών δαπανών, αλλά θα κάνει ακριβώς το αντίθετο από την πλευρά των εσόδων. Κι αυτό γιατί οι εργαζόμενοι με τον κουτσουρεμένο μισθό δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν τους αυξημένους φόρους. Κάθε απόκλιση, όμως, από τους στόχους των εσόδων θα οδηγήσει σε νέες περικοπές κρατικών δαπανών. Με βάση όλες τις μέχρι τώρα ανεπίσημες προβλέψεις, η ύφεση θα είναι βαθύτερη από όσο επισήμως αναμένεται. Αυτό θα έχει δύο ταυτόχρονες συνέπειες.

Στο επίπεδο του κρατικού προϋπολογισμού, θα επέλθει μια σημαντική ή ακόμα και συντριπτική απόκλιση από τους υπεραισιόδοξους στόχους των εσόδων από φόρους, όπως ήδη φαίνεται από την εκτίναξη των χρεών των φορολογουμένων προς το Κράτος.

Στο επίπεδο του τραπεζικού τομέα, θα συνεχισθεί η πιστωτική ασφυξία, παρά την εξελισσόμενη ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Στα μέσα του 2013, τα δάνεια που δεν εξυπηρετούνται θα φτάσουν το 50% όλων των δανείων από 25% που είναι σήμερα, ανοίγοντας ένα οξύ κύκλο σύγκρουσης μεταξύ τραπεζών και δανειοληπτών. Η παράταση της βαθιάς ύφεσης και της τραπεζικής παράλυσης θα επαναφέρει το κλίμα της πολιτικής αβεβαιότητας που υποχώρησε μετά την εκταμίευσης της περιθρύλητης δόσης.

Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω παραγόντων αποτελεί το καλύτερο... σκιάχτρο για αγοραστές ελληνικής δημόσιας περιουσίας και επενδυτές, αλλά και για τους καταθέτες στις τράπεζες.

Αυτό σημαίνει πως, υπό το βάρος της συνολικής αποτυχίας του προγράμματος του Μνημονίου, οι μισθωτοί του στενού και ευρύτερου δημοσίου θα κληθούν το αργότερο σ' ένα χρόνο να κλείσουν τις “τρύπες” του κρατικού προϋπολογισμού, ο οποίος από φέτος και όλα τα επόμενα χρόνια πρέπει να εμφανίζει πλεόνασμα. Η διάλυση του δημοσίου τομέα υπό το βάρος της χρεοκοπίας του αστικού κράτους οδηγεί, πέραν από τις επενδυτικές ευκαιρίες για ένα ελάχιστο τμήμα των καπιταλιστών (που όμως αυτές αργούν ακόμα...), στην παραπέρα απορρύθμιση της κοινωνικής ζωής και στην ανάγκη της αυτοργάνωσης των μαζών.

 

  • Οι επιθέσεις της ξένης και ντόπιας τρόικας στους μισθούς και τις συλλογικές συμβάσεις των εργαζομένων γίνεται επειδή οι “από πάνω” δεν πετυχαίνουν τους συνολικούς στόχους τους. Αυτοί έχουν να κάνουν με την ανάκτηση της βιωσιμότητας του ελληνικού κρατικού χρέους και της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού καπιταλισμού εντός μιας ευρωζώνης που βρίσκεται στον Μνημονιακό “προθάλαμο” για τους ίδιους λόγους.

Το πανθομολογούμενο νέο κούρεμα του χρέους θα γίνει γιατί “δεν βγαίνει” το πρόγραμμα και όχι αντίστροφα, ενώ θα φέρει και νέα μέτρα. Λένε ωμά ψέμματα όσοι χαρακτηρίζουν το κούρεμα του χρέους που βρίσκεται στα χέρια των ευρωπαϊκών κρατών ως “τελική λύση” του ελληνικού προβλήματος (πχ ΣΥΡΙΖΑ) ή ως “ανταμοιβή” στις θυσίες του ελληνικού λαού (ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας) ή, έστω, ως αντάλλαγμα στις “λάθος” προβλέψεις για την ύφεση (ΔΝΤ)....

Σύμφωνα με το ΔΝΤ και μόνο αν η ύφεση είναι φέτος 5% αντί 4,2%, το χρέος θα φτάσει το 2020 το 136% του ΑΕΠ αντί του 124% και συνεπώς δεν θα είναι βιώσιμο!

Το ελληνικό χρέος θα παραμείνει σε πάρα πολύ υψηλά επίπεδα ακόμα και μετά από ένα νέο “γενναίο” κούρεμα. Μια χώρα στην οποία έχει ρημαχθεί το λαϊκό εισόδημα, έχει γεμίσει ανέργους και έχει καταποντισθεί η παραγωγικότητα των εργατών της θα είναι αδύνατο να αντεπεξέλθει στα απίστευτα δημοσιονομικά βάρη που της έχουν υποβληθεί (πανύψηλη φορολογία) και να αναζωογονηθεί σε ένα εντελώς δυσμενές περιφερειακό (Βαλκάνια, Μέση Ανατολή), ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον. Ταυτόχρονα, όλοι οι όροι που καθιστούν υψηλούς τους περιβόητους πανύψηλους ελληνικούς “δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές” (σσ χαμηλές αποταμιεύσεις, κλειστές αγορές, χαμηλά φορολογικά έσοδα), οδηγώντας σε πολύ βαθιά ύφεση μετά από κάθε περικοπή δαπανών θα παραμείνουν και με το παραπάνω τα επόμενα χρόνια. Αυτό σημαίνει πως το χρέος που εκτιμάται με βάση το ΑΕΠ θα αρχίσει να ανεβαίνει ξανά, την επομένη του νέου κουρέματος...

Το “ελληνικό πρόβλημα” δεν θα αντιμετωπισθεί καλύτερα, μετά τις γερμανικές εθνικές του φθινοπώρου του 2013 λόγω της εφαρμογής του Δημοσιονομικού Σύμφωνο και της ευρωπαϊκής τραπεζική εποπτεία (δηλαδή ένα μνημόνιο... light) για όλη την ευρωζώνη. Γιατί να πετύχει το Μνημόνιο σε ολόκληρη μία ήπειρο, όταν απέτυχε σε μία μόνη χώρα; Το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν θα είναι εφεξής η μόνη εποπτευόμενη χώρα της ευρωζώνη, κάθε άλλο παρά την ευνοεί. Και αυτό γιατί θα υπάρξει έλλειψη πόρων υποστήριξης (δανειακής και ευρύτερα οικονομικής στήριξης) από μια Ευρώπη βυθισμένη στο φαύλο κύκλο της ύφεσης-λιτότητας-διόγκωσης χρέους και στον... ενάρετο κύκλο της αναζωπυρωμένης ταξικής πάλης.

Συνεπώς, η “μάχη της Ελλάδας” δεν θα λυθεί απλώς σε ευρωπαϊκό και διεθνές (αστικό) πολιτικό επίπεδο, με την έννοια ότι οι τύχες του λαού αυτής της χώρας θα καθορισθεί από τις αποφάσεις των ελίτ Βρυξελλών και της Ουάσινκτον, αλλά στο επίπεδο της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής ταξικής πάλης, καθώς θα γιγαντωθούν οι αντιστάσεις των εργατών στις άλλες χώρες. Αυτό σημαίνει πως δημιουργούνται καλύτεροι όροι για την ανάπτυξη της εργατικής διεθνιστικής πάλης κόντρα στον απομονωτισμό που επιχείρησαν μέχρι τώρα να επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές, αλλά και στον εθνικισμό πολύ μεγάλων τμημάτων του κινήματος.

Δ.Κ.

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#543# Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013