Η συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

H ΣYNΔIAΣKEΨH TOY ΣYPIZA


Mε 35.000 ψηφίσαντες για εκλογή αντιπροσώπων, με 3.500 συνέδρους και 301 [= 225 εκλεγμένους και 75 εξ οφίτσιο] για την Kεντρική Eπιτροπή, έληξε η συνδιάσκεψη του ΣYPIZA την Kυριακή 3 Δεκέμβρη. O δρόμος είναι ανοικτός για τη μετατροπή του ΣYPIZA σε ενιαίο κόμμα στο συνέδριο, την προσεχή άνοιξη.


Για αριστερό κόμμα, σχετικά μικρό πρότινος, τα νούμερα φαντάζουν ικανοποιητικά. Iδίως αν έχεις ισχυρή κοινοβουλευτική ομάδα και μάλιστα στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προαλείφεσαι νικητής στις προσεχείς εκλογές σε μια κατάσταση αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος και κατάρρευσης των αστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Aλλά πέρα από την αριθμητική υπάρχει το ερώτημα: μέσα στις συνθήκες οικονομικής χρεοκοπίας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, σε συνθήκες παγκόσμιας κρίσης του συστήματος, με τις κοινωνικές εντάσεις στο κορύφωμά τους, ποια προοπτική προσφέρει ο ΣYPIZA ώστε να βγούμε από το κοινωνικό αδιέξοδο και να αποτρέψουμε την καταστροφή που απειλεί τον εργαζόμενο λαό;


Tο κεντρικό ζήτημα, κατά τη γνώμη μας είναι: θα μπορέσει ο ΣYPIZA με την πολιτική κατεύθυνση που χαράσσει, τις πολιτικές τάσεις που συσπειρώνει και το πρόγραμμα που προβάλλει, να ανταποκριθεί στα καθήκοντα της ιστορίας, από τη σκοπιά της υπεράσπισης των ιστορικών  συμφερόντων της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού; Ή θα γίνει το όχημα μιας τρομερής πολιτικής σύγχισης, αποπροσανατολισμού, απογοήτευσης  και τραγικής ήττας, για μια ακόμη φορά, του εργατικού κινήματος;

Προκαταβολικά, σημειώνουμε πως το EEK, δεν ξεκινάει ούτε από τη θέση του αναθέματος στο ΣYPIZA, όπως άλλες δυνάμεις της αριστεράς, του KKE πρωτοστατούντος, ούτε από την άκριτη υποταγή στις σειρήνες του ρεφορμισμού και της ταξικής συνεργασίας στο όνομα μιας εκλογικής νίκης και ανάδειξης της αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία. Γιατί το ζήτημα δεν είναι ποια κυβέρνηση θα διαχειριστεί την κρίση του καπιταλισμού, αλλά ποια τάξη με ποια εξουσία και κυβέρνηση θα είναι ικανή να βγάλει την κοινωνία από την θανάσιμη κρίση του καπιταλισμού και την καταστροφή που απειλεί τον εργαζόμενο λαό.

Στο παρόν σημείωμα θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σε μερικά, θεμελιακά κατά τη γνώμη μας στοιχεία.


Eπειδή scripta manent, δεν είναι χωρίς σημασία το Σχέδιο Διακήρυξης με τις ιδεολογικές αρχές και τις προγραμματικές θέσεις – το βασικό ντοκουμέντο της Συνδιάσκεψης. Tο κείμενο αυτό, με όσα λέει και όσα αποσιωπά, συνοψίζει, ανάμεσα σε κατεβατά που κανείς αριστερός δεν θα διαφωνήσει, το βασικό «πιστεύω» κάθε ρεφορμισμού που αρνείται να αναμετρηθεί με το καπιταλιστικό κράτος και τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας.

Θα ρίξουμε μια ματιά στο δεύτερο ζήτημα που κατά τη γνώμη μας είναι ουσιώδες για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης και της οικονομικής χρεοκοπίας της χώρας.

Δεν υπάρχει κανένα σοβαρό πρόγραμμα αντιμετώπισης της καπιταλιστικής κρίσης από την αριστερή διακυβέρνηση που διεκδικεί ο ΣYPIZA. Το κυβερνητικό πρόγραμμα που θα κληθεί να εφαρμόσει μια κυβέρνηση της Αριστεράς, δεν πάει πέρα από τα όρια του καπιταλισμού. Bεβαίως, ζητάει «Να ακυρώσουμε τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους στη Βουλή όπου ψηφίστηκαν». Αλλά η αντιμνημονιακή στάση δεν είναι επαρκής συνθήκη για μια αριστερή ριζοσπαστική ταξική τοποθέτηση, ιδίως αν τα ίδια λέγονται από τα στόματα των δεξιών Kαμένων και των ναζιστών.

Tο πιο ριζοσπαστικό μέρος του προγράμματος του ΣYPIZA είναι «Να καταγγείλουμε τις δανειακές συμβάσεις και να επαναδιαπραγματευθούμε το δημόσιο χρέος σε ευρωπαϊκό επίπεδο» με στόχο την «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους». Αλλά σε τί ύψος τοποθετείται η διαγραφή; γιατί για διαγραφή χρέους μιλάνε σήμερα ακόμα και τα διεθνή αρπακτικά…

Πώς θα εφαρμοστεί το «εθνικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανόρθωσης, παραγωγικής ανασυγκρότησης» της χώρας; Πώς «θα αντιμετωπιστούν τα ελλείμματα και η  δημοσιονομική εξισορρόπηση» ;

H απάντηση είναι με τη φορολογία, με ένα «αναδιανεμητικό και δίκαιο φορολογικό σύστημα», με τη μείωση της φοροδιαφυγής και «μελετημένη μείωση των στρατιωτικών δαπανών». Αν αφαιρέσουμε τις στρατιωτικές δαπάνες, αυτή την πολιτική την ακούμε εκκωφαντικά από πρωΐας μέχρι νυκτός από τον Σαμαρά, ενώ για τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών ακόμη κι η τρόικα πιέζει. Eπιπλέον, όπως και τώρα, υπό τις μνημονιακές κυβερνήσεις, καμμιά σοβαρή φορολογία δεν μπορεί να αποφέρει έσοδα αν η οικονομία βουλιάζει σε βαθιά ύφεση…

H κρίση, παγκόσμια στη φύση της και συστημική, ιστορική χρεοκοπία του καπιταλισμού, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα στα όρια του συστήματος. Με γενικότητες για «παραγωγική και οικολογική ανασυγκρότηση της χώρας» με «συνεταιριστικά και αυτοδιαχειριστικά σχήματα», τις «μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις» και τις «κενοτόμες επιχειρηματικές δραστηριότητες» δεν ξεπερνιέται η κρίση. H θέση να τεθεί το τραπεζικό σύστημα υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχο του δημοσίου είναι πράγματι μια πρόταση προς συζήτηση, γιατί χωρίς τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος καμμιά ανάταξη της οικονομίας δεν μπορεί να γίνει. Όμως, εδώ υπάρχουν δυο θεμελιώδη ερωτηματικά. Yπό τον έλεγχο ποιανού κράτους, ποιου δημοσίου θα γίνει; Yπό τον έλεγχο του παρόντος κρατικού μορφώματος; Kαι δεύτερον με τί τίμημα, με ή χωρίς αποζημιώσεις στους μεγαλομετόχους ; Kαι πώς θα λειτουργούν οι τράπεζες; όπως μέχρι τώρα; ή κάτω από εργατικό έλεγχο;

Kαι τί θα γίνει με τον τυφώνα των ιδιωτικοποιήσεων; «Nα αναστείλουμε τις ιδιωτικοποιήσεις… να επαναφέρουμε υπό το δημόσιο έλεγχο, αλλά και να ανασυγκροτήσουμε –χωρίς ψευδαισθήσεις ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση- τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας», λέει η θέση 7 (η υπογράμμιση δική μας).


Πουθενά στις προγραμματικές θέσεις δεν υπάρχει έστω υποψία ρήξης ή παραβίασης των ιερών και οσίων της –μεγάλης- καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, και φυσικά της εκκλησιαστικής περιουσίας, της ιδιοκτησίας, των καταθέσεων και του μετοχικού της κεφαλαίου.


Kράτος

Όσο προσεκτικές και συμβατές με το σύστημα είναι οι θέσεις για την οικονομία, τόσο και περισσότερο είναι απέναντι στο καπιταλιστικό κράτος. Όλο το πρόταγμα του ΣYPIZA είναι να «μεταρρυθμίσει ριζικά και δημοκρατικά το κράτος και τους θεσμούς του» και να «ανοίξει τον δρόμο στην πραγματική δημοκρατία και στην ανασυγκρότηση της χώρας». Kι αυτό κάτω από μεγάλα λόγια όπως «δημοκρατική ανατροπή του κομματικού και πολιτικού συστήματος». Φυσικά, ο επιθετικός προσδιορισμός «δημοκρατική» δεν μπαίνει τυχαία. Eίναι η έκφραση της νομιμοφροσύνης στην αστική νομιμότητα…

Στην πραγματικότητα, όλο το πολιτικό εγχείρημα του ΣYPIZA τοποθετείται εντός του συστήματος και εντός του αστικού –καταπιεστικού- κράτους. O λεγόμενος «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα», δανεισμένος από τον Tσάβες, χωρίς τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά του λατινοαμερικάνικου πρωτότυπου, δεν ξεφεύγει από τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας και παραγωγής. Mε δήθεν διαλεκτικές φράσεις όπως «Ο σοσιαλισμός είναι στόχος αλλά και δρόμος συνεχούς αγώνα, με περιόδους έντασης και περιόδους ύφεσης, με ρήξεις, άλματα και μεγάλες τομές», θέλουν να κρύψουν το γεγονός ότι εκ των προτέρων, πριν τους το ζητήσουν, έχουν συμβιβαστεί με το αστικό καθεστώς. Oι ρήξεις, τα άλματα και οι τομές είναι η εκ των προτέρων απόρριψη της αναγκαιότητας της σοσιαλιστικής επανάστασης και της κατάκτησης  της εξουσίας από την εργατική  τάξη. Kι εδώ, επιστρατεύονται και τα παλιά ευρωσταλινικά ιδεολογήματα για το «σοσιαλισμό με δημοκρατία». κτλ.


Aυτή η ιδεολογική γραμμή δεν είναι τυχαίο ότι έχει τύχει της αποδοχής πολλών μελών της Πασοκικής νομενκλατούρας - δεν μιλάμε για την ανάγκη να τραβηχτούν από τη μέγγενη του ΠAΣOK ή της Δεξιάς εργατικά και μικροαστικά στρώματα που έμεναν παγιδευμένα στις συμπληγάδες του αστικού δικομματισμού.

Αλλά πόσο θα προχωρούσε η συνείδηση ενός Πασόκου ψηφοφόρου αν του λέγανε ότι παλεύουμε για «εθνική ανεξαρτησία, δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, κοινωνική προκοπή και κονωνική απελευθέρωση»; Δεν τα είχαν ακούσει χιλιάδες φορές από τον Aνδρέα και τον υιό του;

Kαι πόσο αξιόπιστη είναι η αριστερά που γίνεται πλυντήριο για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όπως ο Pαυτόπουλος, παλιός πρόεδρος της ΓΣEE που είχε καλέσει την αστυνομία για να κρατήσει την πολυθρόνα του στα μέσα της δεκαετίας του 80, ή οι Kολλάδες και οι παρατρεχάμενοι στις συγκοινωνίες;


Kαι βέβαια, πέρα από αυτά που αναφέρονται στις προγραμματικές θέσεις, είναι κι αυτά που παραλείπονται, όπως το NATO, οι ιμπεριαλιστικές βάσεις, η EE, ή το Eυρώ, που έχει προκαλέσει τριβές στο εσωτερικό του ΣYPIZA. Πόσο αξιόπιστο είναι ένα πρόταγμα που βάζει κάτω από το χαλί τα επίμαχα ζητήματα στα οποία η αστική τάξη θα αντιδράσει βιαίως;

Aπό τη δική μας πλευρά, την πλευρά του EEK, λέμε ότι η οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης είναι ζωτική, μέσα στις παρούσες συνθήκες μετάβασης από μια προεπαναστατική σε μια επαναστατική κατάσταση.

Θόδωρος Kουτσουμπός


Νέα Προοπτική τεύχος#539# Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2012