Προγραμματικές δηλώσεις κυβέρνησης Σαμαρά

Προγραμματικές δηλώσεις κυβέρνησης Σαμαρά: Δειλή προαναγγελία του Μνημονίου 3

Και ουσιαστικά έπεσε προχθές η αυλαία της τρίμηνης,σχεδόν, προεκλογικής περιόδου με την ανακοίνωση των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης και την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης σ' αυτήν από την ελληνική Βουλή.

Αναθεωρώντας τη βασική προεκλογική της δέσμευση περί “αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου”, η Νέα Δημοκρατία, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αποδέχτηκε τη γραμμή της Τρόικας: Δεν πρόκειται να γίνει ούτε καν καμία συζήτηση για αναδιαπραγμάτευση των όρων επίτευξης των στόχων (ούτε λόγος για τους στόχους τους ίδιους...), αν πρώτα η κυβέρνηση δεν υλοποιήσει όσα προβλέπει το Μνημόνιο και έχουν καθυστερήσει να πραγματοποιηθούν.

Το μεγαλύτερο βάρος της κυβέρνησης για το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα πέσει σ' αυτό το μέτωπο.

Και αυτό γιατί οι ιδιωτικοποιήσεις :

  • είναι εκείνες οι “μεταρρυθμίσεις” που έχουν καθυστερήσει περισσότερο από οποιεσδήποτε άλλες
  • θεωρούνται από την κυβέρνηση ότι, συγκριτικά με άλλες, είναι λιγότερα κοινωνικά “επώδυνες” αλλαγές (σ.σ. χρησιμοποιεί δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν την πλειοψηφία του λαού να τάσσεται υπέρ...)
  • ότι θα μειώσουν σημαντικά τις ανάγκες αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους (σσ όλα τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις πάνε κατευθείαν στην αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων)
  • θα αποτελέσουν κίνητρο προσέλκυσης νέων άμεσων ξένων επενδύσεων και, άρα, βάση δημιουργίας νέων θέσεων απασχόλησης και αύξησης των φορολογικών εσόδων.

Φυσικά, η κυβέρνηση και όλοι οι θιασώτες της ιδιωτικοποίησης των δημοσίων επιχειρήσεων αλλά και της αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου (πχ μέσω μακροχρονίων ενοικιάσεων εκτάσεων και κτιρίων του δημοσίου) αποκρύβουν από το λαό τέσσερα τουλάχιστον στοιχεία και συγκεκριμένα ότι:

  • Η ιδιωτικοποίηση κάθε δημόσιας επιχείρησης θα φέρει απολύσεις, εντατικοποίηση των όρων δουλειάς και μείωση των μισθών των εργαζομένων -όπως πχ έχει συμβεί με το ξεπούλημα του ΟΤΕ στην Deutsche Telekom.
  • Τα κρατικά έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα είναι πολύ λιγότερα από εκείνα που εκτιμά η κυβέρνηση. Θα ξεπουληθούν μια σειρά δημοσίων επιχειρήσεων μειώνοντας κατά πολύ λιγότερο απ' όσο εκτιμάται το δημόσιο χρέος. Για παράδειγμα 4 airbus της Ολυμπιακής Αεροπορίας πουλήθηκαν πριν λίγες μέρες για 40 εκ. ευρώ ενώ άξιζαν 200 εκ. ευρώ!
  • Ελάχιστα θα είναι τα οφέλη σε φορολογικά έσοδα και τα ασφαλιστικά ταμεία από τις επενδύσεις που θα κάνουν οι ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις. Οι ίδιοι οι επενδυτές που θα θελήσουν να έλθουν στην Ελλάδα θα ζητήσουν “ειδική μεταχείριση” όσον αφορά στους Φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές (πχ Ειδικές Οικονομικές Ζώνες), ενώ οι όποιες θέσεις εργασίας δημιουργηθούν θα είναι ιδιαιτέρως χαμηλού κόστους και ανύπαρκτων δικαιωμάτων.
  • Αυτό σημαίνει σ' ότι αφορά και τα Δημοσιονομικά πως παρά τις ιδιωτικοποιήσεις, δεν θα μειωθεί παρά μηδαμινά η ανάγκη για περαιτέρω περικοπή δημοσίων δαπανών για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας κλπ. προκειμένου να πληρώνονται τα ληστρικά τοκοχρεολύσια...

Μ΄ άλλα λόγια, το μόνο που μπορεί να καταφέρει η κυβέρνηση επιταχύνοντας τις ιδιωτικοποιήσεις -και στο βαθμό, φυσικά, που πράγματι γίνει κατορθωτό να συμβεί κάτι τέτοιο (πράγμα που αμφισβητείται εντόνως...)- είναι να κερδίσει λίγους μήνες μέχρι να προετοιμάσει τους πολιτικούς όρους να περάσει τις μεγάλες αλλαγές που προβλέπει το Μνημόνιο. Αυτές είναι:

  1. Η μείωση του κατώτατου μισθού κατά επιπλέον 10% προκειμένου να γίνει “συγκρίσιμος” με τις χώρες της Νοτιανατολικής Ευρώπης, δηλαδή τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία κλπ.. Το Υπουργείο Εργασίας έχει ήδη ξεκινήσει “διάλογο” με τους κοινωνικούς εταίρους, τη ΓΣΕΕ, το ΣΕΒ, τη ΓΣΕΒΕΕ και την ΕΣΕΕ. Στις 31 Δεκεμβρίου λήγει η ισχύουσα και καταπατημένη -μετά τη μείωση 22% του κατώτατου μισθού τον περασμένο Φλεβάρη- Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Μέχρι τις 31 Μαρτίου πρέπει να υπογραφεί νέα Εθνική Συλλογική Σύμβαση, ενώ δεν υπογραφεί η κυβέρνηση δεσμεύεται από το Μνημόνιο να επιβάλλει τη μείωση που απαιτεί η Τρόικα. Παράλληλα μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου του 2013 λήγουν και οι τελευταίες κλαδικές συμβάσεις και η τάση, με βάση εκείνες που έχουν υπογραφεί μετά το Φεβρουαρίου του 2012 δείχνει μείωση 10 έως 20% στους κλαδικούς-βασικούς μισθούς.
  2. Η μείωση των μισθών των ενστόλων (πχ αστυνομικών, στρατιωτικών κλπ.), των πανεπιστημαικών καθηγητών, των νοσοκομειακών γιατρών και των αρχιερέων κατά 12% μεσοσταθμικά και, προπαντός τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000 έως το 2015. Η επίτευξη του τελευταίου στόχου μπορεί να γίνει με το πάγωμα των νέων προσλήψεων (και μ΄αυτόν τον τρόπο τη δημιουργίας μιας “καθαρής” ροής συνταξιοδοτήσεων 80.000 περίπου υπαλλήλων), τη μη ανανέωση των συμβάσεων χιλιάδων συμβασιούχων εργαζομένων και πιθανόν ένα νέο κύκλο “εφεδρειών” με βάση τα αποτελέσματα της αξιολόγησης που επιβληθεί στους δημοσίους υπαλλήλους από αρχές του 2013.
  3. Η παγίωση της άγριας φορολογικής επιβάρυνσης των μισθωτών εργαζομένων και των φτωχών μικροαστικών στρωμάτων που υπέστησαν δύο χρόνια τώρα με τη φορολογική μεταρρύθμιση που ετοιμάζεται μέχρι τέλος του 2012. Χαράτσια επί των ακινήτων, μείωση του αφορολόγητου (και άλλων σημαντικών φοροαπαλλαγών) και “τέλη αλληλεγγύης” που έχουν τσακίσει ο,τι έχει αφήσει όρθιο ο πληθωρισμός (που εξακολουθεί να είναι πανήψηλος στα βασικά είδη διατροφής!) και προπαντός οι δραματικές μειώσεις στους μισθούς θα παραμείνουν στη θέση τους, ενώ νέες μειώσεις στη φορολογία των κερδών των αφεντικών αναμένονται (από το 20% στο 15%)...
  4. Η νέα μείωση των επικουρικών συντάξεων (με στόχο μπει πλαφόν στα 200 ευρώ) προκειμένου να λειτουργήσει το νέο Ενιαίο Επικουρικό Ταμείο των μισθωτών, η δραματική μείωση των εφάπαξ στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (πάνω από 40%) αλλά και των προνοιακών επιδομάτων. Αναμένεται, εξάλλου, ειδική μελέτη σχετικά μ' αυτό το θέμα, εντός των επομένων μηνών. Η “μαύρη τρύπα” του ΙΚΑ φέτος λόγω της εκτίναξη της ανεργίας, της ελαστικής απασχόλησης και της εισφοροδιαφυγής -αλλά και του “κουρέματος 75% (και όχι 52,5%) των ελληνικών ομολόγων που ήταν επενδυμένα τα αποθεματικά των ταμείων- ανέρχεται σε 2 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 10% περίπου των συνολικών συνταξιοδοτικών δαπανών και το οποίο, μερικά μόνο, μπορεί να καλυφτεί από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δεδομένου πως από το ΙΚΑ εκπορεύονται τα περισσότερα χρήματα για κάθε είδους επίδομα (πχ ανεργίας) , μπορεί κανείς να φανταστεί τι περιμένει όσους λαμβάνουν αυτά τα επιδόματα....

Όλα τα παραπάνω μέτρα θα τεθούν με βία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα, κυρίως μετά τη δημοσίευση της έκθεσης συμμόρφωσης της χώρας σε σχέση με τις ρήτρες του Μνημονίου 2, δηλαδή μετά τα τέλη Ιουλίου.

Το αίτημα της κυβέρνησης για παράταση του χρόνου δημοσιονομικής προσαρμογής δεν θα έχει κανένα όφελος για το λαό. Το 2012 ήταν μια “χαμένη χρονιά” από άποψη δημοσιονομικής προσαρμογής, καθώς το έλλειμμα γενικής κυβέρνησης αναμένεται να κλείσει στο 9% από 9,3% πέρσι και 7,3% που ήταν ο στόχος. Κανένας δεν πιστεύει πως μέχρι τέλος του έτους μπορεί αυτή πορεία να διορθωθεί.

Αντίθετα θα επιδεινωθεί, καθώς αναμένεται να γιγαντωθεί ο αριθμός των εργαζομένων κλπ. που θα αδυνατεί να πληρώσει όσα θα αναφέρει το εκκαθαριστικό της εφορίας για το έτος 201, γεγονός που θα τσακίσει τα φορολογικά έσοδα που εμφανιστούν κατά τελευταίο τρίμηνο του 2012 και το πρώτο του 2013, ανοίγοντας το δρόμο για την παύση πληρωμών του δημοσίου, όχι μόνο προς τρίτους (έχει παγώσει οποιαδήποτε διαδικασία κάλυψης των ληξιπροθέσμων οφειλών πάνω από 6 δισ. ευρώ), αλλά και προς τους.... δεύτερους, δηλαδή τους δημοσίους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους, κλπ.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, πριν από αυτόν ο οικονομικός εκτροχιασμός (σ.σ. αναμένεται ύφεση 6,7-7,4% φέτος) και πάνω απ΄όλα η επιδείνωση της καπιταλιστικής κρίσης στην ευρωζώνη (βλ. Τραπεζικό μνημόνιο στην Ισπανία, οικονομική στασιμότητα στη Γερμανία, λιτότητα στη Γαλλία κλπ.) έχουν -στην πραγματικότητα- τινάξει στον αέρα το Μνημόνιο 2 μαζί και το PSI, ανοίγοντας το δρόμο για το τρίτο και πιθανόν, τελευταίο Μνημόνιο της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης.

Το Μνημόνιο 3, όπως όλα δείχνουν θα περιλαμβάνει: “Κούρεμα” του ελληνικού δημοσίου χρέους που βρίσκεται στην ΕΚΤ, απόλυτο έλεγχο των ελληνικών τραπεζών από την ΕΕ, ανάληψη της ευθύνης της δημοσιονομικής πολιτικής από τις Βρυξέλλες (σσ συζητείται ήδη ο διορισμός Ειδικού κοινοτικού επιτρόπου ή αντι-πρωθυπουργού στην Ελλάδα) και μια πρωτοφανή έως τώρα εσωτερική υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Θα τους αφήσουμε;

Δ.Κ.

10.7.2012