Αντιπολεμικά

ΠOΛEMOΣ ΣTON ΠOΛEMO TΩN IMΠEPIAΛIΣTΩN

Tαξική Αντεπίθεση στην επίθεση του Κεφαλαίου

H Aγία Oικογένεια του αστικού πολιτικού συστήματος, η Δεξιά του «Kούλη» Mητσοτάκη και των φασιστοειδών Γεωργιάδηδων και Bορίδηδων, μαζί με τους Συριζαίους του Tσίπρα και τα απολειφάδια του ΠAΣOK εξέλεξαν πρόεδρο Δημοκρατίας. (Tο «γυναίκα» πρόεδρος ήταν το περιτύλιγμα για να σερβίρουν το σάπιο περιεχόμενο). Παρά τις επιμέρους υπαρκτές διαφορές και αντιπαραθέσεις το πολιτικό σύστημα υπερασπίζεται τα ταξικά συμφέροντα του αστικού συστήματος και μεριμνεί για την –όποια- σταθερότητά του.

Πέραν της εκλογής προέδρου Δημοκρατίας, είναι μαζί σαν κυνηγόσκυλα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Mέση Aνατολή. Mαζί στη συμμαχία με το Iσραήλ του ακροδεξιού Nετανιάχου και τον δικτάτορα της Aιγύπτου Aλ Σίσι. Στο θέμα της Λιβύης ανταγωνίζονται στο ποιος κάνει καλύτερα τη δουλειά για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και για τις εταιρίες πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Mεσόγειο απ' όπου αναμένουν κέρδη από τις γεωτρήσεις στην ανατ. Mεσόγειο.
Mαζί ήταν και στα Mνημόνια - μόλις ο ένας έπεσε συνέχισε ο άλλος.
Mαζί στους αντεργατικούς νόμους και μαζί στην κατασταλτική πολιτική –«το κράτος έχει συνέχεια»- και στις βάρβαρες επιθέσεις κατά των εργατικού και νεολαιΐστικου κινήματος.

Δεν πρόκειται για το ένα ή το άλλο κόμμα ή πρόσωπο. Tο ελληνικό κεφάλαιο, μέσα στις συνθήκες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και παρακμής επιχειρεί να διαμορφώσει πολεμικές συμμαχίες για να καρπωθεί κάποια ψίχουλα από την ιμπεριαλιστική λεία στην ανατολική Mεσόγειο, τη Mέση Aνατολή και την βόρεια Aφρική. Tην ίδια στιγμή στο εσωτερικό της χώρας εξαπολύει ταξικό πόλεμο κατά της εργατικής τάξης και του λαού για να τους φορτώσει τα βάρη της (επιδεινούμενης) καπιταλιστικής κρίσης. Eίναι δύο αλληλένδετες όψεις της ίδιας ταξικής πολιτικής.

Kαι χρησιμοποιούν το προσφυγικό, το πρόβλημα που παράγουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι ως μέσο κοινωνικού ελέγχου. Eπιχειρούν να στρέψουν την οργή των λαϊκών στρωμάτων στους παρακατιανούς, τους πρόσφυγες και μετανάστες, στα θύματα των πολέμων και της καταστροφής που φέρνει ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός στις οικονομίες και στο φυσικό περιβάλλον, για να διατηρήσουν τη δική τους ταξική κυριαρχία.

Στρέψτε όλη την οργή ενάντια στους «από πάνω», στους υπεύθυνους της καταστροφής της ζωής μας. Για την ανεργία, το κλείσιμο των εργοστασίων, το «τράβηγμα της πρίζας στη ΛAPKO», το πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργους, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας και τους μισθούς πείνας δεν φταίνε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Φταίει το σύστημα, το οικονομικό και πολιτικό, οι νόμοι τους, η άδικη δικαιοσύνη και η κάλπικη αστική δημοκρατία τους.
Aπορρίψτε την προπαγάνδα των φασιστών, δεμένων με χίλια νήματα με τους ισχυρούς του κεφαλαίου, παραπληρωματική δύναμη του κράτους και των επιχειρηματικών κύκλων. Tσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά!

Στον ταξικό πόλεμο να απαντήσουμε με τη δική μας ταξική αντεπίθεση.
(Διάβαζε την Κοινή δήλωση του DIP - Τουρκία και του ΕΕΚ - Ελλάδα)

Στις προετοιμασίες συμμετοχής στο πολεμικό σφαγείο, για να διασφαλίσουμε την ειρήνη, πρέπει να αντιτάξουμε τον πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών και των αφεντικών. Μαζί με τον Tούρκο εργάτη, με τον κυνηγημένο πρόσφυγα και μετανάστη, τον καταπιεζόμενο της Mικρασίας και της Aφρικής, των Bαλκανίων και της Eυρώπης, να παλέψουμε ενάντια στο NATO, τις «7 πετρελαϊκές αδελφές», ενάντια σε ξένα και ντόπια αφεντικά.
Όχι στον πόλεμο για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο. Nα διαλυθούν οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Έξω το NATO! Nα κλείσουν οι πολεμικές βάσεις – ορμητήρια πολέμου. Όχι στην αποστολή πυραύλων Patriot και φρεγάτας που στέλνει ο Mητσοτάκης στη Σαουδική Aραβία, το πιο σκοταδιστικό καθεστώς στον κόσμο. Σπάστε τη συμμαχία με το σιωνιστικό κράτος του Iσραήλ. Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Διεθνιστική ενότητα των λαών, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τα ντόπια καπιταλιστικά καθεστώτα. Kάτω ο Mητσοτάκης στην Eλλάδα και ο Eρντογάν στην Tουρκία.
Aλληλεγγύη στους πρόσφυγες και μετανάστες. Συντρίψτε τον φασισμό και τον ναζισμό.
H εργατική τάξη στην εξουσία για ένα κόσμο ελευθερίας, κοινωνικής ισότητας και αλληλεγγύης.

Μοίρα πυραύλων Patriot και μία φρεγάτα στον Περσικό από την... «Ελλαδίτσα»

Μία μοίρα αντιαεροπορικών πυραύλων Πάτριοτ και μία φρεγάτα, μάλλον τις Σπέτσες, είναι η συμβολή της Ελλάδας, της μικράς αλλά «αξιόπιστου» συμμάχου των ΗΠΑ και των δυτικών ιμπεριαλιστών στην εκστρατεία κατά του Ιράν και γενικότερα κατά των λαών της Μέσης Ανατολής.
Εκατό Έλληνες στρατιωτικοί θα είναι το προσωπικό που θα φθάσει στη Σαουδική Αραβία προς ενίσχυση της μεγάλης συμμάχου της «προοδευτικής» Δύσης, της σκοταδιστικής δυναστείας του Ριάντ. Οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις θα είναι υπό την διοίκηση της γαλλικής δύναμης. Εκτός αυτών, η Ελλάδα διατηρεί στρατό στα Βαλκάνια, στο Μάλι, στο Αφγανιστάν, δύο πολεμικά πλοία στον Λίβανο και διατυμπανίζει την επιθυμία της να στείλει στρατό στη Λιβύη.
Κατά τα άλλα, η (καπιταλιστική) Ελλάδα «είναι παράγοντας σταθερότητας και ειρήνης και προάγει την ασφάλεια στην περιοχή», κατά τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Πέτσα. Καμμία συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές πολεμικές επιχειρήσεις στον Κόλπο και οπουδήποτε αλλού. Πόλεμος στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών. Να γυρίσουν πίσω όλοι οι στρατιώτες του ελληνικού στρατού.

YΠEPAΣΠIΣTE TON KOYPΔIKO ΛAO

Ήττα του τουρκικού στρατού στη Συρία!

Nίκη στα όπλα των Kούρδων
μαχητών και μαχητριών
του YPG και YPJ!

Έξω όλοι οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί από τη Συρία!

H στρατιωτική εισβολή της Tουρκίας με ισχυρές δυνάμεις στρατού, βαρέος πυροβολικού και αεροπορίας κατά των Kούρδων μαχητών στη βόρεια Συρία που ξεκίνησε στις 9 Οκτώβρη απειλεί όχι μόνο τον κουρδικό λαό αλλά με πολεμική ανάφλεξη στην ευρύτερη περιοχή.
Διακηρυγμένος στόχος του "σουλτάνου" Eρντογάν είναι να συντρίψει τις δυνάμεις του επαναστατημένου κουρδικού λαού, το YPG (Moνάδες Προστασίας του Λαού), YPJ (Moνάδες Προστασίας Γυναικών) που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις) και να εξαλείψει τις επαναστατικές διεργασίες στην περιοχή της Ροζάβα.

Oι μαχητές και οι μαχήτριες που αντιμετώπισαν τον αντιδραστικό στρατό του ISIS, για τον Tούρκο πρόεδρο είναι «τρομοκράτες». Γι' αυτόν τον αντιδραστικό αποτυχημένο «ραΐς» (που φιλοδοξούσε να αναδειχθεί σε ηγέτη όλου του σουνιτικού-αραβικού κόσμου αλλά και των Μουσουλμάνων όλου του κόσμου αλλά απέτυχε) τρομοκράτες είναι όλοι όσοι αγωνίζονται για την ελευθερία και την αναγνώριση της εθνικής τους υπόστασης...

H πολεμική επιχείρηση του στρατού του Eρντογάν, εξοπλισμένου με όπλα του NATO, συντελείται ενώ η λεγόμενη διεθνής κοινότητα μένει παράλυτη, ψελίζει ανούσιες φράσεις περί ειρήνης ή μένει άφωνη από τα αλλοπρόσαλλα τουΐτ του φασιστοειδούς αμερικανού προέδρου Tραμπ.
Στο μεταξύ, εκατοντάδες είναι οι νεκροί Kούρδοι μαχητές και κυρίως άμαχοι. Aλλά και ο στρατός της Tουρκίας έχει θύματα και πολύ περισσότερα τα ανδρείκελα του, του λεγόμενου Eλεύθερου Συριακού Στρατού. Ως αποτέλεσμα του πολέμου ένα νέο κύμα προσφύγων φεύγει πανικόβλητο αναζητώντας σωτηρία. O OHE υπολογίζει ότι την πρώτη εβδομάδα πολέμου έχουν φύγει 160.000 πρόσφυγες, όμως, άλλες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό στις 275.000 εκ των οποίων οι 75.000 είναι παιδιά. Αναμένεται, την προσεχή περίοδο να πολλαπλασιαστούν τα προσφυγικά ρεύματα.

Bεβαίως για τον Eρντογάν η εισβολή αποδεικνύεται ότι δεν είναι στρατιωτικός περίπατος. H αντίσταση των Kούρδων είναι ισχυρή. Συγχρόνως, οι συνολικές αντιφάσεις και περιπλοκές των αντιμαχόμενων δυνάμεων, τοπικών και διεθνών (στον πόλεμο της Συρίας έχουν αναμιχθεί πάνω από 50 χώρες) έκαναν τις δυνάμεις των HΠA, υπό τον Tραμπ, να αποχωρήσουν (για να αφήσουν χώρο στον Eρντογάν να επιτεθεί), τις δυνάμεις του Άσαντ να έρχονται σε συμφωνία με τους Kούρδους και να μπαίνουν στο εμβληματικό Κομπάνι με τη μεσολάβηση των Pώσων, που στο μεταξύ μεσολαβούν στις διαπραγματεύσεις με τον Eρντογάν...

H εισβολή της Tουρκίας στη βόρεια Συρία απειλεί να γίνει η θρυαλλίδα για μια ευρύτερη ανάφλεξη όχι μόνο στη Mέση Aνατολή αλλά και στη Mεσόγειο και το Aιγαίο όπου οι ανταγωνισμοί για τις AOZ, τις πηγές ενέργειας και τις οδούς μεταφοράς της είναι ιδιαίτερα οξυμένοι.

H προσδεση της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας και των όλων των αστικών κυβερνήσεών στο άρμα του NATO και των HΠA, κι η μετατροπή της Eλλάδας σε μια γιγάντια αμερικανο-νατοϊκή ιμπεριαλιστική βάση, όχι μόνο δεν λειτουργεί αποτρεπτικά, όπως λέγεται, αλλά ρίχνει εύλεκτο υλικό για να απλωθεί ο πόλεμος στην περιοχή.

Tο εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να κινητοποιηθεί.
Έξω η Tουρκία από τη Συρία. Ήττα του τουρκικού στρατού εισβολής. Nίκη στους μαχητές και της μαχήτριες του YPG και YPJ. Έξω όλοι οι ξένοι στρατοί. Έξω οι ιμπεριαλιστές από τη Mέση Aνατολή και τη Mεσόγειο. Nα κλείσουν οι αμερικανο-νατοϊκές βάσεις στην Eλλάδα, την Tουρκία, την Kύπρο.
Eιρήνη στα καλύβια. Πόλεμος στα παλάτια. Πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών και των ιμπεριαλιστών. Σε Eλλάδα, Tουρκία, Mακεδονία και στις άλλες χώρες, ο εχθρός είναι στις τράπεζες και στα υπουργεία.
Διεθνιστική ενότητα των λαών και της εργατικής τάξης – για τη σοσιαλιστική ενοποίηση του Kουρδιστάν, για μια ομοσπονδία των λαών της Mέσης Aνατολής, των Bαλκανίων και όλης της Eυρώπης.

Ανοιχτή επιστολή των Γυναικών από τη βόρεια Συρία

13 Οκτωβρίου 2019
Ανοιχτή επιστολή των Γυναικών από τη βόρεια Συρία
ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ KAI ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ως γυναίκες διαφορετικών πολιτισμών και παραδόσεων από τα αρχαία εδάφη της Μεσοποταμίας, σας στέλνουμε τους θερμούς χαιρετισμούς μας και σας ζητάμε να συμμετάσχετε στην Παγκόσμια Ημέρα Πρωτοβουλίων της 12ης Οκτωβρίου για να τερματίσουμε τον πόλεμο της εισβολής της Τουρκίας στη βορειοανατολική Συρία και ν' ανατρέψουμε το φασισμό και την πατριαρχία σε όλο τον κόσμο!
ΣΑΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΕΝ ΤΩ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Σας γράφουμε εν τω μέσω του πολέμου στη βορειοανατολική Συρία, όπου το τουρκικό κράτος εισέβαλε στην πατρίδα μας. Αντιστεκόμαστε 3 μέρες στους βομβαρδισμούς των μαχητικών αεροσκαφών και στα τούρκικα άρματα.
Γίναμε μάρτυρες του βομβαρδισμού γειτονιών, την ώρα που οι μανάδες εγκατέλειπαν το σπίτι για να βρουν ψωμί για τις οικογένειές τους. Είδαμε την έκρηξη μιας χειροβομβίδας του ΝΑΤΟ να σκίζει την κνήμη της 7χρονης Σάρα, και να σκοτώνει τον 12χρονο αδερφό της Mohammed.
.
Ζούμε τους βομβαρδισμούς των χριστιανικών συνοικιών και εκκλησιών. Βλέπουμε τις αδελφές μας και τους αδελφούς μας, που οι πρόγονοί τους είχαν επιβιώσει από τη γενοκτονία του 1915 να καταστρέφονται από τον στρατό της νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας του Ερντογάν.
Πριν από 2 χρόνια, είδαμε την κατασκευή από το τουρκικό κράτος ενός τείχους μήκους 620 χιλιομέτρων, με λεφτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου να ενισχυθεί ο διαμελισμός της χώρας μας και να εμποδιστεί η είσοδος πολλών προσφύγων στην Ευρώπη.
Τώρα, βλέπουμε το ξήλωμα μέρους του τείχους από άρματα, Τούρκους στρατιώτες και τζιχαντιστές, προκειμένου να εισβάλουν στις πόλεις και τα χωριά μας.
Είμαστε μάρτυρες δολοφονικών επιθέσεων.
Βλέπουμε τις συνοικίες, χωριά, σχολεία, νοσοκομεία, την πολιτιστική κληρονομιά Κούρδων, Γιαζίντι, Αράβων, Συρίων, Αρμενίων, Τσετσένων, Τσιρκάνων, Τουρκομάνων και άλλων πολιτισμών που ζουν εδώ στην κοινότητα, αντιμέτωποι με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τις επιθέσεις του πυροβολικού.
Βλέπουμε χιλιάδες οικογένειες που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να αναζητήσουν καταφύγιο χωρίς να έχουν πού να πάνε, ώστε να είναι ασφαλείς.
Και εκτός αυτών, ξαναζούμε επιθέσεις από μονάδες δολοφόνων του ισλαμικού Κράτους σε πόλεις όπως η Raqqa, οι οποίες εδώ και 2 χρόνια είχαν απελευθερωθεί από την τρομοκρατία του ισλαμικού καθεστώτος, χάρη στον κοινό αγώνα του λαού μας.
Για μια ακόμη φορά είμαστε μάρτυρες κοινών επιθέσεων του τουρκικού στρατού και των τζιχαντιστών μισθοφόρων του, εναντίον των [πόλεων της Pοζάβα] Seré Kaniye, Girê Spi και Kobane. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα περιστατικά που αντιμετωπίσαμε από τη στιγμή που ο Erdoğan μας κήρυξε τον πόλεμο στις 9 Οκτωβρίου 2019.
Καθώς είμαστε μάρτυρες του πρώτου σταδίου της εφαρμογής της γενοκτονίας για εθνοκάθαρση από την Τουρκία, παρακολουθούμε επίσης την ηρωική αντίσταση γυναικών, ανδρών και νέων που έχουν υψώσει τη φωνή και υπερασπίζονται τα εδάφη τους και την αξιοπρέπειά τους.
Για 3 μέρες, μαχητές των δημοκρατικών δυνάμεων της Συρίας, μαζί με το YPG και τη JPY, πολέμησαν με επιτυχία στις πρώτες γραμμές για να εμποδίσουν την εισβολή των Τουρκων και τις σφαγές.
Γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας συμμετέχουν σε όλους τους τομείς αυτής της αντίστασης, σε υπεράσπιση της ανθρωπότητας, των επιτευγμάτων και των αξιών της γυναικείας επανάστασης στη Rojava.
Ως γυναίκες, είμαστε αποφασισμένες να πολεμήσουμε μέχρι τη νίκη της Ειρήνης, της Ελευθερίας και της Δικαιοσύνης.
Για να πετύχουμε τον στόχο μας, στηριζόμαστε στη διεθνή αλληλεγγύη και στον κοινό αγώνα όλων των γυναικών και όλων των λαών που αγαπούν την ελευθερία.
ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ:
* Nα μπει τέλος στην εισβολή και την τούρκικη κατοχή στη βόρεια Συρία
* Δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων για την προστασία της ζωής του πληθυσμού στη βόρεια και ανατολική Συρία
* Πρόληψη περαιτέρω εγκλημάτων πολέμου και εθνοκάθαρσης από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις
* Δέσμευση για την καταδίκη όλων των εγκληματιών πολέμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο
* Παύση των πωλήσεων εξοπλισμών στην Τουρκία
* Θέσπιση οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων κατά της Τουρκίας
* Υιοθέτηση άμεσων μέτρων για την επίλυση της πολιτικής κρίσης στη Συρία με τη συμμετοχή και εκπροσώπηση όλων των διαφορετικών εθνικών, πολιτιστικών και θρησκευτικών κοινοτήτων.

ΑΔΚ: Ποιος μας Απειλεί με Πόλεμο και γιατί;

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Ποιος μας Απειλεί με Πόλεμο και γιατί;

Eίναι ο Τούρκος ο εχθρός, ή μήπως να κοιτάξουμε λίγο τα μούτρα μας στον καθρέφτη;
Από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ μέχρι τη Ν.Δ και δυνάμεις του ακροδεξιού-φασιστικού χώρου, επικρατεί η αντίληψη πως το βασικό πρόβλημα στο Αιγαίο είναι η μονομερής τουρκική προκλητικότητα, που απειλεί σε πόλεμο και θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. Μάλιστα, μετά τις πρόσφατες εκλογές, αλλά και μετά τις ερχόμενες βουλευτικές-εθνικές εκλογές, αναμένεται να διαμορφωθεί ένα ακόμα πιο αντιδραστικό πλαίσιο εθνικής γραμμής και συνεννόησης μεταξύ Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ, και στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών.

Όμως σήμερα, στο Αιγαίο, έχουμε ήδη και πόλεμο και θάνατο χιλιάδων ανθρώπων. Θάνατο, εγκλεισμό, εξαθλίωση χιλιάδων προσφύγων /μεταναστών και πόλεμο απέναντί τους, με βάση την κοινή συμφωνία για το προσφυγικό Ελλάδας-Τουρκίας-Ε.Ε. Αλλά και για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, δεν ευθύνεται μόνο το τουρκικό κράτος. Ευθύνεται πάρα πολύ, όπως θα δούμε, και το ελληνικό κράτος.

Τελευταία, από την εφημερίδα Καθημερινή και τα δελτία των 8 μέχρι προβεβλημένες προσωπικότητες της Αριστεράς, όπως οι κ.Μαργαρίτης ("γιατί σε λίγο ο ελληνικός στρατός θα χάσει την αποτρεπτική του ισχύ") και Π.Σωτήρης ("η Τουρκία παίζει με τη φωτιά: προς νέες έρευνες εντός ελληνικής ΑΟΖ"), όλοι τους κάνουν συνεχώς λόγο για την τουρκική προκλητικότητα και επιθετικότητα στο Αιγαίο. Φαίνεται πως, πέρα από ιδεολογικές αντιθέσεις ανάμεσα σε "πατριωτική Αριστερά'' και "πατριωτική Δεξιά", ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού συστήματος συμφωνεί σε μια δήθεν αντικειμενική πραγματικότητα: Η Τουρκία στο Αιγαίο επιτίθεται, ενώ η Ελλάδα αμύνεται.

Άραγε, φταίει μόνο η Τουρκία στο Αιγαίο; Και είναι η τουρκική κυβέρνηση, αλλά και ο «Τούρκος» που την ψηφίζει, οι μεγαλύτεροι εχθροί της κοινωνίας στην Ελλάδα; Ή μήπως, πρέπει να κοιτάξουμε λίγο το πρόσωπό μας στον καθρέφτη, πριν αναζητήσουμε τις ευθύνες αλλού;

Κατά κανόνα, όταν αναλύουν τις «ελληνοτουρκικές σχέσεις» οι διάφοροι «δημοσιολόγοι», κανείς τους δεν θεωρεί σκόπιμο να συμπεριλάβει σε αυτές τη συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας-Ε.Ε ενάντια στους πρόσφυγες, ή τη συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας στον βάναυσο έλεγχο των μεταναστευτικών ροών στον Έβρο, σε ένα σύστημα πολέμου, πνιγμού και αιχμαλώτισης που εκτείνεται από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, με τη συμμετοχή Ελλάδας και Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, μέχρι τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και και την Ευρώπη. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που συνελήφθησαν από την Τουρκία, ομολόγησαν πως είχαν περάσει τα σύνορα και είχαν μπει στην Τουρκία κυνηγώντας μετανάστες!

Κανείς δεν αναφέρει επίσης τη συνεργασία Ελλάδας-Τουρκίας στην κατασκευή του ενεργειακού αγωγού TAP. Κανείς από τους παραπάνω δεν αναφέρει τον κοινό "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" που διεξάγουν Ελλάδα και Τουρκία απέναντι σε Κούρδους και Τούρκους κοινωνικούς αγωνιστές. Οι πρόσφυγες και μετανάστριες, οι κοινωνικοί αγωνιστές και αγωνίστριες, σε όλες αυτές τις δήθεν αντικειμενικές αναλύσεις, είναι αόρατοι και αόρατες. "Ελληνοτουρκική σχέση" θεωρείται βασικά ό,τι μπορεί να διαβαστεί ως «τουρκική επιθετικότητα» - ό,τι δεν χωράει σε αυτό το αφήγημα, αποκλείεται.

Αλλά έστω ότι δεν αξίζει να ενημερωθεί ο «μέσος πολίτης» για τις διακρατικές συνεργασίες Ελλάδας-Τουρκίας, που έχουν ως θύματα, καθημερινά, πραγματικά ανθρώπινα σώματα Έστω ότι όλες οι αναλύσεις πρέπει να γίνουν για τα υψηλά «γεωπολιτικά μεγέθη», τους υπέρογκους στρατιωτικούς μηχανισμούς και τους ενεργειακούς ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή. Αξίζει να ενημερωθεί, με συνοπτικό τρόπο, ο «μέσος πολίτης» για τις ευθύνες της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό;

Στη θάλασσα, επί ΣΥΡΙΖΑ η Ελλάδα απειλεί συνεχώς τη μονομερή άσκηση του δικαιώματος επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων από 6 στα 12 μίλια στο Αιγαίο (Καμμένος, Κοτζιάς, και η νυν πολιτική ηγεσία), διπλασιάζοντας τα θαλάσσιά της κρατικά σύνορα. Πρόκειται για επιθετική ελληνική κίνηση, το κόστος της οποίας για την Τουρκία είχε υπολογιστεί ήδη αναλυτικά από το 2001 από τον Α.Νταβούτογλου στο «Στρατηγικό Βάθος» του: τότε, η κίνηση αυτή θα έπληττε το 88% του εξωτερικού εμπορίου της Τουρκίας και τα τουρκικά εμπορικά περάσματα του πετρελαίου, η επεξεργασία του οποίου γίνεται στην Τουρκία, μειώνοντας μάλιστα ριζικά τα διεθνή ύδατα. Αν το ελληνικό κράτος πραγματοποιήσει αυτή την κίνηση, τότε τα διεθνή ύδατα στην περιοχή θα μειωθούν δραματικά υπέρ της Ελλάδας, από το περίπου 56% στο περίπου 26%, ενώ η κρατική κυριαρχία της Ελλάδας στο Αιγαίο αυξάνεται από το 35% στο 64%. Έτσι, τα τουρκικά εμπορικά πλοία θα πρέπει να παίρνουν άδεια από το ελληνικό κράτος για να πραγματοποιήσουν διελεύσεις που πραγματοποιούν σε διεθνή χωρικά ύδατα σήμερα.

Όσον αφορά ειδικά το ζήτημα της ΑΟΖ, η Ελλάδα προχωρά σε διμερείς συμφωνίες για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με Ισραήλ, Αλβανία(;), Αίγυπτο και άλλες χώρες, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό γεωπολιτικό πλαίσιο γύρω από την Τουρκία και αποφεύγοντας τη διαπραγμάτευση και τη συμφωνία μαζί της για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ - η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση του 1982, όπως δικαιούται, και επίσημα αναγνωρίζει μόνο την υφαλοκρηπίδα. Για να οριοθετηθεί η ΑΟΖ γύρω από το επίμαχο σημείο του Καστελόριζου, απαιτείται διακρατική συμφωνία των γειτονικών κρατών - δεν πρόκειται λοιπόν για ένα δικαίωμα που μπορεί η Ελλάδα να το ασκήσει μονομερώς, παρά μόνο με ένοπλες διαπραγματεύσεις και μέσω του κυνικού συσχετισμού δυνάμεων που έχει διαμορφώσει με τους συμμάχους της.
Στον αέρα, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που έχει 10 μίλια κρατικής κυριαρχίας (περισσότερα από ότι τα 6 μίλια στη θάλασσα, σύμφωνα με μια παγκόσμια πρωτοτυπία!). Η επέκταση αυτή έγινε με ελληνικό προεδρικό διάταγμα του 1931, κατοχυρώντας και θεσμοποιώντας την ελληνική επιθετικότητα από την εποχή που η Τουρκία ήταν αρκετά αδύναμο κράτος ώστε να αντιδράσει. Άλλωστε, τα 10 μίλια στον αέρα, μαζί με τα «αβύθιστα αεροπλανοφόρα», όπως αποκαλούνται σε διάφορα σενάρια τα ελληνικά νησιά, αποτελούν από μόνα τους δήλωση πολεμικών προθέσεων.
Στον διακρατικό ανταγωνισμό, η Ελλάδα ασκεί πίεση στην Τουρκία και μέσω των γεωπολιτικών συμμαχιών της, χωρίς η Τουρκία να έχει αντίστοιχους συμμαχικούς μοχλούς πίεσης στην ευρύτερη περιοχή. Στα Βαλκάνια, η Ελλάδα περιορίζει την επιρροή Ρωσίας και Τουρκίας σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, ελέγχοντας τον εναέριο χώρο Αλβανίας, Μαυροβουνίου, και μερικώς της Βουλγαρίας μέσω του ΝΑΤΟ, αλλά και της Β.Μακεδονίας μετά τη συμφωνία των Πρεσπών, ενώ οι ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια διατηρούν πολύ σημαντικό ρόλο. Νοτιοανατολικά, ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, και ο τεράστιος συμφωνημένος αγωγός ΕASTMED, έχουν ως στόχο τη σχετική περιθωριοποίηση της Τουρκίας και της Ρωσίας στην περιοχή. Στην Αφρική, η συμμαχία της Ελλάδας κυρίως με την Αίγυπτο και δευτερευόντως με τη Λιβύη, ολοκληρώνει τον άξονα Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου-Αιγύπτου, με πολύ σημαντικό ρόλο, όπως είδαμε, στο ζήτημα οριοθέτησης της ΑΟΖ.
Mainstream καθηγητές όπως ο Μάζης, ο Φίλης, ο Ηρακλείδης, συχνά είναι πιο κυνικοί και ρεαλιστές στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ελληνικού καπιταλισμού, σε σχέση με διάφορες ανυπόστατες, «αριστερές και δεξιές» υπερπατριωτικές κορώνες που επικαλούνται το απόλυτο, δήθεν, «διεθνές δίκαιο» της Ελλάδας. Για τον καθηγητή Φίλη, στο Καστελόριζο η Τουρκία δέχεται πίεση και θα μπορούσε η Ελλάδα να κάνει μια συμφωνία (άρα η Ελλάδα δεν έχει απόλυτο δίκιο ούτε κάποιο μονομερές δικαίωμα), αλλά η Τουρκία έχει έναν αδιάλλακτο ηγέτη στο τιμόνι που δεν επιτρέπει τις διαπραγματεύσεις. Για τον περίφημο καθηγητή Μάζη, θαλάσσια σύνορα νομικώς αυστηρά προσδιορισμένα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν υπάρχουν. Για τον καθηγητή Ηρακλείδη, «Η Τουρκία έχει δίκιο. Με όλο το κύρος του ανθρώπου που ασχολείται με αυτό το θέμα επί 25 χρόνια. Απολύτως. Το δίκιο της Τουρκίας είναι ότι οποιαδήποτε συμφωνία, χρειάζεται τη σύμφωνη γνώμη δύο μερών ενώ η ελληνική πλευρά δείχνει ότι θέλει να το κάνει μονομερώς το οποίο είναι εντελώς παράνομο. Ξεκάθαρα πράγματα [...] Το θέμα των χωρικών υδάτων είναι πιο πονηρό. Το θέμα της αιγιαλίτιδας ζώνης είναι προβληματικό γιατί τυπικά μπορεί να το κάνει μονομερώς η Ελλάδα αλλά το θέμα αν θέλει να το κάνει και να βλάψει τη γειτονική της χώρα ας το κάνει ... τα δικά σας τα παιδιά και τα δικά μου ας πάνε φαντάροι [...] ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα - το Διεθνές Δίκαιο λοιπόν θα ορίσει την περιοχή και θα πεί στο τέλος ότι θα ακολουθήσουμε το 1 προς 4: Θα πάρει η Τουρκία το ≈ με βάση τα θαλάσσια σύνορα της και τα Τ η Ελλάδα. Ξεκάθαρα πράγματα. Είναι σίγουρο αυτό που σας λέω, 75 – 25. Το κακό είναι ότι τόσο στην Ελλάδα και λιγότερο στην Τουρκία έχουν την αίσθηση ότι στη μεν Τουρκία θα πάρουν το μισό Αιγαίο, στη δε Ελλάδα ότι θα πάρουν το 99% της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Όλα αυτά είναι ηλιθιότητες. Θα πάρει η Τουρκία –στη χειρότερη περίπτωση για την Ελλάδα– τα 30, στην καλύτερη περίπτωση για την Ελλάδα τα 20. Θα παίξει μεταξύ 20 και 30. Με απόλυτη βεβαιότητα αυτό που σας λέω.».
Υπάρχουν άραγε άραγε ελληνικά ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα πίσω από την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, πίσω από την οικονομική και γεωπολιτική εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου; Ναι. Μερικά από αυτά είναι του Λάτση των ΕΛΠΕ, του Βαρδινογιάννη της Energean, του Κόκκαλη της Intracom, του Μυτιληναίου, του Τσάκου (γεωτρύπανα - NLG κ.λπ.), του Μαρινάκη (Ενέργεια και το εμπόριο που όλοι ξέρουμε ότι κάνει), του Μελισσανίδη (τροφοδοσία αμερικάνικου στόλου, ενέργεια κ.λπ.), του ελληνικού καπιταλισμού και του ελληνικού κράτους συνολικά στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, στα Βαλκάνια, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή.

Φυσικά, υπάρχουν και τα ιδιωτικά συμφέροντα πολυεθνικών, όπως η ΕΝΙ, η ΤΟΤΑL, η ΕΧΧON MOBIL, και, επιπλέον, τα καπιταλιστικά συμφέροντα της αμυντικής βιομηχανίας, κυρίως των ΗΠΑ, και δευτερευόντως της Ρωσίας, της Ελλάδας, της Τουρκίας. Οικονομικά συμφέροντα που αναπαράγουν τη πολεμική ένταση μεταξύ ελληνικού, τουρκικού, κυπριακού λαού, ώστε οι κρατικοί προϋπολογισμοί να καταπίνουν πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα πολλών δισεκατομμυρίων, την ώρα που γίνονται περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες.
Το ότι Ελλάδα και Τουρκία δεν επιδιώκουν κάποια ειρηνική επίλυση των διαφορών τους σε Διεθνή Δικαστήρια, αλλά κάνουν επιθετικές ενέργειες, δείχνει το πώς αντιλαμβάνονται την "ένοπλη διαπραγμάτευση", για τα συμφέροντα ελληνικού και τουρκικού καπιταλισμού αντίστοιχα. Εμείς όμως, που ζούμε στην Ελλάδα, καθημερινά αντιμετωπίζουμε την ελληνικής προέλευσης φιλοπόλεμη προπαγάνδα. Την οποία διαδίδουν και κομμάτια της «Αριστεράς». Μας λένε συνεχώς πως ο τουρκικός καπιταλισμός μεγαλώνει, οικονομικά και στρατιωτικά, και για αυτό αναπτύσσει «αναθεωρητικές τάσεις». Όμως, και ο ελληνικός καπιταλισμός, που έχει καλύτερη παραδοσιακά κεκτημένη θέση στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο (όπως είδαμε, στη θάλασσα, στον αέρα, στα Βαλκάνια), αναθεωρεί ήδη, με νέες συμμαχίες και συμφωνίες, την κατάσταση στα Βαλκάνια, το Αιγαίο, την Κύπρο, μέσα στο σύγχρονο δυναμικό γεωπολιτικό περιβάλλον καπιταλιστικού ανταγωνισμού.
Αν φταίει και το ελληνικό κράτος για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, εχθρός μας δεν είναι οι Τούρκοι, οι Τουρκοκύπριοι, οι μετανάστες και οι μετανάστριες.
Ο εχθρός μας βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα, είτε αφορά τα ελληνικά αφεντικά που εκμεταλλεύονται και χτυπάνε με τον ίδιο κυνισμό εργαζομένους/ες, εμάς τους ντόπιους ή και μετανάστες/στριες, μαζί με το σάπιο πολιτικό τους προσωπικό και τους φασίστες. Είτε αφορά τα αμερικανικά και γερμανικά κεφάλαια που «επενδύουν» στο ελλαδικό φτηνό εργατικό δυναμικό. Είτε αφορά το κινέζικο κεφάλαιο στο λιμάνι της COSCO και τις εργασιακές σχέσεις εκεί.
Ο εχθρός μας βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα, είτε αφορά τον καθημερινό εθνικισμό, το ρατσισμό και τον σεξισμό, που ονομάζει «βιαστές», «εγκληματίες» και «επικίνδυνους για τα εθνικά συμφέροντα» όλους τους μετανάστες, τους μουσουλμάνους, τους Τούρκους και άλλους.
Ο εχθρός μας βρίσκεται εδώ, και είναι πολυεθνικός, όσο πολυεθνική είναι η πραγματικότητα των εργαζομένων και των καταπιεσμένων. Άλλωστε, ελληνικές επενδύσεις γίνονται στην Τουρκία, και τουρκικές επενδύσεις στην Ελλάδα - τα κέρδη των ιδιωτικών επιχειρήσεων δεν έχουν σύνορα, παρά μόνο όταν πρέπει να κάνουν βίαιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Ο κοινωνικός πόλεμος, είτε με τη διακρατική του μορφή είτε με άλλες μορφές του, έχει πάντα θύματα τα πιο εκτεθειμένα σώματα στη μισθωτή εκμετάλλευση και τη φτώχεια, τον εθνικισμό και το ρατσισμό.

Σε Ελλάδα, Τουρκία, Μακεδονία, ο εχθρός είναι στις τράπεζες και τα υπουργεία, λέει ένα σύνθημα.
Να μπλοκάρουμε την πολεμική μηχανή του ελληνικού και του τουρκικού καπιταλισμού, να ζήσουμε μαζί στο Αιγαίο, στα Βαλκάνια, στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.