Kυνήγι μαγισσών στην Ιταλία

Άρθρο στην "Νέα Προοπτική" αρ. φ. 513

Ενώ η Ιταλία βυθίζεται σε μια άνευ προηγουμένου κρίση, με ένα δημόσιο χρέος που προσεγγίζει τα 2 τρις ευρώ, 5,5 φορές πάνω από το ελληνικό, και τα επιτόκια δανεισμού έσπασαν το φράγμα του 7% (με το οποίο χρεοκόπησε η Ελλάδα) και η πολιτική κρίση κορυφώνεται με την ανακοίνωση παραίτησης του Μπερλουσκόνι (αφού ψηφιστούν τα μέτρα της κρίσης), ένα κυνήγι μαγισσών εκτυλίσσεται τις τελευταίες εβδομάδες.

Αφορμή έδωσαν τα επεισόδια στη  Ρώμη, στις 15 Οκτώβρη, στη διάρκεια μιας γιγάντιας πορείας  εκατοντάδων  χιλιάδων εργατών και φοιτητών, συνδικάτων, αριστερών οργανώσεων και "αγανακτισμένων". Μετά τα εκτεταμένα και σφοδρής έντασης επεισόδια οι καραμπινιέροι και η αστυνομία έχοντας στοχοποιήσει τον πολιτικό χώρο της αναρχίας-αυτονομίας εισβάλλουν σε κοινωνικά-πολιτικά στέκια προχωρώντας σε συλλήψεις και σε προσαγωγές. Παράλληλα ο νεοφασίστας δήμαρχος της Ρώμης G.Alemanno με απόφασή του απαγόρευσε για έναν ολόκληρο μήνα τις διαδηλώσεις στην αιώνια πόλη (επιτρέπονται μόνο οι καθιστικές διαμαρτυρίες).
Αποτροπιασμό όμως προκαλεί γι' άλλη μια φορά η στάση της πλειονότητας των πολιτικών κομμάτων της αριστεράς (συμπεριλαμβανομένης και της δήθεν "αντικαπιταλιστικής" Sinistra Critica) που μπροστά στην πίεση της αστικής ιδεολογίας έσπευσαν αμέσως να καταδικάσουν όλες τις μορφές βίας και να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στην αστική νομιμότητα.
Σε ανακοίνωσή του το Partito Comunista dei Lavoratori (ιταλικό τμήμα της συντονιστικής επιτροπής για την επανίδρυση της 4ης Διεθνούς/CRFI) σχολιάζει: 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΜΙΑ ΑΠΟΠΟΙΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΕ ΝΙΧΙΛΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ.
Η εθνική διαδήλωση στη Ρώμη στις 15/10 είχε μια μαζική συμμετοχή, μια ευρεία παρουσία νέων, ένα διάχυτο, κοινό αντικαπιταλιστικό αίσθημα. Αλλά η δυναμική της αλλοιώθηκε απο μια λανθασμένη πολιτική θέση του συντονιστικού που υποστήριξε και οργάνωσε την πορεία: μια θέση που αρνούμενη να κατευθύνει το κίνημα στο έδαφος της πολιτικής σύγκρουσης με την εξουσία οδηγήθηκε στο να μεγεθύνει το πεδίο νιχιλιστικών και απολίτικων πρακτικών ξεκομμένες απο μια λογική μέσα στο πλήθος.
 

1. Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΙΑΣ ΑΠΟΠΟΙΟΥΜΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΘΕΣΗΣ 
Η πρότασή μας για μια διαδήλωση που θα κατευθύνεται προς τα κτίρια της εξουσίας διεκδικούσε όχι μόνο το δικαίωμα μιας διαδεδομένης πρακτικής σε διεθνές, ευρωπαικό επίπεδο; δεν ήταν απλά μια πολιτική πρωτοβουλία αντίστοιχης της συγκεκριμένης βαρύτητας της ιταλικής κατάστασης, δεδομένης της αντιδραστικής φύσης τόσο της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι όσο και της αντιπολίτευσης που μαζί στηρίζουν τις τράπεζες; αλλά κυρίως μια πρωτοβουλία που θα ένωνε τον κόσμο, που θα ξεδίπλωνε την απαίτησή του για άμεση παραίτηση της κυβέρνησης, ικανή να σημαδέψει πολιτικά το κεντρικό πεδίο της ταξικής σύγκρουσης. Επιπλέον θα περιθωριοποιούσε πρακτικές τύπου "κάντο μόνος σου" ολοκληρωτικά ξένες με την πραγματική ανάπτυξη του κινήματος. Ήδη με ανακοίνωσή μας στις 25/9 είχαμε προειδοποιήσει: "...η προειλημμένη άρνηση στην απαίτηση του δικαιώματος για μια πορεία που θα κατευθύνεται προς τα κτίρια της εξουσίας, αλλά και η άρνηση της οργανωμένης, ενωτικής διαχείρησης της πορείας ελλοχεύει τον κίνδυνο να στρώσει το δρόμο σε μειοψηφικές πρωτοβουλίες...., αποκομμένες από τη λογική των μαζών προκαλώντας ζημιά στην πολιτική σύγκρουση της 15/10". Δυστυχώς γίναμε εύκολοι προφήτες. Η πλειοψηφική επιλογή για μια διαδήλωση τελετουργική στο όνομα του "ρεαλισμού" και του πατσιφισμού αγνοώντας την πραγματικότητα δεν εγγυήθηκε την "ειρήνη". Το μόνο που κατάφερε ήταν να παραχωρήσει το πεδίο σε όποιον δεν αναζητεί την πολιτική αντιπαράθεση με τη εξουσία, που δεν προκρίνει την ανάπτυξη της ριζοσπαστικότητας του κινήματος και της πολιτικής του συνείδησης, αλλά εκτελεί πρακτικές απομονωμένες και νιχιλιστικές σε βάρος του μαζικού κινήματος.
 

2. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΟΥ 
Πρέπει να είναι ξεκάθαρο: Η δικιά μας κριτική στον βανδαλισμό κινείται όχι απο τη λογική των αστυνομικών τμημάτων αλλά απο το συμφέρον της επανάστασης. Ο κύριος εχθρός των εργατών, των νέων, των αγώνων τους δεν είναι οι επονομαζόμενοι "black block", αλλά ο καπιταλισμός και το κράτος του. Δεν είμαστε πατσιφιστές. Η καταναλούμενη βία ενάντια σε σταθμευμένα αυτοκίνητα ή ενάντια σε μαγαζιά (αν και είναι αχρείαστη και ανόητη) παραμένει απείρως μικρότερη σε σχέση με τη βιούμενη καθημερινή βία από την εκμετάλλευση εκατομμυρίων εργαζομένων, από την απομόνωση των μεταναστων ή απο τις πολεμικές επιχειρήσεις. Γι' αυτό το λόγο δεν συμμετέχουμε σε χορωδίες αγανακτισμένων πολιτικών που μιλάνε στο όνομα της "μη βίας". Εμείς βρισκόμαστε από την άλλη μεριά του οδοφράγματος. Σε μια σύγκρουση ανάμεσα στον κρατικό μηχανισμό και στους χιλιάδες νέους (όπως έγινε στην πλατεία του S.Giovanni) εμείς είμαστε με την πλευρά των νέων και στο δικαίωμα τους στην αντίσταση ανεξάρτητα απο τις αιτίες που προκάλεσαν την σύγκρουση. Και σήμερα είμαστε αντίθετοι στην κατασταλτική καμπάνια της κυβέρνησης ενάντια στον πολιτικό χώρο της αναρχίας, αυτονομίας ανεξάρτητα από τις πολιτικές διαφορές που μας χωρίζουν με τον συγκεκριμένο χώρο. Αρνούμαστε καθε αλληλεγγύη με το κράτος των τραπεζιτών, των πυραύλων, των αστυνομικών τεθωρακισμένων. Θα υπερασπιστούμε κάθε σύντροφο/ισσα θύμα της κρατικής καταστολής και εναντιωνόμαστε σε οποιαδήποτε ουδετερότητα της υπόλοιπης αριστεράς.
 

3. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ 
Αλλά όλο αυτό δεν θέλουμε να μας κάνει να αγνοήσουμε τις διαφορές και να παρασυρθούμε σε μια μuθολογική υποβολή της σύγκρουσης ως αυτοσκοπού. Συγκρούσεις στον δρόμο φαινομενικά όμοιες στην έντασή τους μπορούν να λάβουν διαφορετικά νοήματα. Στις 14/12 του περασμένου χρόνου στις επόμενες ώρες απο την κοινοβουλευτική διάσωση του Μπερλουσκόνι μια μάζα νέων συντρόφων κατευθύνθηκε αυθόρμητα προς το κοινοβούλιο και συγκρούστηκε με την αστυνομική βία εκτελώντας το δικαίωμα της στην αυτοάμυνα. Εκείνη η σύγκρουση πραγματοποιήθηκε στο πολιτικό πεδίο της σύγκρουσης με την εξουσία, κραδαίνωντας μια δημοκρατική, λαική απαίτηση (απομάκρυνση της κυβέρνησης και καταδίκη ενός διεφθαρμένου κοινοβουλίου) και γι' αυτό το λόγο η κίνηση αυτή περιβλήθηκε από μια μεγάλη αλληλεγγύη πλατιών κομματιών της κοινωνίας. Αντίθετα, στις 15/10 η δυναμική των συγκρούσεων επικεντρώθηκε στη μεθοδική καταστροφή τυχαίων αντικειμένων (αυτοκίνητα, μπάρ, σουπερμάρκετ) στα πλάγια της διαδήλωσης και από μια περιορισμένη μερίδα διαδηλωτών. Η σύγκρουση πραγματοποιήθηκε λοιπόν σε ένα έδαφος ξένο προς οποιαδήποτε πολιτική προοπτική, από την ανάπτυξη του κινήματος και της πολιτικής συνείδησης. Ακόμα περισσότερο: ο σκοπός ήταν το μποϊκοτάζ της διαδήλωσης. Το γεγονός ότι χιλιάδες νέων δικαίως συγκρούστηκαν με τα εγκληματικά τεθωρακισμένα της αστυνομίας δεν μπορεί να αποκρύψει αυτό το δεδομένο. Αυτή η αρχέγονη, καταστροφολογική λογική που καλλιεργείται απο μερικά κοινωνικά κέντρα, από ένα μέρος της αναρχίας ή ακόμα και απο συνδέσμους οπαδών δεν είναι καθόλου μια λογική "πιο επαναστατική" όπως καμιά φορά θέλει να προβληθεί. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι η αναζήτηση ενός συναισθηματικού, τυφλού διεξόδου στο οποίο απουσιάζει το πρόγραμμα μια πραγματικής επανάστασης. Η ζημιά που προκαλεί δεν περιορίζεται στα οφέλη τόσο της κυβερνητικής όσο και της κεντροαριστερής προπαγάνδας. Η μεγαλύτερη ζημιά που παράγει ο βανδαλισμός είναι ότι δρά αποτρεπτικά και διεστραβλωμένα στο φαντασιακό των καταπιεσμένων τάξεων γύρω απο το νόημα της ριζοσπαστικοποίησης της πάλης και της επανάστασης. Ένα αποτέλεσμα ακόμα πιο αρνητικό την παρούσα χρονική στιγμή που αυξάνεται το αντικαπιταλιστικό αίσθημα-δυναμικά επαναστατικό- στην νέα γενιά.


4. ΜΑΖΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 
Μεγάλη είναι λοιπόν η ευθύνη αυτών που πρόκριναν αυτό το σενάριο. Γιατί το πεδίο που δόθηκε σε αυτές τις πρακτικές είναι άμεσα ανάλογο με τον οπορτουνισμό των πλειοψηφικών πολιτικών ηγεσιών μέσα στο κίνημα. Η προσαρμογή στη ρουτίνα τελετουργικών διαδηλώσεων, μια μεσολαβητική στάση ανάμεσα στο κίνημα και στην εξουσία, η άρνηση μια υπεύθυνης στάσης την στιγμή μιας μεγάλης ευκαιρίας για σύγκρουση σε πολιτικό επίπεδο, όλα αυτά άνοιξαν τον δρόμο στον τυχοδιωκτισμό. Τώρα δεν είναι η ώρα να ανοιχτεί το κυνήγι στο "black block" προς αναζήτηση ενός εξιλαστήριου θύματος. Είναι η ώρα να αναζητήσουμε τη ρίζα των πολιτικών ευθυνών σε ό,τι έγινε. Πρέπει να συζητήσουμε σοβαρά την οργάνωση στο δρόμο, αλλά κυρίως να ξαναθέσουμε την αναγκαιότητα μιας κοινωνικής, ταξικής, μαζικής εξέγερσης πάνω σε ένα πρόγραμμα αντικαπιταλιστικό. Είναι η μοναδική αναγκαία συνθήκη γαι να γυρίσουμε νέα σελίδα στο πολιτικό σκηνικό.    
Κεντρική Επιτροπή του Partito Comunista dei Lavoratori  17/10/2011

==513==