ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΛΛΗΝΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, την επόμενη μέρα της τεράστιας συμβολικής πολιτικής σημασίας ήττας του Ερντογάν στις επαναληπτικές εκλογές της Κωνσταντινούπολη, η κατάσταση έχει διαμορφωθεί ως εξής:

1) Συνεχίζονται οι έρευνες του σκάφους Φατίχ 40 ναυτικά μίλια μακριά από τις Κυπριακές ακτές, αλλά εντός της μονομερώς ανακηρυγμένης από την Κύπρο ΑΟΖ, στα δυτικά και νοτιοδυτικά της παράλια. Το Φατίχ επιτηρεί εντός της AOZ αλλά αρκετά μακριά από τα «οικόπεδα» που η Κύπρος έχει νοικιάσει σε Exxon Mobil, Total, BP και ENI. Δηλαδή η Τουρκική κυβέρνηση προς το παρόν δεν φαίνεται διατεθειμένη να συγκρουστεί κατά μέτωπο με Αμερικανικά, Γαλλικά, Βρετανικά και Ιταλικά συμφέροντα και κάνει απλά μια επίδειξη δύναμης. Βέβαια, σε αυτή την περιοχή που τώρα επιχειρεί είχε διώξει πριν από ένα χρόνο περίπου το γεωτρύπανο της Ιταλικής ENI εκτιμώντας ορθά, ότι η αποδυναμωμένη οικονομικά και πολιτικά Ιταλία δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί την εταιρία της με πολεμικό τρόπο. Θα είναι όμως έτσι με τις ΗΠΑ, την Γαλλία και το Ην. Βασίλειο; Ή και με την ίδια την Ιταλία για δεύτερη φορά;
2) Το δεύτερο ερευνητικό Γιαβούζ συνοδεία μιας πολεμικής φρεγάτας, αφού απέπλευσε από το λιμάνι της Κωνσταντινούπολης μπήκε στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου και την Κυριακή το βράδυ πέρασε ανοιχτά από την Ρόδο και το Καστελόριζο για να δέσει στο λιμάνι της Αττάλειας. Αυτή η κίνηση έγινε την στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση δήλωσε ρητά ότι τυχόν ερευνητική δραστηριότητα της Τουρκίας στη διεκδικούμενη -δια χαρτών αλλά μη ανακηρυγμένη- ΑΟΖ της Ελλάδας στην περιοχή νότια του Καστελόριζου, αποτελεί για την Ελλάδα casus belli. Ωστόσο, η Τουρκία είχε δηλώσει ότι το Γιαβούζ θα επιχειρήσει έρευνες πολύ μακριά και συγκεκριμένα στα ανατολικά παράλια της Κύπρου ανοιχτά της Καρπασίας. Άγνωστο, αν αυτό θα γίνει στα οικόπεδα που η Λευκωσία έχει νοικιάσει σε άλλες εταιρίες Ρωσικών και Καταριανών συμφερόντων ή αν το Γιαβούζ θα επιχειρήσει εντός της περιοχής της Βόρειας Κύπρου που είναι υπό Τουρκοκυπριακή διοίκηση
3) Στον απόηχο αυτών των κινήσεων η σύνοδος κορυφής της ΕΕ πήρε απόφαση καταδίκης της Τουρκίας με ανακοίνωση κυρώσεων που ναι μεν εξαγγέλθηκαν αλλά δεν συγκεκριμενοποιήθηκαν και θα προσδιοριστούν το επόμενο διάστημα. Αυτά που συζητούνται είναι, ντε-γιούρε διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας, διακοπή της τελωνειακής σύνδεσης, έκδοση διεθνούς εντάλματος για στελέχη της Τουρκικής ερευνητικής εταιρίας, απαγόρευση εισόδου στην ΕΕ διάφορων κυβερνητικών αξιωματούχων της Τουρκίας ενώ δεν λείπουν και σκέψεις για την επαναφορά της βίζας. Βέβαια από όλα αυτά τα μέτρα τα σημαντικότερα είναι εκείνα με άμεσες οικονομικές συνέπειες στη χρεοκοπημένη Τουρκική οικονομία που βλέπει ως Μάνα εξ Ουρανού την οικονομική βοήθεια της ΕΕ. Μέσα στην ΕΕ όμως που έχει συναλλαγές με την Τουρκία της τάξης των 170 δις δολαρίων το χρόνο, χώρες χωρίς άμεση εμπλοκή στην ενεργειακή οικονομία της Ανατολικής Μεσογείου όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, απεφύγανε να πάρουν σκληρή στάση. Η Βρετανία από την μεριά της, έχοντας να αντιμετωπίσει το Brexit αλλά και να διατηρήσει τον ρόλο της ως συν-εγγυήτριας δύναμης στην Κύπρο, επέλεξε να τηρήσει ίσες αποστάσεις. Και έτσι έμεινε η Γαλλία του Μακρόν και η Ιταλία του Σαλβίνι να απειλούν ανοιχτά την Τουρκία καθώς είναι πρωτίστως δικές τους οι επενδύσεις που κινδυνεύουν. Ειδικά ο Μακρόν φέρεται να πρότεινε στον Τσίπρα άμεση αποστολή Γαλλικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή.
4) Στις 28 και 29 Ιουνίου, την ώρα δηλαδή που θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές, στη σύνοδο των G 20 θα υπάρξει μια απευθείας συνάντηση ανάμεσα σε Τραμπ και Ερντογάν. Το βασικό της αντικείμενο θα είναι το μεγάλο θέμα με την επιλογή της Τουρκίας να κινηθεί μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Δηλαδή μεταξύ των αμερικανικών F-35 που οι ίδιοι οι Αμερικάνοι πάγωσαν ως αντίποινα για την αγορά από τον Ερντογάν των ρωσικών S-400 οι οποίοι μάλιστα αναμένεται να αρχίσουν να παραδίδονται ανήμερα των ελληνικών εκλογών στις 7 Ιουλίου. Της συνάντησης αυτής προηγήθηκε, πριν δύο εβδομάδες, η παράδοση από τις ΗΠΑ προς τον Ελληνικό στρατό 80 επιθετικών ελικοπτέρων έναντι ποσού μισού δις ευρώ περίπου. Ταυτόχρονα άρχισαν να διαρρέουν σενάρια για την πώληση των F-35 που θα μείνουν απούλητα, σε άλλες Νατοϊκές χώρες, όπως η Πολωνία και η Ελλάδα. Βέβαια τα παραπάνω φαντάζουν μια σκληρή διπλωματία με επίδειξη οπλικών συστημάτων και οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές δεν θα ήθελαν να γίνει κάποιο μείζον γεωστρατηγικό ατύχημα κολοσσιαίων διαστάσεων, όπως το να μετατραπεί η αναγκαστική λυκοφιλία Ρωσίας-Τουρκίας σε μόνιμη σχέση, και να χάσουν από την σφαίρα επιρροής τους μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων στο πιο στρατηγικό σημείο του πλανήτη. Ειδικά την στιγμή που ο ίδιος ο Ερντογάν έταξε ως δέλεαρ στον Τραμπ τον υπερτριπλασιασμό των εμπορικών συναλλαγών Τουρκίας – ΗΠΑ από τα 20 στα 70 δις δολάρια...

5) Την ίδια στιγμή σε Αθήνα και Λευκωσία φαίνεται πως ζούμε στιγμές εθνικιστικής μυωπικής τύφλωσης ανάλογης με εκείνες του παρελθόντος που οδήγησαν σε τραγωδίες έχοντας πάρει την σκιά τους σαν μπόι τους και ονειρεύονται ένα νέο 1919 και μια νέα συνθήκη των Σεβρών. Στην Κύπρο, υπερεκτιμήθηκε ξανά η διεθνής υποστήριξη που θα λάμβανε η άοπλη και αδύναμη χώρα από την ΕΕ και τις ΗΠΑ ή ακόμη και από Ισραήλ και Αίγυπτο. Η μικρή συμβολική ναυτική δύναμη της Κύπρου φυσικά δεν έχει κινηθεί καθώς απαρτίζεται από 4 μικρά σκάφη ακτοφυλακής. Όλη η στρατηγική της Ελληνο-κυπριακής αστικής τάξης τα τελευταία 15 χρόνια, μετά την αποτυχία της στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, στηρίχτηκε στην προσέλκυση μεγάλων πετρελαϊκών εταιριών για τις οποίες φρόντισε να κηρύξει την ΑΟΖ σε τόσο εξοργιστικά μεγάλη και παράλογη έκταση έτσι ώστε να κόψει την πρόσβαση της Τουρκίας και να ενωθεί με την υποτιθέμενη ελληνική νότια του Καστελόριζου. Η Κύπρος με τις διακρατικές συμφωνίες που έκανε με Λίβανο, Αίγυπτο, Ισραήλ, μεταξύ 2007-2012, στην ανακήρυξη ορίων των δικών τους ΑΟΖ, με την σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας, με την ΕΕ και τις ΗΠΑ ενήμερες αλλά χωρίς να υπεισέρχονται οι ίδιες σε ρητή αναγνώριση, επιχείρησε να πιέσει την τουρκική και Τουρκοκυπριακή πλευρά σε υποχωρήσεις στη συνολικότερη λύση του Κυπριακού. Ταυτόχρονα μέσα στους κύκλους της Ελληνοκυπριακής αστικής τάξης έχει αρχίσει να ωριμάζει ξανά το σενάριο της οριστικής διχοτόμησης, καθώς κύκλοι της εκτιμούν ότι είναι εφικτή αυτή την φορά η οικονομική κυριαρχία του νότου έναντι του βορρά καθώς τα περισσότερα και πλουσιότερα κοιτάσματα αλλά και η διαδρομή των Ισραηλινών και Αιγυπτιακών αγωγών είναι στον Νότο. Η εκμετάλλευση του δυνητικού θησαυρού εμποδίζεται με ανοιχτό το Κυπριακό που γι' αυτό πρέπει να κλείσει με κάθε τρόπο. Ασφαλώς ΗΠΑ και ΕΕ συμφωνούν σε αυτό και μένει να αποδειχθεί αν η Άγκυρα μπορεί να ανεβάσει το είδος των ανταλλαγμάτων που θα μπορούσε να ζητήσει σε μια τέτοια διευθέτηση. Αυτό κρύβεται και πίσω από την ξαφνική ένταση στα Βαρώσια Όμως επειδή αυτή η ιμπεριαλιστική διαπραγμάτευση γίνεται με όρους ισχύος, καθίσταται σαφές ότι η Λευκωσία είναι ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας.

6) Η Αθήνα πάλι, μπορεί να υποθάλπει τόσα χρόνια τον τυχοδιωκτισμό της Λευκωσίας στην ανακήρυξη της Κυπριακής ΑΟΖ, αλλά η ίδια δεν τολμάει ακόμη να κάνει πράξη την ανακήρυξη της δικής της, στα ανατολικά της. Ο Τσίπρας βέβαια εναρμονίστηκε με τον Αμερικανονατοϊκό άξονα που προσπαθεί να επιβάλλει την ιμπεριαλιστική ισορροπία στην περιοχή, πιέζοντας την Τουρκία σε παραχωρήσεις (με απώτερο στόχο βέβαια τον αποκλεισμό της Ρωσίας). Τα χρόνια της διακυβέρνησης Tσίπρα, και ειδικά υπό την ηγεσία Κοτζιά στο ΥΠΕΞ, έφτιαξε ένα νέο σχέδιο συμμαχιών προς τα δυτικά με διευθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με Ιταλία και Αλβανία και δημοπράτηση θαλάσσιων και χερσαίων «οικοπέδων» προς έρευνα και εκμετάλλευση. Γαλλικές, Αμερικανικές, Ισπανικές και Ιταλικές εταιρίες έχουν την μερίδα του λέοντος σε αυτά, με τα ΕΛΠΕ από κοντά είτε μόνα τους είτε σε κοινοπραξίες με άλλα σχήματα. Πρόσφατα μάλιστα, στο φόντο των εξελίξεων στα ανατολικά, δόθηκε μια ώθηση των επενδύσεων στα δυτικά για την θωράκιση των νομικών επιχειρημάτων της Ελλάδας, την ισχυροποίηση των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και την προσέλκυση επενδύσεων. Έτσι αυτές τις μέρες μόλις, με υπουργική απόφαση του Σταθακη, ξεμπλόκαρε ο διαγωνισμός δημοπράτησης θαλάσσιου «οικοπέδου» στα νότια της Κρήτης όπου συμμετείχε μόνο η Exxon Mobil. Την ίδια στιγμή επιτράπηκε, παρά τις αντιρρήσεις των κατοίκων, στην Ισπανική Repsol να αρχίσει τις γεωτρήσεις στα Ζαγοροχώρια σε έναν πρωτοφανή περιβαλλοντικό τυχοδιωκτισμό που υπογραμμίζει ότι πάνω απ' όλα αυτή την στιγμή στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στην αστική τάξη της Ελλάδας στο σύνολό της (καθώς η ΝΔ είναι ακόμη πιο ένθερμη) είναι υπέρτατος στόχος η με κάθε τρόπο και μέσο ενεργοποίηση της ενεργειακής επεκτατικής πολιτικής. Ακόμη και σε βάρος του περιβάλλοντος, του υδροφόρου ορίζοντα, της καλλιεργήσιμης γης, των βοσκοτόπων, των χώρων τουρισμού κ.λπ.

Ανεξάρτητα, με το εάν το τεντωμένο σχοινί των τελευταίων ημερών σπάσει τώρα ή αργότερα, είτε από ατύχημα, προβοκάτσια τρίτων που θα ωφεληθούν από την αστάθεια εντός Νατοϊκών συμμάχων, ή ακόμη και ενός ηθελημένου θερμού επεισοδίου που υποτίθεται θα κρατηθεί σε κάποια όρια, κανείς δεν μπορεί να ξεχνάει τα διδάγματα της ιστορίας. Κανένας πόλεμος δεν ξεκίνησε καταρχάς, με στόχο των εμπόλεμων να βαλτώσουν και να ματώσουν αιωνίως. Αλλά ο πόλεμος από την στιγμή της κινητοποίησης των στρατιωτικών δυνάμεων έχει την δική του δυναμική που ξεπερνάει τα επιτελεία και τους μαθητευομένους μάγους που τον προκαλούν. Αν βγει το τζίνι από το λυχνάρι δεν γυρίζει πίσω.
Από αυτή την άποψη είναι μέγιστο χρέος των κομμουνιστών και διεθνιστών και στις δύο όχθες του Αιγαίου, την Κύπρο, τα Βαλκάνια και όλη την περιοχή να αντιταχθούν αποφασιστικά στον άδικο και ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο μας σέρνουν και οι δύο αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας, καθώς και οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Κάθε παραχώρηση στον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλία είναι, σε αυτή την φάση ειδικά, συνθηκολόγηση με τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.
Απαιτούνται άμεσες αντιπολεμικές και διεθνιστικές πρωτοβουλίες από τις οποίες θα ξεχωρίσει και η ήρα από το στάρι. Ας μην έχει κανείς καμιά αυταπάτη ότι πίσω από τις πιέσεις που ασκούνται αυτή την στιγμή στις δυνάμεις της αριστεράς στην Ελλάδα κρύβεται και αυτή η παράμετρος.
Θα έχουμε στις 8 Ιουλίου αριστερά των πατριωτικών σαλονιών ή αδέσποτη και διεθνιστική αριστερά των δρόμων;

Γ. Χλ.

Επεξήγηση φωτογραφίας:

Με κόκκινο χρώμα οι ΑΟΖ της Ελλάδας και Κύπρου και με κίτρινο χρώμα η αντίστοιχη ΑΟΖ της Τουρκίας.
Η διαφιλονικούμενη έκταση δεν είναι μόνο η υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου - αν και εφόσον έχει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο - αλλά και η έκταση που η Κύπρος διεκδικεί για να ενώσει την δική της ΑΟΖ με την Ελληνική στα νοτιοδυτικά της νήσου