Πόλεμος στον πόλεμο των μπουρζουαζιών

Εισήγηση εκ μέρους του Επαναστατικού Εργατικού Κόμματος (DIP) της Τουρκίας, στην Επείγουσα Ευρωμεσογειακή Συνάντηση “Πού πάει η Ευρώπη;”, το Σάββατο 4 Μαΐου

Σύντροφοι,

το Βαλκανικό Σοσιαλιστικό Κέντρο “Κριστιάν Ρακόφσκυ” και το δίκτυο RedMed οργάνωσαν την Επείγουσα Ευρωμεσογειακή Συνάντηση με τίτλο “Πού πάει η Ευρώπη;”, όντας στην παραμονή των Ευρωπαϊκών Εκλογών.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω το ΕΕΚ για την διοργάνωση της εκδήλωσης, αφού είναι επείγον να συζητήσουμε την κατάσταση στην Ευρώπη, η οποία βρίσκεται σε βαθαίνουσα κρίση, και να προχωρήσουμε στην διαμόρφωση μιας κοινής στρατηγικής και σχεδίου δράσης – ενώ ταυτόχρονα τρέχει μια φορτωμένη και, απ’ ό,τι έμαθα απ’ όταν ήρθα εδώ, επιτυχημένη εκλογική καμπάνια. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους του ΕΕΚ για την σκληρή δουλειά τους στην πραγματοποίηση αυτής της συνάντησης.

Σύντροφοι, ήλθα εδώ με τους χαιρετισμούς των αδελφών σας από την άλλη πλευρά του Αιγαίου Πελάγους, τους συντρόφους σας στην Τουρκία και με την χαρά και θέληση για τον αγώνα της Πρωτομαγιάς. Η ημέρα της διεθνούς πάλης της εργατικής τάξης εορτάστηκε ενώ η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες εξεγείρονται σε διάφορες χώρες, και οι μαζικές διαδηλώσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις επέστρεψαν και πάλι.

Χαιρετίζουμε τους εργάτες, τους ανθρώπους του μόχθου, τις γυναίκες και τους νέους που ταρακουνούν τον κόσμο των καπιταλιστών με εξεγέρσεις, απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις: από το μαζικό κίνημα στην Ουγγαρία μέχρι την Ζιμπάμπουε... Από την εξέγερση σε μια από τις φτωχότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, την Αϊτή, στους ανθρώπους του μόχθου του Ιράν και του Ιράκ στη Μέση Ανατολή. Σας χαιρετούμε από αυτήν την αίθουσα!

Και βεβαίως η εργατική τάξη εξεγείρεται ακόμα και στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Χαιρετίζουμε τα Κίτρινα Γιλέκα της Γαλλίας. Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων κρατεί έξι μήνες τώρα. Ο Μακρόν, ο οποίος προσποιείται τον υπερασπιστή των ελευθεριών ενάντια στα ακροδεξιά, φασιστικά και πρωτοφασιστικά ρεύματα στις Ευρωεκλογές, εξαπέλυσε την αστυνομία με βάρβαρη καταστολή εναντίον του κινήματος. Παρ’ όλα αυτά τα Κίτρινα Γιλέκα εξευτέλισαν πλήρως έναν ιμπεριαλιστή σαν τον Μακρόν και ταρακούνησαν την χώρα και την Ευρώπη. Χαιρετίζουμε τους εργάτες, τους ανθρώπους του μόχθου και την νεολαία της Γαλλίας!

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο, η επιστροφή του επαναστατικού κύματος στον Αραβικό Κόσμο. Οι μάζες έριξαν τον Μπουτεφλίκα στην Αλγερία, ο οποίος κυβερνούσε επί μια εικοσαετία, και τον Ομάρ αλ Μπασίρ στο Σουδάν, τον επί τριακονταετίας δικτάτορα της χώρας και αδίστακτο δολοφόνο. Έχουμε να δείξουμε το Σουδάν και την Αλγερία σε αυτούς που ισχυρίζονται ότι η αραβική άνοιξη μετατράπηκε σε χειμώνα. Δύο πολιτικές επαναστάσεις έλαβαν χώρα μέσα στον ίδιο μήνα. Οι επαναστάσεις έχουν κερδίσει τις πρώτες νίκες τους. Τώρα οι μάζες παλεύουν να υπερβούν δυσκολίες και να στεφθούν οι επαναστάσεις με επιτυχία. Στους λαούς του Σουδάν και της Αλγερίας που βρίσκονται στους δρόμους – απευθύνουμε χαιρετισμό!

Και σε όλους τους εργάτες, τους ανθρώπους του μόχθου, τις γυναίκες και την νεολαία που παλεύουν ανά τον κόσμο – σας χαιρετίζουμε από αυτήν την αίθουσα!

Επιστρέφοντας στην Γαλλία, θα ήθελα να τονίσω το εξής: το παράδειγμα του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων μας έδειξε την αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός κέντρου βασισμένου στην ταξική ανεξαρτησία στο πολιτικό και συνδικαλιστικό κίνημα στην Ευρώπη. Μόνο ένα τέτοιο κέντρο μπορεί να αντιμετωπίσει την απειλή του φασισμού και του πρωτοφασισμού στην περιοχή. Και οι Ευρωεκλογές θα έχουν νόημα εάν συνεισφέρουν στην δημιουργία ενός τέτοιου κέντρου.

Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για την Τουρκία. Όπως γνωρίζετε ο Ερντογάν δέχτηκε μια ταπεινωτική ήττα στις τοπικές εκλογές στα τέλη του Μάρτη. Με την οικονομική κρίση στη μορφή στασιμοπληθωρισμού, η εργατική τάξη τιμώρησε το AKP που έχασε τρεις από τις κύριες πόλεις της Τουρκίας από την αντιπολίτευση. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν μια νίκη της εργατικής τάξης – βλέπε το σχετικό άρθρο “Ταπεινωτική ήττα για τον Ερντογάν στις τοπικές εκλογές”, στο φύλλο της 13ης Απριλίου 2019 της Νέας Προοπτικής. Θα ήθελα να τονίσω μια ομοιότητα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και το CHP στην Τουρκία είναι όντως πολύ διαφορετικά κόμματα. Το ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από τον σοσιαλισμό και έχει στραφεί δεξιά. Το CHP είναι το ιδρυτικό κόμμα του αστικού κράτους και δεν υπήρξε ποτέ ούτε καν σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Η ομοιότητα είναι ότι με την ολέθρια οικονομική κρίση στην Ελλάδα και την οικονομική κρίση συν τον δεσποτισμό στην Τουρκία οι μάζες τείνουν να στρέφονται στο μικρότερο κακό. Το καθήκον μας ως κομμουνιστές είναι να οδηγήσουμε την εργατική τάξη στην ταξική ανεξαρτησία. Ακριβώς όπως κάνει το ΕΕΚ στην κατάσταση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Για αυτό παλεύουμε και στην Τουρκία, κάτω από δεσποτισμό και μια βαθειά οικονομική κρίση. Τονίζουμε στην εργατική τάξη ότι το CHP και οι σύμμαχοί του που προέρχονται από το φασιστικό κίνημα δεν αξίζουν εμπιστοσύνης. Τώρα που τελείωσαν οι εκλογές η μπουρζουαζία και ο δεσποτισμός θα επιτεθούν στα κεκτημένα της εργατικής τάξης, αρχίζοντας από την αποζημίωση στην απόλυση. Καλούμε την εργατική τάξη να ενωθεί σε Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο.

Είμαστε περήφανοι που στεκόμαστε μαζί με το ΕΕΚ. Διότι διανύουμε μια περίοδο όπου οι μπουρζουαζίες της Τουρκίας και της Ελλάδας κινούνται με στόχο να στρέψουν τους λαούς των χωρών μας τον έναν εναντίον του άλλου. Με την απληστία τους για τα νεοευρεθέντα αποθέματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο ξεκίνησαν μια κλιμάκωση που θα μπορούσε να οδηγήσει τελικά ακόμα και σε πόλεμο. Ως διεθνιστές κομμουνιστές δεν θα το επιτρέψουμε. Εάν υπερισχύσει αυτή η πιθανότητα θα διεξάγουμε πόλεμο ενάντια στον πόλεμο! Οι σύντροφοί μας του ΕΕΚ υπήρξαν πάντοτε πολύ ευαίσθητοι σε αυτό το ζήτημα και υπογραμμίζουν τον κίνδυνο στην προπαγάνδα τους.

Το RedMed και το Βαλκανικό Σοσιαλιστικό Κέντρο “Κριστιάν Ρακόφσκυ” οργάνωσαν ένα συνέδριο για την εκατονταετία της Κομιντέρν τον Φεβρουάριο στην Κωνσταντινούπολη, σε ένα γεμάτο θέατρο με συμμετοχές από 11 χώρες. Η Κομιντέρν, παρά το χτύπημα που δέχθηκε από τον Σταλινισμό, είναι ακόμα ένα επίπεδο οργάνωσης που το παγκόσμιο κίνημα της εργατικής τάξης χρειάζεται να φτάσει. Η επανοικοδόμηση της Τέταρτης Διεθνούς είναι απαραίτητη για αυτό! Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση!