Στη δυστοπία του Μπρουνέι

Εν έτει 2019, την Τετάρτη 3 Απριλίου, στο Σουλτανάτο του Μπρουνέι, σε ένα δυστοπικό κρατίδιο-μπανανία του μισού εκατομμυρίου κατοίκων, πρώην αγγλικό προτεκτοράτο, με την καταρρέουσα οικονομία να στηρίζεται στην εξόρυξη πετρελαίου, όπου ο Σουλτάνος, 52 χρόνια στο θρόνο, είναι ταυτόχρονα και πρωθυπουργός της Κυβέρνησης και άρα κατέχει το μονοπώλιο της εξουσίας, τέθηκε σε εφαρμογή ένα πακέτο νόμων, με βάση το οποίο γκέι και τρανς άτομα τιμωρούνται με θάνατο δια λιθοβολισμού. Τα μέτρα όμως, εναντίον των ΛΟΑΤΚΙ+ δεν ήρθαν από τη μια στιγμή στην άλλη και δεν ήρθαν μόνα τους.
Ήδη από το 2014, ενσωματώθηκε η Σαρία (ισλαμικός νόμος) στην κρατική νομοθεσία και η ομοφυλοφιλία αποτελούσε αξιόποινο αδίκημα, κολάσιμο με 10 χρόνια κάθειρξη, ενώ οι λεσβίες έρχονταν αντιμέτωπες με μαστίγωμα και -κατά περιπτώσεις- με φυλάκιση. Τώρα, η πατριαρχία νομιμοποιεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό· ωθεί τον κόσμο στην καταδοτική συμπεριφορά, στο πλαίσιο της διατήρησης πλαστών διακρίσεων μεταξύ των ανθρώπων. Η ποινή άλλωστε, για υπόθαλψη τέτοιων «εγκληματιών» είναι παγίως σε ισχύ. Με το νέο νομικό πακέτο έρχονται, επίσης, μέτρα, όπως ο ακρωτηριασμός του χεριού σε περίπτωση κλοπής και η θανατική ποινή για τον δυσφημισμό του Ισλάμ, τον προσυλιτισμό σε άλλες θρησκείες και τη μοιχεία. Όλα αυτά μάλιστα, δεν απευθύνονται μόνο στον μουσουλμανικό πληθυσμό της χώρας (περί τα 2/3), αλλά, όντας πια ένα με τον κρατικό νόμο, επηρεάζει και του αλλόθρησκους μειονοτικούς πληθυσμούς και τους μετανάστες. Είναι λοιπόν, φανερό ότι το φαινόμενο της ακραίας κρατικής τρομοκρατίας και βαριάς καταστολής φτάνει στο απόγειό του.
Πρώτα στο στόχαστρο και με επεισόδια να έχουν ήδη καταγραφεί, κατά δεκάδες ΛΟΑΤΚΙ+ υποκείμενα εγκαταλείπουν ατάκτως τη χώρα αφήνοντας πίσω τις οικογένειές τους, τις οποίες στηρίζουν οικονομικά με την ολιγόμισθη εργασία τους, προκειμένου να γλιτώσουν απ' τα δόντια της πατριαρχίας που, πλέον, απειλεί ανοιχτά την ίδια τους τη ζωή. Κυβερνητικοί πράκτορες έχουν ριχτεί στον εντοπισμό ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων χρησιμοποιώντας ακόμη και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για να δελεάσουν τα θύματα αυτής της ανθρωπιστικής τραγωδίας.
Η θανατική ποινή για την άμβλωση είναι ακόμη ένα ζήτημα που πρέπει να αναφερθεί ξεχωριστά. Στο ζήτημα αυτό, το Μπρουνέι έκανε απλώς, ένα επιπλέον παρανοϊκό βήμα στη βάση όμως, της ίδιας πολιτικής που ακολουθείται και σε κοσμικότερες και δημοκρατικότερες χώρες, όπως για παράδειγμα στην Αργεντινή, τη Βραζιλία και την Πολωνία. Η προσπάθεια του συστήματος στην κάθε έκφανσή του να ελέγξει το γυναικείο σώμα είναι λυσσαλέα κι αυτό ως κομμάτι της βιοπολιτικής ελέγχου των γεννήσεων, ενώ παράλληλα χρειάζονται τη σκλαβιά του ελεύθερου σώματος, της δημιουργίας και της αυτοκυριαρχίας, μιας και το απαλλαγμένο από εξουσιαστικές κοινωνικές συμβάσεις κορμί, δεν χωράει στα «κουτάκια» τους.
Έχουμε συνεπώς, να κάνουμε με την απαίτηση της πατριαρχίας να κατέχει τον απόλυτο έλεγχο του ανθρώπινου σώματος για να το χρησιμοποιεί προς όφελος της ίδιας της διαιώνισής της. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά καταστολή και βία έμφυλη που πατάει σε μια αυθαίρετη διάκριση με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Την επιβαλλόμενη σισετεροκανονικότητα [δηλαδή, την προβολή του προτύπου της σισ-ετεροφυλόφιλης-αλληλοσυμπληρωματικής φύσης των «δύο φύλων» με βάση το έμφυλο δίπολο «άντρας-γυναίκα», μαζί με όλους τους ρόλους που αυτό προωθεί για καθένα, ως το μοναδικό «φυσιολογικό» (sic) μοντέλο] με όποιο μανδύα κι αν αυτή έρχεται, στη συγκεκριμένη περίπτωση, με την εφαρμογή του ισλαμικού νόμου.
Ο Σουλτάνος του Μπρουνέι, Χασσάναλ Μπολκιάχ, είναι δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας στον τομέα της εστίασης και των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων σε πολλούς πλούσιους κεντρικούς τουριστικούς προορισμούς ανά τον κόσμο, μεταξύ άλλων σε Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Μιλάνο, Λος Άντζελες. Αυτό το γεγονός έδωσε αφορμή σε μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης να κινητοποιηθεί μηντιακά και να καλέσει τόσο σε μποϋκοτάζ στις επιχειρήσεις του όσο και σε γενικό ξεσηκωμό ενάντια στον απάνθρωπο νόμο σε ένα κράτος απόλυτης μοναρχίας υπό έναν πανίσχυρο αυταρχικό νάρκισσο.
Η πάλη για την απελευθέρωση του σώματος και ενάντια στο σεξισμό αποτελεί σημαντική επαναστατική δυναμική του αγώνα στο δρόμο για την απελευθέρωση του ανθρώπου και την τελική χειραφέτηση κάθε ύπαρξης, ελεύθερα αυτοπροσδιοριζόμενης.
Θάνος Θ.