NETFLIX ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ

NETFLIX ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ

Εισαγωγικό Σημείωμα: O εγγονός του Τρότσκι Εστεμπάν Βολκώφ και το Κέντρο ΜΕΛΕΤΏΝ Τρότσκι στην Αργεντινή προώθησαν πριν λίγο καιρό ένα κείμενο καταδίκης της απίστευτα συκοφαντικής σειράς «Τρότσκι». Η σειρά παίχτηκε αρχικά στη Ρωσία από το Κανάλι Ένα το 2017 και το 2018 αγοράστηκε από το Netflix. [Στην Eλλάδα η πρόθυμη για τέτοιες δουλιές διοίκηση της EPT έσπευσε να αγοράσει τα δικαιώματα για να το προβάλει]. Μέσα σε λίγο χρόνο πάρα πολλοί διανοούμενοι, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και αγωνιστές της ταξικής πάλης υπέγραψαν το παρακάτω κείμενο. Φυσικά ανάμεσα στις υπογραφές αυτές υπάρχουν πολλοί αγωνιστές της κίνησής μας από όλες τις χώρες και διανοούμενοι όπως ο Μίκαελ Λεβί, η Σούζαν Βαϊσμαν, ο Ρόμπερτ Μπρένερ, ηγέτες της CRFI και πολλοί άλλοι. Ακολουθεί το κείμενο.

NETFLIX ΚΑΙ ΡΩΣΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΝΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΟΤΣΚΙ

Η αμερικάνικη ψυχαγωγική εταιρεία πρόσφατα μετέδωσε τη μίνι-σειρά Τρότσκι, που σκηνοθέτησαν οι Αλεξάντερ Κοτ και Κονσταντίν Στάτσκι. Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στο δημοφιλές κρατικά ελεγχόμενο Κανάλι Ένα της Ρωσικής Ομοσπονδίας το Νοέμβριο του 2017 με τον ισχυρισμό ότι παρουσιάζει τη ζωή του Ρώσου επαναστάτη Λέον Τρότσκι. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι τίποτα άλλο από μια πολιτική επίθεση μεταμφιεσμένη ως ιστορικό δράμα. Ενώ οι ιστορικές ανακρίβειες της σειράς είναι εμφανείς ακόμα και στον πιο ερασιτέχνη ιστορικό, η ίδια της η ύπαρξη εγείρει ένα σημαντικό ζήτημα. Γιατί, 100 χρόνια μετά τη Ρωσική Επανάσταση, ο κρατικά ελεγχόμενος από τον Πούτιν σταθμός επέλεξε τον Λέον Τρότσκι ως αντικείμενο για αυτή τη μεγάλου προϋπολογισμού παραγωγή;
Γνωρίζοντας το σταλινικό παρελθόν του Πούτιν ως διευθυντή της KGB και την απροκάλυπτη νοσταλγία του για την τσαρική Μεγάλη Ρωσία, δεν θα περιμέναμε φυσικά η Ρωσική κρατική τηλεόραση να παρουσιάσει μια σειρά με έντιμο και αντικειμενικό τρόπο για τη ζωή και το έργο του ανθρώπου, που μαζί με τον Λένιν, ήταν ο σημαντικότερος ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ποιος είναι ο σκοπός του Πούτιν, ο οποίος με αυτή τη σειρά δίνει νέα πνοή στα μυθεύματα γύρω από τον Τρότσκι; Ποιος ο λόγος στην κακομεταχείριση παλιών επαναστατών όταν η Ρωσία έχει ήδη παλινορθώσει τον καπιταλισμό και τίποτα δεν φαίνεται να αμφισβητεί σοβαρά τη νέα Ρωσική μπουρζουαζία ή τον Πούτιν, που διοικεί τη χώρα τα τελευταία 18 έτη; Γιατί το Netflix, μια ψυχαγωγική εταιρεία που προσεγγίζει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, να επιλέξει να παρουσιάσει μια τέτοια σειρά;
Iδού κάποιες από τις ιστορικές διαστρεβλώσεις που παρουσιάζονται στη σειρά:
1. Ενώ η σειρά δεν είναι με την κυριολεκτική έννοια της λέξης ντοκιμαντέρ, οι δημιουργοί της ισχυρίζονται ότι βασίζεται σε γεγονότα. Παρόλα αυτά, η σειρά διαιωνίζει τα ίδια ψέματα που χρησιμοποιούσαν οι ιμπεριαλιστές, Τσαρικοί και Σταλινικοί στον 20ο αιώνα για να υπονομεύσουν τον Τρότσκι και τους οπαδούς του καθώς η γραφειοκρατικοποίηση της Ε.Σ.Σ.Δ. προχωρούσε. Tις διαστρεβλώσεις αυτές τις αντέκρουσε η Επιτροπή Ντιούι, που ύστερα από μια ειδική έρευνα που διεξήχθη στο Μεξικό απάλλαξε τον Τρότσκι από τις κατηγορίες που υπήρχαν εναντίον του κατά τη διάρκεια των Δικών της Μόσχας.
2. Σε αντίθεση με όλα τα ιστορικά στοιχεία και σε αντίφαση με τις απόψεις των συγχρόνων του, η προσωπικότητα του Τρότσκι παρουσιάζεται ως εγωκεντρική, μεσσιανική, αυταρχική και ανταγωνιστική, χαρακτηριστικά τα οποία η σειρά τα συνδέει έμμεσα με τις εβραϊκές ρίζες του. Στα γεράματά του υποφέρει από παραισθήσεις καθώς βασανίζεται από τύψεις για τα «εγκλήματά» του κατά τη διάρκεια της επανάστασης.
3. Ο Φρανκ Τζάκσον (ψευδώνυμο του Σταλινικού πράκτορα Ραμόν Μερκαντέρ) παρουσιάζεται στη σειρά ως ένας έντιμος, επικριτικός και ευαίσθητος Σταλινικός δημοσιογράφος που έρχεται σε επαφή με τον Τρότσκι για να γράψει τη βιογραφία του. Στην πραγματικότητα, ο Τρότσκι δεν γνώριζε ότι ο Μερκαντέρ ήταν Σταλινικός και οι επαφές τους περιορίζονται στις σύντομες συναντήσεις τους που πάντα ξεκινούσαν με πρωτοβουλία του Μερκαντέρ, στον οποίο, ως μέλος της NKVD, είχε ανατεθεί το καθήκον της δολοφονίας του Τρότσκι. Τελικά θα τον δολοφονούσε τον Αύγουστο του 1940.
4. Η σειρά επίσης με επώδυνο τρόπο διαστρεβλώνει όλη τη Ρωσική επανάσταση. Οι εργάτες, αγρότες, στρατιώτες και ο Ρωσικός λαός φαίνεται να εξαναγκάζονται από φιλόδοξους ηγέτες όπως ο Λένιν και ο Τρότσκι, οι οποίοι μόνοι τους παίρνουν όλες τις αποφάσεις. Τα Σοβιέτ του 1905 παρουσιάζονται ως βήμα για τις ομιλίες των παραπάνω ατόμων μόνο. Η ταξική πάλη δεν υπάρχει. Όλες οι συγκρούσεις ανάγονται σε μικροσυγκρούσεις μεταξύ ατόμων και αναζήτηση εκδίκησης. Στην πραγματικότητα, η επανάσταση του 1917 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ριζοσπαστικά μαζικά κινήματα στην ιστορία, όχι μόνο ενάντια στον Τσαρισμό αλλά επίσης και εναντίον της προσωρινής αστικής κυβέρνησης και της αντεπανάστασης του Κορνίλοφ. Καθιέρωσε τη Σοβιετική εξουσία με την ενεργό συμμετοχή των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων μαζών, με επικεφαλής το Μπολσεβίκικο Κόμμα. Η σειρά, από την άλλη, παρουσιάζει την επανάσταση ως μια ασήμαντη πάλη εξουσίας και τους επαναστάτες ως εκμεταλλευτές και ψυχοπαθή άτομα.
5. Σπιλώνει τη σχέση του Τρότσκι με τις γυναίκες. Η πρώτη σύζυγος του Τρότσκι, η Αλεξάνδρα Σοκολόβσκαγια, μια σημαντική Μπολσεβίκα με κύρος, παρουσιάζεται ως νοικοκυρά την οποία ο Τρότσκι εγκαταλείπει μαζί με τις δύο του κόρες. Στην πραγματικότητα, η Αλεξάνδρα ήταν η ηγέτιδα του πρώτου Μαρξιστικού κύκλου στον οποίο προσχώρησε ο Τρότσκι, όταν ήταν 16 ετών. Και οι δύο εξορίστηκαν στη Σιβηρία με τις τρεις κόρες τους και η Αλεξάνδρα βοήθησε τον Τρότσκι να δραπετεύσει ενώ αυτή έμεινε στη Ρωσία. Η σειρά συνεχίζει παρουσιάζοντας τη δεύτερη γυναίκα του, τη Ναταλία Σεντόβα, να αιχμαλωτίζει τον Τρότσκι με την ομορφιά της και στη συνέχεια να γίνεται η προσωπική του γραμματέας και αφοσιωμένη νοικοκυρά. Ωστόσο, η Ναταλία επίσης ήταν μέλος του Σοβιετικού Επιτροπάτου Εκπαίδευσης μετά την επανάσταση και επέβλεπε την προστασία των μουσείων και αρχαίων μνημείων κατά τη διάρκεια των μαχών.

Ακόμα πιο προβληματική παρόλα αυτά είναι η απεικόνιση της σχέσης του Τρότσκι με τα παιδιά του. Η σειρά παρουσιάζει τον Τρότσκι ως ένα απόμακρο γονέα που αμελεί τα παιδιά του, με τις δικές του πολιτικές φιλοδοξίες, φθάνοντας ως το σημείο να τον παρουσιάζει να χρησιμοποιεί τους γιους του ως ανθρώπινη ασπίδα κατά τη διάρκεια μιας υποτιθέμενης απόπειρας δολοφονίας κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Η σειρά κατ' επανάληψη αναφέρεται στην ενοχή του Τρότσκι για το θάνατο των γιών του, ένα γεγονός που τον στοιχειώνει ως το θάνατό του. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι δεν υπάρχει αναφορά για το ρόλο που έπαιξαν οι Σταλινικοί στη δολοφονία των παιδιών αυτών. Στην πραγματικότητα και τα τέσσερα παιδιά υποστήριξαν την πολιτική δραστηριότητα των γονιών τους, ειδικά ο Λέον Σεντώφ, ο πιο στενός συνεργάτης του Τρότσκι και υποστηρικτής και κύριος οργανωτής της παράνομης Ρωσικής Αριστερής Αντιπολίτευσης. Επιπλέον, η υπέροχη Λαρίσα Ράϊσνερ, υποβιβάζεται σε μια μοιραία γυναίκα, η (κυρίως σεξουαλική) σύντροφος του Τρότσκι στο τεθωρακισμένο τραίνο. Στην πραγματικότητα, η Ράϊσνερ έγραψε για τον εμφύλιο πόλεμο και είχε σημαντική θέση στην Πέμπτη Στρατιά και την επανάσταση. Βρέθηκε στο στόλο του Βόλγα, έλαβε μέρος στις μάχες και συμμετείχε στη Γερμανικη επανάσταση – ήταν μια από τα επιφανέστερα γυναικεία στελέχη των Μπολσεβίκων έως το θάνατο της το 1926.
6. Η σχέση του Τρότσκι με τον Λένιν πριν και μετά την επανάσταση παρουσιάζεται ως μια σχέση περιστασιακής άνεσης και αμείλικτης πάλης εγωϊσμών, σε σημείο μάλιστα που κάποια στιγμή ο Λένιν σκέφτηκε να πετάξει τον Τρότσκι από ένα μπαλκόνι! Η σειρά αποτυγχάνει να δείξει τον ηγετικό ρόλο του Λένιν στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Επίσης παραλείπει το γεγονός ότι από το Σεπτέμβριο του 1917 ο Λένιν υποστήριζε στην Κεντρική Επιτροπή του Μπολσεβίκικου Κόμματος την άμεση εξέγερση που ο ίδιος και ο Τρότσκι συμφωνούσαν ότι θα αποτελούσε την αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου. Μετά την κατάληψη της εξουσίας, ενώ περίμεναν το Συνέδριο των Σοβιέτ να ξεκινήσει, οι δυο ξεκουράζονταν πάνω σε κουβέρτες στο πάτωμα και προετοιμάζονταν για το Συνέδριο. Επιπλέον ο Στάλιν παρουσιάζεται απλά ως ο γραμματέας του Λένιν αλλά η πραγματική εκτίμηση του Λένιν για τον Στάλιν μπορεί να ειδωθεί στη Διαθήκη του και επίσης στην κριτική του για το "Μεγαλο-Ρώσικο Σωβινισμό" του Στάλιν πάνω στο γεωργιανό ζήτημα.
7. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του Μπρεστ-Λιτοβσκ με τη Γερμανική αυτοκρατορία, ο Τρότσκι δίνει εντολή για τη διανομή υπονομευτικών φυλλαδίων για να προκαλέσει εξέγερση κατά του Κάϊζερ, που τελικά αποτυγχάνει και στη συνέχεια αποτελεί αφορμή για τη Γερμανικη επίθεση. Οι μεγάλοι αντίπαλοι της υπογραφής της συνθήκης είναι οι πρώην Τσαρικοί στρατηγοί και όχι το Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα, όπως είναι η αλήθεια. Ο Τζάκσον, με τη σειρά του, κατηγορεί τον Τρότσκι γιατί δεν υπερασπίστηκε τη Ρωσία μαζί με τους Κοζάκους. Η σειρά παραλείπει το γεγονός ότι το Σοβιετικό Συνέδριο ενέκρινε την συνθήκη ειρήνης του Μπρεστ-Λιτόβσκ που οδήγησε στον τερματισμό της συμμετοχής της Ρωσίας στον Πρώτο παγκόσμιο Πόλεμο (ένα από τα σημαντικότερα αιτήματα των Ρωσικών μαζών) και ότι, απούσια απάντησης από τους Συμμάχους, η Ρωσία είχε τελικά αρχίσει τις διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία, όπου οι ιμπεριαλιστικές πολεμικές προσπάθειες υποστηρίζονταν από το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Τόσο ο Λένιν όσο και ο Τρότσκι είδαν τις διαπραγματεύσεις του Μπρεστ ως βήμα για την προώθηση της παγκόσμιας επανάστασης, ειδικά τη Γερμανική επανάσταση.
8. Όταν ανατέθηκε το καθήκον της δημιουργίας του Κόκκινου Στρατού στον Τρότσκι, η σειρά τον παρουσιάζει να οδηγεί το τεθωρακισμένο τρένο ως ένα μείγμα ροκ σταρ, σεξουαλικού συμβόλου και δολοφόνου, που εγκρίνει ακόμα και τη σφαγή χωρικών σε μια κηδεία. Παρουσιάζει τον Τρότσκι να αποκρίνεται στην ανταρσία στην Κροστάνδη το 1918 (που στην πραγματικότητα έλαβε χώρα το 1921) κατασκευάζοντας κατηγορίες και εξαναγκάζοντας μάρτυρες με αποκλειστικό σκοπό την καταδίκη του ηγέτη της εξέγερσης σε θάνατο. Η σειρά ονομάζει μονάχα την Τσεχική επίθεση και όχι τους 14 ιμπεριαλιστικούς στρατούς και τους Τσαρικούς Λευκοφρουρούς που ο Κόκκινος Στρατός αναγκαστηκε να αντιμετωπίσει σε όλη την απεραντοσύνη της Σοβιετικής περιοχής. Επίσης αποτυγχάνει να αναφέρει τα χρόνια του ιμπεριαλιστικού οικονομικού αποκλεισμού. Αναφορικά με την πραγματική ανταρσία της Κροστάνδης το 1921, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η σύνθεση της φρουράς ήταν τελείως διαφορετική από αυτή που ήταν το 1917, όταν αποτέλεσε την πρωτοπορία της επανάστασης. Ο αντεπαναστατικός χαρακτήρας της ανταρσίας επιβεβαιώθηκε από την εμφάνιση ειδήσεων τόσο στον διεθνή τύπο όσο και σε αυτόν των Ρώσων εξόριστων, δυο βδομάδες πριν λάβουν χώρα τα γεγονότα. Ο Τρότσκι επίσης σημείωσε ότι οι μετοχές στα χρηματιστήρια ανέβηκαν καθώς η είδηση της εξέγερσης της Κρονστάνδης διαδίδονταν.
9. Η ίδρυση της Τρίτης Διεθνούς δεν αναφέρεται πουθενά στην τηλεοπτική σειρά αλλά ο Τρότσκι διακηρύσσει την φιλοδοξία του να κατακτήσει την υφήλιο! Η ιστορία της επανάστασης τελειώνει με το θάνατο του Λένιν, δηλαδή παραλείπει την Αριστερή Αντιπολίτευση που ιδρύθηκε από τον Τρότσκι. Διαγράφει την αντεπαναστατική περίοδο του Στάλιν και των Δικών της Μόσχας καθώς και τις φυλακίσεις, βασανιστήρια, περιορισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εκτελέσεις που γνώρισαν σχεδόν όλοι οι Μπολσεβίκοι ηγέτες της επανάστασης και όποιος θεωρούνταν ύποπτος ότι ήταν κατά του γραφειοκρατικού καθεστώτος. Αντιστρέφοντας την ιστορία, η σειρά αποδίδει όλα αυτά τα εγκλήματα στον Τροτσκι, συμπεριλαμβανομένης και της δολοφονίας των Ρομανώφ.
10. Μόνο στο τελευταίο επεισόδιο εμφανίζεται το πραγματικό όνομα του Τζάκσον, όταν κάποιος από την NKVD απαιτεί να εκπληρώσει το καθήκον του και να δολοφονήσει τον Τρότσκι. Ένας άρρωστος Τρότσκι ζητά από τον Τζάκσον να έρθει στο σπίτι του. Εν τω μεταξύ, ένα τηλεγράφημα φθάνει από την πρεσβεία του Καναδά που προειδοποιεί τον Τρότσκι ότι ο Τζάκσον στην πραγματικότητα είναι ο Μερκαντέρ. Ο Tρότσκι λοιπόν χτυπά τον Μερκαντέρ, που απαντά χτυπώντας τον Tρότσκι στο κεφάλι με μια αξίνα που κρεμόταν στον τοίχο του δωματίου του Τρότσκι. Η σειρά υπονοεί ότι ο Τρότσκι προκάλεσε τον Μερκαντέρ και ότι ο Μερκαντέρ τον σκότωσε σε αυτοάμυνα, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι ο Στάλιν ήθελε να σκοτώσει τον Τρότσκι επειδή γνώριζε ότι οι συνθήκες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσαν να προκαλέσουν την πολιτική επανάσταση, που είχε οραματιστεί ο Τρότσκι για την Ε.Σ.Σ.Δ. Eξ αιτίας αυτού του γεγονότος και με την προοπτική επίτευξης της σοσιαλιστικής επανάστασης στις ιμπεριαλιστικές χώρες, ο Τρότσκι και οι υποστηρικτές του ίδρυσαν την Τετάρτη Διεθνή. Σε μια συνέντευξη μεταξύ Χίτλερ και του Γάλλου πρεσβευτή Ρόμπερτ Κουλντρόν τον Αύγουστο του 1939, ο τελευταίος λέει "ο Στάλιν έχει κάνει κατάχρηση του παιχνιδιού σε δυο ταμπλό" και σε περίπτωση πολέμου "ο πραγματικός νικητής θα είναι ο Τρότσκι". Η ιμπεριαλιστική μπουρζουαζία έδωσε στο φάντασμα της επανάστασης το σωστό όνομα: Τρότσκι.

Σε γενικές γραμμές η σειρά δικαιολογεί τη δολοφονία αυτού του "τέρατος" που αποκαλούνταν Τρότσκι.

Εμείς που υπογράφουμε, καταγγέλουμε αυτή τη δυσφήμηση που επιδιώκει να θάψει το σημαντικότερο γεγονός στην πάλη για την απελευθέρωση των εργαζομένων τάξεων από την καπιταλιστική εκμετάλλευση και καταπίεση, μαζί με την κληρονομιά των κύριων ηγετών της.

Esteban Volkov (εγγονός του Tρότσκι) και CEIP-LT (Centre of Studies, Research and Publications "Leon Trotsky") (Argentina, Mexico)
Ακολουθούν εκατοντάδες υπογραφές από καθηγητές πανεπιστημίων, διανοούμενους και ηγέτες της αριστεράς από όλο τον κόσμο. Eνδεικτικά παραθέτουμε μερικές. Τον πλήρη κατάλογο μπορεί να τον βρει στο διαδίκτυο στο www.eek.gr :
Suzi Weissman, καθηγήτρια Πολιτικής στο Saint Mary's College της Kαλιφόρνιας, Pάδιο Jacobin, και συμπαραγωγός του ετοιμαζόμενου ντοκυμαντέρ "Tρότσκι: O πιο επικίνδυνος άνθρωπος στον κόσμο" – HΠA.
Robert Brenner, ιστορικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Kαλιφόρνιας (UCLA), διευθυντής του Kέντρου Kοινωνικής Iστορίας – HΠA.
Mike Davis, συγγραφέας – HΠA.
Mike Goldfield, ομότιμος καθηγητής Bιομηχανικών Σχέσεων και Aνθρώπινου Δυναμικού στο τμήμα πολιτικών επιστημών, Πανεπιστήμιο, Wayne Nτιτρόιτ – HΠA.
Fredric Jameson, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Duke – HΠA.
Nancy Fraser, καθηγήτρια Φιλοσοφίας και πολιτικής στη Nέα Σχολή Kοινωνικών Eρευνών – HΠA.
Tithi Bhattacharya, διευθυντής Παγκόσμιων Mελετών Πανεπιστήμιο Purdue – HΠA.
Cinzia Arruzza, αναπληρώτρια καθηγήτρια Φιλοσοφίας στη Nέα Σχολή Kοινωνικών Eρευνών – HΠA.
Slavoj Zizek, φιλόσοφος – Σλοβενία.
Einde O'Callaghan, διευθυντής του Marxists' Internet Archive και της Encyclopedia of Trotskyism OnLine.
Eric Toussaint, Ph.D. δόκτoρ ιστορικών και πολιτικών επιστημών Πανεπιστήμιο Λιέγης – Bέλγιο.
Michael Löwy, ομότιμος διευθυντής Eρευνών στο CNRS, Παρίσι – Γαλλία.
Sebastian Budgen, εκδόσεις Verso (Λονδίνο – Nέα Yόρκη).
Alex Callinicos, καθηγητής Eυρωπαϊκών Σπουδών, τμήμα Eυρωπαϊκών και Διεθνών Σπουδών, King's College – Hνωμένο Bασίλειο.
Catherine Samary, οικονομολόγος, Πανεπιστήμιο Dauphine, Παρίσι – Γαλλία.
Στάθης Kουβελάκης, φιλόσοφος, King's College – Aγγλία.
Jean-Jacques Marie, ιστορικός – Γαλλία..
David Pavon Cuellar, καθηγητής Ψυχολογίας και Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Michoacana de San Nicolas de Hidalgo – Mεξικό.
Antonio Moscato, ιστορικός, Πανεπιστήμιο του Salento-Lecce – Iταλία.
Rolf Wörsdörfer, καθηγητής στο Tεχνικό Πανεπιστήμιο Darmstadt – Γερμανία.
Gabriel Garcia Higueras, ιστορικός, Πανεπιστήμιο Λίμα – Περού.
Daniel Gaido, ιστορικός, Eθνικό Πανεπιστήμιο Kόρντοβα – Aργεντινή.
Pablo Pozzi, ιστορικός, Πανεπιστήμιο Mπουένος Άιρες – Aργεντινή. (Argentina).
Osvaldo Coggiola, Πανεπιστήμιο Σάο Πάολο USP – Bραζιλία.
Miguel Vedda, Σχολή Φιλοσοφίας και Tεχνών, UBA – Aργεντινή.
Joel Ortega Juarez, ακτιβιστής του '68, δάσκαλος δημοσιογραφίας και συνταξιούχος καθηγητής του UNAM – Mεξικό.
Kατερίνα Mάτσα, ψυχίατρος, μέλος του EEK – Eλλάδα.
Θόδωρος Kουτσουμπός, αρχισυντάκτης της εφημερίδας Nέα Προοπτική – Eλλάδα.
Γιάννης Aγγέλης, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της EΣHEA– Eλλάδα.
Πολιτικά Kόμματα
Nicolás del Caño, Myriam Bregman, Emilio Albamonte, Christian Castillo, from Partido de Trabajadores por el Socialismo (Argentina);
Romina del Plá, Néstor Pitrola, Jorge Altamira, Marcelo Ramal, Gabriel Solano ηγέτες του Partido Obrero - Aργεντινή
Rafael Fernández, Natalia Leiva, Lucía Siola and Nicolás Marrero, Partido de los Trabajadores (Uruguay).
Philippe Poutou, Olivier Besancenot, Alain Krivine and Christine Poupin, Nouveau Parti Anticapitaliste – Γαλλία.
Nathalie Arthaud, Arlette Laguiller, Armonia Bordes, Chantal Cauquil, Lutte Ouvrière – Γαλλία.
Marcelo Freixo, federal deputy, PSOL Rio de Janeiro - Βραζιλία.
Alan Woods, International Marxist Tendency, εκδότης του In Defence of Marxism. Rob Sewell, International Marxist Tendency, Editor, Socialist Appeal – Ηνωμένο Βασίλειο.
Σάββας Mιχαήλ – Mάτσας, συγγραφέας, γενικός γραμματέας του Eργατικού Eπαναστατικού Kόμματος (EEK) – Eλλάδα.
(H λίστα περιοδικά ανανεώνεται).