"ΜΑΥΡΟ" ΣΤΗΝ... ΤΟΥΡΚΙΑ

Το σκοτάδι απειλεί τη γειτονική χώρα

Αυτό δεν αφορά φυσικά μόνο την πρωτοφανή πολύωρη διακοπή ηλεκτροδότησης της 31ης Μαρτίου που έριξε στο σκοτάδι 20 επαρχίες της χώρας, δημιουργώντας χάος σε Άγκυρα και Ιστανμπούλ για την οποία υπεύθυνη κρίθηκε η διαχείριση της TEIAS (Τροφοδοσία Ηλεκτρικού Τουρκίας), της κρατικής εταιρίας ηλεκτροδότησης. Η διαρκής προσπάθεια παροχής φτηνού ηλεκτρικού ρεύματος για την ενίσχυση της ασθμαίνουσας ανάπτυξης θεωρείται η αιτία του μπλακ άουτ για το οποίο παραιτήθηκε ο επικεφαλής της TEIAS, Κεμάλ Γιλντίρ.

Το σκοτάδι το οποίο απειλεί τον τουρκικό λαό φαίνεται πολύ πιο βαθύ από μια διακοπή ηλεκτροδότησης και έχει σαν πρωταίτιους τον πρόεδρο Ερντογάν και την κυβέρνηση του AKP με επίκεντρο άλλα γεγονότα της 31ης Μαρτίου. Η επιδρομή ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες η οποία ακολούθησε την επίθεση του DHKP-C (Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα-Μέτωπο) στο δικαστικό μέγαρο της Ιστανμπούλ και την ομηρία του εισαγγελέα Μεχμέτ Σελίμ Κιράζ δεν είναι ούτε εξαίρεση, ούτε έκτακτη ανάγκη. Ο Ερντογάν θέλει να επιβάλλει ένα καθεστώς σε διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μετατρέποντας την εξαίρεση σε κανόνα.

Η νέα επιβολή απαγόρευσης πρόσβασης στο ίντερνετ το οποίο αφορούσε 166 ιστότοπους -ανάμεσα τους το Twitter, το Facebook και το Youtube- όπου δημοσιεύθηκαν φωτογραφίες του εισαγγελέα Κιράζ υπό την απειλή όπλου, κράτησε για μια ημέρα μέχρι να συμμορφωθούν όλοι προς τας υποδείξεις με πρόσχημα να μην επιτραπεί η “προπαγάνδα των τρομοκρατών” μέσω της εικόνας. Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά μετά την εξέγερση του πάρκου Γκεζί που η κυβέρνηση επιβάλει μπλακ άουτ στο ίντερνετ. Ο ίδιος ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε πως θα “ξεριζώσει” το Twitter από την Τουρκία.

Οι λαϊκές ελευθερίες βρίσκονται, λοιπόν, στο στόχαστρο μετά την επίθεση της 31ης Μαρτίου στο δικαστικό μέγαρο. Η ίδια η κρατική διαχείριση της 6ωρης ομηρίας του εισαγγελέα, υπεύθυνου της δικαστικής έρευνας για την υπόθεση του Μπερκίν Ελβάν, είναι ένα εύγλωττο δείγμα καταδίκης και εκτέλεσης της ποινής χωρίς δίκη. Οι δράστες της επίθεσης, μαζί και ο ίδιος ο εισαγγελέας, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία και την ίδια την κυβέρνηση η οποία προφανώς έδωσε τις εντολές της εισβολής της αντιτρομοκρατικής στο δικαστικό μέγαρο. Ο θάνατος των δύο μελών του DHKP-C και του εισαγγελέα από τα πυρά της αντιτρομοκρατικής είναι μια τρομοκρατική ενέργεια της μεγαλύτερης τρομοκρατικής οργάνωσης στη γειτονική χώρα που υπογράφει τα εγκλήματά της με τον τίτλο “τουρκικό κράτος”. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο καμια έρευνα δεν διατάχθηκε για τις συνθήκες της επίθεσης και τα ακριβή γεγονότα της ίδιας της εισβολής. Ποιανού σφαίρα σκότωσε τον εισαγγελέα;

Ο θάνατος του Μπερκίν Ελβάν, του 15χρονου που δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής με δακρυγόνο στο κεφάλι όταν πήγαινε να πάρει ψωμί κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Γκεζί, του “Τούρκου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου” όπως γράφτηκε, βαραίνει το ίδιο κράτος-τρομοκράτη του λαού.

Στο όνομα της ασφάλειας αυτού του λαού άλλωστε διενεργήθηκε και το κυνήγι μαγισσών που ακολούθησε τα γεγονότα του δικαστικού μεγάρου. Δεν είναι μόνο οι 22 συλλήψεις αγωνιστών με την κατηγορία της σύνδεσης με το DHKP-C στη συνοικία Οκμεϊντανί της Ιστανμπούλ και την Αντάλυα, αλλά και οι δεκάδες εισβολές σε σπίτια μελών του Δικηγορικού Συλλόγου της Ιστανμπούλ μετά την 31η Μαρτίου, κυρίως σε σπίτια αριστερών και προοδευτικών δικηγόρων.

 

Η διάλυση των λαϊκών ελευθεριών γίνεται νόμος

Η επίθεση δεν αποτελεί φυσικά την αιτία, αλλά την ιδανική αφορμή καταπάτησης των λαϊκών ελευθεριών που συμπεριλαμβάνονταν ήδη στην κυβερνητική ατζέντα. Στα τέλη Φεβρουαρίου κατατέθηκε το νομοσχέδιο εσωτερικής ασφάλειας. Το ν/σ πήρε την έγκριση του προέδρου Ερντογάν στις 4 Απριλίου για να γίνει νόμος. Οι αντιδράσεις ιδιαίτερα του κουρδικού κινήματος, με την παρέμβαση του συμφιλιωτικού φυλακισμένου ηγέτη του PKK  Αμπντουλάχ Οτζαλάν, δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν την επικύρωση του ν/σ παρά τις απειλές για την επιδιωκώμενη ειρήνη στις κουρδικές περιοχές.

Το νέο νομικό πλαίσιο προβλέπει:

Για τη χρήση όπλων από αστυνομία: Η αστυνομία δικαιούται βάσει νόμου πια να ανοίγει πυρ σε περίπτωση που δεχτεί μολότοφ, επιθέσεις με εκρηκτικές ύλες κλπ. 

Για το PKK: Διαδηλωτές που φορούν διακριτικά "παράνομων οργανώσεων", αυτοί που αντιτίθενται στο νόμο με περιεχόμενο σε πανό, αφίσες, φωτογραφίες καθώς επίσης και αυτοί που προχωρούν στη δημοσίευση ηχητικού υλικού απειλούνται με ποινές φυλάκισης μέχρι 3 χρόνια (πριν ήταν 6 μήνες).

Ποινή για "κασκόλ” (κουκουλονόμος):  Αυτοί που κρύβουν τα διακριτικά του προσώπου τους κατά τη διάρκεια συγκεντρώσεων μπορούσαν εν δυνάμει να καταδικαστούν σε φυλάκιση 3 χρόνων. Τώρα η προβλεπόμενη ποινή φθάνει στα 5 χρόνια. Αν αυτό συνδυαστεί με άλλες παράνομες πράξεις (εκρηκτικές ύλες, μολότοφ κ.λπ.) και συλληφθούν επ' αυτοφώρω υπάρχει προσαύξηση της ποινής (+4 χρόνια) ως ιδιώνυμο. 

Προληπτικές προσαγωγές: Οι προσαχθέντες κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων θα κρατούνται στα κρατητήρια 48 ώρες, θεσμοθετώντας τις προληπτικές προσαγωγές.

Εισβολές σε σπίτια σε “καταστάσεις έκτακτης ανάγκης”: “Κατά την εξάπλωση περιστατικών βίας που μπορούν να προκαλέσουν τη διασάλευση της δημόσιας τάξης" εξουσιοδοτείται η αστυνομία με περισσότερες αρμοδιότητες, όπως η επέμβαση και “έρευνα” σε σπίτια με απλή “προφορική εντολή”.

Επιπλέον: Αυξάνονται οι αρμοδιότητες του νομάρχη σε τέτοιου είδους ζητήματα, με επιτόπου αποφάσεις που "βοηθάνε" το έργο της ασφάλειας.

 

Το τουρκικό “θαύμα” στο σταυροδρόμι της πολιτικής και οικονομικής κρίσης

Η όξυνση της καταστολής έρχεται να δείξει ένα κράτος και μια κυβέρνηση επικεφαλής του, με σιδερένια πυγμή, μόλις δύο μήνες πριν τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιούνη. Η πρωτοφανής εκλογική κατάρρευση του παραδοσιακού κεμαλικού κόμματος CHP και η απειλή να βρεθούν στη δεύτερη θέση οι ακροδεξιοί του MHP, οι διαβόητοι “Γκρίζοι Λύκοι”, θα αποτελούσαν εξαιρετικά νέα για τον Ερντογάν και το ίδιο το AKP, αν δεν συνοδεύονταν από την ανερχόμενη απειλή του κουρδικού κόμματος HDP το οποίο καταφέρνει να συσπειρώσει την υποστηρίξη του μεγαλύτερου κομματιού της αριστεράς και φυσικά του κουρδικού κινήματος. Ο κίνδυνος εισόδου ενός τέταρτου κόμματος στο Κοινοβούλιο και ιδιαίτερα ενός αριστερού κόμματος, αν καταφέρει να σπάσει το καλπονοθευτικό φράγμα του 10%, θα θέσει επ’ αμφιβόλω τα σχέδια του Ερντογάν για αλλαγή του πολιτεύματος. Να σημειώσουμε πως ο Ερντογάν σχεδιάζει να αλλάξει το πολίτευμα από προεδρευόμενο σε προεδρικό και ήδη έχει έτοιμο νομοσχέδιο για την παραχώρηση υπερεξουσιών στον πρόεδρο σε επίπεδο εκτελεστικής εξουσίας. Η ακύρωση αυτού του σχεδίου θα αποτελέσει μικρό Βατερλό για τον επίδοξο Βοναπάρτη Ερντογάν, ή προοίμιο ενός Βατερλό δεδομένων των αδιεξόδων που διαφαίνονται σε όλα τα μέτωπα.

Το τουρκικό οικονομικό θαύμα, πρώτ’ από όλα, κινδυνεύει να μετατραπεί στο αντίθετό του. Πρόσφατη έκθεση της επενδυτικής τράπεζας Morgan Stanley αναφερόμενη στις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε μια περιοριστική νομισματική πολιτική των ΗΠΑ χαρακτήρισε την Τουρκία “μια από τις πλέον εύθραυστες από τις αναδυόμενες οικονομίες”.

Είναι χαρακτηριστικό πως την 31η Μαρτίου, την ίδια μέρα με την ομηρία και το σφαγείο στο δικαστικό μέγαρο, δημοσιεύτηκαν τα στοιχεία για το τέταρτο τρίμηνο της τουρκικής οικονομίας με την ανάπτυξη να κλείνει στο 2,9% για το περασμένο έτος, εξαιρετικά πενιχρό σε σχέση με το προσδοκώμενο 4% του προϋπολογισμού και κάτω ακόμα και από το αναθεωρημένο 3%. 

Πρέπει να θυμηθούμε πως το πρώτο κύμα επιβράδυνσης απείλησε τις αναδυόμενες οικονομίες, μαζί και την τουρκική, μετά την ανακοίνωση της Fed για σταδιακή διακοπή της πολιτικής της ποσοτικής χαλάρωσης τον Ιούνιο του 2013 και το κύμα επιστροφής κεφαλαίων από όλο τον κόσμο στις ΗΠΑ για κάλυψη των ελλειμμάτων.

Η τουρκική λίρα έχει ήδη  υποχωρήσει κατά 12% από τις αρχές του έτους και ένα ενδεχόμενο σκληρό δολάριο δεν απειλεί απλώς μια επανάληψη του σεναρίου του 2013, αλλά κίνδυνο ασφυξίας για την τουρκική οικονομία η οποία αντιμετωπίζει έναν αυξανόμενο πληθωριστικό κύμα.

Οι κοινωνικές εντάσεις σε μια χώρα που στηρίχθηκε στην επέκταση της απασχόλησης με φθηνά εργατικά χέρια είναι προφανείς. Η απειλή κοινωνικής κατάρρευσης είναι έκδηλη ακόμα και με βάση τα επίσημα στοιχεία. Σύμφωνα με το Υπουργείο Κοινωνικής και Οικογενειακής Πολιτικής της Τουρκίας: 30,5 εκατομμύρια πολίτες ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2014, ενώ το αντίστοιχο νούμερο για το 2012 ήταν 23 εκατομμύρια.

 

Γέφυρα Ευρώπης - Μέσης Ανατολής ή σημείο συνάντησης δύο ηφαιστείων

Ο Ερντογάν και το AKP, αφού αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το στόχο να αναχθούν -μετά την “Αραβική Άνοιξη”- σε περιφερειακό ηγεμόνα στο χάρτη της ευρύτερης Μέσης Ανατολής καθώς τα αδελφά τους ισλαμιστικά κόμματα υποχώρησαν (πρωτίστως στην Αίγυπτο με την ανατροπή του Μόρσι), αναγκάζονται τώρα να  εγκαταλείψουν το σύνολο των πυλώνων της εξωτερικής τους πολιτικής εξαιτίας της προσέγγισης ΗΠΑ-Ιράν και τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα υπό την απειλή του ISIS.

Η (σουνιτική) Τουρκία, η σημαντικότερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη της περιοχής απειλείται από την απώλεια του ρόλου τού αποκλειστικού συμμάχου των ΗΠΑ, ενώ ισχυροποιείται ένα σιιτικό τόξο από την Τεχεράνη στη Βαγδάτη και από εκεί στη Δαμασκό και την Υεμένη. Αυτή η συνθήκη αναγκάζει το AKP να προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει το Ισραήλ και τον επανεκλεγμένο Νετανιάχου, σε μια κούρσα που θυμίζει μάχη επιβίωσης σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο περιβάλλον.

Η αμφισβήτηση των συνόρων ενός αιώνα στα ανατολικά της χώρας από το Ισλαμικό Κράτος του Λεβάντε, μαζί και η αμφισβήτηση που γεννά η διαμόρφωση της Ροζάβα -μιας αυτόνομης κουρδικής περιοχής στα σύνορα με τη Συρία, συνδυάζεται με μια άλλη εστία αναβρασμού στην αντίπερα όχθη της Μαύρης Θάλασσας. Η ουκρανική κρίση δυναμιτίζει όλες τις βεβαιότητες στην Ευρώπη και μετατρέπει τον τουρκικό καπιταλισμό από γέφυρα Ανατολής και Δύσης, σε γέφυρα ανάμεσα σε δύο γκρεμούς.

Η κυβέρνηση Νταβούτογλου-Ερντογάν μπορεί να ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει προσωρινά οικονομικά προβλήματα λόγω του αρνητικού διεθνούς περιβάλλοντος, αλλά απλώς αποφεύγει να παραδεχθεί πως ο τουρκικός κοινωνικοοικομικός σχηματισμός είναι ένα εύθραστο κομμάτι του διεθνούς παζλ της κρίσης.

 

Μόνο η κοινωνική επανάσταση θα εκδικηθεί για τον Μπερκίν Ελβάν και όλους τους νεκρούς της εξέγερσης

Δεν ήταν λίγες οι πληρωμένες πένες της τουρκικής και διεθνούς δημοσιογραφίας που βιάστηκαν να πουν πως ο εισαγγελέας Κιράζ είχε κάνει πρόοδο στη δικαστική έρευνα για την υπόθεση του Μπερκίν και η δικαιοσύνη εμποδίστηκε από τους τρομοκράτες. Το τι είδους δικαιοσύνη παρέχει το κράτος του Ερντογάν το είδαμε όλοι με την εκτέλεση του ίδιου του εισαγγελέα και των διαβόητων τρομοκρατών στο δικαστικό μέγαρο, αλλά και την επόμενη μέρα στη νέα επίθεση που έγινε στο κεντρικό αστυνομικό μέγαρο της Ιστανμπούλ.

Πέρα από τις πολιτικές μας διαφορές με το επαναστατικό δημοκρατικό ρεύμα και την εξέγερση χαμηλής έντασης μαοϊκής, χοτζικής, καστρικής ή σταλινικής αναφοράς (THKO, THKP-C, TIKKO), ιστορικό τμήμα των οποίων είναι και το ίδιο το DHKP-C, τιμούμε τους νεκρούς επαναστάτες του DHKP-C πέρα από τις πολιτικές μας διαφορές.

Η επιλογή μιας στρατηγικής ανεξάρτητης από την πάλη του μαζικού κινήματος και η αυτοθυσία επαναστατικών στελεχών αυτού του ρεύματος σε αυτήν την υπόθεση είναι μια σημαντική πολιτική διαφορά, μαζί με το δημοκρατικό/πατριωτικό πρόγραμμα αυτού του ρεύματος που παλεύει για μια δημοκρατική Τουρκία ανεξάρτητη από την υποτέλεια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Όμως, το αστικό κράτος δεν μεταρρυθμίζεται και δεν εκδημοκρατίζεται. Είναι χαρακτηριστική άλλωστε η σύμπτωση του σφαγείου της 31ης Μαρτίου φέτος, με το κατασταλτικό σφαγείο της 31ης Μαρτίου του 1972. Μετά το πραξικόπημα του 1971, συνελλήφθησαν τρεις σημαντικές φυσιογνωμίες του κινήματος (Ντενίζ Γκετσμίς, Χουσείν Ινάν, Γιουσούφ Ασλάν). Στις 27 Μαρτίου 1972 μέλη διάφορων επαναστατικών οργανώσεων, όπως το THKP-C και το ΤΗΚΟ απήγαγαν δυο Άγγλους και έναν Καναδό τεχνικό ραντάρ από ΝΑΤΟϊκή ναυτική βάση, ζητώντας ως αντάλλαγμα την απελευθέρωση των συντρόφων τους. Τους μεταφέρανε στο Κιζίλντερε, όπου τους κρατούσαν ομήρους. Το κράτος επιχείρησε εναντίον τους και τους δολοφόνησε (σχεδόν) όλους -μαζί με τους ομήρους- με ρουκέτες και χειροβομβίδες. Ανάμεσα στους νεκρούς και ο Μαχίρ Τσαγιάν (κεφάλαιο για το σημερινό DHKP-C). Αυτοί που σώθηκαν από την επιχείρηση δολοφονήθηκαν στα σπίτια τους. Μοναδικός διασωθείς ο Έρτουγλου Κιουρτσού (συμπρόεδρος του σημερινού Κουρδικού κόμματος HDP). Το μνημείο αυτό θηριωδίας θυμίζει ποια είναι τα θεμέλια αυτού του κράτους: η αδιάκριτη βία ενάντια στην αριστερά και το κουρδικό κίνημα.

Η φετινή πρώτη επέτειος του θανάτου του Μπερκίν Ελβάν ήταν ένα ακόμα μνημείο της κρατικής καταστολής. Διαδηλώσεις χτυπήθηκαν άγρια σε όλη τη χώρα απαντώντας εμμέσως στο αίτημα των διαδηλωτών για δικαιοσύνη και καταδίκη των αστυνομικών δολοφόνων του Μπερκίν Ελβάν.

Μπορούμε να κατανοήσουμε σαφέστατα την κοινωνική απόγνωση που οδηγεί την πράξη. Το αίτημα για δικαιοσύνη οπλίζει το χέρι αγωνιστών όπως των συντρόφων του DHKP-C, γιατί “η αδικία γίνεται νόμος”, αλλά οι λογαριασμοί με αυτό το σύστημα και το κράτος είναι πολλοί μεγάλοι για να τους κλείσουν λίγοι θαρραλέοι σύντροφοι και συντρόφισσες. Χρειάζεται να κινήσουμε πολύ μεγαλύτερες κοινωνικές δυνάμεις, ολόκληρη την εργατική τάξη για να τους συντρίψουμε.

Εμείς, μαζί με τους συντρόφους και τις συντρόφισσές μας του DIP (Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα) στην Τουρκία, τουρκικό τμήμα της Συντονιστικής Επιτροπής για την Επανίδρυση της 4ης Διεθνούς, καταγγέλλουμε την καταστολή του Ερντογάν και της κυβέρνησής του. Παλεύουμε για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης, τη μόνη δύναμη που μπορεί να δικαιώσει όλους τους νεκρούς της εξέγερσης μαζί και τον Μπερκίν Ελβάν.

 

Θα έχουμε σύντομα νεότερα από την Τουρκία, καθώς για μια ακόμα χρονιά απαγορεύτηκε ο εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην πλατεία Ταξίμ. Το εργατικό-λαϊκό κίνημα δεν σκύβει το κεφάλι σε απαγορεύσεις.

 

Νίκος Τζιρής

 

[Ευχαριστούμε πολύ τους συντρόφους Γ.Κ. και Μ.Κ. από την Τουρκία για την πολύτιμη βοήθειά τους]