ΙΡΑΚ , ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΝ ΟΙ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ , ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΗΠΑ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στο ΙΡΑΚ, εκ μέρους των ισλαμιστών ανταρτών συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, δεδομένης και της αδυναμίας της κυβέρνησης του Νούρι Αλ Μαλίκι, να απαντήσει τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά, στις κινήσεις των Τζιχαντιστών. Η κατάσταση δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο, καθώς οι ισλαμιστές αντάρτες του ΙΚΙΛ δημιουργούν στρατιωτικά και πολιτικά “δεδικασμένα” πιέζοντας όλο και περισσότερο την κυβέρνηση του ΙΡΑΚ, που παραμένει πρωτογενώς σε στρατιωτικό επίπεδο και συνεπακόλουθα σε πολιτικό, εξαιρετικά αδύναμη.

Ενδεικτικό της ηγεμονικής θέσης των τζιχαντιστών, είναι η ανακήρυξη του Χαλιφάτου του ΙΚΙΛ, που περιλαμβάνει τα εδάφη που έχουν επέλθει στην κυριότητα των ανταρτών, και στα οποία συγκαταλέγονται εκτός των ιρακινών και συριακά εδάφη. Η συγκεκριμένη εξέλιξη είναι που δημιουργεί μια εξελισσόμενη διαδικασία πλήρους αποσάθρωσης του ιρακινού κράτους, όπως αυτό δομήθηκε μετά την νατοϊκή επέμβαση. Εξέλιξη που αλλάζει τους συσχετισμούς δύναμης σε γεωπολιτικό επίπεδο, και δημιουργεί έκδηλη ανησυχία στις ΗΠΑ αλλά και στην Ρωσία που πιέζουν για την εξεύρεση πολιτικής λύσης από την παρούσα ιρακινή βουλή. Επιδίωξη που συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια αποτροπής του πιθανού ενδεχόμενου συνολικής αποσταθεροποίησης στην περιοχή.

Στην επιδείνωση της ήδη τεταμένης κατάστασης συμβάλλει και η στάση των Κούρδων του ΙΡΑΚ, οι οποίοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αποχωρήσουν από τα εδάφη που έχουν καταλάβει, εκμεταλλευόμενοι τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ισλαμιστών. Μια παράμετρος που αναδεικνύει όλο και περισσότερο το μέγεθος της πλήρους αλλαγής των γεωπολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών όρων, που μέχρι πρότινος διατηρούσαν μια έστω εύθραυστη ισορροπία τόσο στο ΙΡΑΚ, όσο και στην περιοχή γενικότερα.

Για τις ΗΠΑ, την Ρωσία αλλά και για το σύνολο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που διατηρούν υψηλού βεληνεκούς συμφέροντα στην περιοχή, η απόκρουση της επέλασης των ισλαμιστών όσο και η επαναφορά της πρότερης κατάστασης αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα. Κομβικό ρόλο σε ένα σχεδιασμό ανάκτησης της πρωτοβουλίας των κινήσεων, διαδραματίζει τόσο η παρούσα ιρακινή κυβέρνηση όσο και η παρούσα ιρακινή βουλή, που εγκαλείται από ΗΠΑ και Ρωσία, για την αδυναμία της να επιβάλλει πολιτική λύση. Πρόκειται για μια κατάσταση ιδιαίτερα νεφελώδη, καθώς δεν φαίνεται να υφίσταται, στην παρούσα στιγμή, δυνατότητα συνεννόησης των διαφορετικών πολιτικά και φυλετικά ομάδων που εκπροσωπούνται στην ιρακινή βουλή.
Η παρούσα βουλή που προέκυψε στις εκλογές της 30 Απρίλη, θα έπρεπε να είχε αναδείξει ήδη Πρόεδρο της ολομέλειας, όπως και Πρόεδρο της χώρας ο οποίος θα έδινε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στην πλειοψηφούσα παράταξη. Μια διαδικασία που ακόμη δεν έχει ευοδωθεί, με αποτέλεσμα την αδυναμία της παρούσας κυβέρνησης να συγκροτήσει σχέδιο αντιμετώπισης των ισλαμιστών ανταρτών, που αξιοποιούν το κενό εξουσίας, δημιουργώντας τους όρους ανάδυσης μιας νέας εξουσίας που αμφισβητεί την μέχρι πρότινος διαμορφωμένη κατάσταση.

Η προσπάθεια του απερχόμενου Πρωθυπουργού Αλ Μαλίκι, να ανασυγκροτήσει με νέους όρους το κυβερνητικό μπλοκ, πέφτει προς ώρας στο κενό, ακόμη και αν οδηγείται σε μέσα όπως αυτό της αμνήστευσης όσων συμμετέχουν στον αντάρτικο ισλαμικό στρατό, αρκεί να μην έχουν υποπέσει σε εγκλήματα και δολοφονίες. Μια προσπάθεια που επιδιώκει την διάσπαση των γραμμών των ανταρτών, και την δημιουργία ενός κλίματος ότι η υπάρχουσα εξουσία είναι σε θέση να εγγυηθεί την επιστροφή στην ομαλότητα.

Στην πραγματικότητα ωστόσο η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σύνθετη, εξαιρετικά εκρηκτική και απολύτως απρόβλεπτη. Καθώς η τακτική των ισλαμιστών αναζωπυρώνει φυλετικά και θρησκευτικά μίση σε ένα σημείο του πλανήτη, που οι ισορροπίες ήταν διαχρονικά και παραμένουν, διαρκές διακύβευμα και ποτέ ένα δεδομένο γεγονός. Από αυτή την σκοπιά η προοπτική του διαμελισμού του ΙΡΑΚ, και η εγκαθίδρυση μιας εμφυλιοπολεμικής κατάστασης με απρόβλεπτες συνέπειες, είναι πιο πιθανή από ποτέ. Προοπτική που βρίσκεται σε πλήρη γνώση των ΗΠΑ και της Ρωσίας, που αναζητούν τρόπους -ξεθάβοντας τον “ειρηνευτικό” ρόλο του ΟΗΕ- να αποτρέψουν την δημιουργία μιας βραδυφλεγούς βόμβας, σε ένα από τα “θερμότερα” σημεία του πλανήτη.

Οι ισλαμιστές εκμεταλλευόμενοι την παραλυτική απραξία της κυβέρνησης συνεχίζουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, μη συναντώντας καμία σοβαρή αντίσταση. Οι Κούρδοι εγείρουν ζήτημα δημοψηφίσματος στις υπό την κατοχή τους περιοχές, στοχεύοντας στην απόσχιση. Ο Αλ Μαλίκι μετουσιώνεται όλο και περισσότερο σε πρόβλημα παρά ως μέρος μιας κάποιας λύσης. Ο λαός του Ιράκ, μετατρέπεται σε “κρέας” για τα κανόνια των αντιμαχόμενων πλευρών, και βορά στα συμφέροντα και στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Το ΙΡΑΚ δεν είναι απλά εικόνα από το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά η πιο συνθετική, η πιο ολόπλευρη έκφραση ενός αιμοσταγούς καπιταλισμού σε διαρκή κρίση, που παρασύρει στον όλεθρο και στην καταστροφή, τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους.

Μόνη διέξοδος η συνολική αναστροφή της ανθρωπότητας, σε μια πορεία χωρίς πόλεμο, χωρίς εθνοτικά και φυλετικά μίση, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Χρήστος Μιάμης