ΙΡΑΚ , ΧΑΟΣ ΚΑΙ DE FACTO ΤΡΙΧΟΤΟΜΗΣΗ

Στην περίπτωση του ΙΡΑΚ, αναδεικνύεται για πολλοστή φορά η δυναμική του απρόβλεπτου, του απροσδόκητου, που έρχεται να καταβαραθρώσει μεταφυσικές θεωρήσεις περί ενός ενιαίου, μονολιθικού και απρόσβλητου, διεθνικού καπιταλιστικού οικοδομήματος. Η a priori δυνατότητα των διεθνών καπιταλιστικών κέντρων, να ελέγχουν στον υπερθετικό βαθμό τις εξελίξεις τουλάχιστον στις “εύφλεκτες” γεωπολιτικά ζώνες, αναδύεται και πραγματώνεται τελικά, ως μυθοπλασία παρά ως πραγματικότητα.

H δράση των Σουνιτών ανταρτών έχει πυροδοτήσει τάσεις αυτονόμησης, και από την πλευρά των Κούρδων, και οδηγεί σε μια de facto τριχοτόμηση του ΙΡΑΚ και στην δημιουργία μιας τρισυπόστατης κρατικής οντότητας, με τους Σιίτες (που κυβερνούν) τους Σουνίτες και τους Κούρδους σε μια οιονεί σύγκρουση.
Η διεθνική καπιταλιστική κρίση, η δράση των καπιταλιστικών κέντρων στην περιοχή, όπως και οι τοπικές θρησκευτικές και πολιτικές ιδιαιτερότητες, έχουν παράξει ένας καπιταλιστικό χάος, αποδεικνύοντας την αλήθεια της θέσης “το καπιταλιστικό χάος, αναπαράγεται ως καθολικό χάος σε αέναη αποσάθρωση”.

Οι εθνικές παράμετροι της σύγκρουσης

Πρωτεύοντα και καθοριστικό ρόλο στην δρομολόγηση των εξελίξεων διαδραματίζει το ΙΚΙΛ (Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε). Πρόκειται για τους Ισλαμιστές - Σουνίτες αντάρτες που έχουν καταλάβει μια ενιαία γεωγραφικά περιοχή με δεσπόζουσα αναφορά, αυτή της κατάληψης της Μοσούλης, που είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας μετά την Βαγδάτη. Σημαντική πλευρά των εξελίξεων είναι αυτή της συμμαχία των Σουνιτών με την Αλ Κάιντα όπως και η προσχώρηση σε αυτούς, πρώην στρατιωτικών στελεχών από το παλιό κόμμα Μπάαθ του Σαντάμ Χουσεΐν. Έλλογο αποτέλεσμα αυτής της “ανίερης” σύμπραξης είναι η δημιουργία ενός εξαιρετικά εκρηκτικού μείγματος. Καθώς ο ακραιφνής ισλαμισμός που αναδεικνύεται μέσω της συμμαχίας με την Αλ Κάιντα, συγκρούεται με την εκκοσμίκευση που χαρακτηρίζει τα παλιά στελέχη του Μπάαθ, που κατέχουν επιπλέον, ηγετικό στρατιωτικό και πολιτικό ρόλο στις τάξεις των Σουνιτών. Ωστόσο ανεξάρτητα από τις εσωτερικές αντιθέσεις στο εσωτερικό των Σουνιτών, προς ώρας, κινούνται ως συμπαγής δύναμη σε μια απόπειρα να δημιουργήσουν τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά “προγεφυρώματα”.

Κάτι που μοιάζει να δρομολογείται, δεδομένου ότι το ΙΚΙΛ ελέγχει περιοχές που εξαπλώνονται σε τρεις διαφορετικές χώρες, το Ιράκ, την Συρία και το Λίβανο, καθιστώντας έτσι ολοένα και πιο δυσχερές το ενδεχόμενο γρήγορης και εύκολης συντριβής του από τον κυβερνητικό στρατό των Σιιτών. Ειδικά αν συνυπολογιστεί ότι οι αντάρτες βρίσκονται ήδη στα περίχωρα της Βαγδάτης, πιέζοντας έτσι αφόρητα την κυβέρνηση, δημιουργώντας μια κατάσταση διαρκούς αναβάθμισης των ποσοτικών και ποιοτικών όρων της πολεμικής σύρραξης.

Παράλληλα, τα γεωπολιτικά αποτελέσματα, που δημιουργεί η στρατιωτική δράση των Σουνιτών, ανοίγουν το “Κουτί της Πανδώρας” των εγχώριων εθνικισμών. Ενδεικτική είναι η στάση της Κουρδικής μειονότητας του Ιράκ, που ήδη επιρρίπτει ευθύνες στην Σιιτική κυβέρνηση για τον αποκλεισμό των Σουνιτών από την νομή και την διαχείριση της εξουσίας, προβάλλοντας ως ενδεχόμενη λύση την δημιουργία τριών κρατικών οντοτήτων εντός του Ιράκ, των Σιιτών, των Σουνιτών και των Κούρδων. Να σημειωθεί ότι οι Κούρδοι ήδη λειτουργούν με αυτονομία στις περιοχές που ελέγχουν, ενώ ταυτόχρονα δραστηριοποιούνται και στρατιωτικά καθώς προχώρησαν στην κατάληψη του Κιρκούκ, -που προαλείφεται ως μελλοντική τους πρωτεύουσα- σε μια απόπειρα να δημιουργήσουν τετελεσμένα για την επόμενη φάση της γεωπολιτικής και στρατιωτικής αναμέτρησης.

Από την πλευρά τους οι Σιίτες διατηρούν μια εξαιρετικά επιθετική στάση, ενισχύοντας τις σιίτικες πολιτοφυλακές, προετοιμαζόμενοι για μια μετωπική πολεμική σύγκρουση με τους Σουνίτες. Άλλωστε ο Σιίτης Πρωθυπουργός του Ιράκ Νούρι Αλ Μαλίκι, ανεβάζει το θερμόμετρο της έντασης κατηγορώντας τους Σουνίτες για γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου στις περιοχές που έχουν καταλάβει στρατιωτικά. Ενώ ταυτόχρονα αναζωπυρώνει τα θρησκευτικά και εθνικιστικά μίση σε μια διττή απόπειρα συσπείρωσης της Σιίτικης μειονότητας και παράλληλα απόδειξης προς τα διεθνή καπιταλιστικά κέντρα, ότι διαθέτει τα μέσα, πολικά και στρατιωτικά ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο της κατάστασης.

ΗΠΑ και Μ. Βρετανία αναβαθμίζουν τον ρόλο του Ιράν ως “διαμεσολαβητή”

Είναι το ίδιο Ιράν, που είχε τοποθετηθεί από τις ΗΠΑ και την Μ. Βρετανία, στον “άξονα του Κακού”, που βρισκόταν σε πολεμικό κλοιό λόγω του πυρηνικού του οπλοστασίου, που είχε χαρακτηρισθεί ως όνειδος για την ανθρωπότητα και απειλή για τον “ελεύθερο κόσμο”. Ωστόσο η ταχύτητα των γεωπολιτικών εξελίξεων, σε όσμωση με την ανάγκη να ανευρεθεί ένας σταθεροποιητικός παράγοντας στην περιοχή, που έχει μετατραπεί σε ¨Γη του Πυρρός” , οδηγεί στη ανάδυση του Ιράν, ως “εγγυήτριας δύναμης” της “ομαλότητας”.

Στην πραγματικότητα ΗΠΑ και Μ Βρετανία, θέλουν να αποφύγουν με κάθε τρόπο τον διαμελισμό του Ιράκ, που θα σημάνει την με γεωμετρική πρόοδο αποδόμηση, του πολιτικού και οικονομικού status quo που έχει επιβληθεί, και το οποίο στηρίζεται στην αφαίμαξη των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας και του Ιρακινού λαού. Σε αυτή τους την επιδίωξη, η Σιίτικη κυβέρνηση αποτελεί παράγοντα διατήρησης και εμπέδωσης των αμερικανονατοϊκών συμφερόντων, και το Ιράν μετουσιώνεται σε πολύτιμο σύμμαχο απέναντι στην στρατιωτική επιθετικότητα των Σουνιτών. Για τις ΗΠΑ και την Μ. Βρετανία όπως και γενικότερα για τα διεθνή καπιταλιστικά κέντρα, η έστω εύθραυστη ισορροπία που είχε επιτευχθεί μέχρι πρόσφατα, αποτελεί ελλείψει άλλης εναλλακτικής διεξόδου, απαρέγκλιτο μονόδρομο. Είναι δεδομένο ότι τα “πιόνια” έχουν στηθεί, αλλά σε πείσμα κάθε βεβαιότητας, η “σκακιέρα” διαθέτει περισσότερα χρώματα από το λευκό και το μαύρο...

Το αδιανόητο δεν προβλέπεται, βιώνεται

Απέναντι σε μια μηχανιστική, μονόδρομη και αφυδατωμένη αντίληψη, που κατανοεί τον διεθνή συσχετισμό δύναμης, ως στατικό και προβλέψιμο μέγεθος, έρχεται να αντιπαρατεθεί η ίδια η ωμή πραγματικότητα. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη, σε κάθε βήμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, ξεβράζεται από τα άδυτα της ταξικής πάλης, μια νέα αντίθεση που παίρνει χαρακτήρα ολιστικό, φυσιογνωμία καθολική.

Δεν είναι σε θέση οι ισχυροί αυτού του κόσμου, να ελέγχουν τα δυσώδη απόνερα των επιλογών τους, που οδηγούν ολόκληρους λαούς και κράτη στην εξαθλίωση και στην γενοκτονία. Δεν υπάρχει τρόπος, μέθοδος, ο καπιταλισμός -με την κρίση να βυσσοδομεί- να καταφέρει επιτύχει μια παγκόσμια γεωπολιτική, και οικονομική ισορροπία. Η ίδια του η φύση που παράγει την κρίση, παράγει τον πόλεμο, τις εθνικές, φυλετικές και θρησκευτικές συγκρούσεις. Ο γεννήτορας του αδιανόητου -ο ίδιος ο καπιταλισμός- δεν μπορεί ούτε να προβλέψει ούτε ιστορικά να επιλύσει την δεσπόζουσα αντίθεσή του, που παράγει ως “Λερναία Ύδρα” όλες τις υπόλοιπες.

Η κατάσταση στο Ιράκ, σε αυτή την καμπή του διεθνούς καπιταλιστικού ανταγωνισμού αποδεικνύει ακριβώς αυτό : Ότι όσο το καπιταλιστικό υπόδειγμα θα βυθίζεται στον βούρκο της κρίσης του, τόσο θα γίνεται όλο και πιο αναγκαία η ολική αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας, με την πυξίδα να δείχνει το κομμουνιστικό πρόταγμα, ως αμετάκλητη ιστορική επιλογή, για το σύνολο των ανθρώπινων κοινωνιών.
Χρήστος Μιάμης