ΟΙ ΟΥΚΡΑΝΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ


πρόκληση για την Ουκρανική και Ρωσική Αριστερά
του Ιωσήφ Άμπραμσον, Ρωσικό Κόμμα Κομμουνιστών (RPK) Λένινγκραντ, Ρωσία

Οι μαζικές κινητοποιήσεις στο Κίεβο και στις άλλες πόλεις από τον Οκτώβρη του 2013 ως το Φλεβάρη του 2014, έδειξαν ότι οι Ουκρανοί είχαν κουραστεί από την αδικία και την πλήρη διαφθορά, από τις αντικοινωνικές πολιτικές και την αυταρχική συμπεριφορά της εξουσίας. Έδειξαν την πλήρη χρεωκοπία του προτύπου της «κατευθυνόμενης δημοκρατίας» που πλασαρίστηκε στο λαό από τους ολιγάρχες. Την ίδια στιγμή, αποκαλύπτεται η τραγικότητα της κατάστασης στην Ουκρανία, από το ότι η ευρεία κοινωνική διαμαρτυρία της ενεργής πλειοψηφίας του Ουκρανικού εργαζόμενου λαού χρησιμοποιήθηκε από την φιλελεύθερη εθνικιστική αντιπολίτευση και από το κομμάτι της ολιγαρχίας που βρίσκεται από πίσω της. Ο στόχος τους ήταν να οδηγήσουν στην εξουσία τους συνεργάτες τους, οι οποίοι θα συνεχίσουν την αντικοινωνική πολιτική των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, υπό τη σημαία της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση [Eurointegration]. Τα γεγονότα μετά τις 21-22 Φεβρουαρίου έχουν φέρει την Ουκρανία στα όρια της αποσύνθεσης και του Εμφυλίου πολέμου. Οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες ήρθαν στην εξουσία στο Κίεβο έχουν δείξει δείξει ήδη από τις πρώτες μέρες τις αντι-κομμουνιστικές, αντι-σοβιετικές και αντι-ρωσικές τους προθέσεις. Η περιφερειακή εξουσία έχει μεταφερθεί σε τοπικούς ολιγάρχες φιλοδυτικού προσανατολισμού.
Όλα αυτά παρήγαγαν φυσικά την αντίσταση στις Ανατολικές και Νότιες περιοχές της Ουκρανίας. Η κύρια μάζα των ανταγωνιστών του Μαϊντάν, λόγω της οργανωτικής τους αδυναμίας, συνέδεσαν τις ελπίδες τους με τη βοήθεια από τη Ρωσία, νομίζοντας ότι «η πλούσια και παντοδύναμη Ρωσία» θα τους σώσει από την επερχόμενη κοινωνικοοικονομική και πολιτική κρίση. Η ουκρανική κρίση έχει χωρίσει, όχι μόνο την ουκρανική αλλά και τη ρωσική κοινωνία, σε υποστηρικτές και αντιπάλους του Μαϊντάν. Οι υποστηρικτές του Μαϊντάν, του έκπτωτου δειφθαρμένου καθεστώτος του Γιανουκόβιτς, συνήθως δε θέλουν να συζητήσουν τα ζητήματα για τη μη νομιμότητα της νέας ουκρανικής εξουσίας, για τους λόγους της σκληρής αντίδρασης του ρωσόφωνου Ουκρανικού πληθυσμού στις σοβινιστικές δηλώσεις των ηγετών της «Ουκρανικής εθνικής επανάστασης». Η άρνηση του φιλελεύθερου κομματιού  των υποστηρικτών αυτών να δώσουν μια κατάλληλη εκτίμηση για τους Μπαντερικούς του Κόμματος «Σβομπόντα» («Ελευθερία») και του «Δεξιού Τομέα», να απαιτήσουν από τους ομοϊδεάτες τους στην Ουκρανία να διαχωριστούν από αυτούς τους νεοναζιστές, εκπλήσσει ιδιαίτερα. Όπως και η απόρριψη από τη «Μπερκούτ» και από τους υποστηρικτές του Μαϊντάν των αιτημάτων για διερεύνηση της ιστορίας με τους μη αναγνωρισμένους ελεύθερους σκοπευτές, οι οποίοι σκότωσαν εκατοντάδες αγωνιστές. Με τη σειρά τους, οι αντιπολιτευόμενοι στο Μαϊντάν, στην Ουκρανία, αλλά και στη Ρωσία, δε θέλουν ούτε καν να ακούσουν για το ξεκίνημα στρατιωτικής διαμάχης μεταξύ δυο σλαβικών λαών. Βασίζονται στην περιορισμένη πολεμική ικανότητα του Ουκρανικού στρατού και στις αποκλίσεις μεταξύ της ΕΕ -ειδικά της Γερμανίας- και των ΗΠΑ. Δικαιολογούν τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της πολιτικής της Ρωσίας του Πούτιν σε αντίθεση με την επιθετική φύση του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, που βάζει τα συμφέροντα της Νοτιοδυτικής Ουκρανίας και την υπεράσπιση των Ρώσων της Κριμαίας ψηλότερα από τους κανόνες της διεθνούς νομοθεσίας για το σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας ενός κυρίαρχου κράτους.
Είναι σημαντικό ότι ακόμη και οι αριστεροί υποστηρικτές της «επιστροφής της Κριμαίας στη Ρωσία» αγνοούν το ζήτημα της μη νομιμότητας της αλλαγής εξουσίας με στρατιωτικό έλεγχο των Ρωσικών ειδικών δυνάμεων, επίσης το ζήτημα της επιρροής αυτών των γεγονότων στα αποτελέσματα των ουκρανικών προεδρικών εκλογών κλπ.
Το ζήτημα του δικαιώματος του πληθυσμού της Κριμαίας για αυτοδιάθεση, ως και ένταξη στη Ρωσία, είναι καθοριστικό για την επίλυση της Ουκρανικής κρίσης. Το σύνθημα του Λένιν για το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση είναι αδιαμφισβήτητο δημοκρατικό δικαίωμα για την επίλυση των συγκρούσεων μεταξύ των εθνών, συμπεριληφθέν σε όλες τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η αρχή έχει προτεραιότητα έναντι της αρχής της εδαφικής ακεραιότητας  του κράτους που καταπιέζει τον ένα ή τον άλλο λαό.  Αυτή η θέση  ορίστηκε πρώτη φορά στο «Διάταγμα για την Ειρήνη» της Οκτωβριανής Επανάστασης, στο οποίο η προσάρτηση γινόταν κατανοητή και ως η κατάκτηση ξένων εδαφών και ως μια βίαιη απαγόρευση της αυτοδιάθεσης ενός έθνους.
Συνεπώς, η προβολή από την αριστερά ενός συνθήματος για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του λαού της Κριμαίας  και της νοτιοδυτικής Ουκρανίας, θα μπορούσε να βρει υποστήριξη από την ουκρανική και ρωσική εργαζόμενη πλειοψηφία, τη δημοκρατική κοινότητα και τα διεθνή φόρουμ.
Αλλά η πραγματοποίηση αυτού του δικαιώματος κατευθύνεται επίσης ενάντια στο Ρωσικό εθνικισμό, ο οποίος ενέκρινε την προσάρτηση της Κριμαίας. Το δημοψήφισμα για την Κριμαία στις 16 του Μάρτη δε μπορεί να τύχει διεθνούς νομικής αναγνώρισης, επειδή η στρατιωτική αποχώρηση της Ρωσίας δεν συνέβη πριν από τη διεξαγωγή του. Όταν σημαντικός αριθμός ρωσικών αριστερών κομμάτων απέρριψαν αυτό το αίτημα, έπαιξαν το χαρτί των Ουκρανών και Κριμαιο-Τάταρων εθνικιστών. Αντικειμενικά και πιθανώς αντίθετα στη θέλησή τους, η θέση αυτή σημαίνει επικίνδυνη κλιμάκωση της διαμάχης, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε στρατιωτική δράση.
Ας αναρωτηθούμε : μπορεί ή όχι η νέα ηγεσία της Ρωσίας να βοηθήσει στη δημοκρατική εκλογή των λαών της Κριμαίας και της νοτιοδυτικής Ουκρανίας; Η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μια – όχι. Η επέμβαση της Ρωσίας όλο και περισσότερο θυμίζει κατακτητική επιδρομή σε ένα τμήμα της Ουκρανικής επικράτειας. Γι’ αυτό, η Ρωσική εξουσία χρησιμοποιεί κυνικά στην προπαγάνδα της όλα τα πρώην σοβιετικά και αυτοκρατορικά συνθήματα. Δεν είναι μόνο  η επιθυμία για «ανασύσταση της αυτοκρατορίας» που δρα ως οδηγός. Η προσπάθεια να εξαφανίσουν τα κοινωνικά αιτήματα των Ρώσων εργατών, μετατρέποντάς τα σε κοινότυπα «γνήσια πατριωτικά», δρα ως κύριος οδηγός της Ρωσικής εξουσίας. Δρώντας έτσι, η Ρωσική ηγεσία, συνειδητά ή ασυνείδητα, βοηθάει στο τελικό σχίσμα με την Ουκρανία, στο να μπουν στρατεύματα του ΝΑΤΟ στο έδαφός της, στο μετασχηματισμό της Ουκρανίας σε μια χώρα ριζοσπαστικού εθνικισμού. Οπότε, η προσάρτηση της Κριμαίας μπορεί να γίνει μια Πύρρειος νίκη με καταστροφικές συνέπειες για το Ρωσικό και Ουκρανικό λαό, για την ενδοσύνδεσή τους.
Οι διαμάχες γύρω από τις αποκλεισμένες Ουκρανικές στρατιωτικές μονάδες στη χερσόνησο [της Κριμαίας], μπορούν να οδηγήσουν την ανάπτυξη των γεγονότων σε στρατιωτικές συγκρούσεις, οι οποίες έχουν τη δική τους λογική. Η εμπειρία των πολεμικών συγκρούσεων από τα τέλη του 20ου – αρχές του 21ου αιώνα, δείχνει πόσο δύσκολο είναι να σταματήσει αυτή η λογική, ακόμη και με διεθνή μεσολάβηση. Θα ήταν πολύ πιο απλό και ανθρωπιστικό να χρησιμοποιηθούν διπλωματικές προσπάθειες για την πρόληψη ενός τραγικού πολέμου.
Το Ρωσικό Κόμμα Κομμουνιστών (RPK) καλεί τις αριστερές δυνάμεις στη Ρωσία και την Ουκρανία να ενώσουν τις προσπάθειες τους για ειρηνική επίλυση της Ουκρανικής κρίσης. Το κοινό μας πρόγραμμα θα υποστηριχθεί από την εργατική πλειοψηφία των λαών μας αν εμπεριέχει τα παρακάτω:
•    Απαίτηση η Ρωσική και Ουκρανική Κυβέρνηση να οργανώσουν τις αποχωρήσεις των στρατιωτικών δυνάμεων, να αφοπλίσουν τις παραστρατιωτικές δυνάμεις και να περιπολούν από κοινού τους δρόμους που οδηγούν στην Κριμαία.
•    Απαίτηση για ένα Παν-Ουκρανικό δημοψήφισμα, για να θέσει στο Ουκρανικό Σύνταγμα τις διορθώσεις για τη μετατροπή της Ουκρανίας σε μια Ομοσπονδιακή Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
•    Σχηματισμός μεταβατικής Κυβέρνησης συνασπισμού, με τη συμμετοχή  όλων των πολιτικών κομμάτων, αποκλείοντας τα φίλο-φασιστικά και επίσης με αντιπροσώπους από τις ανατολικές περιοχές, για την περίοδο των Παν-Ουκρανικών εκλογών και του δημοψηφίσματος.
•    Δημιουργία διεθνούς επιτροπής  για την έρευνα για τα εγκλήματα εναντίον των ειδικών κρατικών δυνάμεων «Μπερκούτ» και συμμετεχόντων του Μαϊντάν, κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Φεβρουαρίου του 2014.
•    Εθνικοποίηση της ιδιοκτησίας αυτών των ολιγαρχών που χρηματοδότησαν τη δράση  εξτρεμιστικών δυνάμεων στην Ουκρανία.
•    Αφοπλισμός όλων των μη νόμιμων στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία και μη αποδοχή των αντιπροσώπων τους στις δομές των Ουκρανικών Στρατιωτικών Δυνάμεων, του Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων και του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Η εμπειρία της ιστορίας δείχνει ότι όλες οι προηγούμενες επαναστάσεις στη Ρωσία, προέκυψαν σε περιστάσεις άδικων, επιθετικών πολέμων. Και αν μια τέτοια αντι-ολιγαρχική επανάσταση ενώσει στη μάχη τους Ρώσους και τους Ουκρανούς εργάτες, αφήστε εκείνους που έχουν εξουσία και ιδιοκτησία στις χώρες μας να αγνοούν τις αρχές της κληρονομιάς και της εδαφικής ακεραιότητας. Αν οι λαοί ξεσηκωθούν κάτω απ’ το σύνθημα «Ειρήνη στις καλύβες, πόλεμο στα παλάτια!», αυτές οι αρχές δε θα έχουν γι’ αυτούς καμία νομική ισχύ.