Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Pablo Heller, 13 Μαρτίου 2013

Στις 29 και 30 Μαρτίου στην Αθήνα, στην Ελλάδα, θα πραγματοποιηθεί η Δεύτερη Διεθνής Συνδιάσκεψη εργαζομένων με θέμα την κρίση στην Ευρώπη, που συγκλήθηκε από τις οργανώσεις που συγκροτούν την Συντονιστική για την Επανίδρυση της Τετάρτης Διεθνούς (CRFI). Ένας από τους σκοπούς αυτής της νέας Συνδιάσκεψης είναι να οργανωθεί μια πολιτική εκστρατεία εν όψει των νέων ευρωπαϊκών εκλογών που θα διεξαχθούν στις 25 Μαΐου.

Οι εκλογές αυτές  προκαλούν ενδιαφέρον, επειδή μπορεί να γίνουν η σκηνή επιμέρους ανατροπών και μετατοπίσεων. Στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να πάρει την πρωτιά και να επισπεύσει την κρίση της κυβέρνησης συνασπισμού. Θα μπορούσε να συμβεί μια εκλογική άνοδος της δημοκρατικής αριστεράς στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Στη Γαλλία, δυναμώνει το Εθνικό Μέτωπο και το Αριστερό Μέτωπο διασπάται. Οι εκλογές διεξάγονται μετά τη λαϊκή εξέγερση ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις στη Βοσνία και την εντεινόμενη εκστρατεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μετατρέψει την Ουκρανία σε ένα ημι-αποικιακό κράτος. Η ανεξαρτησία και η ενότητα της Ουκρανίας ενάντια σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, από τη μία πλευρά, και στον Πούτιν από την άλλη, είναι απούσα από την προεκλογική εκστρατεία, που σημαίνει ότι υπάρχει ένα ενιαίο μέτωπο όλων των αποχρώσεων και των κομμάτων σε αυτό το σημείο.

Οι εκλογές θα λάβουν χώρα σε μια στιγμή εμβάθυνσης της καπιταλιστικής χρεοκοπίας, της οποίας είμαστε μάρτυρες. Η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν αποπληθωρισμό απότομο και ανοδικό.

Το κάλεσμα για τη Συνδιάσκεψη είναι εύγλωττο: “όλες οι κοινωνικές υπηρεσίες, ιδίως η υγεία και η εκπαίδευση, διαλύονται. Τα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα (...) καταστρέφονται. Οι κοινότητες των μεταναστών αντιμετωπίζουν ρατσιστικές διακρίσεις και συνεχείς επιθέσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κρατικές αρχές, οι οποίες υποβοηθούνται από αναδυόμενα ακροδεξιά κόμματα και φασιστικές συμμορίες. (...) Η καταπίεση των γυναικών κλιμακώνεται, όπως δείχνει η νομοθεσία ενάντια στις αμβλώσεις που θεσπίστηκε στην Ισπανία (...)" Όπως προειδοποιούσε η πρώτη Συνδιάσκεψη: "Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι τα προγράμματα «λιτότητας» έχουν φθάσει στα πολιτικά τους όρια, και το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο. Παρ’ όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη συνεχίζουν στην ίδια πορεία κοινωνικής καταστροφής..."

Πολιτική αντιπαράθεση

Η λεγόμενη “Ευρωπαϊκή Αριστερά” που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τον ΣΥΡΙΖΑ, την Ενωμένη Αριστερά της Ισπανίας, το Μέτωπο της Αριστεράς στη Γαλλία, τη γερμανική Die Linke και το Αριστερό Μπλοκ της Πορτογαλίας, έχει σχηματίσει μια λίστα, με επικεφαλής τον Τσίπρα, ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο κύριος στόχος του προγράμματος της αριστεράς είναι να αντιτάξει στα σχέδια λιτότητας, μια πολιτική “ανάπτυξης και επενδύσεων”, που είναι στην πραγματικότητα σαν να στέλνει την μπάλα στις κερκίδες, καθώς δεν λέει κουβέντα για την πλήρη κατάργηση του χρέους και την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Ένα παρόμοιο πρόγραμμα υιοθέτησε προσφάτως στην Ιταλία ο Mateo Renzi, με μια γραμμή συμφωνίας με το χρηματιστικό κεφάλαιο και την καταστροφή των εργασιακών δικαιωμάτων.

Πρόγραμμα

Το κάλεσμα για τη Συνδιάσκεψη αναδεικνύει τις νίκες που επιτεύχθηκαν από τους λιμενεργάτες στην Πορτογαλία, ή ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της υγειονομικής περίθαλψης στην Ισπανία και τις απεργίες και καταλήψεις στο δημόσιο τομέα, που βέβαια απέχει πολύ από το να είναι μια απάντηση του συνόλου του ευρωπαϊκού προλεταριάτου. Η προλεταριακή εξέγερση στη Βοσνία, όμως, είναι ένα σημάδι ότι η παγκόσμια κρίση συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του τυφλοπόντικα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η δεύτερη Συνδιάσκεψη έχει ως στόχο να συζητήσει και να επεξεργαστεί μια πολιτική πλατφόρμα που θα προβληθεί στις ευρωεκλογές για να προωθηθεί η δημιουργία ενός κέντρου πολιτικής ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης  σε αντίθεση με τα μεγάλα καπιταλιστικά μπλοκ και την δημοκρατίζουσα αριστερά.

Η προγραμματική πρόταση αναφέρει: αποκατάσταση κι αύξηση των μισθών, των συντάξεων και των κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, απαγόρευση των απολύσεων και κατανομή των ωρών εργασίας μεταξύ όλων των εργαζομένων, κατάληψη όλων των εργοστασίων που κλείνουν ή απολύουν μαζικά εργαζόμενους, απαλλοτρίωσή τους χωρίς αποζημίωση κι επαναλειτουργία τους κάτω από εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση, κατάργηση του τοκογλυφικού δημόσιου χρέους και εθνικοποίηση των τραπεζών.

Το κάλεσμα κάνει επίσης έκκληση για “Για μια αποφασιστική πάλη κατά του φασισμού, του ρατσισμού και των διακρίσεων κατά των γυναικών, του σεξουαλικού προσανατολισμού (...) Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά κινήματα θα πρέπει να οργανώσουν Εργατικές Ομάδες Αυτοάμυνας απέναντι στις φασιστικές συμμορίες και την κρατική καταστολή." Σε αντίθεση με τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις και την ιμπεριαλιστική ΕΕ, καλεί στον αγώνα για κυβέρνηση των εργαζομένων, για την εργατική εξουσία  και την σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης.